Read more of this story at Slashdot.
Read more of this story at Slashdot.
Which couples will wow the judges with their well-executed choreography? And who will put their foot in it? Find out as the third week of the contest kicks off
I’ve adjusted to the new-look title sequence but that weird stop-start gap in the theme tune still throws me. It’s like a brief power outage. Quick, dad, the fusebox!
Hydrate, carb-load and commence some light stretching. We’re about to go live to Elstree Studios…
Continue reading...Matt Straite Photography has added a photo to the pool:
Ok, not really a tree, but the Tokyo Skytree. You can try to predict the weather, I know some folks who are very good at it. I am not. And often I don't have the ability when on a big to trip to cater too much to the climate. I am where I am when I am (usually, with some exceptions). This was not one of those exceptions. I really only had this one change to go photograph the Skytree. I wanted anything but blank skies. So I was delighted when we showed up and there was light, high fog. Ok, maybe you call that clouds, either way it worked for me. I had researched the view on several bridges over this canal. This one was by far my favorite. I loved the relationship with the street and the surrounding buildings. The staircase gave it a human element without adding humans.
This is several exposures to get the light trails right, though most came from just one image. I loved this image, hope you like it too.
They should lift incomes, not suppress prices.
De Britse premier Andy Burnham heeft de Oekraïense leider Volodymyr Zelensky verzekerd van zijn "volledige solidariteit". In een telefoongesprek erkende Burnham dat "de afgelopen 24 uur moeilijk waren geweest voor Oekraïne".
De Amerikaanse president Donald Trump kondigde een dieseldeal aan met Rusland, om zo de prijzen van brandstof omlaag te krijgen. Zelensky heeft zich zeer kritisch over de deal uitgelaten. Daarop reageerde Trump door te zeggen dat het "tijd is dat Oekraïne een nieuwe president krijgt".
Burnham maakte volgens een woordvoerder van Downing Street in het telefoongesprek duidelijk dat het VK de sancties tegen Rusland zal blijven aanscherpen en "verdere maatregelen zal nemen om de Russische oorlogsmachine aan banden te leggen". Ook werd bekend dat de leiders elkaar de komende dagen persoonlijk zullen ontmoeten.
Bij Russische aanvallen op Zaporizja zaterdag kwamen zeker twintig mensen om het leven.

Het meest bizarre nieuws van de afgelopen weken kwam uiteraard weer uit clowntown Amsterdam want D66 en Pro gaan dakloze drugsverslaafden in Amsterdam belonen voor goed gedrag. D66 wil met het voorstel drugsverslaafden geldbedragen aanbieden wanneer zij een week geen drugs hebben gebruikt, in behandeling gaan, of een tijd geen overlast hebben veroorzaakt. Het voorstel is gebaseerd op zogenoemd contingentiemanagement, een principe uit de verslavingszorg. Uit wetenschappelijk onderzoek zou blijken dat door het aanbieden van een financiële beloning voor de dagen dat niet wordt gebruikt, het aantal weken dat iemand drugsvrij is aanzienlijk kan toenemen. “Dat is een window of opportunity,” jubelde D66-fractievoorzitter Rob Hofland tegen de Halsemabode. “In die tijd kun je het met iemand hebben over vervolgstappen. Dat gaat niet als iemand continu aan de crack zit.”
Junks belonen is natuurlijk een briljant idee en ik was razend benieuwd of dr. Teun Voeten (de goede man is gepromoveerd in Leiden op het Mexicaans drugsgeweld) dat ook vond. In de jaren 1990 woonde Voeten vijf maanden tussen aan crack verslaafde ondergrondse daklozen in New York en schreef daarover zijn debuut Tunnelmensen. Vanaf 2009 volgt hij het Mexicaanse drugsgeweld op de voet, tussen 2019 en 2026 onderzocht hij dakloosheid en de crystal meth- en fentanylepidemie in steden als San Francisco, Philadelphia, Los Angeles, Vancouver en Tijuana. GeenStijl publiceerde zijn driedelige serie Zombie Apocalypse op Kensington Avenue: Welcome to the future, en zijn boek Fentanyl is net van de persen gerold.
Ik reisde als de wiedeweerga naar zijn geheime landgoed in de onheilspellende woeste wouden van de Franse Ardennen.

Zijn fentanylboek met de catchy ondertitel ‘Hoe een zware pijnstiller in handen viel van nietsontziende drugskartels’ leest als een thriller en beschrijft de verwoestende werking van deze uiterst destructieve drug in de Amerikaanse binnensteden. Met een half miljoen drugsdoden de laatste 5 jaar, spreekt Voeten van een waarachtige humanitaire crisis. Teun gaat de straten op, noteert de hartverscheurende levensverhalen van verslaafden in alle staten van ontreddering, onderzoekt de rol van de Mexicaanse kartels die de belangrijkste fentanylproducenten zijn terwijl China, in een vorm van chemische oorlogsvoering de grondstoffen aan Mexico levert. Anderen zien het als een zoete wraak, ijskoud geserveerd, voor de Opiumoorlogen.
Voeten heeft bovendien net in opdracht van de gemeente Tilburg een antropologisch onderzoek gedaan naar dakloosheid en drugsgebruik in het Wilhelminapark in de Kruikenstad, waar net als in Amsterdam maar ook in andere grote steden in West-Europa, een forse toename van dakloosheid en drugsgebruik is. Het zeer verslavende crack is nu de meest populaire straatdrug en het gebruik spreidt zich als een olievlek uit onder de steeds groter wordende groep van de stedelijke miserabelen.
Voeten: "Ik vertelde het Amsterdamse plan voor het belonen van crackgebruikers aan mijn goede vrienden Tom Wolf in San Francisco en Kevin Dahlgren in Portland. Dahlgren kwam niet meer bij van het lachen en vond het ‘hilarisch.’ Wolf vond het, hij gebruikte een understatement, een opmerkelijk plan. Wolf was vroeger een dakloze fentanylverslaafde die zichzelf uit de put heeft gewerkt en nu een zeer uitgesproken tegenstander van het permissieve drugsbeleid is. Dahlgren documenteert nauwkeurig de fentanylcrisis in Portland en in zijn blog haalt hij hard uit naar het homeless industrial complex en het compassion cartel dat volgens hem dakloosheid in stand houdt.
Beiden komen uitgebreid aan het woord in mijn boek. Wat Amsterdam betreft, welk sociaal euvel er ook is, in die tolerante, lieve stad is een zachte aanpak de default setting. Repressie is een vies woord. Alles draait om harm reduction. Dat is het uitgangspunt dat mensen altijd drugs zullen gebruiken dat ze dat dan op een veilige manier moeten doen. In de VS is het harm reduction-beleid tot een extreem radicale woke ideologie geworden. In steden als Los Angeles en San Francisco geven ze meth- en fentanylgebruikers gratis pijpjes en zilverpapier, en soms wel vijftig schone spuiten per dag.
De verslaafden verkopen die schone spuiten natuurlijk weer door. De mensen achter de harm reduction zeggen nooit: zou je niet gewoon beter kunnen stoppen, en afkicken. In Amsterdam had je in de jaren 70-80 de heroïnecrisis. Ik moet erkennen, dat hebben ze indertijd slim opgelost, met schone spuiten en methadon. Terugkijkend was heroïne nog een redelijk benevolente drug. Maar crack en fentanyl zijn volledige gamechangers, omdat die zo extreem verslavend zijn, maar vooral omdat de high zo kort is. Bij crack is die een paar minuten, bij fentanyl een uurtje. Daarna komt de crash, de dip als het uitgewerkt, die heel diep en donker is. In de VS heet dat ‘thirst’. En die is alleen te lessen met weer een portie dope. Gebruikers zijn nooit verzadigd. Wat je bij heroïnegebruikers wel hebt.
Een heroïnejunk is met een shot weer 6 tot 7 uur onder de pannen. Voor Tunnelmensen woonde ik in New York met crackverslaafden in een oude spoortunnel. Sommigen hadden een binge, dan gingen ze twee, drie dagen door op de crack, zonder te slapen. In Tilburg raakte ik bevriend met een crackverslaafde en ze vertelde me dat ze soms ook 72 uur doorging, totdat ze last kreeg van hartkloppingen en instortte. Ze ging een tijd dealen om haar gebruik te bekostigen, maar ging alleen maar meer gebruiken. Het is dweilen met de kraan open, om dat spul gratis te verstrekken, een volledig waanzinnig idee, zoals ik uitlegde op Wynia’s Week: crackverslaafden gaan dan alleen maar meer gebruiken. Er wordt nu gepraat om crackverslaafden een lichte vorm van amfetamine te geven, een soort Ritalin. Natuurlijk laten de verslaafden de crack dan echt niet staan en gaan ze alle twee gebruiken.

In Tilburg sprak ik crackverslaafden die ook nog speed en flakka erbij gebruikten. Alles voor de high. In Tilburg wordt af en toe een crackdealer opgepakt maar verder is net als in Amsterdam een redelijk soft beleid. Er wordt altijd gezegd: ‘als we dealers oppakken, gaan ze ergens anders naartoe.’ Maar het waterbedeffect is ook een effect. Het geeft dealers ook een duidelijk signaal dat hun handelsactiviteiten niet getolereerd worden. In mijn rapport voor de gemeente staat letterlijk, ik citeer: ‘Wellicht is het nu tijd om de ‘Oorlog tegen Crack’ uit te roepen en dit als een prioriteit te zien in het veiligheidsbeleid.’
Ik vind ook dat er een derde categorie drugs moet komen. Je hebt nu de categorie soft- en harddrugs, wat trouwens al hele vreemde categorieën zijn. Want je kunt beter spreken over hard gebruik en soft gebruik. Ik sprak een man in Seattle die één keer per jaar op zijn verjaardag één spuit heroïne nam. En dan de rest van het jaar nooit meer. Dat is veel beter dan elke dag zware wiet roken. Maar er moet letterlijk ook een categorie komen van extreem toxische, dodelijke drugs: fentanyl en crack. En er moet een hele zware straf staan op dealen. Je mag op geen enkele manier tolereren dat handelaren de allerzwaksten exploiteren. In sommige steden in de VS worden fentanyldealers aangeklaagd voor doodstraf.
Amsterdam was, en dat mag gezegd worden, een soort pionier qua drugsbeleid. Dat wordt ook in internationale literatuur erkend: dat Amsterdam vrij revolutionair was, en vooral heel pragmatisch. Dat was in de heroïnetijd toen gebruikers overal anders gezien werden als criminelen. In Amsterdam werden ze gezien voor wat ze ook waren: hulpbehoevende patiënten. Maar de crackepidemie heeft een heel andere dynamiek. Er lopen in Amsterdam genoeg onderzoekers rond van Trimbos en de GGD die precies weten hoe zo'n verslaving werkt. Maar blijkbaar hebben de mensen die het beleid in Amsterdam bepalen een nogal, om het beleefd te zeggen, een merkwaardige relatie met de werkelijkheid. Persoonlijk kijk ik eerst naar de werkelijkheid, en daar trek ik dan mijn conclusies uit. Andere mensen beginnen eerst met conclusies en passen dan de werkelijkheid aan."
Hoe kijken die zogenaamde professionals tegen jou?
Voeten: Nou, ik sta bekend als iemand die tegen drugs is. En dat is niet zo'n populair standpunt. En ik ben ook nogal direct. Diplomacy is a stranger to me. Prof. Dr. Tom Decorte, hoogleraar criminologie aan de Gentse Universiteit, klom tot driemaal toe in de pen en vond bij Knack, De Standaard en Humo een podium om mijn boek Drugs. Antwerpen in de greep van de Nederlandse syndicaten te bekritiseren. Elk van zijn kritiekpunten is onterecht.
De professor vindt het problematisch dat ik pleit voor een kordaat migratiebeleid omdat illegale migranten potentiële rekruten zijn voor de ondergrondse drugsindustrie. Ik citeer echter op p. 253 uit een rapport van Decorte himself, uit 2013, waarin hij stelt dat ruim dertig procent, ‘misschien wel meer’ van de in Antwerpen gearresteerde straatdealers geen geldige verblijfspapieren heeft.
Volgens Decorte druk ik een generaliserende culturele stempel op etnische groepen. Als cultureel antropoloog let ik natuurlijk op culturele factoren. Ik maak echter een onderscheid tussen microcultuur, cultuur op het middenniveau en een nationale macrocultuur. Ik vergelijk de subcultuur van de Mocro-maffia, met Noord-Amerikaanse gangsta rappers, narcocultura uit Mexico en drill videos uit Londen.
Op het middenniveau zie ik een peasant cultuur die vijandig staat tegen centraal gezag, een traditie van smokkel en wetsontduiking, een ‘wij tegen de rest’-mentaliteit. Ik zie hier overeenkomsten tussen Brabanders, Riffijnen en Sinaloezen.
Op nationaal niveau spreek ik over de Marokkaanse schaamtecultuur, de hchouma, in feite een variant op het Britse keeping up appearances.
Andere “deskundigen” die mijn bloed wel kunnen drinken, zijn criminoloog Ton Nabben, Ruben Boomsma, de politieman die voor legalisering pleit en zichzelf vrijmoedige perspectiefbrenger noemt, en de ergste is Bob Hoogenboom die vindt dat Nederland het mondiale gidsland in drugsbeleid moeten worden. Maar kijk, er zijn ook bijvoorbeeld mensen als professor Pieter Tops die veel boeken schreef over de ondermijnende effecten van de drugshandel. Hij deed zelfs samen met Volkskrant-journalist Jan Tromp een onderzoek naar ondermijnende drugscriminaliteit in Amsterdam.
En ja, wij zitten een beetje op dezelfde lijn. Wij zeggen dat schadebeperking begint met consumptiereductie. De toenmalige burgemeester van Antwerpen, Bart De Wever, schreef een jubelend voorwoord over mijn boek over de Antwerpse drugswereld en de relatie met Nederland. Ook in Tilburg werd mijn onderzoek goed ontvangen omdat het zo genadeloos eerlijk was. Dus het is ook niet zo dat ik een eenzaam roepende dwaas in de woestijn ben."
Hoe wordt het wereldbeeld van experts als Nabben, Boomsma en Hoogenboom gevormd?
Voeten: "Die zijn typisch een product van de jaren zeventig. Drugs gebruiken was een rebellisch statement, een soort revolutionaire daad. En het establishment reageerde er ook heel opgefokt over. Dus met heel zware repressie. Denk aan de hilarische strip als The Freak Brothers. De undergroundcultuur was hip. En drugs waren een belangrijk onderdeel van die tegencultuur. Het idee dat drugs hip en cool zijn, is altijd blijven bestaan. Terwijl het nu dus gewoon een massaproduct is van een kapitalistische industrie. Ik noem dat het narco-kapitalisme, een gewetenloze industrie. In mijn fentanylboek ga ik daar dieper op in.
Eerst had je natuurlijk Purdue Pharma, de willens en wetens miljoenen mensen verslaafd maakten aan hun pijnstiller Oxycontin. Dat was de basis van de opioïdencrisis. En de meest extreme vorm van dat narcokapitalisme zijn natuurlijk de Mexicaanse kartels die letterlijk een zeer verslavend en dodelijk product op de markt brachten met de bedoeling om inderdaad zoveel mogelijk afhankelijke klanten te maken en geld aan hun ellende te verdienen.
Voor het fentanylboek sprak ik in Washington DC Vanda Felbab-Brown van het gerenommeerde Brookings Instituut. Ik citeer haar: ‘De Mexicaanse kartels besloten dat als ze geen zaken wilden verliezen, ze wel in de fentanylbusiness moesten stappen. Ze realiseerden zich dat er veel mensen aan een overdosis zouden sterven, maar maakten de cynische calculatie dat het aantal nieuwe verslaafden het aandeel van de doden ruim zou compenseren.’
Ik zit op de lijn van Michael Shellenberger. Die komt uit de milieubeweging en was vroeger een vrij linkse jongen. Maar die realiteitszin heeft bij hem ook toegeslagen. Hij schreef San Fransicko: Why Progressives Ruin Cities.
En dat boek is heel berucht geworden omdat hij enorm van leer trekt tegen het hele radicale woke beweging die in die harm reduction kringen is doorgedrongen. Ik had de eer Shellenberger te ontmoeten in zijn optrekje in Oakland. Ik citeer hem uit mijn boek: ‘Voor de harm reduction-crowd is druggebruik een coping- mechanisme om het trauma van een kwaadaardige kapitalistische samenleving te verwerken, een passende sociale reactie.’
Voor mijn crystal methboek getiteld ‘Drug van de Duivel’ was ik in Los Angeles met een methverslaafde op stap, Scotty, een uiterst aimabele en mieterse kerel. Elke dag kreeg hij bij de zogenaamde Needle Exchange op 5th Street in Skid Row een zak met 40 spuiten, no questions asked. Hij gebruikte er drie van, en de rest verkocht hij. Dat was zijn verdienmodel. Californië is helemaal crazy geworden. In San Francisco zijn op de een of ander manier alle fentanyldealers illegale Hondurezen. Ze worden de Hondo’s genoemd. Maar die worden niet gearresteerd en niet gedeporteerd. Want San Francisco is een Sanctuary City, een stad waar illegalen een beschermde status genieten. Schellenberg ageert fel tegen de critical race-theorie, die het drugsbeleid heeft beïnvloedt. Daklozen en drugsgebruikers worden vooral gezien als zielige slachtoffers van het systeem. Hij noemt dat The Cult of Victimology. Ik citeer: ‘Door een beroep te doen op emoties en sentimenten, heeft het slachtofferschap logisch en rationeel denken verdrongen. Het is in feite een heel paternalistisch denkbeeld. Cliëntelistisch ook. Dus het is van: geef de daklozen maar drugs. Want ze weten niet beter en ze kunnen niets beter. En om ze te laten ophouden met drugs is te veel gevraagd. Dus in feite is het ook een soort palliatieve eindoplossing voor de allerzwaksten, voor de onproductieven.'"
Komt fentanyl naar NL?
Voeten: Daar gaat mijn laatste hoofdstuk in mijn boek over. Eerlijk gezegd denk ik van niet. We hebben hier niet die verschrikkelijke opioïdencrisis gehad. Artsen zijn hier voorzichtig om oxy voor te schrijven. In de VS was dat op een gegeven moment een verdienmodel voor huisartsen geworden om zoveel mogelijk pijnstillers uit te schrijven en kreeg je de zogenaamde pill mills. Ook hebben we hier nauwelijks nog heroïnejunkies.
Maar het belangrijkste is dat Nederland een narcotische snoepwinkel is met tientallen andere synthetische drugs die goedkoper en minder gevaarlijk zijn. De Nederlandse drugsconsument is goed voorgelicht en weet hoe retelink fentanyl is.
Aan de andere kant, de kartels begonnen met fentanyl langzaam aan hero toe te voegen, zelfs aan coke en soms aan wiet. In mijn boek spreek ik met een Brabantse bejaarde herojunk, 66 jaar, die vrijwel resistent is voor gewone dope. Hij was actief op zoek naar fentanyl. Hij kauwde soms op die fentanylpleisters, maar dat is een marginale groep.
Hij kon nergens poederfentanyl vinden, dus dat is goed nieuws. Maar wat niet is, kan komen, dus moeten we zeer alert zijn. We moeten de creativiteit en inventiviteit van de drugsindustrie niet onderschatten.
