Michael J Fuery has added a photo to the pool:

Hall village, near Canberra, Australia

Een vergeten Noorse datingshow met een gemaskerde, zwangere Mette-Marit duikt dertig jaar later weer op. Terwijl haar zoon terechtstaat en haar naam in de Epstein-dossiers opduikt, voeden de beelden de discussie over hoe ver een moderne monarch zich een “wild verleden” kan permitteren

Gemaskerde “Bachelorette” terwijl ze al zwanger was

In de herfst van 1996 verscheen de 23-jarige Mette-Marit in het datingprogramma “Lysthuset” op TV Norge, gepresenteerd als een Noorse versie van “The Bachelorette”. In de studio droeg ze een luipaardlegging, zwarte top, verenboa en masker, terwijl ongeveer honderd mannen om haar aandacht streden. Ze flirtte voor de camera en sprak luchtig over mannen, muziek en seks, terwijl ze in werkelijkheid al zwanger was van haar eerste zoon Marius. De winnende kandidaat luisterde naar de bijnaam “Death Dancer”, maar de tv-romance bloedde snel dood

Van realitydeelnemer naar kroonprinses 

Enkele jaren later ontmoette Mette-Marit kroonprins Haakon op een muziekfestival; in 2001 trad ze tot de Noorse koninklijke familie toe. Met het huwelijk kwamen hofprotocol, staatsbezoeken én een aanhoudende belangstelling voor haar turbulente jeugd, die ze zelf heeft omschreven als gevuld met feesten, alcohol- en drugsgebruik. “Ik ging over de grens van wat acceptabel was, en daar heb ik nu spijt van”, zei ze ooit op een persconferentie, waarbij ze een sterke drang tot rebellie in haar jeugd toegaf.

Timing is pijnlijk: zoon voor de rechter, naam in Epstein-dossiers

Dat juist nu vergeten beelden opduiken, is politiek dynamiet in Noorwegen. Haar zoon Marius (29) staat sinds 3 februari 2026 terecht op verdenking van onder meer verkrachting, terwijl de naam van Mette-Marit opnieuw wordt genoemd in de Epstein-dossiers. Voor critici van de monarchie bevestigen de fragmenten het beeld van een vorstenhuis dat worstelt met zijn morele geloofwaardigheid in een tijd van # MeToo en transparantie

Verboden uitzending die toch weer boven water komt

Opmerkelijk is dat de Noorse zender TV Norge in 2008 besloot dat de aflevering met de toekomstige koningin nooit meer mocht worden uitgezonden. Het Zwitserse tabloid Blick wist nu echter lang verloren gewaande beelden te publiceren, tot woede van monarchie-critici én tot zichtbaar ongemak in het paleis in Oslo. ​

Het CJIB stelde recent dat verkeersboetes in Nederland te hoog zijn en niet meer in verhouding staan tot het vergrijp. Dat is een opvallende constatering uit de organisatie die ze dagelijks int. De uitspraak legt een ongemakkelijke realiteit bloot. Het huidige systeem behandelt dezelfde overtreding financieel totaal verschillend, afhankelijk van het inkomen van de overtreder.

Dezelfde overtreding, totaal andere gevolgen

Een verkeersboete heeft voor verschillende mensen een volledig andere betekenis. Voor iemand met een hoog salaris vormt een boete hooguit een irritatie. Het bedrag wordt betaald, er volgt een schouderophalen en de dag gaat verder. Voor iemand met een krappe financiële situatie kan precies dezelfde overtreding het begin zijn van een keten van problemen. De boete blijft liggen omdat andere rekeningen eerst moeten. Daarna volgen verhogingen, aanmaningen en uiteindelijk een bedrag dat weinig relatie meer heeft met de oorspronkelijke overtreding.

Daarmee verandert een verkeersboete van gedragsprikkel in een mechanisme dat bestaanszekerheid onder druk zet. De overtreding blijft identiek, de financiële impact verschilt radicaal. Het systeem accepteert dus impliciet dat dezelfde regel voor de ene burger nauwelijks betekenis heeft en voor de andere een financiële valkuil vormt.

Richting een eerlijker model

Het CJIB signaleert dat boetes te hoog zijn. Het ministerie verdedigt de huidige hoogte vanuit handhaving, en I kid you not, dat ze noodzakelijk zijn voor de begroting. Maar de kern van het probleem ligt elders. Een vaste geldboete werkt alleen rechtvaardig wanneer ieders financiële situatie vergelijkbaar is. Dat is in werkelijkheid uiteraard niet zo.

De ChristenUnie stelde deze week wel een aantal concrete aanpassingen voor: verkeersboetes verlagen, automatische verhogingen stoppen, aanmaningskosten omlaag en gijzeling bij onbetaalde verkeersboetes schrappen. Dat zijn zinvolle stappen. Ze erkennen dat het huidige systeem mensen in financiële problemen kan duwen. Tegelijkertijd lossen ze de onderliggende ongelijkheid nog niet op. Zolang elke overtreding een vast bedrag heeft, blijft de impact radicaal verschillen tussen hoge en lage inkomens. Een model waarin boetes worden gekoppeld aan inkomen, zoals in Scandinavië, pakt die structurele oneerlijkheid wel aan. In landen als Finland en Zweden worden verkeersboetes gekoppeld aan inkomen. De sanctie blijft hetzelfde in morele zin, terwijl de financiële impact voor verschillende inkomensgroepen vergelijkbaar wordt. De prikkel blijft bestaan, de willekeur verdwijnt.

De balans herstellen

Een verkeersboete hoort gedrag te corrigeren. Het huidige Nederlandse systeem veroorzaakt vooral ongelijkheid. Voor de één vormt een overtreding een kleine administratieve tegenvaller. Voor de ander kan dezelfde fout uitgroeien tot een langdurig financieel probleem.

Wanneer de ChristenUnie en zelfs het CJIB vraagtekens zetten bij de huidige hoogte van boetes, ontstaat ruimte voor een bredere discussie. Niet alleen over de hoogte van het bedrag, maar over de vraag wat een sanctie eigenlijk moet doen. Gedrag corrigeren, of financiële verschillen versterken.

En als de overheid bang is dat het inkomsten misloopt: het Scandinavische model zou ook daar een uitkomst in kunnen zijn.

Peter O’Toole, Burt Lancaster and Denholm Elliott are all present and correct for watchable return to colonial clash in South Africa

This 1979 film is effectively the stolid prequel to the massively successful Zulu from 15 years earlier, the stiff-upper-lip bloodbath that showcased vivid performances from Stanley Baker and Michael Caine. That was about the battle of Rorke’s Drift between the British army and the Zulus; Zulu Dawn is about the disastrous rout that preceded it: the battle of Isandlwana. The combat scenes are impressively staged, but almost the entire film seems like a second-unit director’s sequence, the battle itself is one very extended, classy B-roll with none of the internal drama, confrontation and light and shade that had made Zulu so potent.

Zulu Dawn was received with hardly more than a shrug at the time, though it inspired a bizarre urban myth that there was a scene showing a British soldier gruesomely killed with three spears to the neck, one after the other – supposedly greeted in cinemas all over the country with facetious shouts of “One hundred and eighty!” (Sadly there is no such scene.)

Health justice charity Medact says data-sharing potential could be used for UK version of US immigration raids

Palantir’s NHS contract opens the door to the Big Brother-style data-sharing that Reform UK would use for a version of US immigration raids, health bosses have been told.

Palantir Technologies – the data analytics company founded by Peter Thiel and Alex Karp – won a £330m NHS England contract to deliver the Federated Data Platform in 2023.

A former New Labour minister tackles the question of our times with rigour and verve – but blindspots remain

At first glance, the former New Labour minister Liam Byrne is not the ideal person to explain the rise of rightwing populism in Britain and beyond, and how it might be stopped. At the end of Gordon Brown’s government in 2010, Byrne infamously wrote a one-line letter to whoever would succeed him as chief secretary to the Treasury: “I’m afraid there is no money.” Both friendly advice and an inside joke, these words were used for years by the Tories and Lib Dems to justify their austerity policies – and were arguably one of the causes of the modern disillusionment with conventional politicians. This loss of faith, and the damage to society and public services from austerity, have fuelled populism ever since.

Byrne’s short but ambitious book is, in a sense, his attempt to make amends. Yet some of the arguments and evidence he presents, in quick, confident sentences which fit his past reputation as a clever but impatient minister, are unlikely to persuade many people that he is thinking afresh. He often cites and echoes centrist authorities such as the Tony Blair Institute and Keir Starmer’s former advisers Claire Ainsley and Deborah Mattinson, who have all long said that the way to defeat populism is to respect its supporters, however rightwing. Given that Reform UK has surged ahead in the polls, while Labour is regarded by most populist voters with contempt, this deference seems a dead end.

Over the past 21 years, Village Ways has been leading low-impact tours of remote communities in the foothills of the Himalayas, supporting traditional ways of life and offering a rare glimpse of pristine landscapes and wildlife

Kathdhara village is a riot of colour as the early evening light turns the clouds the rosy hue of Himalayan salt. Bright red chillies lie drying in front of cornflower blue doorways. The pink of a sari and the orange of marigolds pop against a backdrop of verdant terraced fields, where cabbages grow in perfect rows like a picture from a Peter Rabbit book.

Just 22 families live in this remote hamlet in Binsar Wildlife Sanctuary, in the Kumaon region of Uttarakhand, north-east India. As we stroll with our guide, Deepak, taking in views of the layered hills and soaring, snow-capped Panchachuli peaks beyond, we are welcomed by villagers tending homes and gardens, strings of Diwali fairy lights adding extra sparkle to the scene.

I’m here to explore the foothills of the Himalayas and sample village life on a walking holiday with Village Ways, a pioneer of responsible, community-based tourism in India, which is celebrating its 21st anniversary this year. Dreamed up by Manisha and Himanshu Pande, the couple who run the Khali Estate, a small hotel in the reserve, the goal is to help address urban migration and support traditional rural life through low-impact tourism. Village Ways launched in 2005 with just five villages in the reserve, which guests hike between, and now more than 30 villages are involved in different parts of the country, from Madhya Pradesh to Kerala.

Cheeky and rebellious, the Netherlands’ own brand of ‘ludiek’ zaniness thrived in the 1960s protest era. Now, the New Dutch Naivety movement is bringing it back with songs about chocolate, good transport and no-smoking policies

Imagine a song about the noisy centre of Amsterdam turning magically into chocolate, prompting children to go wild and eat it. The edifice then melts away, once you get the train from Amsterdam Lelylaan to Haarlemmermeer. This is the story of Amsterdam is opeens van chocolade (“Amsterdam is suddenly chocolate”), a song written by the young alt-pop musician, Thor Kissing. It is an example of a cheeky and rebellious aspect of 20th-century Dutch popular culture, ludiek (“playfulness”), which may be on the rise again.

Kissing is a central figure in a new project that tries to capture what ludiek music means in the 21st century: two compilation albums called Nieuwe Nederlandse Naïviteit (“New Dutch Naivety”), promoting a disparate bunch of contemporary alternative Dutch-language pop artists. In October 2024, the first volume was launched in a spartan youth centre in an out-of-the-way Zaandam suburb. Volume two is set for release this March, in “hip” Amsterdam.

Health minister Zubir Ahmed says new definition of anti-Muslim hostility could be a turning point as he tells of Islamophobic abuse

Zubir Ahmed, a health minister, tries not to read the comments under his social media feeds, but sometimes curiosity gets the better of him.

After performing a transplant on Christmas Day, the vascular surgeon scanned a post about the operation.