Trump en NAVO blijven elkaar vinden in een giftige omhelzing: hij fulmineert, Rutte sust – en geeft hem tegelijk opvallend veel gelijk. We hadden daddy moeten steunen in Groenland en Iran.
In Washington ging het tijdens hun ontmoeting minder over diplomatieke beleefdheden dan over geld, loyaliteit en een oorlog die Europa liever op afstand houdt.
Trump herhaalde zijn bekende verhaal: Europa laat Amerika opdraaien voor de zware kosten van defensie en toont te weinig ruggengraat in de confrontatie met Iran. Hij wees openlijk naar landen als Duitsland en Spanje, die beperkingen oplegden aan Amerikaanse operaties en volgens hem “Navo in de steek lieten”. Op zijn eigen platform dreigde hij opnieuw met het terugtrekken van troepen en zelfs met het heroverwegen van het Amerikaanse lidmaatschap.
En Rutte? De NAVO-chef koos voor pappen, nathouden en begripvolle nuance. Niet alle Europeanen hebben hun verplichtingen nagekomen, erkende hij, en hij zei “volkomen” te begrijpen dat Trump teleurgesteld is. Tegelijk benadrukte hij dat de meeste NAVO-landen logistiek, bases en overvliegrechten leverden en dat de alliantie wel degelijk functioneert – zij het rommelig.
Zo ontstaat een merkwaardig front: een woedende Amerikaanse president die Europa afblaft, en een Nederlandse NAVO-baas die in het openbaar knikt. De vraag is hoe lang die strategie werkt, nu Trump ook alvast hardop nadenkt over het verplaatsen van troepen en het belonen van “bravere” bondgenoten.
