In the middle of a mammoth migration off SAP's legacy ERP systems, global snack giant Mondelēz has found an alternative to the German vendor's tech as the main platform for understanding its complex, fragmented business processes.…
Ineens bleek hij nog te bestaan: de zon. Na veel regen en grijs zaten we de laatste dagen ineens in de zon. En je lichaam weet meteen dat er iets is geberud.
Wie op een heldere ochtend ineens zonder jas naar buiten kan, merkt het meteen: het lijf komt uit de winterslaap. Zonlicht triggert in de hersenen de aanmaak van serotonine, een neurotransmitter die samenhangt met een beter humeur, meer focus en minder angstklachten. Niet voor niets melden huisartsen dat mensen met een winterdip baat hebben bij lichttherapie, al gaat er psychologisch veel kracht uit van gewoon buiten in de zon zijn.
Ook uw biologische klok loopt beter gelijk zodra u ’s ochtends daglicht opvangt. Artsen zien dat patiënten die vroeg buiten komen, overdag meer energie hebben en ’s avonds makkelijker in slaap vallen. De eerste lentezon fungeert zo als een natuurlijke reset na maanden kunstlicht en korte dagen.
Zonlicht is cruciaal voor de aanmaak van vitamine D, belangrijk voor botten, spieren en het immuunsysteem. In Nederlandse winters is de zonkracht zo laag dat onze vitamine D‑status aantoonbaar terugloopt: onderzoek van het RIVM laat zien dat aan het eind van de winter 7 tot 26 procent van de bevolking een tekort heeft. In de zomermaanden zakt dat naar circa 0 tot 5 procent, vooral door meer zon op de huid.
Gezondheidsdiensten benadrukken dat korte, regelmatige blootstelling meestal volstaat: enkele keren per week 5 tot 15 minuten zon op handen, gezicht en armen is vaak genoeg voor onderhoud van de vitamine D‑voorraad, afhankelijk van huidtype en breedtegraad. Langer onbeschermd liggen verhoogt vooral het risico op huidschade en huidkanker.
De verleiding is groot om bij de eerste 15 graden en blauwe lucht meteen de zonnecrème te vergeten. Toch blijft voorzichtigheid aangewezen, juist omdat de lentezon verraderlijk kan zijn. Dermatologen wijzen erop dat u ook mét zonnebrandcrème alsnog voldoende UV‑straling opvangt om vitamine D te maken. Korte blokjes buiten – een wandeling in de pauze, op de fiets naar werk of school – leveren dus gezondheidswinst op zonder onnodig verbrandingsrisico.
Interessant detail: zonnig weer maakt niet alleen mensen roekelozer, maar mogelijk ook beleggers. Een invloedrijke studie in de Journal of Finance beschreef al hoe ochtendzon in beurssteden vaker samenvalt met stijgende koersen, vermoedelijk omdat goedgemutste beleggers risico’s anders inschatten. Dat is misschien geen beleggingsstrategie, maar wel een illustratie van hoe diep de lentezon in ons gedrag snijdt.
Geen vuurwapens of drugs, dat weet iedereen. Maar wist je dat ook een honkbalknuppel, fietsketting of zelfs een ladder je in de problemen kan brengen als je ze in je auto hebt liggen? Wat wel en niet mag, hangt af van tijd, plaats en omstandigheden.
De wet kijkt bij verboden voorwerpen in de auto grofweg naar twee categorieën. De eerste: wapens. Verboden zijn volgens de wet ‘voorwerpen waarvan, gelet op hun aard of de omstandigheden waaronder zij worden aangetroffen, redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij voor geen ander doel zijn bestemd dan om letsel aan personen toe te brengen of te dreigen’.
Dat geldt niet alleen voor steek- of knipmessen, stiletto’s en vuurwapens, maar ook voor werp- en vlindermessen, katapulten, alarmpistolen en pepperspray.
Toch is het niet altijd zwart-wit. Overdag met een honkbalknuppel onderweg naar een wedstrijd? Geen probleem. Maar rijd je ’s nachts door het centrum met diezelfde knuppel onder je stoel, dan kan de politie aannemen dat je hem niet voor sportieve doeleinden bij je hebt.
Ook bij een kettingslot, hockeystick of golfclub wordt gekeken naar de context. De politie moet redelijkerwijs kunnen aannemen dat het voorwerp bedoeld is om schade of letsel toe te brengen.
Bij messen zit het nóg ingewikkelder. Ligt een mes in je dashboardkastje, dan ziet de wet dat als ‘dragen’. In een afgesloten gereedschapskist achterin de auto is het ‘vervoeren’. Dat verschil kan bepalend zijn; uiteindelijk beslist de rechter.
De tweede categorie gaat over inbrekerswerktuigen. De wet stelt: ‘het is verboden om in je auto te hebben: lopers, valse sleutels, touwladders, lantaarns of enig ander gereedschap, voorwerp of middel dat ertoe kan dienen zich onrechtmatig de toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig sluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van braak te vergemakkelijken of het maken van sporen te voorkomen’.
Sta je om 03.00 uur op een industrieterrein met een ladder, touw en koevoet in je kofferbak? Dan heb je wat uit te leggen. Overdag op weg naar een klus meestal niet.
Sinds 2026 is zelfs een verborgen ruimte in je auto zonder geldige reden strafbaar. Dat kan je maximaal een jaar cel of zo’n 9.000 euro boete opleveren.
En zomaar je auto doorzoeken? Dat mag alleen bij betrapping op heterdaad of bij een verdenking van een ernstig misdrijf. Ook daar gelden dus strenge regels.
Bron: AD
europeanspaceagency posted a photo:
The Copernicus Sentinel-2 mission captures the icy landscape of Terra Nova Bay in East Antarctica.
The bay is on the coast of Victoria Land on the Ross Sea – an extension of the Southern Ocean – and is delimited by the promontory of Cape Washington to the north and the Drygalski Ice Tongue to the south.
This image from 14 February, which is late summer in the southern hemisphere, shows minimum seasonal sea-ice conditions with large areas of open water which appears black. White sea ice at varying stages floats in the water: from thin, newly-formed crusts to thicker floes. These countless pieces of ice trace out the ocean currents beneath, resulting in large swirling shapes.
Larger blocks of sea ice and icebergs can be seen in the lower part of the image, at the seaward end of Drygalski and below it. This long, narrow sheet of glacial ice stretches for 70 km into the sea, as an extension of the land-based David Glacier.
North of Drygalski, we can see the white expanse of the Nansen Ice Sheet, fed by several outlet glaciers, including the Larsen Glacier to the southwest, the Reeves Glacier to the west and the Priestley Glacier to the north. Flow lines are visible on the surface indicating the direction in which the ice is moving towards the sea.
On its east side, the Nansen Ice Sheet encompasses the Northern Foothills, a line of coastal hills separated by the Browning Pass from the Deep Freeze Range to the north. Here, on the southern headland along the larger inlet, lies the seasonal Italian Zucchelli Station, which has been operating in the area since the mid-80s. Zooming in, the straight lines of one of the runways serving the station can be spotted a few kilometres south of the main structure.
Other research stations are located further north on the same inlet: the German Gondwana Station and the Jang Bogo Station of South Korea. Both stations sit next to the mouth of Campbell Glacier, whose tongue extends southward into the bay. South of the Northern Foothills lies the small Inexpressible Island, which hosts the Chinese Qinling Station on its southern edge.
Stretches of Inexpressible Island and of the coast of Victoria Land are unusually rich in wildlife and have been designated Important Bird Areas by BirdLife International for colonies of Adelie penguins as well as south polar skuas.
Credits: contains modified Copernicus Sentinel data (2026), processed by ESA; CC BY-SA 3.0 IGO
europeanspaceagency posted a photo:
This striking image from the science camera on ESA’s Jupiter Icy Moons Explorer (Juice) shows interstellar comet 3I/ATLAS spewing dust and gas. The tiny nucleus of the comet (not visible) is surrounded by a bright halo of gas known as the coma. A long tail stretches away from the comet, and we see hints of rays, jets, streams and filaments.
The inset in the image shows the same data, but processed to highlight the coma structure. The arrows in the top left indicate the direction in which the comet was moving (blue) and the relative direction of the Sun (yellow). While 3I/ATLAS is a visitor from interstellar space, travelling from outside the Solar System, its behaviour is completely in line with that expected from a ‘normal’ comet.
The camera, named JANUS, took this image on 6 November 2025, just seven days after the comet made its closest approach to the Sun. At the time, Juice was about 66 million km away from the comet.
Throughout November, Juice used five of its science instruments to observe 3I/ATLAS – JANUS, MAJIS, SWI, PEP and UVS. Together, they collected information that will reveal how the comet was behaving and what it is made of.
During the months that followed the observations, Juice was on the opposite side of the Sun to Earth. It was using its main high-gain antenna as a heat shield, and its smaller medium-gain antenna to send back data to Earth at a lower rate. This meant that instrument teams had to wait until last week to receive the data; they are now working hard to analyse them.
In total, JANUS took more than 120 images of 3I/ATLAS across a large wavelength range. The instrument team is taking a closer look at all these images to understand what they reveal about the comet.
Meanwhile, the MAJIS and UVS teams are busy studying spectrometry data, those behind SWI are investigating data on the comet's composition, and the PEP team is digging into particle data. Together with the ESA team working on Juice’s navigation camera, which also photographed 3I/ATLAS, they will all come together in late March to discuss their findings.
Science is slow, but as the instruments teams are now all-too-aware, good things come to those who wait. Stay tuned for an update from us.
Visit Ccomet 3I/ATLAS for the latest updates and FAQs.
JANUS is a multicolour optical camera designed to take detailed, high-resolution photos of Jupiter and its icy moons. It was developed by an industrial consortium led by Leonardo SpA, under the supervision of the Italian Space Agency (ASI) and in collaboration with the Italian National Institute for Astrophysics (INAF), which is responsible for instrument science, the German Aerospace Center (DLR), CSIC-IAA in Granada (Spain) and CEI-Open University in Milton Keynes (UK).
[Image description: A white, glowing egg-shaped object lies in the centre of the black-and-white image, on a dark, starry background. Glowing streaks spread upwards from the object. In the top left, a yellow arrow marked ‘Sun’ points straight down, and a blue arrow marked ‘Velocity’ points towards the 7 o’clock direction. In the bottom left, an inset shows the same object on a lighter grey starry background, filled with ragged-edged, concentric egg shapes gradiented black-to-white.]
Credits: ESA/Juice/JANUS; CC BY-SA 3.0 IGO
europeanspaceagency posted a photo:
ESA astronaut Sophie Adenot, performs plumbing maintenance inside the International Space Station’s Tranquility module. Wearing protective goggles, gloves and a mask, Sophie works on the station’s life-support systems, which recycle air and water to sustain crew members during long-duration missions in orbit.
Routine maintenance of these complex systems is essential to keeping the International Space Station operating safely and efficiently. From scientific research to everyday housekeeping tasks, astronauts regularly combine high-tech operations with hands-on engineering work in microgravity.
Follow Sophie’s mission on the εpsilon page and on her social media platforms, such as X, Facebook, Instagram, LinkedIn.
[Image description: ESA astronaut Sophie Adenot floats inside the International Space Station’s Tranquility module while wearing safety goggles, gloves and a face mask. She reaches into an open equipment rack to carry out plumbing maintenance on life-support systems, surrounded by cables, tools and onboard hardware in microgravity.]
Credits: ESA/NASA - S.Adenot
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/02/27095437/270226ECO_2031907457_kavel.jpg)
The fourth season of TV’s once underrated drama has maxed out on everything – sex, nastiness, nihilism – and it’s been a major miscalculation
There’s a lot of talk about growth on Industry, the hit HBO/BBC drama concerning the ruthless world of London finance. Characters wax poetic and soothingly incoherent (to the layperson) about stocks and shorts, asset values and private funds. Charismatic entrepreneurs peddle the latest groundbreaking green energy company or democratized bank or, to quote one particularly foul-mouthed character in a show full of scoundrels, “the Paypal of bukkake”. All espouse and consecrate the profit motive.
Naturally, there’s a lot of hot air; in the show’s caustic nexus of business, politics and global media – not so much a fun-house mirror as a high-budget, impressionistic rendering of five minutes scrolling X – your worth is not in dollars or pounds but in narrative confidence. “We don’t need proof,” says one short-seller out for the kill, “because we finally have a good story to tell”. Cooked books can be explained as “simply a misalignment between the velocity of my vision and the velocity of regulation”, according to the slippery fintech entrepreneur Whitney Halberstram, played with reptilian cool by Max Minghella, in the fourth season’s most recent episode. The gap in between is “where smart people have always made money”.
Continue reading...
