UTRECHT (ANP) - De NS geeft naar verwachting eind april de eerste veiligheidsmedewerkers een wapenstok voor een proef die een jaar duurt. De vervoerder kreeg vorig jaar toestemming van het kabinet om maximaal 75 ov-boa's een korte wapenstok te laten dragen. De medewerkers die meedoen aan de proef zijn verdeeld over de standplaatsen Rotterdam, Den Haag, Zwolle en Den Bosch.

De komende weken krijgen de medewerkers instructies over het gebruik van de wapenstok. Naast de wapenstokproef neemt de NS meer maatregelen "om de veiligheid van collega's te verbeteren". Zo worden hoofdconducteurs later dit jaar uitgerust met een bodycam.

Verder wil de vervoerder dat ov-boa's toegang krijgen tot het rijbewijzenregister, de strafrechtketendatabank en het vreemdelingenregister, "zodat ze zelfstandig, zonder politieassistentie, de identiteit van een verdachte kunnen vaststellen". Het nieuwe kabinet, dat maandag wordt beëdigd, zegt in het coalitieakkoord hier werk van te willen maken.

WASHINGTON (ANP/RTR) - De Verenigde Staten innen vanaf dinsdag 00.01 uur (lokale tijd) geen heffingen meer die het Amerikaanse hooggerechtshof illegaal heeft verklaard. Het Amerikaanse agentschap voor douane en grensbewaking CBP meldt in een bericht aan vervoerders dat het alle tariefcodes die verband houden met de onwettig verklaarde importheffingen van president Donald Trump zal deactiveren.

In het bericht staat niets over mogelijke terugbetalingen voor importeurs. Ook geeft het agentschap geen reden waarom het maandag nog doorgaat met het innen van de illegaal verklaarde tarieven.

Het hooggerechtshof oordeelde vrijdag dat Trump zijn bevoegdheden heeft overschreden door voor de tarieven een noodwet uit 1977 toe te passen. Veel door hem ingestelde tarieven zijn daarom onwettig.

Het stopzetten van de inning valt samen met de invoering van een nieuwe wereldwijde heffing van 15 procent door Trump. Die heffingen baseerde de president op een andere wet.

Goud en zilver stegen maandag in waarde door de toegenomen onzekerheid over de Amerikaanse importheffingen. Die onzekerheid werd aangewakkerd door de beslissing van het Amerikaanse hooggerechtshof om een groot deel van de door president Donald Trump ingestelde importheffingen te verwerpen. De bitcoin zakte daarentegen tot onder de 65.000 dollar, doordat beleggers minder risico's nemen in afwachting van de ontwikkelingen rond het handelsbeleid van Trump.

Ook de Amerikaanse dollar daalde in waarde. "De daling van de dollar weerspiegelt waarschijnlijk de nieuwe golf van beleidsonzekerheid", schreven valutastrategen van zakenbank Goldman Sachs.

De prijs van een troy ounce goud (31,1 gram) steeg in Singapore met bijna 2 procent tot ongeveer 5177 dollar. Het edelmetaal, dat in onzekere tijden als een veilige belegging wordt gezien, steeg tot het hoogste niveau in drie weken. Zilver werd bijna 3 procent duurder op 87 dollar, het hoogste niveau in meer dan twee weken.

De politie presenteert “Camera in Beeld” als een onschuldig register. Een database waarin te zien is waar camera’s hangen, zodat agenten bij incidenten snel kunnen aankloppen voor beelden. Samen werken aan veiligheid, dat soort werk.

Deze database wordt gevuld door burgers die vrijwillig hun deurbelcamera’s registreren en daarmee de overheid helpen bij het oplossen van misdaden. Mooi toch? Maar bij nadere beschouwing blijkt dat eigenlijk alleen camera’s die de wet overtreden voor de politie waardevol zijn. Camera’s die zich aan de AVG houden, filmen beperkt. Ze maskeren de openbare ruimte. Ze registreren alleen eigen terrein. Ze bewaren kort. Hun bruikbaarheid voor opsporing blijft zo goed als nihil.

De camera’s die wél veel opleveren, doen precies het omgekeerde. Ze filmen stoepen, straten, portieken, buren en voorbijgangers. Ze missen waarschuwingsborden. Ze staan te ruim afgesteld. Ze registreren permanent. Juridisch gezien onrechtmatig, praktisch gezien uiterst bruikbaar.

Die beelden vormen de kern van het systeem.

De infrastructuur draait daarmee op overtredingen van burgers. Wie zich aan de regels houdt, levert nauwelijks materiaal. Wie de privacywet negeert, wordt leverancier. Het systeem selecteert impliciet op illegaliteit.

Wat er meestal ook niet bij wordt verteld: die beelden kunnen worden opgevraagd en gebruikt zonder voorafgaande rechterlijke toetsing. Geen onafhankelijke afweging. Geen proportionaliteitstoets door een rechter-commissaris. Een vordering op basis van het Wetboek van Strafvordering volstaat. Wie zo’n verzoek krijgt, moet meewerken. “Camera in Beeld” fungeert daarmee als infrastructuur waarmee de politie snel toegang krijgt tot particuliere surveillancedata, zonder voorafgaande rechterlijke toetsing.

Daarmee ontstaat een fundamentele spanning. Formeel behoort de politie burgers te beschermen tegen onrechtmatige privacyschendingen. In de praktijk profiteert zij van het voortbestaan ervan, en moedigt het met dit project zelfs actief aan. Hoe meer mensen te ruim filmen, hoe groter het netwerk. Hoe slechter de naleving, hoe rijker de databasis. En handhaving? Vergeet het maar. Privacyhandhaving wordt zo een strategisch nadeel. Streng optreden tegen illegale camera’s verkleint de eigen informatiepositie. Gedogen vergroot haar. Wegkijken wordt rationeel.

Een opsporingsdienst die een netwerk organiseert waarvan de meest waardevolle onderdelen juridisch ondeugdelijk zijn, en die dat netwerk zonder voorafgaande rechterlijke toetsing benut, plaatst zichzelf een grijs gebied waarin verantwoordelijkheden vervagen. In 2024 diende ik hierover een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Reactie bleef uit. Wel een ontvangstbevestiging, met een dossiernummer, maar verder: niets. Nooit een inhoudelijk oordeel. Blijkbaar brandt ook de AP zich liever niet aan deze kwestie.

“Camera in Beeld” is zo uitgegroeid tot een parallel opsporingsnetwerk, gebouwd op een illegale infrastructuur, zonder structurele rechterlijke controle, met blijkbaar stilzwijgende instemming van toezichthouders.

En ondertussen ontvangen burgers folders over het belang van gegevens- en privacybescherming.

Can a radical proposal to get rid of career politicians really be implemented?

No Donald Trump, Nigel Farage or Liz Truss; no Zack Polanski, Jacinda Ardern or Volodymyr Zelenskyy either. No political parties and no elections, but instead a random bunch of ordinary people chosen by lottery to run the country for two-year spells, like a sort of turbo-charged jury service except with the jurors holding an entire country’s fate in their hands.

If you think this idea sounds intriguing and refreshing, you might love Politics Without Politicians, Hélène Landemore’s argument for radically extending citizen power. If you think it sounds like maddening whimsy, ill-suited to the seriousness of the times we are living through – well, we’ll come to that later. But first, to the argument that politics is so broken as to be beyond repair, and that scrapping electoral representation is the best way of fixing it.

Vickie Hardin Woods was worried she would lose her identity when she retired. Instead, she came up with a plan that made her feel more creative, connected and valued than ever

When Vickie Hardin Woods retired, she knew she needed a plan. “I was worried about losing my carefully crafted identity as a professional. I was looking for something to carry me through that time … What else can I be?”

She decided to do – rather than be – something new. Hardin Woods would bake a pie every day for a year, using fresh ingredients local to her home in Salem, Oregon – and she would give each pie away.

Gabriela Domínguez Ruvalcaba’s meditative documentary follows the traditional daily rituals of Mexico’s Tzotzil women and their deep connection with nature

A poetic calm subsumes Gabriela Domínguez Ruvalcaba’s languid documentary, shot among the mossy hills of Chiapas in Mexico. Here dwells the indigenous Tzotzil community which has kept a pastoral way of life against the march of time. Apart from the odd forest ranger and passerby, Ruvalcaba’s film focuses almost entirely on the Tzotzil women. Together, they tend herds of sheep which they still shear by hand, and use traditional tools for spinning yarns and natural dye for fabrics. Stunning to behold, these traditional practices not only keep cultural heritage alive but also introduce an element of artistry into every day rituals.

The women are often pictured in wide shots that take in the majestic landscape that surrounds them, furthering the deep relationship between the Tsotsil community and their environment in which natural resources are treated with care and respect. At the same time, Chiapas is far from an idyll. One woman says that, although they are now treated by nonindigenous people with more respect, discrimination still exists. Another speaks of gender inequality within her community and how her father prevented her from accessing education.

A fabled boutique hotel in the Atlas mountains makes a stunning base for hikes to spectacular viewpoints

Coming up the footpath from Imlil, Hussein and I step aside to let a laden mule go past and I look back. On the wooded lower slopes of the valley are clusters of tall houses, some plumed with wood smoke. There appears to be a lot of building work going on, some of it to repair the damage caused by the 2023 earthquake. The sound of a concrete mixer comes cutting through the cool mountain air mixed with birdsong and human voices. Turning back to face south, I can see the Atlas mountains, austere and aloof, a few snow patches on the upper slopes. That’s where we are going, to the top of Toubkal at 4,167 metres, the highest peak in North Africa.

Hussein has been a guide in this beautiful Moroccan valley all his adult life. “Most people here work in tourism now,” he says, waving a greeting to a muleteer who is passing us. The man is clutching the tail of his animal to steady himself up the steep track. “Twenty years ago everyone grew walnuts and subsistence food,” Hussein says. “Now we’ve still got walnuts, but we’ve also planted apple trees as a cash crop. It leaves time for the tourist work.”

BBC’s Crime Next Door examines how a 17-year-old vampire-obsessed student took the life of 90-year-old, Mabel Leyshon. Plus, people who have found a better way to approach life

The 2001 murder of 90-year-old Mabel Leyshon at her home on the Welsh island of Ynys Môn (Anglesey) by an assailant who drank her blood made once-friendly neighbours suddenly fearful of one another. Behind the slightly sensationalist title, this podcast from the BBC’s Crime Next Door strand sensitively retells the story, with host Meic Parry contextualising what a case like this meant in a close-knit Welsh community. Hannah J Davies
Widely available, episodes weekly