De Duitse deelstaten pleiten voor een algeheel verbod van flitsmeldingenapps, zo meldde Der Spiegel onlangs. Momenteel is alleen gebruik in de auto verboden, maar dat is lastig te constateren door Der Politizei. Frankrijk heeft al zo’n verbod, maar Nederland laat dergelijke apps vrij. Hoe zit dat juridisch?

Duitsland heeft het zichzelf wat ingewikkeld gemaakt door niet het bezit van de apps te verbieden, maar enkel het gebruiken of “gebruiksklaar voorhanden hebben”. Zeg maar, de agent ziet dat Waze of Flitsmeister open staat op je telefoon bij de staandehouding. Dat is natuurlijk triviaal te vermijden.

In Frankrijk is het verbod strenger: de optie tot tonen van snelheidscamera’s of flitsers moet geheel uit staan, en de grote aanbieders zoals Google schakelen die informatie dan ook uit zodra je Franse data- of wifi-netwerken gebruikt. Dus ook als je snel wisselt naar een andere app, kan la police je beboeten.

Juridisch is de handhaafbaarheid van zo’n verbod nog onduidelijk. In de kern is het een inperking op de informatievrijheid: het mogen vertellen waar snelheidscontrole’s of flitspalen staan is immers gewoon een verspreiding van feiten aan het publiek.

De informatievrijheid inperken mag, mits voor een legitieme reden en “nationale veiligheid” en “voorkomen van strafbare feiten” zijn daar voorbeelden van. Ik zie wel hoe flitswaarschuwingen de effectiviteit van controles hinderen, want als je weet waar ze staan weet je ook waar ze niet staan en daar kun je dan gas op de plank geven.

Die inperking vereist wel een wettelijke regeling (zoals een strafrechtelijk verbod). Bovendien moet die wet noodzakelijk zijn voor het beoogde doel. Oftewel, kan het niet met minder of langs een andere route? Hier is volgens mij het laatste woord nog niet over gezegd.

Arnoud

Het bericht Duitsland wil flitswaarschuwingsapps geheel verbieden, kan dat? verscheen eerst op Ius Mentis.

Sargasso en de klimaatcriminele Stichting Clintel kennen elkaar al jaren. Oude vrienden, zou je bijna zeggen. In de zin waarin je ook een mug en een klamboe oude vrienden kunt noemen. We troffen elkaar regelmatig en hebben een, laten we zeggen, gecompliceerde, geschiedenis. Maar de afgelopen jaren was de liefde wat bekoeld. Tot nu, want Clintel heeft een overwinning te vieren, een moment van triomf die tegenwoordig een zeldzaamheid is bij de klimaatontkenners.

Het KNMI paste namelijk, op aandringen van de stichting, een historische meetreeks iets aan. Enkele oude hittegolven kwamen daardoor terug in de statistieken. Voor Stichting Clintel voelde dat als een overwinning. Jarenlange kritiek leek plots bevestigd. De vlag kon uit. De socials in de feeststand. De champagne ontkurkt. Want zie je wel: ze hadden gelijk. Op één punt, in een dataset. En voor de rest natuurlijk nog steeds niet.

De correctie waar het om gaat is technisch. Het gaat om homogenisatie van meetgegevens in De Bilt. Oude metingen worden gecorrigeerd om veranderingen in meetopstelling, omgeving en instrumenten te compenseren. Dat proces levert soms bijstellingen op. In dit geval bleek een eerdere correctie te grof. Zeven hittegolven uit de eerste helft van de twintigste eeuw werden opnieuw erkend. Dat is alles. Geen revolutie. Geen herziening van het klimaatbeeld. Geen breuk met decennia onderzoek. Geen reden voor overwinningsparades.

Maar wat Clintel zei klopte wel. Er was een correctie die te ver ging. Die is hersteld. Dat mag gezegd worden. Wie daar kritisch naar keek, had op dat punt gelijk. Gefeliciteerd, maar verder verandert er helemaal niets. Want ondanks dat de kritiek terecht is, slaagt Clintel erin er meteen iets anders van te maken. Geen inhoudelijke evaluatie, maar een moreel oordeel. Geen technische discussie, maar een aanklacht. Geen nuance, maar tromgeroffel.

Clintel presenteert dit als een ontmaskering. Jarenlang falen van het KNMI. Media die het publiek zouden hebben misleid. Wetenschap die haar geloofwaardigheid verspeelt. Het is een klassieke overdrijvingstechniek. Een kleine technische correctie wordt opgeblazen tot institutioneel drama. Een correctie wordt een schandaal. Een voetnoot wordt een crisis. Zo ontstaat een verhaal waarin twijfel centraal staat.

Dat verhaal draait om suggestie. Als er ooit iets is aangepast, dan zal de rest ook wel wankel zijn. Als Clintel nu een keer gelijk krijgt, zal het wel altijd gelijk hebben. Als er vroeger ook uitschieters qua hittegolven waren, dan stelt de huidige opwarming minder voor. Als instituten corrigeren, dan klopt er blijkbaar iets fundamenteels niet. Dat klinkt spannend. Het leest lekker. Het verkoopt vast goed. Het houdt alleen geen seconde stand.

Wie het artikel fileert, ziet hoe dat werkt. Feit: zeven hittegolven zijn hersteld. Framing: het beeld was jarenlang fout. Feit: homogenisatie is bijgesteld. Framing: alle data is onbetrouwbaar. Feit: wetenschap corrigeert zichzelf. Framing: er is gefaald. Steeds weer verschuift de aandacht van wat er werkelijk gebeurde naar wat het suggereert.

Het opvallende is dat juist deze correctie vooral laat zien hoe wetenschap functioneert. Data worden herzien wanneer inzichten veranderen. Methoden worden verbeterd wanneer tekortkomingen zichtbaar worden. Fouten worden gecorrigeerd wanneer ze worden gevonden. Dat heet vooruitgang. Alleen in de wereld van Clintel heet dat falen.

Daarmee schiet de stichting zichzelf structureel in de voet. Op de zeldzame momenten dat ze inhoudelijk iets raakt, ondergraaft ze haar eigen geloofwaardigheid door er meteen een complotverhaal, een media-aanval en een vertrouwenscrisis van te maken. Wie altijd in crisismodus staat, wordt op den duur achtergrondruis.

Daar komt bij dat Clintel zelf geen gezaghebbende wetenschappelijke bron is. Het is geen onderzoeksinstituut, geen academisch netwerk, geen producent van peer‑reviewed kennis. Het is een lobbyclub met een duidelijke agenda. In de loop der jaren verspreidde de organisatie vooral misleidende informatie over klimaatverandering. Dat verklaart waarom wetenschappers, journalisten en beleidsmakers de stichting structureel met scepsis benaderen. Niet uit ideologische reflex, maar uit ervaring. Het bullshit asymmetry principle bestaat nog steeds en bij Clintel zijn ze expert.

Ook de rol van de media wordt strategisch geframed. Journalisten baseerden zich op de destijds geldende gegevens. Dat is hun taak. Wanneer die gegevens veranderen, verandert de berichtgeving mee. Dat heet actualiteit. Geen manipulatie. Geen regie. Geen duister plan. Toch wordt precies dat beeld gesuggereerd. Het voedt het idee dat ‘officiële’ informatie per definitie verdacht is. Handig, als wantrouwen je businessmodel is.

Wat ontbreekt in het Clintel-verhaal is context. De moderne trend van opwarming blijft overeind. Het aantal hittegolven sinds de jaren zestig blijft stijgen. De gemiddelde temperatuur blijft toenemen. Extremen nemen toe in duur en intensiteit. Geen enkele van die patronen verdwijnt door deze correctie. De historische reeks verschuift een fractie. Het grote plaatje blijft intact. Helaas.

Daarmee wordt duidelijk waar het artikel werkelijk over gaat. Het gaat minder over hittegolven en meer over vertrouwen. Over het ondermijnen van gezag zonder het openlijk te ontkennen. Over twijfel zaaien zonder harde claims te hoeven verdedigen. Over winnen in het debat zonder inhoudelijk te hoeven winnen.

Clintel hoeft de klimaatwetenschap daarvoor geen ongelijk te bewijzen. Het volstaat om haar betrouwbaarheid ter discussie te stellen. Elke correctie wordt munitie. Elke nuance wordt zwakte. Elke bijstelling wordt een bekentenis. Zo ontstaat een permanente staat van onzekerheid, waarin beleid verdacht wordt en urgentie verdampt.

Dat mechanisme is bekend uit andere dossiers. Tabak. Asbest. Zure regen. Vaccins. Telkens weer dezelfde tactiek. Geen frontale ontkenning, wel eindeloos vragen stellen. Geen eigen theorie, wel twijfel aan andermans kennis. Geen alternatief verhaal, wel wantrouwen als handelswaar.

De herstelde hittegolven zijn reëel. Ze horen thuis in de statistiek. Dat is goed. Dat is nodig. Dat is wetenschap aan het werk. Tegelijk is het minder dan een voetnoot. Wie daaruit concludeert dat het klimaatprobleem overdreven is, begrijpt niets van de data, die valt alleen voor een campagne.

Clintel wint hier niets inhoudelijks. Geen inzicht. Geen gelijk over de grote lijnen. Geen bijdrage aan begrip. Alleen ruis. Alleen wantrouwen. Alleen weer een reden om wetenschap te framen als verdacht en twijfel als deugd. Dat is geen kritische houding. Dat is een verdienmodel.

Timothy Spall and Art Malik co-star in Aneil Karia’s intelligent and stark retelling of Shakespeare’s tragedy, set in the world of shady family business

Screenwriter Michael Lesslie and director Aneil Karia have devised a stark and severe new interpretation of Shakespeare’s Hamlet; there are transpositions and cuts, some light modernisations, and the text is stripped down a good deal. It’s an austerely challenging reading and incidentally, right about now, nothing could be further from the richly empathetic and redemptive approach of Chloé Zhao’s Hamnet, about the play’s imagined origins.

The setting is modern London’s world of shady family business and family dysfunction, wedding parties, blandly scheming associates and SUVs speeding through the night-time streets. Hamlet looks here like no one as much as Kendall Roy from TV’s Succession. Riz Ahmed plays the prince, horrified by a ghostly vision of his dead father (Avijit Dutt) who, in a chilling scene, summons him to a bleak urban rooftop to announce he was murdered by his brother Claudius (Art Malik). Claudius now is a hard-faced property speculator who has evicted a tented community of people led by Fortinbras from some prime real estate, and who now intends to marry Hamlet’s mother, Gertrude (Sheeba Chaddha).

Compact and comfortable Pixel Buds have noise cancelling, decent battery life and good everyday sound

Google’s latest budget Pixel earbuds are smaller, lighter, more comfortable and have noise cancelling, plus a case that allows you to replace the battery at home.

The Pixel Buds 2a uses the design of the excellent Pixel Buds Pro 2 with a few high-end features at a more palatable £109 (€129/$129/A$239) price, undercutting rivals in the process.

Water resistance: IP54 (splash resistant)

Connectivity: Bluetooth 5.4 (SBC, AAC)

Battery life: 7h with ANC (20h with case)

Earbud dimensions: 23.1 x 16 x 17.8mm

Earbud weight: 4.7g each

Driver size: 11mm

Charging case dimensions: 50 x 57.2 x 24.5mm

Charging case weight: 47.6g

Case charging: USB-C

In celebration of the Milano Cortina Winter Olympics, which starts this week, paralympic swimming champion Simone Barlaam shares his favourite places in his hometown

Born in Milan in 2000, Paralympic swimmer Simone Barlaam, is a 13-time world champion who won three golds and a silver medal at the 2024 Paris Olympics. He’s a torchbearer and ambassador for the Milano Cortina Winter Olympic Games, which run from 6-22 February (the Paralympic Games run from 6-15 March) at sites across Lombardy and north-east Italy (with events such as speed skating, figure skating and ice hockey in the city). He also worked as a graphic designer for the games.

Barlaam grew up in Milan and lives in NoLo (North of Loreto), a vibrant, artistic neighbourhood. “I’ve lived all over the place, so I can take you around the city and the places that belong to my heart,” he says. Here, he chooses his favourite spots, beyond obvious sights such as the Duomo, La Scala opera house and the glossy Quadrilatero della Moda fashion district.

Apparent collapse of Nvidia–OpenAI tie-up raises questions about circular funding and who will bear the cost of AI’s expansion

Did the circular AI economy just wobble? Last week it was reported that a much-discussed $100bn deal – announced last September – between Nvidia and OpenAI might not be happening at all.

This was a circular arrangement through which the chipmaker would supply the ChatGPT developer with huge sums of money that would largely go towards the purchase of its own chips.

• ‘My motivation to win is exactly the same,’ says champion

• McLaren driver admires rival Verstappen’s killer instinct

Lando Norris insists he enters the new Formula One season highly motivated to retain the world championship he won for the first time last year. The McLaren driver believes his maiden triumph has only given him greater confidence in his ability to defend the title.

Norris won the championship after an intense competition that went to the wire. After a three-way fight with his teammate, Oscar Piastri, and Red Bull’s Max Verstappen, Norris sealed the title by just two points at the final race of the season in Abu Dhabi.

The Curious Incident author describes the upbringing that shaped him – and for which he can’t help feeling nostalgia

Attempting a psychological analysis of a literary work is a fool’s errand, for obvious reasons: you’re trying to assess the inside of the writer’s head from the inside of your own, using the inherently treacherous medium of make-believe. And the aim on their part, of course, is always to beguile, and often to deceive.

And yet the temptation is sometimes too great to resist. Mark Haddon, whose blistering memoir details a mainly miserable and loveless childhood and an adulthood studded with significant hurdles, hit the literary jackpot with The Curious Incident of the Dog in the Night-Time in 2003. In it, a teenage protagonist who struggles to communicate with the world around him uncovers a world of lying adults – most egregiously, he has been told his mother has died, rather than absconded with the nextdoor neighbour – and runs away from home. A more recent novel, The Porpoise, opens with a fatal air crash before morphing into a reworking of Pericles; in Leaving Home, we discover that Haddon is terrified of flying. We also learn that he borrowed heavily from childhood holidays in Brighton to create the atmosphere and texture for his story The Pier Falls, a merciless, documentary-style narration of a cataclysmic seaside disaster.

Wendy Ewald’s novel Magic Eyes is interspersed with photographs of the children she taught in a village outside Bogotá – and the stunning pictures she taught them to take