JAKARTA (ANP/DPA/RTR) - De Indonesische autoriteiten zoeken nog naar 129 mensen die worden vermist sinds een passagiersschip kapseisde op de Javazee. Het officiële dodental staat momenteel op zes.
De Indonesische reddingsdienst meldt dat met schepen, helikopters en een vliegtuig wordt geprobeerd de vermisten te vinden. Hoge golven en harde wind hinderen de zoektocht en daardoor konden maandag nog geen duikers worden ingezet, zegt het hoofd van de dienst.
Indonesië bestaat uit vele duizenden eilanden en daarom worden er op grote schaal schepen ingezet om mensen en goederen te vervoeren. Het gekapseisde schip was onderweg van Soerabaja op Oost-Java naar Banjarmasin in Zuid-Kalimantan.
Op luchtbeelden is te zien dat een groot schip is gekapseisd en deels onder water is verdwenen. In de omgeving dobberen kleinere bootjes.
Er waren voor zover bekend 243 mensen aan boord toen het misging. 108 opvarenden konden gered worden.
De bazen van de grootste AI-bedrijven waarschuwen inmiddels zelf dat hun technologie uit de hand kan lopen. Dario Amodei van Anthropic wil dat de ontwikkeling wordt afgeremd. Sam Altman en Elon Musk vallen hem bij. Opvallend genoeg beschouwen deze bedrijven het uitsterven van de mensheid door AI inmiddels niet meer als een statistische onmogelijkheid, maar als een risico waarmee serieus rekening moet worden gehouden.
De reden dat hun bedrijven ondertussen gewoon doorgaan, is minstens zo kaakzakkend als de waarschuwing: want wie als enige remt, verliest de race. Daarmee beschrijven ze vrijwel perfect het failliet van marktzelfregulering. De drijvende kracht daarachter is het aandeelhouderskapitalisme. Bedrijven worden structureel beloond voor groei, rendement en marktaandeel, en afgestraft wanneer ze vrijwillig kansen laten liggen die een concurrent wel benut. Zelfs wanneer de mogelijke schade volgens de ondernemers zélf neerkomt op het einde van de mensheid, blijft doorgaan bedrijfseconomisch rationeel.
Musk belichaamt die spagaat komisch goed. In 2023 ondertekende hij een oproep om de ontwikkeling van krachtige AI zes maanden stil te leggen vanwege de mogelijke gevaren. Enkele maanden later richtte hij xAI op om zelf de concurrentie met OpenAI aan te gaan. Nog mooier: Musk is tegelijk een van de luidste pleitbezorgers van een veel kleinere overheid en minder regulering. Uitgerekend bij AI laat hij vervolgens zien waarom zo’n overheid noodzakelijk is, en roept op tot ingrijpen.
Musk kan werkelijk geloven dat AI levensgevaarlijk wordt en tegelijk miljarden in nóg krachtiger AI pompen. Binnen het aandeelhouderskapitalisme is dat nauwelijks tegenstrijdig. Zolang zijn concurrenten doorgaan, kost zelfstandig stoppen hem investeerders, personeel, technologische voorsprong en uiteindelijk marktwaarde.
Daarmee wordt zichtbaar hoe een amoreel systeem eigenlijk per definitie immorele uitkomsten produceert. De markt kent geen variabele ‘voortbestaan mensheid’. Zij beloont degene die sneller groeit en eerder de volgende voorsprong bereikt. Wie als eerste remt, wordt gestraft. Precies voor zulke situaties bestaat een overheid: om grenzen op te leggen die individuele bedrijven door de prikkels van het systeem zelf niet kunnen stellen.
Dat grote AI-bedrijven regulering ook kunnen gebruiken om nieuwe concurrenten buiten de deur te houden, blijft reden om ze vooral niet zelf die regels te laten schrijven. De ironie is moeilijk te missen. Musk wil de overheid zo klein mogelijk maken, terwijl zijn eigen gedrag laat zien waarom een machtige markt zonder krachtige tegenmacht zelfs bij existentiële risico’s gewoon blijft doordenderen en juist een sterke overheid noodzakelijk is.
Run by a social enterprise, the six shops operate from shipping containers across Johannesburg’s Alexandra township and sell food and household goods by weight in small, affordable amounts
Every morning, on her way to the laundry shop she runs in Johannesburg’s Alexandra township, Tsholofelo Mphela stops at a bright yellow shipping container to buy a few spoonfuls of sugar.
Inside, shelves are lined with large jars of beans, rice and maize meal, and clear boxes filled with breakfast cereal and loose teabags. A tap dispenses cooking oil by the millilitre. The cashier weighs Mphela’s purchase before ringing it up for a few rand.
Continue reading...Big manufacturers planning to produce more of the forever chemicals to meet demand from datacentres
Pfas companies are launching a “tidal wave” of forever chemicals production to meet demand from the AI industry, a campaign organisation has warned.
Despite alarm over the chemicals, which have been linked to cancer, a survey of the 10 biggest manufacturers found most had plans to increase production.
Continue reading...Fans of the show will not want to miss this revealing new series with Dominic Chianese and his son. Plus, a political drama that’s as thrilling as a Bourne novel
The Sopranos star Dominic Chianese (95) and his son Dominic Chianese Jr (62) helm this new series – a cosy father-son catchup, and all the better for it. Choice cuts include Chianese Sr’s admission that he thought the show was a spoof at first, playing his first scene as crime boss Junior for laughs. As for “Jimmy” Gandolfini, he was “in the same stratosphere as Al Pacino ... acting with him was so easy because he was so real and so believable”. Hannah J Davies
Widely available, episodes weekly
Digital-age Australian psychodrama tracks the shut-in mania of dangerously disaffected male fan, but doesn’t get inside his mind
If the parasocial phenomenon is a kind of hell, then Max Wren, protagonist of this Australian digital-age psychodrama, resides in the ninth circle. Self-barricading in a basement room surrounded by screens, working on a documentary about the object of his disaffection (an enigmatic influencer called Lenore), this obsessive shut-in makes Eminem’s Stan look like the Dalai Lama. Touching on subjects including the attention economy, the male gaze, and incel isolation and misogyny, director David Ward feels both Max and Lenore’s pain. But his ungainly debut film doesn’t fully transcend its stage origins to capture the splintered headspace of the terminally online.
Like films about fictional pop stars that feature unconvincing music, it doesn’t help that the quickfire résumé of Lenore’s career only half-conveys her magnetism. A one-time beauty influencer called Veronica Brand, she later graduates to more extreme performance art-type stunts, such as livestreaming her miscarriage; a move that, spliced without her knowledge into a children’s TV broadcast, forced her into hiding. But this performative vulnerability, including hints of her abusive dad, apparently won her legions of OnlyFans-style acolytes. Not just Max, but also his colleague Sam (Sam Macdonald), a brash interloper outraged to find he was nothing special to Lenore and who turns up at Max’s door offering exclusive footage of her.
Continue reading...It’s the birthplace of the popular cheese, but the Barletta-Andria-Trani province in southern Italy has an array of local delicacies – from olive oil and yellow tomatoes to goat prosciutto
‘I don’t eat mozzarella outside Puglia,” says our friend Savio. “It’s not the same.” Savio is a very opinionated foodie, so I take his words with a pinch of good Puglian sea salt (see below). He was adamant about the superiority of the stretched-curd cheese from his home turf.
Puglia is also the birthplace of ingredient du jour burrata, which originated in Andria, a few miles from Savio’s home town of Barletta. Andria forms one part of the triangular Barletta-Andria-Trani (BAT) province, often passed over for better-known parts of Puglia, despite the cheese connection and Barletta having miles of palm-backed, sandy beaches.
Continue reading...A sharp analysis of the damage wrought by the reckless super-rich, and progressive toolkit for repairing it
The more power the radical rightwing nationalists of our age accrue, the greater the risk that their destructive brand of politics becomes normalised. We should not, for instance, regard it as normal that the man in charge of the world’s largest nuclear arsenal casually promises “a whole civilisation will die tonight”. We should not accept that history’s first trillionaire is allowed to spread racist conspiracy theories to a hitherto unimaginable extent. We should be alarmed that, here in the UK, a party tipped to lead a potential future government is trying to cruise to power in the slipstream of this international movement.
In fact, we shouldn’t just be alarmed by such developments: we should stop them and urgently repair the damage already done. But how? And what is the nature of that damage? This bold, clarifying intervention from Naomi Klein and Astra Taylor provides some of the answers. “End times fascism” is their term for a convergence of interests that can broadly be understood as a response to the climate crisis. Faced with a world coming under unprecedented strain from environmental shocks and an unequal, resource-hungry economic system, today’s reactionaries are effectively saying: bring it on.
Continue reading...We visited the idyllic Swiss lakeside town of Vevey for its 10th Biennale of photography. Global head of photography Fiona Shields picks out some of her favourite projects on display
Discover the 50 artworks on display at the 10th edition of the Biennale Images Vevey, 5-27 September 2026
Every two years, on the shores of Lake Geneva at the foot of the Swiss Alps, the town of Vevey transforms its public spaces and buildings with 50 installations of artistic projects from 21 countries, which are free and open to the public. With such a breathtaking natural setting as its backdrop, the photography displayed at Images Vevey has to strike its own particular note of magnificence to hold the gaze.
Rising six storeys high, Sian Davey’s portrait of the renowned photographer Martin Parr, who died at the end of last year, sets the tone for this year’s festival. Taken in a splendid garden that seems to have flourished straight from Eden, the monumental portrait overlooks the town.
Continue reading...