Writers and Guardian readers discuss the titles they have read over the last month. Join the conversation in the comments
I’m a huge fan of Muriel Spark, but wasn’t sure I needed another biography of her, yet James Bailey’s Like a Cat Loves a Bird was a winning blend of detail and readability.
Continue reading...Her unsparing fiction and true crime writing have made her one of Australia’s most controversial and celebrated authors. The author discusses relationships, resilience – and finding global recognition five decades into her career
A few years ago, when Helen Garner had an idea to write a book about Australian rules football, her heart soared then immediately sank. The impetus was Ambrose, her teenage grandson, who played for a local team. Garner enjoyed watching them and wanted to put this into writing. Then the dreary thought: “I’ll have to swot, read the rulebook.” People to whom she mentioned the idea assumed she’d be writing a polemic, “like what it means in society and how terrible it is and what violence means. And I’m going: ‘What a bore.’”
As anyone familiar with Garner’s almost 50-year writing career will know, there is nothing more igniting to the 83-year-old than the invitation to outrun boredom by going off in an unauthorised direction. Garner, who is speaking to me via video call from her home in Melbourne, occupies that tiny category of writers famous enough to be recognised in public. Stopped by strangers in the street, she’s often treated to their strong views about her work. As a result, perhaps, she has perfected a very Garnerian obstinacy, enabling her to resist other people’s bossy opinions which, in the case of The Season, meant no tedious explainers about the rules, history or sociology of Aussie rules football. Instead, says Garner, she envisaged following a single season of Ambrose’s U16s team, the Flemington Colts, as “a nanna’s book”. During publicity, she’d turn up to an event at a library to find “the first five rows packed with nannas; all these white-haired women with hankies in their hands. And I feel nobody writes about nannas. I mean, sentimentally, yes; but I want to say what they’re really like.”
Continue reading...In a revealing documentary, a looksmaxxing-influenced world where ‘your social capital is tied to your appearance’ has led to more men wanting more
Man’s obsession with his member is a tale as old as time, writ large in sky-scraping edifices, in allusions that flatter (big dick energy) or offend (prick), in the countless artifacts across the ages that venerate male potency – a porn star’s description of Donald Trump’s “toadstool” penis. But it’s the booming intimate wellness industry – AKA the rash (ahem) of fillers, therapies and cosmetic procedures that have come into vogue since the little blue pill rocked the market – that most intrigued Daniel Lombroso, the esteemed documentarian who made his name at the Atlantic and the New Yorker dissecting male fragility.
“A lot of the stories I worked on at those places were kind of fringy subculture and oftentimes adjacent to white nationalism,” says Lombroso, who became aware of the rising demand for penile enhancement procedures while reporting on plastic surgery trends at the New Yorker. “I started calling all these practitioners. But to make an embedded film the way I do, you need someone who’s very open.”
Continue reading...Cop17, focused on protecting nature and restoring ecosystems, concludes on Saturday with critics saying system allows ‘one idiot’ to stall progress
Calls are growing for major reforms to UN biodiversity summits as countries fail to deliver on their promises to halt the destruction of the natural world, with governments likely on track to continue their record of never having met a target in the 34-year history of the convention.
Two weeks of negotiations at biodiversity Cop17 in Yerevan, Armenia, concluded on Saturday morning with countries vowing to redouble their efforts to meeting this decade’s targets, which include commitments to protect 30% of the planet for nature, restore nearly a third of Earth’s degraded ecosystems and reform $500bn (£410bn) of environmentally damaging subsidies.
Continue reading...Verzekeraars Interpolis en Centraal Beheer kregen na de stormen Austen en Boelo zo’n duizend schademeldingen binnen. De meeste gaan over platte daken, zei een woordvoerder van Interpolis maandag tegen Omroep Brabant. Heb je een aanbouw, garage of dakkapel met een plat dak, dan is de schade misschien nog niet te zien.
Het ging in twee stappen. Austen blies vrijdag 23 oktober veel blad van de bomen, dat op platte daken bleef liggen. Daarna viel er tijdens Boelo zware regen. Het blad sloot de afvoeren af, waardoor het water op het dak bleef staan.
Dat water vindt altijd een manier om weg te komen.
Dat water zakt via naden en scheurtjes in de dakbedekking naar de dakconstructie en het plafond eronder. Een kwart van de meldingen bij Interpolis en Centraal Beheer kwam uit Brabant, gevolgd door Limburg en Zuid-Holland. Nationale-Nederlanden telde er bijna vijfhonderd.
De verzekeraars verwachten dat het aantal meldingen nog stijgt. “De ervaring leert dat niet alle stormschade direct wordt ontdekt”, zegt de woordvoerder van Interpolis. Mensen zien soms pas later dat dakpannen zijn verschoven of dat er water binnen is gekomen. Bij een plat dak begint dat meestal met een vochtplek of een kring op het plafond van de aanbouw, of een muffe lucht in de garage.
De opstalverzekering, de verzekering voor je huis zelf, betaalt in de meeste gevallen de schade binnen door lekkage van een plat dak, schrijft Univé. Het herstel van het dak, de dakgoten en de afvoerpijpen zelf betaal je wel uit eigen zak.
Lag er al een gat of scheur die je had kunnen laten maken, dan ben je niet verzekerd. Univé noemt dat nalatigheid. Ook bij een volle dakgoot kan je verzekeraar moeilijk doen, lees je in waarom een dakgoot vol blad je claim kan kosten. Ook bij een omgewaaide schutting krijg je lang niet altijd geld, lees je in waarom je bij een omgewaaide schutting vaak zelf betaalt.
Bronnen: Omroep Brabant, Univé, Promovendum
MEXICO-STAD (ANP) - Max Verstappen en Liam Lawson hebben allebei een gridstraf van één positie gekregen voor de Grote Prijs van Mexico-Stad na hun aanvaring in de tweede vrije training van vrijdag. De Nieuw-Zeelandse Formule 1-coureur van Racing Bulls wilde niet wijken voor de Nederlander, die boos reageerde en pareerde door in een volgende bocht de auto van Lawson af te snijden. De Red Bull raakte bij die agressieve actie wel een stuk van zijn bodemplaat kwijt.
Beide coureurs noemden hun acties "onnodig en onhandig", gaven ze volgens de stewards van de FIA aan. Bij het opleggen van de straf speelde mee dat de teams eerder op de dag bij een bijeenkomst al waren gewaarschuwd en dat het niet het eerste incident was tijdens een vrije training.
Verstappen reed door de schade aan zijn vloer de vijfde tijd, Lawson de negende. Zaterdag volgt de kwalificatie voor de race van zondag.
'Wangedrag'
"Het was niet ongelukkig", reageerde viervoudig wereldkampioen Verstappen op de actie van zijn voormalig teamgenoot. "Het was niet erg slim wat hij probeerde te doen. Zeker niet omdat hij nog vecht voor zijn plek in het team, maar mijn weekend verandert er niet door."
Lawson gaf eerder deze week aan dat hij niet weet of hij volgend seizoen zijn plek bij Racing Bulls behoudt, ondanks een goed seizoen bij het zusterteam van Red Bull. Verstappen maakt sinds vorige week al officieel geen kans meer op de wereldtitel.
Verstappens teamgenoot Isack Hadjar moet zich zaterdag nog melden bij de stewards vanwege "wangedrag". De Fransman van Red Bull duwde vrijdag een fan weg die net een selfie met hem had gemaakt.
