GENÈVE (ANP) - De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beschouwt de uitbraak van het hantavirus officieel als voorbij. Sinds eind mei zijn er geen nieuwe besmettingen geconstateerd en alle mensen die in quarantaine zaten hebben die isolatieperiode inmiddels afgerond.
De uitbraak begon in april, toen het hantavirus werd vastgesteld bij een aantal passagiers van het Nederlandse cruiseschip m/v Hondius. Drie mensen kwamen te overlijden, onder wie twee Nederlanders. Tien anderen raakten besmet.
Het cruiseschip kreeg wereldwijd veel media-aandacht toen het niet mocht aanmeren in Kaapverdië en moest doorvaren naar de Canarische Eilanden. Daar werden alle passagiers geëvacueerd naar hun eigen landen, waar ze in quarantaine gingen. De WHO zegt in totaal meer dan 650 contacten van de besmette personen in kaart te hebben gebracht, verspreid over 33 landen en gebieden.
GENÈVE (ANP) - De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beschouwt de uitbraak van het hantavirus officieel als voorbij. Sinds eind mei zijn er geen nieuwe besmettingen geconstateerd en alle mensen die in quarantaine zaten hebben die isolatieperiode inmiddels afgerond.
De uitbraak begon in april, toen het hantavirus werd vastgesteld bij een aantal passagiers van het Nederlandse cruiseschip m/v Hondius. Drie mensen kwamen te overlijden, onder wie twee Nederlanders. Tien anderen raakten besmet.
Het cruiseschip kreeg wereldwijd veel media-aandacht toen het niet mocht aanmeren in Kaapverdië en moest doorvaren naar de Canarische Eilanden. Daar werden alle passagiers geëvacueerd naar hun eigen landen, waar ze in quarantaine gingen. De WHO zegt in totaal meer dan 650 contacten van de besmette personen in kaart te hebben gebracht, verspreid over 33 landen en gebieden.
Nadat je hart stopt met kloppen, besef je niets meer, zou je denken. Toch vertellen miljoenen mensen wereldwijd dat ze tijdens een hartstilstand of andere levensbedreigende situatie iets opmerkelijks meemaakten: een bijna-doodervaring. Volgens internationaal onderzoek zegt ongeveer een op de tien mensen zo'n ervaring te hebben gehad.
Opvallend is dat de hersenen niet direct stilvallen wanneer iemand sterft. Onderzoek bij stervende comapatiënten laat zien dat verschillende hersengebieden nog korte tijd actief blijven. Wetenschappers proberen die hersenactiviteit te koppelen aan de ervaringen die mensen na reanimatie beschrijven.
Die verhalen vertonen opvallend veel overeenkomsten. Mensen spreken over een intens gevoel van vrede, een fel licht, ontmoetingen met overleden dierbaren, een veranderd tijdsbesef en het gevoel buiten hun lichaam te zweven. In onderzoeken onder hartstilstandpatiënten omschrijven velen hun ervaring als liefdevol en geruststellend. Slechts een minderheid, ongeveer 14 procent, spreekt van angstige of verontrustende beelden.
Een nieuwe wetenschappelijke verklaring, de zogenoemde dying-moment dream hypothesis, probeert deze ervaringen te duiden. Volgens de theorie ontstaat tijdens het stervensproces een droomachtige toestand. Door zuurstofgebrek en een plotselinge toename van hersenactiviteit en neurotransmitters, zoals serotonine, sluit het brein zich af van de buitenwereld. Vervolgens zouden herinneringen en emoties de inhoud van de ervaring bepalen.
Levensgeschiedenis
De theorie gaat nog een stap verder. Niet willekeurige herinneringen zouden opkomen, maar vooral ervaringen die passen bij iemands emotionele levensgeschiedenis. Wie een leven vol liefde en veilige relaties heeft gehad, zou eerder een vredige bijna-doodervaring beleven. Trauma, schuldgevoelens of angst zouden juist kunnen leiden tot angstige visioenen. Ook cultuur en religie lijken invloed te hebben op de manier waarop mensen hun ervaringen interpreteren. In christelijke culturen wordt een fel licht bijvoorbeeld gezien als een wezen van licht, maar in Japan is het een levenloos object, misschien gewoon een heel fel licht.
Die laatste aannames zijn echter nog niet bewezen. Hoewel onderdelen van de theorie aansluiten bij bestaand onderzoek naar hersenactiviteit rond het sterven, ontbreekt voor de invloed van iemands levensgeschiedenis nog overtuigend wetenschappelijk bewijs.
Bovendien meldt lang niet iedereen een bijna-doodervaring. Minder dan 40 procent van de mensen die een levensbedreigende situatie overleven, herinnert zich bewust iets van die laatste momenten; op intensivecareafdelingen ligt dat percentage zelfs rond de 15 procent.
Voorlopig blijft de bijna-doodervaring daarmee een fascinerend grensgebied tussen neurologie, psychologie en filosofie: een fenomeen dat steeds beter wordt onderzocht, maar nog lang niet volledig is verklaard.
Bron: Psychology Today
DEN HAAG (ANP) - Dat meer mensen ervoor kiezen om te overlijden door euthanasie komt voornamelijk doordat de samenleving is veranderd en doordat mensen anders over de dood zijn gaan denken. Dat komt naar voren uit onderzoek van het Radboudumc, in samenwerking met het UMC Utrecht en Amsterdam UMC. Ook vergrijzing, de druk op de zorg en de aandacht voor dit onderwerp de afgelopen jaren spelen een rol in de groei.
Eind maart werd duidelijk dat de toezichthouders, de Regionale Toetsingscommissies Euthanasie (RTE), vorig jaar meer dan 10.000 meldingen van euthanasie hadden binnengekregen. In 1999 lag dit jaarlijkse getal nog rond de 2000. Tegenwoordig komt zo'n 6 procent van alle sterfgevallen door euthanasie. Artsen zijn verplicht om elke euthanasie te melden bij de toetsingscommissies.
Hoofdonderzoeker en zorgethicus Els van Wijngaarden van het Radboudumc ziet dat "de euthanasiewet niet is veranderd, maar de toepassing daarvan wel." Kanker was nog maar in ongeveer de helft van alle gevallen de aanleiding tot euthanasie, eind jaren negentig was dit nog 90 procent. Andere aanleidingen, zoals dementie en psychische aandoeningen, namen juist toe. De onderzoekers stellen dat de stijging "op zichzelf niet als moreel zorgelijk wordt geduid".
Personeelstekorten
Ook is de kijk op het lijden rond het levenseinde sterk veranderd, is euthanasie vaker een gespreksonderwerp en spelen religieuze opvattingen steeds minder vaak een rol. De druk op de zorg komt ook naar voren in het rapport. Volgens de onderzoekers kunnen bezuinigingen in de zorg, personeelstekorten in de terminale zorg en ouderenzorg en de problemen in de geestelijke gezondheidszorg euthanasiewensen versterken of in de hand werken. "Wanneer patiënten bijvoorbeeld merken dat hun kwaliteit van leven afneemt door druk op de zorg, zou dat hun keuze voor euthanasie kunnen beïnvloeden", aldus de onderzoekers.
Het rapport is donderdag aangeboden aan zorgminister Sophie Hermans (VVD). De medisch centra deden in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid onderzoek naar de oorzaken van de stijging.
DEN HAAG (ANP) - Dat meer mensen ervoor kiezen om te overlijden door euthanasie komt voornamelijk doordat de samenleving is veranderd en doordat mensen anders over de dood zijn gaan denken. Dat komt naar voren uit onderzoek van het Radboudumc, in samenwerking met het UMC Utrecht en Amsterdam UMC. Ook vergrijzing, de druk op de zorg en de aandacht voor dit onderwerp de afgelopen jaren spelen een rol in de groei.
Eind maart werd duidelijk dat de toezichthouders, de Regionale Toetsingscommissies Euthanasie (RTE), vorig jaar meer dan 10.000 meldingen van euthanasie hadden binnengekregen. In 1999 lag dit jaarlijkse getal nog rond de 2000. Tegenwoordig komt zo'n 6 procent van alle sterfgevallen door euthanasie. Artsen zijn verplicht om elke euthanasie te melden bij de toetsingscommissies.
Hoofdonderzoeker en zorgethicus Els van Wijngaarden van het Radboudumc ziet dat "de euthanasiewet niet is veranderd, maar de toepassing daarvan wel." Kanker was nog maar in ongeveer de helft van alle gevallen de aanleiding tot euthanasie, eind jaren negentig was dit nog 90 procent. Andere aanleidingen, zoals dementie en psychische aandoeningen, namen juist toe. De onderzoekers stellen dat de stijging "op zichzelf niet als moreel zorgelijk wordt geduid".
Personeelstekorten
Ook is de kijk op het lijden rond het levenseinde sterk veranderd, is euthanasie vaker een gespreksonderwerp en spelen religieuze opvattingen steeds minder vaak een rol. De druk op de zorg komt ook naar voren in het rapport. Volgens de onderzoekers kunnen bezuinigingen in de zorg, personeelstekorten in de terminale zorg en ouderenzorg en de problemen in de geestelijke gezondheidszorg euthanasiewensen versterken of in de hand werken. "Wanneer patiënten bijvoorbeeld merken dat hun kwaliteit van leven afneemt door druk op de zorg, zou dat hun keuze voor euthanasie kunnen beïnvloeden", aldus de onderzoekers.
Het rapport is donderdag aangeboden aan zorgminister Sophie Hermans (VVD). De medisch centra deden in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid onderzoek naar de oorzaken van de stijging.
Photo Rhythms has added a photo to the pool:
The Guardian’s picture editors select photographs from around the world
Continue reading...
The last few mornings, as I’ve walked with my dog up the ravine behind my house, two fawns seem to bound of thin air, racing in unison through the trees until far enough way that they stop, stare, and wait for us to pass. It’s not uncommon to see several does grazing in the same woods, and I’ve always wondered where they sleep. Photographer Katherine Wolkoff followed a similar curiosity as she traversed the grassy meadows of Block Island, which sits a few miles off the coast of Rhode Island, for her series Deer Beds.
Flattened by lean cervid bodies, tall grasses reveal the areas where deer bed down. They don’t typically sleep in the same place every single night, but a home range area may have several spots that they return to repeatedly. Wolkoff prints the images at nearly life size, focusing directly on the nest-like spaces in intimate, horizonless meditations on comfort, presence, care, and resilience.
When the series was first exhibited, critic Eva Diaz noted in Artforum that “The prevailing metaphor of photography is that of the hunt. Photographers shoot, even stalk, their subjects; in the case of Katherine Wolkoff’s work, the absence of ‘prey’ itself becomes the subject of the project.” Sometimes during a walk, the artist encounters deer nestled in the grass and they dart away, startled. Other times, the beds are already empty.
“My mother, a science teacher, first mentioned deer beds to me, and I began walking the fields, following deer paths to find them,” Wolkoff tells Colossal. “That solitary, meditative search is still central to how I work today.” Broadly, her work focuses on the natural world in the Anthropocene, plumbing the relationship between humans and the land in light of the ongoing climate crisis.
The artist is currently finishing a book of pinhole photographs taken from the perspective of migrating birds on Block Island. “The resulting pictures have a blurred, frantic quality that I think of as visualizing the birds’ depletion: the chaos of an animal pushed to its limits over open water and unfamiliar coastline, flying through the night with no guarantee of where it will land or whether it will survive the crossing,” she says. Some of these works will be part of a forthcoming exhibition centered around the Atlantic Flyway at Benrubi Gallery next spring.
Do stories and artists like this matter to you? Become a Colossal Member today and support independent arts publishing for as little as $7 per month. The article Katherine Wolkoff Meditates on Absence in Her Tender Photos of Deer Beds appeared first on Colossal.