Ius Mentis

Internetrecht door Arnoud Engelfriet

X moet Danny Mekic inzicht geven in de verwerking van zijn persoonsgegevens, oordeelt Gerechtshof Amsterdam

Het Gerechtshof Amsterdam geeft de Nederlander Danny Mekic gelijk in zijn zaak tegen Twitter/X. Dat meldde NRC vorige week. Het is de vijfde juridische overwinning van Mekic op rij over dezelfde kwestie, maar inzage in de verwerking van zijn gegevens heeft hij nog altijd niet.

De zaak speelt al geruime tijd. Over de eerste instantie blogde ik destijds:

Technoloog en Ph.D-kandidaat Danny Meki? ontdekte in oktober dat hij op X was onderworpen aan een shadowban: weliswaar kun je zelf alles nog gebruiken, maar niemand krijgt je berichten meer te zien. Dat bleek (volgens de helpdesk van Twitter, waar verbazingwekkend genoeg nog mensen werkten destijds) te herleiden tot een artikel van de NOS dat Mekic daar gedeeld had:

“De chats van honderden miljoenen mensen worden straks gescand om een relatief klein aantal misdadigers op te sporen, hoe erg ook. ”[ [account 2] ] Veel kritiek op Europese plannen tegen kinderporno: “Niet proportioneel”

De algoritmes van Twitter vonden dit problematisch, maar Mekic kreeg geen uitleg waarom. En dat vindt de wet dan weer  problematisch, want de Digital Services Act (DSA) eist simpelweg dat je motiveert waarom -en met bewijs- je een bepaalde moderatiehandeling hebt gedaan.

De rechter gaf Mekic gelijk, maar X maakte vervolgens 90% van de documentatie die ze gaf onleesbaar “vanwege bedrijfsgeheimen”. Daarom ging Mekic in hoger beroep, wat tussentijds nog leidde tot een geschil over een spreekverbod voor Mekic, omdat men bang was dat hij de ruwe documenten zou lekken. (Niet toegewezen, uiteraard.)

Nu is er dan het inhoudelijke arrest van het Hof Amsterdam. Men loopt categoriegewijs door de ruwe informatie en licht toe waarom deze al dan niet vertrouwelijk zou moeten zijn.

Plaatsing van het NSFW label op content van [geïntimeerde] (de post van 11 oktober 2023) is de aanleiding geweest voor onderhavig geschil. … X heeft niet inzichtelijk gemaakt waarom bedrijfsgeheimen worden geopenbaard als [geïntimeerde] inzage krijgt in welke NSFW labels op zijn content zijn geplaatst.
Het argument daarbij was natuurlijk dat iedereen dan trucs gaat verzinnen om de criteria voor zo’n label te omzeilen. In het algemeen is dat een risico. Als alle criteria algemeen bekend zijn, dan is detectie een stuk minder krachtig. Maar het Hof wil graag weten waarom specifiek bij deze inzage door deze persoon voor deze posts dat risico zich conreet voordoet. En die uitleg kan X niet geven.

Iets vergelijkbaars gebeurt bij posts van Mekic die als “ongeschikt voor advertenties” zijn gemarkeerd:

Het aanmerken van een post van [geïntimeerde] als gevoelig of ongeschikt voor advertenties treft hem in die zin dat het besluit om een dergelijk label toe te kennen tot gevolg heeft dat er naast die post geen advertenties komen te staan of alleen advertenties worden getoond van adverteerders die geen instructie hebben gegeven om een bepaalde gevoeligheid, ongeschiktheid of trefwoord te mijden. Dat kan tot gevolg hebben dat de reputatie van [geïntimeerde] wordt aangetast.
Ook hier geldt dat je als bedrijf natuurlijk een commercieel belang hebt om de werking van je advertentiesysteem te beschermen. Omdat het mogelijk om “enkele tientallen” posts gaat, is er dan een “zeker risico” dat patronen in het advertentiesysteem kunnen worden herkend. Maar omdat de reden voor de markering ontbreekt, is dat nog vrij speculatief en daarmee onvoldoende.

Frustrerend voor mij is dat we uiteindelijk weinig tot geen inzicht krijgen in waarom die specifieke tweet tot dat label leidde. Meer dan de zin “Dat de post van 11 oktober 2023 is gemarkeerd omdat daarin het woord ‘kinderporno’ voorkwam, is al bekend” krijgen we niet. Maar was het dan werkelijk zó simpel, een keyword scanner maakt dat je bericht NSFW is?

Arnoud

Het bericht X moet Danny Mekic inzicht geven in de verwerking van zijn persoonsgegevens, oordeelt Gerechtshof Amsterdam verscheen eerst op Ius Mentis.

Wel.nl

Minder lezen, Meer weten.

Dode in Libanon door Israëlische aanval, ondanks bestand

BEIROET (ANP/AFP) - In Libanon is een dode gevallen bij een Israëlische droneaanval, meldt het Libanese staatspersbureau NNA. In het land geldt sinds vorige week een staakt-het-vuren, maar Israël en Hezbollah beschuldigen elkaar van het schenden daarvan.

Hezbollah zei dinsdag raketten te hebben afgevuurd richting Noord-Israël, als reactie op "flagrante" Israëlische schendingen. De Israëlische krijgsmacht meldde daarna een lanceerinstallatie te hebben aangevallen.

De droneaanval van woensdag vond plaats in de Bekaavallei. Naast dat er iemand omkwam, raakten ook twee mensen gewond.

Het tiendaagse bestand in Libanon ging vorige week in de nacht van donderdag op vrijdag in. Komende donderdag komen vertegenwoordigers van de Israëlische en de Libanese regering bijeen in Washington om te praten over een permanente oplossing voor het conflict.


BlaBlaCar gaat stoppen met eigen langeafstandsbussen

PARIJS (ANP/DPA/BELGA) - Het Franse BlaBlaCar gaat stoppen met eigen langeafstandsbussen. Door de zeer concurrerende markt en stijgende kosten kan het bedrijf de busritten niet langer winstgevend uitvoeren, heeft de rivaal van bijvoorbeeld FlixBus aangekondigd.

BlaBlaCar biedt ook vanuit Nederland bestemmingen aan. Het busnetwerk van het bedrijf beslaat in totaal meer dan driehonderd haltes in vijftien Europese landen. Jaarlijks maken miljoenen mensen gebruik van BlaBlaCar. Voorlopig gaan busritten nog wel door, terwijl de onderneming in overleg gaat met haar personeel.

BlaBlaCar blijft wel bestaan als platform voor het delen van ritten en als tussenpersoon voor bustickets van andere aanbieders. Partnerbedrijven krijgen de mogelijkheid om hun bestaande BlaBlaCar-routes zelfstandig voort te zetten.

De onderneming was oorspronkelijk een autodeelplatform. Na de overname van Ouibus van de Franse spoorwegen werd BlaBlaCar in 2019 ook een busmaatschappij voor langeafstandsritten.


Liveblog oorlog Iran. Vance en Ghalibaf niet naar Pakistan, Trump verlengt wapenstilstand, Iran heeft nog niet gereageerd maar vertrouwt het niet

Trumps stemming 2 en 5 uur geleden

Nou u kent de mop van de Amerikaanse en Iraanse delegaties in Pakistan ze kwamen niet. Wat desondanks wel kwam: Trumps verlenging van de wapenstilstand, zonder dat Iran hier iets wezenlijks voor gedaan heeft. Dus het zal u niet verbazen: Iran vertrouwt het niet. Adviseur Mehdi Mohammadi van de Iraanse parlementsvoorzitter en eventjes de facto Iraanse leider Mohammed Ghalibaf schreef op Twitter: "Extending the ceasefire by Trump has no meaning. The losing side cannot dictate terms. Continuing the blockade is no different from bombing and must be met with a military response. Moreover, any extension of the ceasefire by Trump is certainly a way to buy time for a surprise attack. Now is the time for Iran to take the initiative." Tijd kopen voor een verrassingsaanval is natuurlijk wel exact wat Trump deed in de weken die voorafgingen aan de oorlog, en we mogen hopen dat Mohammadi gelijk heeft en de oorlog binnenkort gewoon keurig hervat wordt, al begint het onwaarschijnlijk te voelen. Maar dat voelde de oorlog als zodanig eerst ook, dus ja. Afijn, we gaan maar weer eens tankers turven en LIVE.

Update 08:32 - De Iraanse VN-gezant volhardt dat Iran pas deelneemt aan onderhandelingen als Amerika de blokkade voor Iraanse schepen in Hormuz opheft.

CENTCOM blijft onverminderd klaar

SocialDoneer hier

Word onze held

Rijnmond - Nieuws

Het laatste nieuws van vandaag over Rotterdam, Feyenoord, het verkeer en het weer in de regio Rijnmond

Opluchting in Pauluskerk na sneuvelen asielwet, ook bij Lala: 'Veel tranen gelaten'

Bezoekers van de Pauluskerk in Rotterdam zijn opgelucht dat de asielnoodmaatregelenwet niet door de Eerste Kamer is gekomen. Het betekent dat 'illegaliteit' vooralsnog niet strafbaar wordt en hulp aan ongedocumenteerden, zoals Rijnmond-vriend Lala, blijft toegestaan. "Iemand moet helpen", zegt predikant Martijn van Leerdam.

Autodeur belandt in container na botsing

Een opmerkelijke aanrijding op de West-Kinderdijk in Alblasserdam. Daar belandde dinsdagavond een deel van een autodeur in een container nadat de bestuurder tegen de container was gebotst. Er raakte niemand gewond.

Sargasso

Hopeloos Genuanceerd

AI en kapitalisme: een structurele botsing

Er bestaat een hardnekkig verhaal dat kunstmatige intelligentie het kapitalisme naar een nieuw niveau zal tillen. Efficiënter, productiever, innovatiever. Alsof de machine eindelijk doet wat de spreadsheet altijd al beloofde, zelfs de aloude hypothetische 4-urige werkdag kwam weer eens om de hoek kijken. Tegelijk schuurt er iets fundamenteels. AI en kapitalisme versterken elkaar slechts tot op een bepaald punt. Daarna beginnen ze elkaar te ondermijnen.

De kern van het probleem ligt in waardecreatie. Kapitalisme draait om schaarste, eigendom en het vermarkten van arbeid. AI ondergraaft precies die drie pijlers. Zodra een model teksten, beelden, code en zelfs beslissingen reproduceerbaar maakt tegen marginale kosten die richting nul gaan, verdampt schaarste. Wat overblijft is overvloed. En overvloed laat zich slecht vangen in een systeem dat afhankelijk is van prijsmechanismen.

Het is al zichtbaar in de praktijk. Bedrijven investeren miljarden in AI, om vervolgens hun eigen markt te kannibaliseren. Denk aan softwarebedrijven die generatieve AI integreren waardoor maatwerkontwikkeling sneller en goedkoper wordt, met directe druk op hun eigen consultancy-inkomsten. Of mediaplatforms die AI-tools aanbieden waarmee gebruikers zelf content genereren, wat de vraag naar professionele makers op datzelfde platform ondermijnt. De efficiëntiewinst slaat terug op het verdienmodel.

Daar komt een tweede spanning bij. AI is kapitaalintensief. De infrastructuur bestaat uit datacenters, gespecialiseerde chips en enorme datasets. De toegang daartoe concentreert zich bij een klein aantal bedrijven. Daarmee verschuift de economie bijna noodzakelijk van concurrentie naar oligopolie en misschien zelfs monopolie. Niet omdat dat efficiënter is, maar omdat de instapdrempel absurd hoog ligt.

Kapitalisme kan met ongelijkheid omgaan zolang er een belofte van mobiliteit bestaat. AI ondermijnt die belofte. Wanneer productiviteit niet langer gekoppeld is aan individuele arbeid, maar aan toegang tot modellen en infrastructuur, verliest het individu zijn economische hefboom. Wat resteert is een systeem waarin eigendom van technologie bepalend is voor inkomen. Daarbij valt weinig terughoudendheid te verwachten van eigenaren en gebruikers als het gaat om het aanhouden van personeel dat door AI kan worden vervangen. De prikkelstructuur wijst één kant op: kostenreductie. Dat kan, bij brede en snelle adoptie, uitmonden in een arbeidsmarktshock met systeemrisico’s die verder reiken dan individuele sectoren. De vraag die daaronder ligt is fundamenteler: waar blijft de arbeider in dit systeem, wanneer arbeid zelf structureel aan waarde verliest?

De derde breuklijn is epistemologisch. AI-systemen worden getraind op collectieve kennis. Teksten, beelden en code die door miljoenen mensen zijn geproduceerd. Dat wordt vervolgens geprivatiseerd in modellen die eigendom zijn van bedrijven. Het resultaat is een vorm van extractie zonder duidelijke tegenprestatie. De commons worden leeggetrokken en opnieuw verkocht. Dat mechanisme bestaat al eeuwen, van omheining van land tot privatisering van kennis, alleen nog nooit zo totaal en op deze schaal.

Dat leidt tot een paradox. Kapitalisme heeft innovatie nodig, maar AI versnelt innovatie op een manier die het verdienmodel ondergraaft. Als alles gegenereerd kan worden, wat is dan nog schaars genoeg om winst op te maken? Het antwoord verschuift naar controle. Niet de output is waardevol, maar de toegang tot de systemen die die output genereren.

Daarmee verandert de aard van het kapitalisme zelf. Van een systeem dat draait om productie naar een systeem dat draait om toegang en beperking. Paywalls, API-tarieven, licenties. Kunstmatige schaarste als laatste verdedigingslinie. Dat is geen evolutie, maar een noodgreep.

De vraag is dan of AI en kapitalisme samen kunnen gaan, en in welke vorm. Een scenario is verdere concentratie. Een handvol bedrijven controleert de infrastructuur en dicteert de voorwaarden, met voorstelbare verstrekkende gevolgen. Een ander, minder waarschijnlijk scenario is dat AI dwingt tot herverdeling. Als arbeid structureel minder waarde genereert, wordt inkomen losgekoppeld van werk.

Wat in ieder geval duidelijk wordt, is dat de huidige logica wringt. Een systeem dat afhankelijk is van schaarste botst met een technologie die overvloed produceert. Dat conflict laat zich tijdelijk maskeren met prijsmodellen en juridische constructies. Structureel blijft het bestaan.

The Guardian

Latest news, sport, business, comment, analysis and reviews from the Guardian, the world's leading liberal voice

The Shadow of the Object by Chloe Aridjis review – one of the boldest writers at work in English today

This fable-like novella about technologies of illusion and a life-changing friendship in Mexico City is enchanting

The Shadow of the Object, the new novel from Mexican-American author Chloe Aridjis, opens with an eruption of violence: Flora, a fortysomething woman, is visiting her mother and stepfather in Mexico City for the first time in many years when one evening, as she is bidding them goodnight, Diego – the household’s beloved guard dog – springs up and sinks his teeth into her hand. This unexpected incident is an assault not only on Flora’s body, but also upon those delicate fictions that have, until now, shaped her life and swathed that body in an illusory sense of safety. The ageing alsatian, who had lived until the instant of the attack with “his inner life and ours mysteriously, harmoniously, aligned”, suddenly gazes up at the benevolent limb of his human benefactor and sees “an unsettling sight” indeed: “A hand out of context, unattached to a body … A hand gone rogue, no longer following orders from headquarters.”

Condemned to spend the rest of her vacation confined to the winding corridors of a private hospital in Mexico City, Flora is ambivalent. On the one hand, the environment is hardly stimulating – but on the other, “hospital stays offer a rare occasion to check out … as a patient you are absolved of most responsibility, nothing expected of you except to mend”. The hospital is life’s waiting room, and it is during a languid midnight stroll of its corridors that she meets Wilhelmina Blau, an elderly yet redoubtable German admitted with a bad case of pneumonia.

Continue reading...

Winnie-the-Pooh’s 100th birthday is a great excuse to explore the Sussex forest that inspired the books

To mark the anniversary there are dozens of events planned around Ashdown Forest (aka the Hundred Acre Wood) – and, of course, playing Pooh Sticks is always a good idea

Deep in a medieval hunting forest, amid 6,500 acres of heathland, a wooden bridge spans a tributary of the River Medway. Every single day, no matter the weather, people flock to stand on its slats and cheer on sticks as they float downstream.

I know this because on a frosty but sunny morning, (“a very long time ago now, about last Friday”, as children’s author AA Milne might have said), I stood with two such adults jumping up and down with delight as my little piece of oak stormed ahead and won the race.

Continue reading...

‘I’m not trying to make him handsome’: Polly Samson on photographing husband David Gilmour – in pictures

The acclaimed author has spent two decades taking pictures of the Pink Floyd guitarist on tour and in the studio – an experience that still gives her chills

Continue reading...