Wetenschappers beschouwden dieren lange tijd als machines met simpele instincten. Die tijd is voorbij, schrijft Frans de Waal trots in zijn afscheidsboek, dat twee jaar na zijn overleden is verschenen.

Krijg je pensioen van ABP en las je vandaag dat gepensioneerden bij PME op 12,6 procent meer kunnen rekenen? Dan vraag je je meteen af wat dat voor jou betekent. Een percentage geeft ABP voorlopig niet. De cijfers van het fonds zijn wel goed: volgens de NOS steeg de dekkingsgraad van het ABP, het grootste pensioenfonds van Nederland, de afgelopen maanden van 126,9 procent naar 132,2 procent.

Toch zegt het fonds nu nog geen inschatting van de pensioenen van volgend jaar te kunnen geven.

PME noemt wel een getal, met een voorbehoud

Ook PME, het fonds voor de metaal- en techindustrie, publiceerde zijn kwartaalcijfers. De actuele dekkingsgraad steeg in het derde kwartaal van 127,7% naar 132,8%. Bestuursvoorzitter Alae Laghrich gaf er meteen een getal bij: „Als de economie en de rente geen grote schommelingen vertonen, kunnen onze pensioengerechtigde deelnemers rekenen op een verhoging van hun pensioen in 2027 met 12,6 procent”. In de versie van persbureau ANP heeft hij het over een gemiddelde verhoging.

Laghrich waarschuwt ook dat het om een inschatting gaat. „Het definitieve bedrag staat pas begin volgend jaar vast. In februari 2027 ontvangen zij een brief met hun definitieve nieuwe maandbedrag, en in maart staat dit op de rekening inclusief de nabetaling over januari en februari.”

De rente steeg, en daar profiteerde ABP van

ABP-bestuursvoorzitter Harmen van Wijnen noemt het derde kwartaal onrustig. Volgens hem steeg de rente fors door de almaar toenemende overheidsschulden in onder andere de Verenigde Staten en Frankrijk. Dat had twee gevolgen. De stijgende rente gaf een negatief beleggingsrendement, maar door de stijgende rente daalden de pensioenverplichtingen echter ook. Dat is gunstig voor de financiële positie van de pensioenfondsen. „Daardoor zette in het derde kwartaal de stijging van de dekkingsgraad door”, zegt Van Wijnen. Hij vindt dat ABP nu een „goede uitgangspositie” heeft.

Stijgt je pensioen dan met 32 procent? Nee

De dekkingsgraad geldt voor het fonds als geheel en zegt niets over jouw persoonlijke verhoging. Pardon Consult, een adviesbureau voor werkgevers, rekende dat eerder voor met de stand van eind juli: de actuele dekkingsgraad van 128,7% betekent echter niet dat het pensioen van een medewerker met 28,7% stijgt.

De stand van vandaag ligt ook nog niet vast. Hoeveel we kunnen verdelen, hangt vooral af van de dekkingsgraad op 31 december 2026, schrijft ABP. Zakt die toch fors, dan gelden de grenzen die het fonds zelf noemt. Alleen als de dekkingsgraad op 31 december 2026 lager is dan 101,5%, gaan de pensioenen omlaag. Een tegemoetkoming en een extra verhoging zijn mogelijk als de actuele dekkingsgraad hoger is dan 109%. Daar zit ABP nu ruim boven.

Boven 130 procent is eerst de compensatie aan de beurt

Een hogere dekkingsgraad betekent niet dat alles wat erbij komt naar de gepensioneerden gaat. Boven 125 procent gaat er volgens ABP meer fondsvermogen naar compensatie én krijgen ook meer deelnemers compensatie. De groep die compensatie krijgt wordt uitgebreid naar deelnemers van 28 tot 68 jaar. Boven 130 procent herhaalt dat zich: ook dan gaat er meer naar compensatie voor iedereen van 28 tot 68 jaar. Pas daarna komt de verhoging: wat er daarna over is, gaat naar de extra verhoging van alle pensioenen.

Pensioenplatform Defensie zette de verdeling op een rij. Volgens dat overzicht blijft er bij een dekkingsgraad van 123,5% geld over. Dat wordt over alle pensioenen verdeeld: 6,1%. Bij een dekkingsgraad boven 130 procent noemt het platform 10,4 procent voor de gezamenlijke buffer, 3 procent voor de tegemoetkoming voor gemiste verhogingen en 10,8% voor de extra verhoging voor iedereen.

Dat zijn delen van de fondspot, geen opslag op je pensioen. ABP schrijft zelf dat zulke percentages dus niet de percentages zijn die u bij uw pensioen krijgt. Hoe je die 6,1 procent in je voorlopige overzicht moet lezen, staat in ons eerdere stuk 'Je ABP-pensioen in januari, februari en maart: waarom het bedrag drie keer kan verschillen'.

Je pensioen kan dus hoger uitvallen dan in je voorlopige overzicht, maar groeit niet evenredig mee met de dekkingsgraad.

Waarom je PME en ABP niet naast elkaar kunt leggen

De twee fondsen staan bijna even hoog, maar dat betekent niet dat je bij ABP ook op 12,6 procent mag rekenen. Elk fonds verdeelt zijn vermogen volgens eigen afspraken met de sociale partners. Bij ABP gaat een deel naar compensatie voor werkenden van 28 tot 68 jaar, en die verdeling is vastgelegd bij een dekkingsgraad van 110% tot 140%. PME zegt dat het de dekkingsgraad richting de overstap bewust extra beschermd heeft tegen marktschommelingen. Daarom durft dat fonds nu al een getal te noemen.

Met 132,2 procent zit ABP binnen die afspraken. Volgens Pardon Consult gaan sociale partners pas bij een dekkingsgraad lager dan 107% of hoger dan 140% opnieuw in overleg. Waarom een snel stijgende rente die grens toch dichterbij kan brengen, lees je in 'Hogere rente maakt pensioenpot voller, maar zet de overstap op scherp'.

Zo houd je het in de gaten

• Je voorlopige overzicht loopt achter op de huidige stand. ABP schrijft dat daarin is gerekend met een dekkingsgraad van 31 december 2025. Die was toen 123,5%.
• Het financieel dashboard op abp.nl laat elke maand de actuele dekkingsgraad zien. Zo zie je of de 132,2 procent standhoudt.
• De stand op 31 december 2026 bepaalt de verdeling, niet die van vandaag.
• Wanneer welk bedrag op je rekening komt, lees je in 'Je ABP-pensioen in januari, februari en maart: waarom het bedrag drie keer kan verschillen'.

Een percentage zoals bij PME krijg je van ABP dus nog niet. Wel staat het fonds er beter voor dan bij de berekening in je voorlopige overzicht. Tot de jaarwisseling kan de rente nog alle kanten op, dus reken voorlopig nog niet met een vast bedrag.

Bronnen: NOS, Dagelijkse Standaard (ANP), Nieuws.nl (ANP), MetaalNieuws, ABP, ABP (verhogen pensioen), ABP (financiële regels), ABP Pensioengids, Pensioenplatform Defensie, Pardon Consult

Het zal een gruwel zijn voor de vele curlingouders die ons land rijk is: capuchon op, handjes voor het gezicht. Zo zit de dreumes van anderhalf van Michelle Emmen (37) deze herfst in de bakfiets door Amsterdam. Een regenkap gebruikt ze expres niet, vertelt de pedagoog en kindertherapeut tegen RTL Nieuws.

Een beetje ongemak bouwt veerkracht op

Emmen zette er een filmpje van op Instagram, met de tekst “Ik laat mijn kind bewust een beetje lijden”. Met een knipoog, zegt ze. Haar lijstje is dan ook niet spartaans: “Een beetje regen op je gezicht. Even wachten terwijl ik met iemand praat. Zelf je jas ophangen op een vrij hoog haakje. Verveling op een studiedag thuis.”

Die kleine dosis ongemak levert volgens haar frustratietolerantie, veerkracht en “het gevoel van ‘ik overleef dit’” op. Wil een kind naar de glijbaan, dan laat ze het lopen of kruipen. Komt het de trap niet op, dan mag het klungelen. “Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”

“Niet direct helpen als iets niet lukt, niet meteen het probleem willen oplossen. Eerst kijken: kan mijn kind dit?”“Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”

De onderzoeker ziet er zelfregulatie in

Sanne Geeraerts, docent pedagogiek aan de Universiteit Utrecht, noemt de term “vooralsnog niet wetenschappelijk”. Het idee erachter klopt wel met onderzoek. Een kind dat even moet wachten, oefent zelfregulatie: doelgericht blijven, zelf iets verzinnen en niet meteen aan elke impuls toegeven.

Dat heeft een kind later nodig, zegt Geeraerts. “Als je heel snel boos wordt op vrienden, willen ze niet met je omgaan. En als je toegeeft aan je impuls te willen uitslapen, wil geen werkgever je hebben.”

Ook de ouder moet leren wachten, blijkt uit haar promotieonderzoek. “Niet direct helpen als iets niet lukt, niet meteen het probleem willen oplossen. Eerst kijken: kan mijn kind dit?”

“Je hoeft geen tegenslagen voor kinderen te creëren.”

Bedacht door een moeder op de achterbank

De term komt uit Amerika. Journalist Kathryn Jezer-Morton bedacht hem in januari in een essay voor The Cut, het vrouwenplatform van New York Magazine. Ze bedoelt ermee: weer wennen aan kleine ongemakken die bij het gewone leven horen. Haar kinderen van 5 en 8 kregen op een lange autorit geen iPad mee, alleen boeken. Na een tijdje verveling gingen ze lezen.

De reacties onder Emmens filmpje zijn gemengd. “Zo ging het vroeger ook, niets mis mee”, schrijft de een. Een ander antwoordt sarcastisch dat hun zoontje zwemmend naar school gaat, diploma of niet. “Ik ben die boze ouders gewend”, zegt Emmen. In haar praktijk ziet ze veel kinderen die weinig zelfredzaam zijn. Ouders die toegeven aan een zeurend kind maken het vaak erger, en te veel regelen kan uitlopen op de signalen van een verwend kind.

Ongemak mag, onveilig niet

Een volger vroeg of een kind dan ook een te heet glas thee moet vasthouden. “Ik denk dan: dát is niet ongemakkelijk, maar onveilig”, zegt Emmen. En een kind mag zich er nooit alleen bij voelen: “De opvoeding moet altijd warm blijven.”

Geeraerts houdt niet van labels als friction maxxing of curling ouder, de ouder die elk obstakel wegveegt. “Het doet veel ouders die hun best doen tekort.” Een veilige basis met liefde vindt ze het belangrijkst, en ongemak is geen doel op zich. “Je hoeft geen tegenslagen voor kinderen te creëren.”

“Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”“Je hoeft geen tegenslagen voor kinderen te creëren.”

Emmens dochter van 5 fietst inmiddels vaak zelf. Begint het te regenen, dan zet ze uit zichzelf haar pet op. “Dan komt het water niet zo in mijn ogen, mama.”

Wat je je kind zelf kunt laten doen

Emmen en Geeraerts noemen kleine dingen die je zonder plan inbouwt:

• Laat je kind zelf naar de glijbaan lopen of kruipen, in plaats van het te tillen.
• Lukt de trap niet meteen, laat het dan even klungelen.
• Laat het wachten terwijl je met iemand praat.
• Hang de jassen op een haakje waar het zelf net bij kan.
• Laat verveling op een vrije dag bestaan.
• Kijk eerst of je kind het zelf kan, voor je helpt.

Meer weten?

Bronnen: RTL Nieuws, The Cut

The Kremlin condemned strikes that targeted Moscow, which is currently hosting more than 22 foreign leaders at the Russia-Africa summit.

wing of kaz has added a photo to the pool:

鹿児島県鹿屋市、輝北うわば公園 / Kihoku Uwaba Park, Kanoya City, Kagoshima Prefecture

therealthings.com has added a photo to the pool:

One of our favourite hotels in Tokyo isn't necessarily the one with the most spectacular views or the most convenient location. What keeps drawing us back is something much harder to describe: the feeling and atmosphere of the place itself.

There's a certain faded grandeur to it that I absolutely love. The classic elevators with their bronze accents, the soft classical music playing in the background… it almost feels as though we've stepped into a feel-good family movie from the 1980s. A little nostalgic, a little old-fashioned, but all the more charming for it.

The location isn't bad either, and being able to park our rental car right underneath the hotel is a definite bonus. The rooms are comfortable and perfectly decent, and from ours, there's one familiar sight that always makes me happy: the Tokyo Skytree.

Now, compositionally speaking, this might not be my most remarkable photograph. But some pictures mean more to you than their technical or artistic merits alone.

Whenever I wake up in the middle of the night and open my eyes, there it is, standing quietly in the distance. Its lights gently pulsing against the darkness, almost like the heartbeat of the city itself. Tokyo is out there, never really sleeping, always moving, always alive.

And somehow, that thought comforts me. There's something reassuring about seeing that familiar tower in the darkness, knowing it's there just as it was the night before. Every time I see it, whether from our hotel room or now in this photograph, I can't help but smile.

Perhaps that's what makes a photograph special in the end. Not every image needs to be spectacular. Sometimes, it's enough for it to bring you back to a place where you feel happy, safe and at home, even when you're halfway across the world.

--
All images are exclusive property and may not be copied, downloaded, reproduced, transmitted, manipulated or used in any way without written permission of the photographer!

© Marcus Antonius Braun
www.therealthings.com

Facebook | Instagram

--
Please only fave when you actually like the image.
Do not comment with images or awards, only text, thank you!

Een man en vrouw zijn aangehouden na de vondst van harddrugs in een woning aan de Seringenstraat in Maassluis. De verdachten komen uit Ridderkerk en Maassluis en zijn beide 34 jaar oud. De drugs lagen goed verstopt.

Een opgestoken middelvinger naar Montesquieu met z’n trias politica: "Rechters beslissen steeds vaker zelf dat asielzoekers een verblijfsvergunning krijgen." Door een arrest van het Hof van Justitie hebben rechters nu de mogelijkheid om een onderzoek van de IND volledig over te doen. Wat een lief Playmobil-landje zijn we toch: dag in, dag uit zetten we een niet-aangesloten thermostaat hoger, schreeuwend in een microfoon met lege batterijen, kokend in een speelgoedkeukentje met alleen spek en bonen als ingrediënten.

Sinds deze zomer komt het dus vaker voor dat de rechters op de stoel gaan zitten van de rechter de IND. Zoals veel vluchtelingenproblematiek begon ook dit in het oosten. Een Zwolse rechter vroeg namelijk aan het Hof van Justitie hoe ver een rechter mag gaan in zo’n asielzaak. Antwoord in juni: "rechters mogen van de hoogste Europese rechter de verklaringen van een asielzoeker uitgebreid onderzoeken, en beoordelen of hij of zij de waarheid spreekt. Ze mogen vervolgens ook zelf beslissen of er asiel moet worden verleend. Dat botst met hoe het Nederlandse bestuursrecht tot nu toe werkte: de overheid nam het besluit, de rechter toetste of het besluit zorgvuldig is. Zo niet, dan moest er een nieuw besluit komen."

Geef ze een vinger en ze pakken het hele land: hier geloofde de IND een zogenaamd homoseksuele asielzoeker uit Sierra Leone niet. De rechter wel. Hier een Iraaks gezin. IND: doei. Rechter: neem onze sociale huurwoning, onze (lees: uw) kids wonen nog wel even thuis. Met vriendelijke kusjes, de rechter.

De IND is er niet zo blij mee en verzet zich: "Afgelopen donderdag diende een zaak bij de Raad van State, die draaide om de vraag hoe ver asielrechters mogen gaan als een asielzoeker beroep aantekent tegen een afwijzing." Kni-kna-knettergek dat de rechter deze ruimte opeist: "IND’ers hebben een hele dag om iemand te horen, en de organisatie heeft experts in dienst om te adviseren over de situatie in landen, de echtheid van documenten en taalanalyses. Rechters zien de asielzoeker maar een uurtje op zitting, en hebben deze middelen niet."

Vanavond spek en bonen op het menu. Zin in.

Decentralized messaging platform Matrix is no longer the upstart it once was. The organization is now a serious challenger to the status quo as concerns about sovereignty and independence reach new heights. At the organization's recent Malmo event, which grew attendance 30 percent year-on-year, the mood shifted from "yes, this is important" to "yes, we're rolling this out." Matrix is an open standard for communication. It's a federated system, so there are no central hubs or overseas control to worry about, and it can be used for anything from messaging to voice over IP. Video is also supported. The system is an alternative to services such as Microsoft Teams. It has become popular in the public sector as governments grow increasingly wary of relying on US tech giants for services that the Trump administration could switch off at will. However, that increased interest and subsequent roll-outs have brought a level of scrutiny Matrix was not fully prepared for. A recent report regarding anonymous reaction to a roll-out of the technology by the European Commission took Element - the company that puts the lion share of the money into Matrix - by surprise. One attendee at the Malmo conference observed, "First they [competitors] ignore you, then they laugh at you, then they fight you." Matrix remains an open standard, however, the open source foundation behind it would certainly welcome more paying members. "It's true that we're definitely getting more attention than we have had before," said Element CEO Matthew Hodgson. "We are seeing Matrix ending up on the critical path of digital sovereignty as almost the poster child of the whole thing. "I'm not sure that we necessarily do want to be the poster child," he added, "We didn't sign up to end up being ambassadors for digital sovereignty, roaming from government to government, but empirically that's where we've ended up, and yeah, that's going to attract attention from people who would rather everyone just kept in their traditional big tech systems." This comes amid worries about the reliability of international partners, from early projects including France's Tchap messenger for the public sector and Germany's BundesMessenger through to more recent users, such as the Swedish public sector. Indeed, in one memorable demonstration during the Matrix event, messages were sent between French, Swedish, and NATO entities. "I cannot overstate the strangeness," Hodgson added, "of having various national militaries phoning up every couple of days, saying, 'Look, we need to get on board Matrix too because we need to talk to this country and they're using Matrix, and we need to talk to that country, and they're using Matrix.'" "It could be for defense, could be national security, could just be healthcare or education, public sector. But that is real. That is why there is a feeding frenzy." Not that Element or Matrix is trying to build a better Teams than Teams. Patrick Alberts, Element's Chief Product Officer, said, "This is a digitally sovereign communication solution that, by and large, works like Teams in many aspects, but it's not set out to be the faster Porsche here..." As for the reported complaints from the European Commission over Element's software implementation, Diana Gheorghe, EC head of sector for Communication and Collaboration Services, addressed them directly and described the anonymous complaints as "the natural friction of [a] high-profile rollout that we have done at scale." Alexandru Vignide, EC service manager for Communication and Collaboration Services, who is very much at the pointy end of making the sovereign communication tools work, noted the speed of the rollout, which began with a proof of concept in Q4 2025, and hit laptops between July and September 2026. The EC chose the Schengen Cloud Alliance (which includes OVHcloud) for hosting and, according to Vignide, "We wanted to provide a familiar experience for users." Not everyone is impressed with what is rolling out, but it's important to remember that change can be alarming, and this is still early days. It is, however, a significant one. Gheorghe said that, as well as increasing resilience and business continuity, "We wanted to have vendor diversity. We also wanted to have data control and ownership of the platform." Microsoft, as an example, would point to the sovereign capabilities of its system. As the Matrix conference kicked off, it announced new capabilities, including additional options for running AI, data services, and confidential workloads on customer-controlled platforms, and highlighted its sovereign partner ecosystem for customers who prefer local expertise. However, Microsoft (and other tech giants) cannot escape concerns about who ultimately controls the data and what administrations might do with it. In 2025, a Microsoft representative memorably confirmed the US giant "cannot guarantee" data sovereignty to customers in France. There is, however, a fly in the Matrix ointment. The platform is open source and, like so many open source projects, requires funding. Right now, Element accounts for much of the Matrix Foundation's funding. Hodgson finds this a little frustrating. "If every government who is operationally dependent on Matrix put the smallest amount of money in the Foundation, the Foundation would have enough money to really start investing in the ecosystem and not be dependent on Element basically picking up the tab." He acknowledged that things had improved in the last year, but said, "It's not good governance for an open standard to have one big player like Element effectively propping things up." This isn't uncommon in the open source world, and it's a little disappointing given the ever-increasing importance placed on sovereignty in communications. Alberts commented: "There is confusion in the market that the thing somehow creates itself. "No, it doesn't. It requires hardworking people. These hardworking people need to be paid, and that payment, in order to support government deployments going forward, ideally also comes from these governments. And some of them do a lot and do it in a great way, and that's amazing. "But some don't." ®