Thomas Hawk posted a photo:

Een training overslaan omdat het warm is, voelt voor veel hardlopers misschien overdreven. Toch kan doorlopen in de hitte grote risico’s hebben. De helft van de Nederlandse sporters zegt niet zeker te weten of zij signalen van oververhitting tijdens het sporten zouden herkennen. Bovendien weet 60 procent niet wat te doen als een sporter in de omgeving oververhit raakt.

Dat is zorgelijk, want oververhitting kan uitmonden in hitte-uitputting of een hitteberoerte. Die laatste situatie is acuut en potentieel levensbedreigend.

Waarom hardlopen in hitte extra belastend is

Tijdens het hardlopen produceert het lichaam veel warmte. Normaal gesproken raak je die kwijt via zweet dat op de huid verdampt. Bij hoge buitentemperaturen, felle zon en een hoge luchtvochtigheid werkt dat systeem minder goed: zweet verdampt moeilijker en het lichaam kan warmte slechter afvoeren.

Niet alleen de temperatuur op de thermometer telt. Ook het tempo, de duur en intensiteit van de inspanning, kleding, conditie, vochtinname en de mate waarin iemand aan warmte gewend is, bepalen het risico. Een snelle 10 kilometer kan daardoor zwaarder uitpakken dan een rustig gelopen langere afstand.

Vooral een plotselinge warme dag kan verraderlijk zijn. Het lichaam heeft tijd nodig om zich aan hogere temperaturen aan te passen: eerste aanpassingen treden volgens deskundigen na ongeveer drie dagen op, terwijl volledige gewenning tot twee weken kan duren.[2]

Dit zijn de alarmsignalen

Wie hardloopt in warm weer, moet niet alleen letten op vermoeidheid. Neem de volgende klachten serieus:

• Kloppende hoofdpijn
• Duizeligheid of een licht gevoel in het hoofd
• Misselijkheid of braken
• Spierkrampen
• Extreme vermoeidheid of slap gevoel
• Problemen met coördinatie, zoals zwalken of struikelen
• Verwardheid of afwijkend gedrag

Vooral coördinatieverlies, zwalken en verwardheid zijn ernstige alarmsignalen. Bij een hitteberoerte merkt de loper zelf soms niet meer goed dat het misgaat. Stop daarom onmiddellijk wanneer deze klachten optreden en let ook op medelopers.

Wat moet je direct doen?

Stop direct met hardlopen bij serieuze klachten en ga naar een koele plek of schaduw. Begin zo snel mogelijk met koelen, bijvoorbeeld met koude natte doeken, water op de huid of koele lucht. Laat iemand met duidelijke verwardheid, coördinatieproblemen of bewustzijnsverlies niet alleen en schakel medische hulp in.

Doorgaan “tot de finish” of “nog even naar huis lopen” is bij deze symptomen geen teken van doorzettingsvermogen, maar een gevaarlijke keuze. Een hitteberoerte kan leiden tot blijvende lichamelijke schade en kan fataal zijn

Zo verklein je het risico

• Loop vroeg in de ochtend of later op de avond en vermijd het heetste deel van de dag.
• Laat streeftijden los en verlaag tempo én intensiteit.
• Drink verspreid over de dag voldoende en neem tijdens lange of zware inspanningen gelegenheid om te drinken.
• Kies luchtige, ademende hardloopkleding, zodat zweet kan verdampen.
• Zoek tijdens warming-up en herstel bewust schaduw op.
• Bouw trainen in warmte rustig op; één hete dag maakt je lichaam nog niet hittebestendig.
• Overweeg een training te verplaatsen of over te slaan als de omstandigheden extreem zijn.

Een belangrijk uitgangspunt: dorst is geen perfecte graadmeter. Wie pas drinkt wanneer de dorst sterk wordt, kan al veel vocht hebben verloren. Tegelijk is het niet nodig om overmatig te drinken; een plan dat past bij de duur, omstandigheden en persoonlijke ervaring is verstandiger.

Luister naar het lichaam

Voor veel lopers is het aanpassen van een training lastig. Maar hitte is geen wedstrijd tegen wilskracht. Accepteren dat het tempo lager ligt — of dat rusten de verstandigste optie is — hoort bij verantwoord trainen.

Wie hoofdpijn, misselijkheid, krampen of instabiliteit voelt opkomen, moet niet proberen door te bijten. Stoppen, koelen en hulp inschakelen kan het verschil maken tussen een vervelende training en een medisch noodgeval.

Meer weten?

• https://www.rodekruis.nl/nieuwsbericht/oververhitting-bij-sporten-negeer-signalen-van-je-lichaam-niet/    
• https://www.hardlopen.nl/artikelen/gezondheid/zo-voorkom-je-hitteproblemen-tijdens-het-hardlopen/    

Traverse theatre, Edinburgh
A grandmother welcomes her family to a birthday bash in a muddled play that addresses its key theme too late

A celebratory family get-together leads to an almighty conflagration in Morna Young’s play. The birthday party reunion is a well-worn storytelling trope for explosive family reckonings – the Traverse featured another such party this time last year with Consumed, directed by Katie Posner, who helms this production, too.

Co-created by Young and Alex Fthenakis, the twist here is that flamboyant matriarch Vivienne (Alison Peebles), known as “glam-ma” to her grandchildren, is throwing an 80th birthday party and then plans to die the very next day. She has terminal cancer so has arranged her death, although we are not told how she has managed that, given assisted dying is currently illegal in Scotland, as well as England and Wales. Is this a near or alternate future – or merely wishful thinking?

Given the size and age of the universe, it should be full of species with technology far more advanced than our own. So where are they?

• The summer issue of the Long Read magazine is out now. Click here to order

During a visit to the Los Alamos National Laboratory in 1950, Enrico Fermi, one of the architects of the Manhattan Project, was having lunch with other physicists when the conversation turned to flying saucers. At one point during the discussion, Fermi blurted out: “Where is everybody?” – or, as another participant remembered it, “Don’t you ever wonder where everybody is?” If aliens exist, in other words, why have we never encountered them?

The episode has become famous, marking the moment when extraterrestrial life went from a theme for philosophical speculation to a serious scientific problem. For centuries, people had wondered whether life exists on the moon or Mars, but they accepted that we would never know for certain, since making contact with another planet was impossible. By the 1950s, those limits no longer seemed so fixed. In addition to space flight, researchers were developing tools to detect the radio signals that reach us from stars many light years away. These developments were still in their infancy, but it was already clear that humanity was no longer bound to Earth the way it always had been.

Voters disillusioned by Brexit should have more options than Nigel Farage or the novelty candidate Count Binface

The UK could be forgiven if, like Brenda from Bristol, it feels it has had too much politics of late. The long death rattle of the Starmer government against a backdrop of relentless excitement from the White House has left everyone suffering a severe case of overwhelm. We all deserve a holiday – even Andy Burnham, exhausted after a few weeks in the job.

So the political and media class may think they are doing us a favour by turning the forthcoming byelection prompted by the resignation of the Reform UK leader, Nigel Farage, into a joke. But it is not very fair on the people of Clacton, who are being told they face a binary choice on 13 August, between Farage and the novelty candidate Count Binface.

Simon Nixon is a journalist and economics commentator

The author of Kitchen Confidential has inspired a new movie, Tony, about his days as a dishwasher. But do today’s chefs still admire his self-sabotaging rock’n’roll spirit – or have they outgrown it?

The trope of the Angry Young Man was not born in a kitchen, but Anthony Bourdain’s particular myth-making created what might be the prototype for fin de (20th) siècle masculinity. As the director of Tony, the new biopic of Bourdain focusing on his first job, has said, the film is about “a magical world where nothing can go wrong and a young man who’s angry about it”.

Bourdain arrived in that job, as a dishwasher in a restaurant in Provincetown, Massachusetts, aged 19. He was hellbent on a life of formless, self-sabotaging rebellion, and found his tribe. But when he published his book Kitchen Confidential in 2000, a quarter of a century later, he set the ethos of that kitchen tribe in stone, and attracted an ever-replenishing pool of chefs who, if they weren’t already just like him, were prepared to die trying.

In the five years since the Taliban’s return to power, the walls have been closing in on the women and girls of Afghanistan.

As the regime has tightened its grip, it has banned girls from education after the age of 12, ejected many women from the workplace and created legal frameworks for child marriage and husbands beating their wives. Taliban rule has ushered in a new era of women being whipped for minor infractions and constant inspections by ‘vice and morality’ officials, with men compelled to become enforcers in their own homes. Even the borders of the online world have been creeping inward, with a new spate of smartphone bans and internet restrictions.

Marking the grim anniversary, a dozen women and girls have, at great risk to their safety, documented their lives for the world to see

Herat province
Every day, I wake up to the silence of dawn. I feel as though I am still holding my weapon. I lie on my bed for a few moments, taking deep breaths. With every awakening, I make a promise to myself: if my husband manages to return home safely today, I will thank God even more.

With its marching bands, billowing flags and precision drills, the Tattoo has never exactly been cutting edge. But now an experimental theatre-maker has been let loose on it …

Dusk has settled on Edinburgh Castle and now a laser beam is scribbling a route across its ramparts and high into the sky. The voice of actor Richard Rankin is talking solemnly about lonely soldiers answering a call, while a ferocious light rises in the gatehouse. Out of it emerge scores of drummers and pipers, their sound both melodic and awe-inspiring. They crisscross the esplanade to the stirring lament of The Skye Boat Song.

This is the Royal Edinburgh Military Tattoo, an event often overlooked amid the festival cacophony – and yet its popularity eclipses any other event in the city. Last year, it played to 230,000 and raised £1.5m for charity. Like an outsize variety show, it is a formidable spectacle: fireworks, projections, flags dragged over the audience and a soundtrack that ranges from Carmen to Star Wars.