Will there be an AI-optimized programming language at the expense of human readability? There's now been experiments with minimizing tokens for "LLM efficiency, without any concern for how it would serve human developers."

This new article asks if AI will force source code to evolve — or make it extinct, noting that Stephen Cass, the special projects editor at IEEE Spectrum, has even been asking the ultimate question about our future. "Could we get our AIs to go straight from prompt to an intermediate language that could be fed into the interpreter or compiler of our choice? Do we need high-level languages at all in that future?"

Cass acknowledged the obvious downsides. ("True, this would turn programs into inscrutable black boxes, but they could still be divided into modular testable units for sanity and quality checks.") But "instead of trying to read or maintain source code, programmers would just tweak their prompts and generate software afresh." This leads to some mind-boggling hypotheticals, like "What's the role of the programmer in a future without source code?" Cass asked the question and announced "an emergency interactive session" in October to discuss whether AI is signaling the end of distinct programming languages as we know them.
In that webinar, Cass said he believes programmers in this future would still suggest interfaces, select algorithms, and make other architecture design choices. And obviously the resulting code would need to pass tests, Cass said, and "has to be able to explain what it's doing." But what kind of abstractions could go away? And then "What happens when we really let AIs off the hook on this?" Cass asked — when we "stop bothering" to have them code in high-level languages. (Since, after all, high-level languages "are a tool for human beings.") "What if we let the machines go directly into creating intermediate code?" (Cass thinks the machine-language level would be too far down the stack, "because you do want a compile layer too for different architecture....")

In this future, the question might become 'What if you make fewer mistakes, but they're different mistakes?'" Cass said he's keeping an eye out for research papers on designing languages for AI, although he agreed that it's not a "tomorrow" thing — since, after all, we're still digesting "vibe coding" right now. But "I can see this becoming an area of active research."


The article also quotes Andrea Griffiths, a senior developer advocate at GitHub and a writer for the newsletter Main Branch, who's seen the attempts at an "AI-first" languages, but nothing yet with meaningful adoption. So maybe AI coding agents will just make it easier to use our existing languages — especially typed languages with built-in safety advantages.

And Scott Hanselman's podcast recently dubbed Chris Lattner's Mojo "a programming language for an AI world," just in the way it's designed to harness the computing power of today's multi-core chips.

Read more of this story at Slashdot.

De korte versie: artsen zijn opvallend eensgezind. Voor de overgrote meerderheid van mensen is slapen mét kussen beter, zolang het kussen je wervelkolom in een neutrale lijn houdt.

Niet óf je een kussen nodig hebt, maar welk type kussen past bij jouw slaaphouding zodat je nek en rug in een neutrale positie blijven.

Het debat over het kussen

Jarenlang gingen tips rond dat “natuurlijk” slapen zonder kussen beter zou zijn voor je rug. Tegelijkertijd verkopen matrassen- en kussenfabrikanten juist steeds dikkere, zachtere hoofdkussens.

Artsen temperen beide uitersten. Er is geen hard wetenschappelijk onderzoek dat zwart‑op‑wit bewijst dat met of zonder kussen gezonder is, maar wervelkolomspecialisten zien in de praktijk wel duidelijke patronen bij mensen met nek- en rugklachten.

Wat zeggen dokters nu écht?

De rode draad: een neutrale wervelkolom is cruciaal. Dat betekent dat hoofd, nek en rug zo veel mogelijk in één rechte lijn liggen, waarbij de natuurlijke krommingen behouden blijven, alsof je rechtop staat met goede houding.

Volgens wervelkolomchirurg Ari Berg is het “voor de overgrote meerderheid van de mensen aanzienlijk beter om met een kussen te slapen”. Zonder kussen komt je nek in veel houdingen urenlang in een onnatuurlijke hoek te liggen, met spierpijn, stijfheid en mogelijk zenuwirritatie als gevolg.

Voor rug- en zijslapers is een kussen daarom bijna altijd aan te raden. Rugslapers hebben meestal een kussen van gemiddelde hoogte nodig dat de natuurlijke kromming van de nek ondersteunt, zijslapers juist een hoger kussen dat de ruimte tussen oor en schouder opvult.

Buikslapers zijn de uitzondering. Bij hen draait de nek al in een geforceerde positie. Een dik kussen kantelt het hoofd ook nog eens omhoog, wat de belasting vergroot. Dokters adviseren dan: geen kussen of een heel dun, vlak kussen, al raadt een deel liever een plat kussen dan helemaal geen ondersteuning aan.

Wat zegt de praktijk

Fysiotherapeuten en slaapexperts benadrukken dat een goed kussen nekklachten kan voorkomen of verminderen, juist doordat het de wervels op hun plek houdt tijdens de slaap.Nederlandse fysiowebsites en patiëntenplatforms koppelen verkeerd kussengebruik aan veelvoorkomende nek‑, schouder‑ en rugpijn. Hun advies: laat je slaaphouding en lichaamsbouw beoordelen, en kies vervolgens een kussen met passende hoogte en stevigheid in plaats van rigoureus zonder kussen te gaan slapen.

Het definitieve antwoord

Wie op de rug of zij slaapt, is in de regel beter af mét een goed gekozen kussen dat de nek in neutrale lijn houdt. Alleen hardnekkige buikslapers kunnen baat hebben bij (bijna) geen kussen, om de onnatuurlijke knik in de nek iets te beperken.

AMSTERDAM (ANP) - Het Openbaar Ministerie heeft maandag een gevangenisstraf van 9,5 jaar geëist tegen een 75-jarige vrouw uit Oudenbosch (Noord-Brabant) voor het doden van haar 77-jarige partner in zijn woning in de Amsterdamse wijk Geuzenveld. Het OM vermoedt dat de vrouw haar vriend op 28 januari 2020 in zijn woning aan de Aalbersestraat heeft gewurgd.

De politie vond de man 's avonds in zijn slaapkamer, met verwondingen in zijn gezicht en hals. Het OM concludeert op basis van rapporten van de schouwarts en pathologen dat de man is overleden aan hartfalen, maar dat verklaart niet alle letsels. "Er is ernstig geweld gebruikt, terwijl hij lag te slapen", zei de officier van justitie in de rechtbank.

Het slachtoffer was hartpatiënt. Geweld kan bij hem stress en een hevige gemoedstoestand hebben veroorzaakt, die tot de dood leidde, beargumenteerde de officier.

De verdachte was maandag niet in de rechtbank aanwezig. Ze zat in 2020 een aantal maanden in voorarrest, maar kwam weer vrij.

JERUZALEM (ANP/AFP) - De Israëlische burger die zondag overleed in de kibboets Misgav Am op de grens met Libanon, kwam om door eigen vuur. Dat zegt het Israëlische leger na het voorval te hebben onderzocht. Dat onderzoek wees uit dat er "ernstige problemen en operationele fouten" zijn gemaakt bij het afvuren van artillerie. Hoewel de aanval was gericht tegen Hezbollah-doelen in de regio, raakten per abuis vijf artilleriegranaten de gemeenschap.

Israël voert sinds het door Iran gesteunde Hezbollah zich mengde in de oorlog die de VS en Israël voeren tegen Iran met grote regelmaat aanvallen uit op met name het zuiden van Libanon. Ook hoofdstad Beiroet wordt daarbij niet ontzien.

Maandag werden onder meer aanvallen uitgevoerd op Kfar Sir, in de regio Nabatieh. Ten zuiden van die gelijknamige stad was ook Kfar Tebnit doelwit. Het Israëlische leger viel bovendien de Qaqaiya-brug over de Litani-rivier aan, die eerder ook al werd aangevallen. Op beelden op sociale media is te zien hoe de brug is vernietigd.

DEN HAAG (ANP) - Linkse oppositiepartijen klagen dat het kabinet de Tweede Kamer te weinig tijd geeft om de invoering van het Europese migratiepact te behandelen. Bij het debat hierover zei Lisa Westerveld (GroenLinks-PvdA) dat ze amper de tijd heeft gehad om antwoorden op vragen van Kamerleden te bestuderen en experts te raadplegen. "Dat vind ik hier kwalijk, want het is geen kleine wet. Het is verreweg de grootste wet die ik in al die negen jaar als Kamerlid heb behandeld."

De parlementariër wijst erop dat het pact grote gevolgen heeft en vindt het daarom belangrijk om "alle oog" te hebben voor uitvoeringsorganisaties. Afgelopen vrijdag meldde de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) in een rapport dat de organisatie grote problemen voorziet bij de invoering. Zo zijn de benodigde ICT-systemen nog niet gereed. Het kabinet maakt zo'n haast omdat in Europa is afgesproken om het pact op 12 juni dit jaar in te voeren.

Laurens Dassen van Volt vindt dat Westerveld een "terecht punt" maakt.

It’s an impressive feat, over a decade after the box was released:

Since reset glitching wasn’t possible, Gaasedelen thought some voltage glitching could do the trick. So, instead of tinkering with the system rest pin(s) the hacker targeted the momentary collapse of the CPU voltage rail. This was quite a feat, as Gaasedelen couldn’t ‘see’ into the Xbox One, so had to develop new hardware introspection tools.

Eventually, the Bliss exploit was formulated, where two precise voltage glitches were made to land in succession. One skipped the loop where the ARM Cortex memory protection was setup. Then the Memcpy operation was targeted during the header read, allowing him to jump to the attacker-controlled data.

As a hardware attack against the boot ROM in silicon, Gaasedelen says the attack in unpatchable. Thus it is a complete compromise of the console allowing for loading unsigned code at every level, including the Hypervisor and OS. Moreover, Bliss allows access to the security processor so games, firmware, and so on can be decrypted.

In 1972, Li Yuan-chian set up the LYC Museum in a ramshackle farmhouse – and this inventive documentary provides a fitting, if sparse, tribute to his legacy

When it comes to a documentary relaying the obligatory biography bits, doing it through the medium of abstract art is fitting for Chinese artist Li Yuan-chia, who set up the LYC Museum and Art Gallery in Brampton, Cumbria in 1972. At one point, a friend of Li’s leafs through a book of embossed designs on white card that, as dots and lines appear and rearrange themselves on the pages like giant braille, represent the stages of his life: “Here the two families are united in his parents’ marriage. And there’s another dot. Who’s that? It’s Li.”

Maybe such abstractions are what all lives boil down to. But it would have been nice to know a bit more about the background of this extraordinary man than what is supplied within this pensive but hazy film. The facts offered are scant: born in the southern Chinese city of Guangxi in 1929; part of Taiwan’s Ton Fan art collective, which irked the island’s nationalist governors; a stint squatting in a furniture factory in Bologna; then tip-toeing into swinging London’s avant garde scene. “Pushing, pushing, pushing, on the road, on the street, on the path, in the city,” as Li described his solitary art quest.

Continue reading...

During a trip to London I ended up perching on a wall, balancing a salad bowl on my knees. It wasn’t what I’d had in mind

Spring seems to be settling in and that’s great, but I have been recently reminded of one of its worst bits: not hay fever or wrong coat season, but the absolute indignity of alfresco eating.

I usually avoid eating outside; it’s fraught with dangers, from the stress position that is “sitting on picnic blanket” to seagull attack. But last week, giddy with the warm weather and leaving my sordid home office to come to London, my better judgment deserted me. I had one goal: I would treat myself to one of those fancy salad bowls I keep reading about (the “slop” ones that are harbingers of civilisational collapse), sitting in the sun. I wanted to emulate metropolitan sophisticates by paying £12 for elite rabbit food; I wanted improbable amounts of protein and fancy dressing; I wanted vitamin D. You don’t get that in York.

Continue reading...

Exclusive: Food systems of low-income nations projected to deteriorate seven times as fast as those of wealthy ones

The number of countries falling into critical food insecurity could almost triple to 24 if global temperatures increase by 2C, research has shown.

Analysis by the International Institute for Environment and Development (IIED) shows the climate crisis will disproportionately affect food systems in poorer nations, widening the gap between the most and least vulnerable countries.

Continue reading...

De oproep tot “minder polarisatie” klinkt redelijk, bijna vanzelfsprekend. Wie kan er immers tegen zijn dat mensen elkaar weer wat beter begrijpen en in verbinding blijven. Echter, ze wordt opvallend vaak neergelegd bij links, alsof juist daar de bron van het probleem ligt.

Het idee van polarisatie veronderstelt symmetrie. Twee uitersten die verder uit elkaar drijven en een midden dat wordt uitgehold. In die lezing dragen beide kanten gelijke verantwoordelijkheid voor de verscherping van het debat. Die symmetrie is analytisch aantrekkelijk, maar ze schuurt met de werkelijkheid. Extreemrechts ontleent zijn politieke kracht namelijk juist aan conflict. Het denken in scherpe tegenstellingen, het construeren van een vijandbeeld, het benadrukken van culturele en etnische grenzen: het vormt de kern.

Tegen die achtergrond krijgt de oproep tot depolarisatie een merkwaardige lading. Ze richt zich vaak op progressieve stemmen die ongelijkheid, racisme of klimaatbeleid agenderen, en minder op de politieke stromingen die hun legitimiteit juist uit die tegenstellingen halen. De impliciete boodschap luidt dan dat het benoemen van structurele problemen al snel als “polariserend” geldt, terwijl het institutionaliseren van uitsluiting als een harde, maar begrijpelijke politieke positie wordt gepresenteerd.

Daar komt een tweede asymmetrie bij. Uitspraken of acties van een kleine, radicale minderheid aan de linkerkant worden door rechts routinematig uitvergroot en vervolgens als representatief gepresenteerd. Denk aan zogenaamde ‘woke’ en feministische excessen en acties van XR die geheel links worden aangewreven. Het frame schuift door: wat feitelijk vrij marginaal is, wordt behandeld als de norm en daarna als verwijt teruggelegd bij links als geheel. Aan de rechterkant lijkt een vergelijkbare dynamiek veel minder door te werken. Extreemrechtse posities lopen vaker naadloos over in wat als “gewoon” rechts wordt gepresenteerd, zonder dat die nabijheid dezelfde electorale of morele schade oplevert. Extreem rechtse demonstraties worden niet in dezelfde mate geïdentificeerd met rechts als geheel. De grens vervaagt, maar de consequenties blijven uit.

Daarmee rijst ook de vraag of het etiket “polariserend links” überhaupt veel verklaringskracht heeft. Empirisch is het lastig aan te tonen dat links structureel de tegenstellingen vergroot. Wat vaker zichtbaar is, is dat het vasthoudt aan principes rond gelijkheid, rechtsstatelijkheid en klimaat, ook wanneer die politiek steeds oncomfortabel uitpakken. Dat kan scherp ogen in een naar rechts verschuivend speelveld, al maakt dat het nog geen bron van polarisatie. Eerder wijst het op een andere beweging: een rechterkant die inhoudelijk opschuift en daarmee juist de afstand vergroot.

Daar zit een strategisch effect in. Als links zijn taal matigt om binnen de grenzen van het ‘redelijke’ te blijven, verschuift het referentiekader naar rechts. Standpunten die eerder als extreem werden gezien, schuiven richting het midden (of liever, het middens schuift naar rechts) zonder inhoudelijk te veranderen. Het politieke speelveld kantelt, terwijl het verhaal overeind blijft dat “iedereen wat moet inbinden”. We kennen dit als het ‘Overton-venster’: dat wat acceptabel is om in het publieke debat en in het openbaar te bespreken. Niemand kan ontkennen dat dat de afgelopen decennia enorm veel naar rechts is opgeschoven, en de VVD heeft daar de afgelopen verkiezingen flink aan bijgedragen door JA21 tot een middenpartij te verklaren, en GL-PvdA tot extremistisch.

De term ‘polarisatie’ fungeert daarmee minder als diagnose en meer als normerend instrument. Hij depolitiseert fundamentele inhoudelijke conflicten en verplaatst de discussie naar toon en stijl. Wie te scherp formuleert, krijgt het verwijt het probleem te zijn. Voor wie polarisatie de kern is van politiek voeren krijgt dat verwijt niet.

Dat maakt vragen om “minder polarisatie” tot een asymmetrische interventie. Ze vraagt vooral terughoudendheid van degenen die gelijkheid nastreven, en laat wie gebaat is bij het uitvergroten van verschillen relatief ongemoeid. Het resultaat is voorspelbaar: het politieke midden schuift op naar rechts, terwijl links daar vooral de schuld van krijgt.

Misschien ligt daar de kern. Niet de vraag of polarisatie wenselijk is, maar wie er wordt aangesproken om haar te verminderen, en waarom. Zodra die vraag wordt gesteld, verdwijnt de vanzelfsprekendheid van het begrip. Wat overblijft is geen neutrale beschrijving van een probleem, maar een frame dat bepaalt wie zich moet aanpassen en wie kan doorgaan, of niet gevoelig is voor het verwijt.

Mr Mikage (ミスター御影） posted a photo:

ajpscs posted a photo:

NOIR
© ajpscs

gnsk has added a photo to the pool:

lynddion has added a photo to the pool:

Nobusuma has added a photo to the pool:

Hasselblad 500 c/m
Zeiss Planar 100mm f3.5
Kodak Gold 200
Canoscan9000f

Kun je de toekomst de pas afsnijden? Het is een boeiende vraag, zo blijkt weer eens uit twee documentaires, al kan het niet zonder enige ‘perspectivische verwondering’.

Het gaat om ambulances van Hatzalah, een non-profitorganisatie die medische noodhulp aanbiedt in gebieden met Joodse gemeenschappen. De Britse politie zegt de brandstichting te onderzoeken als een „antisemitisch haatmisdrijf”.