Een vrouw verklaarde een aantal jaren geleden dat Epstein haar aan Trump had voorgesteld, die vervolgens haar hoofd naar zijn penis duwde, waarna zij hem beet. Als reactie daarop sloeg Trump haar op haar hoofd en schopte haar eruit. De vrouw was toen een meisje van 14.

Nieuwe documenten uit het Amerikaanse Epstein‑dossier laten zien dat de FBI een vrouw heeft gesproken die Donald Trump beschuldigt van seksueel misbruik toen zij minderjarig was. Het gaat om een tip die jaren geleden is binnengekomen, maar pas nu, via vrijgegeven stukken, zichtbaar wordt voor het publiek.

Uit een interne FBI‑presentatie en begeleidende memo’s blijkt dat een vrouw meldde dat ze als tiener via Jeffrey Epstein in contact kwam met Trump, en dat hij zich aan haar zou hebben vergrepen. De FBI legde haar verklaring vast in een officieel verslag, maar in de nu bekende documenten ontbreekt elk spoor van een vervolgonderzoek of aanklacht. Het Amerikaanse ministerie van Justitie waarschuwt bovendien dat in de vrijgegeven stukken ook onjuiste of niet‑geverifieerde claims kunnen zitten.

Juist die combinatie – e en uiterst ernstige beschuldiging, een officieel FBI‑interview en daarna stilte – roept vragen op. Waarom is er geen transparant spoor van nader onderzoek? Waarom worden dergelijke meldingen rond prominente namen zo vaak pas jaren later zichtbaar, als bijvangst van andere dossiers, zoals dat rond Epstein? Voor tegenstanders van Trump past het naadloos in het beeld van een systeem dat de machtigen ontziet; voor zijn aanhangers is het bewijs dat anonieme beschuldigingen als politiek wapen worden ingezet.

Feit blijft dat Trump al jaren wordt achtervolgd door een reeks verhalen over grensoverschrijdend gedrag, variërend van grove seksistische uitspraken tot civiele veroordelingen wegens seksuele aanranding. In de meeste gevallen strandden strafrechtelijke trajecten op verjaring, gebrek aan bewijs of terugtrekkende getuigen. Deze nieuwe oude klacht bewijst niet dat Trump schuldig is, maar laat wel zien hoe broos de positie van slachtoffers is wanneer hun verhaal botst met de belangen rond een multimiljardair en president.

In Amsterdam is in de nacht van maandag op dinsdag een zeer grote brand uitgebroken. Dat meldt de veiligheidsregio.

De brand woedt aan de Ferdinand Bolstraat in de wijk De Pijp. Verschillende hulpdiensten zijn opgeroepen, waaronder een traumahelikopter.

De veiligheidsregio waarschuwt mensen die last hebben van de rook om ramen en deuren te sluiten en de ventilatie uit te zetten.

Met onder meer 5 tankautospuiten en 3 hoogwerkers is de brandweer gealarmeerd. Uit onder andere Amstelveen en Aalsmeer is de brandweer om bijstand gevraagd.

Als je denkt dat jouw gegevens van Odido (ooit: T‑Mobile) niet zijn gelekt omdat je allang een andere provider hebt, dan zit je ernaast. Het bedrijf sloeg klantgegevens veel te lang op, vermoedelijk in strijd met de wet, schrijft het FD.

De mobiele provider belooft in zijn privacystatement klantgegevens tot maximaal twee jaar na het einde van een contract te bewaren. Toch kregen ook oud‑klanten die vijf tot tien jaar geleden overstapten een mail over het grote datalek van afgelopen week. Hun naam, adres, klantnummer, e‑mailadres, IBAN, geboortedatum en zelfs identificatiegegevens als paspoort‑ of rijbewijsnummer konden zijn buitgemaakt.

Volgens de AVG mogen bedrijven persoonsgegevens niet langer bewaren dan nodig is voor het doel waarvoor ze zijn verzameld. Voor financiële administratie geldt meestal een bewaartermijn van zeven jaar, maar daarbovenop jarenlang complete klantprofielen bewaren is juridisch lastig te verdedigen. Juristen wijzen erop dat dit Odido extra kwetsbaar maakt, omdat het bedrijf miljoenen dossiers onnodig lang heeft laten rondslingeren op systemen die nu zijn gehackt.

Voor klanten en oud‑klanten betekent dit dat de kans op phishing en identiteitsfraude toeneemt. C riminelen kunnen met deze combinatie van gegevens zeer geloofwaardige mails, telefoontjes of identiteitsfraude opzetten, bijvoorbeeld door leningen af te sluiten of aankopen te doen op jouw naam.

By trusting the US, we handed Trump a kill switch. Yet Europe’s digital sovereignty is an achievable goal

The French judge Nicolas Guillou knows exactly how deep Europe’s dependence on US tech is. Guillou and his colleagues at the international criminal court are under US sanctions. They can no longer use e-commerce, book hotels online or hire a car. Their home smart devices ignore them. Credit cards from European banks no longer function, because Europe has still not developed its own EU-wide payments system, so most electronic purchases go through Visa and Mastercard. Converting euros to foreign currencies is extraordinarily difficult because everything passes through dollars. Living in Europe is no protection against Donald Trump bricking your digital life.

This dependence is not limited to mod-cons. Last year, the chairman of the Danish parliament’s defence committee said that he regretted his part in Denmark’s decision to buy US-made F-35 fighter jets: “I can easily imagine a situation where the USA will demand Greenland from Denmark and will threaten to deactivate our weapons and let Russia attack us when we refuse. Buying American weapons is a security risk that we can not run.” He is not alone. Spain has abandoned plans to buy F-35s.

Johnny Ryan is director of Enforce, a unit of the Irish Council for Civil Liberties

The growing number of birds in Norwich market has pushed the council to adopt extreme measures – including a hawk and oral contraceptives. But for the city’s pigeon-loving activists, they are just misunderstood creatures

At nine o’clock on Saturday morning, Norwich market is only just stirring: shutters are still down and the aisles are quiet. In the nearby Memorial Gardens, however, a large crowd has already gathered: the market’s pigeons are waiting to be fed.

Jenny Coupland arrives on the scene a little later than her usual hour, with a backpack brimming with seed. As she begins doling it out, the birds descend from their perches and cover the ground, pecking furiously. The sun catches their bobbing heads, sending iridescent shimmers across their brown and grey feathers.

Civil society groups and individuals from around world are working to aid Ukraine by damaging Moscow’s war machine

In August 2022, Olena Yurchenko stumbled across a heated discussion on a Russian-language online forum – and made a discovery that would ultimately affect US and European sanctions policy on the Ukraine war.

The war had begun six months earlier. Yurchenko, 22, had been forced to leave Ukraine for Latvia after Russian strikes on her home town in the north. She had joined a nascent effort to pressure western companies to move their operations out of Russia. But the “name and blame” tactic only went so far, she said.

From The West Wing to The Simpsons, House and now Industry, TV baddies have made a tongue-in-cheek Gilbert and Sullivan show tune their own

Warning: this article contains spoilers for Industry season four, episode six.

If you’re up to date with Industry (if you’re not, proceed with caution) then you’ll know that Kit Harington’s character Henry Muck has spent season four being even more of a nightmare than usual. He has been depressed, intoxicated, suicidal and horny in equal measure, all of which was topped off in the most recent episode with a sweaty bunk-up with a guy in a club.

His novel was praised for giving a voice to the victims of Algeria’s brutal civil war. But one woman has accused Kamel Daoud of having stolen her story – and the ensuing legal battle has become about much more than literary ethics

Every November, leading figures of French literature gather in the upstairs room of an old-fashioned Paris restaurant and decide on the best novel of the year. The ceremony is staid, traditional, down to the restaurant’s menu, full of classic dishes such as vol-au-vents and foie gras on toast. In pictures of the judging ceremony, the judges wear dark suits; each has four glasses of wine at hand.

The winner of the Goncourt, as the prize is called, is likely to enter the pantheon of world literature, joining a lineage of writers that includes Marcel Proust and Simone de Beauvoir. The prize is also a financial boon for authors. As the biggest award in French literature, the Goncourt means a prime spot in storefronts, foreign rights, prestige. By one estimate, winning the Goncourt means nearly €1m of sales in the weeks that follow.