An anonymous reader quotes a report from CNBC: President Donald Trump on Tuesday signed an executive order asking artificial intelligence companies to provide models to the federal government to assess their capabilities ahead of a full release. The order asks companies, on a voluntary basis, to participate in a benchmarking process to assess a model's "advanced cyber capabilities" and determine whether it should be considered a "covered frontier model." It then asks for access to those models up to 30 days before the companies plan to release them more broadly, and enables the government to help select the "trusted partners" that will receive early access.

"Nothing in this section shall be construed to authorize the creation of a mandatory governmental licensing, preclearance, or permitting requirement for the development, publication, release, or distribution of new AI models, including frontier models," the order said. Trump signed the order in private, just weeks after he postponed a signing ceremony with prominent tech CEOs because he "didn't like certain aspects of it," he told reporters at the time. [...] Trump's AI order outlines several timeframes to develop directives and other guidance, specifically calling on the Department of Defense to prioritize the cyber defense of its information systems.

Read more of this story at Slashdot.

Longtime Slashdot reader Matt_Bennett shares a blog post from Adafruit: Adafruit received at 10:38 p.m. ET on May 22, 2026 a letter from former FBI chief of staff, Jonathan F. Lenzner, and partner at Fenwick & West LLP, counsel for Flux, demanding, among other things, that Adafruit refrain from publishing an article addressing what the letter characterizes as false and potentially defamatory claims about Flux, including statements about Flux's intellectual property, commercial traction and user base.

The letter further asserts claims under the Computer Fraud and Abuse Act. Adafruit accessed only information that Flux's own systems made publicly available through a server misconfiguration. Adafruit's reporting concerns a matter of public security interest and was conducted in the ordinary course of responsible disclosure.

Although Adafruit vigorously rejects the assertions made in Flux's May 22, 2026 demand letter, we have temporarily stopped publishing on the Adafruit blog while we consider our response and next steps. We will update the community as appropriate. For context, Adafruit is a major open-source hardware company and electronics retailer known for its maker-focused boards, components, tutorials, and community publishing. Flux.ai is relevant because it is building an AI-assisted circuit-board design platform aimed at changing how engineers create and collaborate on PCB designs.

"Adafruit probably did a review of AI PCB tools," writes HN user karmicthreat. "I've used Flux.ai before; it was a pretty bad experience. After about 50-100$ in tokens a couple of times, I couldn't get more than a couple of simple components on the schematic. And not in sensible positions..."

Redditor AlexTaradox adds: "Nothing was published as far as I know. I assume they did review of AI tools and likely contacted flux with some preliminary results, but flux saw where it is going and decided to block them from publishing any results. Flux is garbage and they obviously know it, but they need to hold for some time until some other scam acquires them. Doing anything with them is just asking to be screwed..."

Further discussions are taking place on Reddit and Hacker News.

Read more of this story at Slashdot.

New EU battery rules taking effect early next year are pushing tech makers toward user-replaceable batteries in products like headphones, e-readers, handheld consoles, laptops, and possibly earbuds. But carve-outs for smartphones and tablets may mean replaceable batteries won't necessarily return to phones in the way many users remember. The Verge's Dominic Preston reports: Since the upcoming law doesn't actually come into force until February 18th, 2027, companies still have plenty of time to get their ducks in a row. Still, it's likely that before then we'll see more and more manufacturers launch products with user-replaceable batteries, across audio, e-readers, gaming handhelds, and more. Only time will tell whether most of those products are EU only, or whether the new European laws shape the nature of tech worldwide.

It's likely that some product categories will move slower than others. Tech companies will have breathed a sigh of relief that wearables look likely to be exempt, but if wireless earbuds aren't carved out as well then there may be a scramble to adapt the miniature designs for easy replaceability. "The in-ear form factor demands extreme miniaturization, to fit the driver, antenna, processor, microphones and battery," notes a recent report from consultants Futuresource, going on to suggest that meeting the requirements will make earbuds both bigger and more expensive to manufacture.

There also remains uncertainty about how some elements of the law will be interpreted. The law requires that user repairs be possible using "commercially available tools," which are "tools available on the market to all end-users." Right to Repair Europe's Alberico points out that this is a broad definition, likely to include a lot of tools not found in most houses, so there will likely be nothing to stop manufacturers requiring the sorts of less common screws that require dedicated electronics tool kits. There's also no strict definition of the "reasonable" price that manufacturers are required to set for spare parts. "That will likely take time -- and possibly litigation -- to clarify in practice," Alberico says. "But without fair access to affordable spare parts, repair will struggle to become the simplest and most attractive option for consumers."

The big disappointment is that the separate phone and tablet legislation means we won't see any real changes there, so long as manufacturers make their batteries and devices durable. "This creates a false tradeoff between durability and repairability," Alberico says. "Robust, waterproof devices should not have to come at the expense of user-replaceable batteries. While the ecodesign legislation requirements meant an improvement in battery durability and replaceability, at Right to Repair Europe we'll continue to advocate for all products to be designed with user-replaceable batteries." Whether the EU will listen remains to be seen. Otherwise, the main product people seem to want to replace the battery in may remain one of the only ones where they can't.

Read more of this story at Slashdot.

An anonymous reader quotes a report from Ars Technica: In April, GitHub announced that it was moving subscribers from request-based billing to a usage-based model for its AI-powered Copilot service. As that new pricing model goes into effect today, many GitHub Copilot users are reporting some extreme sticker shock as they realize just how quickly their previous "normal" usage is burning through their newly limited monthly allotment of AI credits. Across social media and forums, many Copilot users are sharing personal statistics showing how just a few hours of AI usage can now account for a large chunk of their new monthly subscription caps. For some users, it reportedly took less than a day to use up a month's usage quota.

That's a big change from previous months, when GitHub Copilot subscribers were allocated a certain number of "requests" and "premium requests" based on their payment tier. GitHub said that the old system meant that "a quick chat question and a multi-hour autonomous coding session [could] cost the user the same amount," forcing Copilot itself to "absorb much of the escalating inference cost behind that usage." [...] Indeed, some Copilot users have been sharing estimates from GitHub's own tool showing that their previous monthly usage would rack up bills in the thousands of dollars under the new pricing plan. Under GitHub's new usage-based pricing system, paid Copilot subscriptions instead grant users a certain number of AI "credits" each month, with one credit corresponding to $0.01 of usage. Subscribers also get bonus credits depending on their subscription level: the $10/month Pro plan includes 1,500 credits ($15 worth); the $39 Pro+ plan includes 7,000 credits ($70 worth); and the $100/month Copilot Max plan includes 20,000 credits ($200 worth).

The precise number of Copilot credits used by a given prompt is determined by the number of input and output tokens used and the rates charged by the underlying large language model. That means pricing is highly dependent not just on the type of request but on the specific model that a user chooses. One million output tokens from OpenAI's GPT-5.4 nano would run just $1.25 on GitHub Copilot, but that same level of output would run $30 on the frontier GPT-5.5 model (Copilot users who rely on "Auto" mode to pick the most appropriate available model for any request should be extremely careful, as some users report it can switch to expensive models for extremely simple queries).

Read more of this story at Slashdot.

Given the heat generated during firing, it’s rare to see paper incorporated into a ceramics practice. For Seoul-based artist Jongjin Park, though, the two go hand-in-hand.

Park recently won the 2026 Loewe Craft Prize, a prestigious annual award celebrating innovative makers, for his striking sculpture “Strata of Illusion.” A rectangular shape with an open top and slouching side, the piece features countless folded layers made from paper towels dipped in watered-down ceramic slip.

Inspired by the distinctive, rippled textures and minuscule lines within stacks of paper, Park “wanted to break through the traditional boundaries and stereotypes inherent in ceramics as a medium,” he tells Colossal. “To do this, I began experimenting with alternative materials other than clay, searching for a meaningful intersection.”

Standard paper towels were a natural fit, but they didn’t come without challenges. “Because the process required firing massive amounts of paper, I had to overcome both technical and ethical hurdles regarding the combustion and disappearance of the paper,” he says. “I strictly use recycled paper made from repurposed milk cartons, and technically, I utilize specialized kilns equipped with high chimneys to manage the exhaust.”

There were also conceptual challenges that Park addressed through reframing how he thought about the material, particularly its malleability when drenched and slippery. “In my practice, this pre-fired state is not viewed as ‘fragile’—the way traditional unfired ceramics are commonly perceived—but rather redefined as a ‘flexible’ state where patterns, forms, and colors can be actively manipulated,” he shares, adding that finding the balance between strength and elasticity was the most difficult part of the experimental process.

Layers, for Park, are both apt metaphors for the passage of time and a material illusion. “When hundreds or thousands of these sheets are stacked together, they withstand the intense heat of the kiln and acquire a solid, monumental permanence, akin to natural rock formations or geological strata,” he says. “I am deeply drawn to this visual and conceptual tension, where seemingly opposing values—thinness and density, flexibility and rigidity—coexist harmoniously within a single structure.”

In addition to his studio practice, Park is a professor in Craft & Collectible Design at Seoul Women’s University. Peek into his process in this video, and find more of his work on Instagram.

Do stories and artists like this matter to you? Become a Colossal Member today and support independent arts publishing for as little as $7 per month. The article Jongjin Park Layers Slip-Soaked Paper into Patchwork Sculptures appeared first on Colossal.

De 50-jarige Harry Leijdekkers is dinsdag door Turkije uitgeleverd aan Nederland. Hij werd twee weken geleden al opgepakt en vastgezet. Leijdekkers is de oudere broer van de Brabantse drugscrimineel ‘Bolle Jos’ Leijdekkers, die op de Nationale Opsporingslijst staat en zelf zou verblijven in Sierra Leone.

Het Nationaal Kiezersonderzoek heeft diepgravend de politieke afwegingen van kiezers onderzocht. Wanneer blijven ze trouw aan een partij? Wanneer besluiten ze tot een tegen- of strafstem? En is de Nederlander wel zo’n wispelturige stemmer als wordt gedacht?

Het werd de langste formatie in de Deense geschiedenis, maar er is een nieuwe regering. „Het is een regeringsakkoord dat goed is voor de mensen in Denemarken, voor de komende generaties – en ook voor de dieren”, aldus premier Mette Frederiksen.

Van artsen die hun eigen zaad gebruikten tot klinieken die donorlimieten overschreden: afgelopen decennia kwam een reeks misstanden rond donorconceptie aan het licht. Dinsdag sprak de Tweede Kamer zich unaniem uit voor een onafhankelijk onderzoek. „Je kan pas goed naar de toekomst kijken als je echt naar het verleden hebt gekeken.”

De regering zal „geen akkoorden sluiten met politici die oproepen tot geweld tegen vluchtelingen of de omvolkingstheorie verspreiden”. De motie van Jesse Klaver die daartoe opriep, haalde dinsdag een meerderheid in de Tweede Kamer.

Wandelen met mijn vrouw gaat vaak beter dan praten. Op zo’n wandeling is altijd iets te zien dat geen taal nodig heeft.

​Donald Pols (ex-apartheid, ex-Milieudefensie, ex-Tata Steel) is op zoek naar een nieuwe uitdaging. Bij voorkeur zoekt hij een bedrijf dat voorstander is van streng klimaatbeleid, een laks klimaatbeleid, en rassenscheiding.

“Zal ik ‘Tata Steel’ toevoegen?”, vraagt Donald Pols zich hardop af. Hij kijkt naar het scherm van zijn computer. Hij is een uurtje geleden begonnen aan de brief voor zijn – inmiddels vaste – recruitmentbureau. ‘Ik ben van alle markten thuis. Ik zoek een werkgever die het niet erg vindt dat ik geen moreel kompas heb, of überhaupt een kompas. Ik ben een open boek, tenminste, voor iedereen met toegang tot het internet.’

Pols neemt een slok van zijn muntthee en begint aan het kopje ‘kwaliteiten’. ‘Ik ben thuis in communicatie van grote bedrijven. Ik weet hoe je een verhaal kan spinnen. Dat heb ik niet alleen in mijn vorige functies laten zien, maar ook tijdens het wisselen ervan.’

Pols kijkt uit het raam. “Misschien iets met diversiteit.”

​

&

​Nadat Angela de Jong gisteren al een column schreef waarin ze jongeren opriep om kinderen te krijgen, zet ze haar missie vandaag door. Lezers van het AD werden vanochtend verrast door een erotisch verhaal van De Jong op de plek waar normaal haar column staat. Centraal in het verhaal staan een man en een vrouw die, nadat ze eerst urenlang naar Nederlandse televisieprogramma’s hebben gekeken, “een hete nacht beleven samen”, aldus De Jong.

In een interview vertelt ze waarom ze dit erotische verhaal schreef. “Je kan niemand dwingen om kinderen te nemen, en ik begrijp ook dat mensen het door oorlogen, huizenprijzen, sociale media, klimaatverandering et cetera niet willen, maar toch zorg ik er door mijn artikelen voor dat jongeren uit pure geilheid wel moeten eigenlijk. Mijn verhalen zijn het ideale voorspel.”

Het erotische verhaal gaat over Heidi en Evert uit Uddel. “Op het moment dat Heidi naar de afstandsbediening grijpt, voelt ze de hand van Evert, die net naar SBS wil zappen. Ze zet het geluid iets harder zodat ze op de achtergrond de herhaling van Te land, ter zee en in de lucht hoort terwijl Evert haar in haar nek kust”, begint het verhaal.

“Heidi fluistert sexy woorden in het oor van Evert. ‘Tijs van den Brink. Robèrt van Beckhoven. Frits Wester.’ Er gaat een siddering door het lichaam van Evert. ‘Babe’, fluistert hij, ‘ik wil kinderen met je maken om de Nederlandse bevolkingsgroei op peil te houden.’

‘Wauw, dat is het heetste en beste idee dat je ooit gehad hebt’ fluistert Heidi terug. ‘Ik las laatst dat je heel veel euforie kan voelen wanneer ze iets nieuws leren. Stop een baby in me… Nu’, hijgt ze.”

Angela de Jong heeft aangekondigd dat dit het eerste deel is van een reeks van 45 erotische verhalen.

​

&

Compleet krankzinnig. Echt compleet krankzinnig is het dat, zoals het nu lijkt, groepen Syriërs andere Syriërs voor de ogen van argeloze vakkenvullers de vernieling in rammen en op het hoofd stampen in een Groningse supermarkt. Het loopt de spuigaten uit en het is écht compleet krankzinnig met die Syriërs. Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen.

Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen en goh hadden we daar iets aan kunnen doen? Nou, vast, want we WETEN en WISTEN dat een groot deel van die Syrische gasten psychisch verknipt is en dat lees je óók gewoon bij de NOS. Maar wat doen we in Nederland? Iedere week, week na week, jaar na jaar en kabinet na kabinet, laten we doodleuk 800 - 1.000 asielzoekers de poort passeren: voor een groot deel jonge, alleenstaande mannen uit Syrië. Nog even los van het feit dat het COA werkelijk geen flauw idee heeft WIE PRECIES ze binnenlaten is er géén capaciteit, geen mankracht om te handhaven, géén plek, géén woning, géén draagkracht, géén politieke daadkracht, géén sturing en het is echt: COMPLEET KRANKZINNIG.

Wel, dan zal er vast wel hard worden opgetreden tegen al die psychisch getroebleerde idioten die hier de boel komen verzieken? Tuurlijk! Robbie Jetten ligt de helft van de tijd met z'n slurf in het water waar-ie zich laat prikken door kwalletjes en de andere helft is-ie bezig met het orkestreren van jolige postjes op social media, met z'n vrindje of omdat-ie al 100 dagen op de troon zit. We hebben VVD'ers die al 100 jaar hetzelfde roepen, we hebben PVV'ers die ook maar wat roepen en we hebben heel veel mensen links van D66 die eigenlijk alleen maar méér asielzoekers willen - hell, we hebben zelfs VVD'ers die alleen maar méér asielzoekers willen. We hebben partijen die garen spinnen bij de ophef rond Syriërs omdat ze dan weer iets kunnen roepen over racisten (Denk), we hebben grote oppositiepartijen met een leider die doodleuk weigert te erkennen dat er sprake is van een asielcrisis (PRO), de partij ook die een gestoorde als Kati Piri hoog in de pikorde heeft die er alles aan doen om hier méér Syriërs te krijgen, we hebben volslagen overbodige Tokkelroomtankers van het CDA die tégen het asielbeleid stemmen dat hun EIGEN minister staat te verdedigen en het is echt niet omdat die politici kwaadaardig zijn (Kati Piri is dat trouwens wel), maar in veel gevallen zijn ze gewoon onvoorstelbaar naïef, of dom, of achterlijk. De media dan? De media lopen duchtig in de pas bij een paar semidictatoriale Belgen die van ieder krantje dezelfde eenheidsworst draaien, met algoritmisch gestuurde crack over symbooltjes op autobanden, en daar zetten ze dan heel trots onder: 'Dit stuk stond 2 jaar geleden ook al in de krant'. Kritische stemmen worden er per openbare executie uitgeflikkerd en mogen met een kulverhaal op het matje komen bij Karel Smouter, de plak SMAC van DPG, die als zelfbenoemd moreel gidsfiguur helemaal is verdwaald in de macaroni van policor kutjournalistiek. Bovendien: waarom zou je als medium scherp berichten over Syrische gangs die elkaar de vernieling in trappen als je Hanina Aiaiaiaiai of Blabla Knallieknallie kan aanstellen als columnist? Diversiteit, veel belangrijker! Bij talkshows zit iedere week weer precies hetzelfde bepvolk op schoot bij zo'n poepflauwe stoelenverkoper als Humberto Tan, de wandelende lachband die in 1992 z'n laatste kritische vraag stelde en sindsdien door heel hard HAHA te roepen bij iedereen in de kont glijdt, of in de Mens Health, of op een of ander congres om dagvoorzittertje te spelen. Gelukkig hebben we talloze BN'ers die zich massaal uitspreken tegen al die Syrische asielzoekers die jatten, roven, vrouwen verkrachten en aanslagen willen plegen! Grapje natuurlijk: BN'ers zitten massaal aan de petitieharing en lullen elkaar een beetje na in de hoop geaccepteerd te blijven door de goegemeente, want anders mogen ze niet meer uit elkaars envelopje snuiven op het Boekenbal, en voor je het weet worden ze niet meer uitgenodigd bij Beau of voor een of ander halfgaar schijtfeest met een rode loper. Wat BN'ers trouwens wél doen: Instagram voljanken met in de donkere kamer van Dedainokles ontwikkelde foto's van hun deelname aan de Rode Lijn, want hoewel het verkrachten van vrouwen door Syriërs in Nederland toch vooral een mannenprobleem is, is het verkrachten van vrouwen door Hamas-strijders in Israël toch vooral een Jodenprobleem. Ja, vogel die logica maar eens uit. BN'ers zijn zo fenomenaal betrokken bij het lot van die arme Gazanen, en die paar extra likes als ze weer met een Palestijnenvlag op de foto staan zijn ook mooi meegenomen, en als dat het niet is melken ze wel een of andere kanker uit voor wat extra social bereik. Het is écht: COMPLEET KRANKZINNIG. Burgers dan? Ja, DIE zijn de overlast door Syriërs zat, maar burgers zijn dan ook allemaal extreemrechts, of nazi, of fascist, of erger.

HOELANG accepteren we die vechtende, stelende, verkrachtende, terroriserende en stekende Syriërs dan nog? Oh ja nou mensen: heel lang, wen er maar aan, want het is: compleet krankzinnig. Dat is wat het is.

Steun GeenStijl met een paar euro per maand

Doneer hier

Oh nee wie moet SecGen António's totale jaarsalaris van $418.348 (!) straks dan betalen

Social

De VN: een uit de hand gelopen gedachtexperiment uit de tijd dat we ons nog afvroegen of ZE wel wisten dat het kerstmis is, om het Globale Zuiden het gevoel te geven dat ze gelijkwaardig zijn, en dat uiteraard op uw kosten. Maar er gloort hoop, want de grootste en een na grootste donateur Amerika en China betalen amper nog. Amerika is verantwoordelijk voor zo'n 22% van het budget, China voor zo'n 20%. Maar Trump BV heeft een 'betalingsachterstand' van zo'n $4 miljard en is bovendien uit tientallen VN-programma's gestapt, waaronder de WHO en Mensenrechtenraad. En nadat China vorige week zo'n $850 miljoen injecteerde, heeft het nog steeds een betalingsachterstand van $455 miljoen.

De Wall Street Journal schrijft: "Secretaris-generaal António Guterres heeft gewaarschuwd dat de VN zich in een "race naar faillissement" bevindt en sprak van een "zeer reëel vooruitzicht op een financiële ineenstorting van onze organisatie". Volgens de huidige trend zal de VN medio augustus geen geld meer hebben – precies wanneer het proces om een ​​opvolger voor Guterres te kiezen in een stroomversnelling raakt."

Om het geldtekort te overleven heeft de VN al 3.000 secretariële banen geschrapt, vertalers-uren verkort, bladerende verf op het New York-hoofdkantoor onbehandeld gelaten en de stroom van liften gehaald. Noot: zo'n 70% van het VN-budget gaat naar personeel. En de Secretaris-Generaal António Guterres (Portugese socialist van 77) verdient inclusief alle extraatjes bijvoorbeeld $418.348 per jaar, en daar worden zijn luxe New Yorkse appartement en chauffeur en andere gemakken dan niet eens in verrekend.

SocialSocial

SergioQ79 - Osanpo Photographer - posted a photo:

Tokyo, nei pressi della stazione di Uguisudani.

Non è la Tokyo delle cartoline.
Non è quella dei grandi incroci, delle insegne luminose o delle file davanti alle attrazioni.

Qui la città parla un'altra lingua.

Piccoli locali aperti sulla strada. Tavoli stretti. Birra alla spina. Yakitori a 100 yen. Persone che mangiano in piedi o si fermano per un ultimo boccone prima di tornare a casa.

Uguisudani è famosa per altre cose. Per gli hotel, per le strade secondarie, per una Tokyo che molti visitatori non vedono nemmeno. Eppure è proprio qui che la città sembra più sincera.

Nessuno presta attenzione al fotografo.
Nessuno si accorge del turista.

La gente entra, mangia, beve qualcosa e riparte.

Io faccio quello che faccio sempre.
Mi fermo a osservare.
Poi, quando arriva il momento giusto, entro anch'io.

東京、鶯谷駅の近く。

観光客が思い描く東京ではない。
有名な交差点も、大きなネオンもない。

ここには別の東京がある。

道路に面した小さな店。
立ったまま食べる人。
ビール。焼き鳥。仕事帰りの人たち。

鶯谷は別のことで知られている街だ。
でも、このあたりを歩くと東京の日常が見えてくる。

誰も観光客を気にしない。
誰も写真を撮る人を気にしない。

みんな食べて、飲んで、また歩き出す。

私は少し離れた場所からそれを眺める。

そして最後には、自分も店に入る。

Tokyo, near Uguisudani Station.

This is not postcard Tokyo.
No giant crossings, no famous landmarks, no crowds of visitors.

Here the city speaks a different language.

Small eateries open to the street. Narrow tables. Draft beer. 100-yen skewers. People stopping for a quick meal before heading home.

Uguisudani is known for different reasons. Hotels, side streets, and a side of Tokyo that many visitors never see. Yet this is where the city often feels most genuine.

Nobody notices the photographer.
Nobody notices the tourist.

People come in, eat, drink, and leave.

I do what I always do.
I stop and watch.
Then, sooner or later, I go in as well.

SergioQ79 - Osanpo Photographer - has added a photo to the pool:

Tokyo, nei pressi della stazione di Uguisudani.

Non è la Tokyo delle cartoline.
Non è quella dei grandi incroci, delle insegne luminose o delle file davanti alle attrazioni.

Qui la città parla un'altra lingua.

Piccoli locali aperti sulla strada. Tavoli stretti. Birra alla spina. Yakitori a 100 yen. Persone che mangiano in piedi o si fermano per un ultimo boccone prima di tornare a casa.

Uguisudani è famosa per altre cose. Per gli hotel, per le strade secondarie, per una Tokyo che molti visitatori non vedono nemmeno. Eppure è proprio qui che la città sembra più sincera.

Nessuno presta attenzione al fotografo.
Nessuno si accorge del turista.

La gente entra, mangia, beve qualcosa e riparte.

Io faccio quello che faccio sempre.
Mi fermo a osservare.
Poi, quando arriva il momento giusto, entro anch'io.

東京、鶯谷駅の近く。

観光客が思い描く東京ではない。
有名な交差点も、大きなネオンもない。

ここには別の東京がある。

道路に面した小さな店。
立ったまま食べる人。
ビール。焼き鳥。仕事帰りの人たち。

鶯谷は別のことで知られている街だ。
でも、このあたりを歩くと東京の日常が見えてくる。

誰も観光客を気にしない。
誰も写真を撮る人を気にしない。

みんな食べて、飲んで、また歩き出す。

私は少し離れた場所からそれを眺める。

そして最後には、自分も店に入る。

Tokyo, near Uguisudani Station.

This is not postcard Tokyo.
No giant crossings, no famous landmarks, no crowds of visitors.

Here the city speaks a different language.

Small eateries open to the street. Narrow tables. Draft beer. 100-yen skewers. People stopping for a quick meal before heading home.

Uguisudani is known for different reasons. Hotels, side streets, and a side of Tokyo that many visitors never see. Yet this is where the city often feels most genuine.

Nobody notices the photographer.
Nobody notices the tourist.

People come in, eat, drink, and leave.

I do what I always do.
I stop and watch.
Then, sooner or later, I go in as well.

Illustration inspired by retro-tech and fuelled by open web counterculture.

Fresh college graduates frozen out of the job market shouldn't blame AI for their struggles, says the New York Federal Reserve. Instead, get angry at the rise of remote work. According to the Fed's analysis, youth unemployment has risen significantly since the coronavirus pandemic, and hasn’t receded in the same way that unemployment numbers for older, more experienced college graduates has in recent years. The analysis notes that the prevalence of remote work has increased since COVID-19, and it believes those two trends have more than just a correlation. “Our analysis suggests that these trends are related, with remote work making it more difficult for managers to train and mentor new employees,” the Fed said of its data. “Accordingly, companies may be reluctant to hire less-experienced workers in distributed work arrangements.” Overall, youth unemployment has risen 20 percent since the pandemic, the Fed says, and the report estimates that 64 percent of that rise is attributable directly to remote work, not AI, though the study admits that could be a factor in the future. “The uptick in youth unemployment rates predates the rapid diffusion of AI,” the Fed researchers wrote. “Moreover, even when we hold occupations’ exposure to AI constant, we find that the differences between younger and older workers persist.” Those findings may stick in the craw of many remote workers, especially young ones whose careers were boosted by pandemic-era remote work. The Register has reported on multiple occasions that remote work had little effect on productivity in the past few years, and that return-to-office mandates are being resisted by employees who don’t want to ditch sweatpants, increased leisure time, and reduced expenses for more face time with the boss and their colleagues. That’s not at the heart of the Fed’s report, though: Raw productivity numbers from remote workers might look good, but the working paper [PDF] that goes along with Monday’s report found something else entirely: Junior employees working remotely are getting more done, but its quality has decreased. The paper, by New York Fed economist Natalia Emanuel and economics professors Emma Harrington and Amanda Pallais of the University of Virginia and Harvard, respectively, looked specifically at software developers, making their report particularly relevant to Reg readers. According to their findings, experienced developers who went from working in the office to remotely showed little change in the quality of the code they produced, which was quantified by code churn and the amount of bugs introduced. “When people work next to their colleagues, they receive more feedback on their output and more mentorship,” the economists said of their findings. Introducing just a bit of distance (e.g., a junior dev stuck hot-desking in a different part of the office) reduces mentorship and feedback opportunities, they added. “The loss in feedback is more pronounced for younger workers, who miss out on constructive comments that spur their development.” That’s not just the case among software developers, either: A 2024 paper from Emanuel and Harrington found that sending customer assistance employees to work from home had a similar effect. According to that work, the number of calls to resolve an issue and overall time to resolution both increased, suggesting again that the quality of work being performed remotely was declining. All of this, the researchers conclude, means that young people applying for remote jobs are not only having their career prospects hobbled due to lack of training and mentorship, but that companies may simply not want to hire them for remote jobs if they can’t give them the proper training needed to succeed. “Many firms’ RTO mandates have cited the importance of colocation for mentorship and learning,” Emanuel and her colleagues wrote. “Ironically, when jobs are scarce, it becomes even harder for young workers to secure the training they need.” If that holds true, it stands to reason that companies ought to be reserving remote jobs for more experienced employees and forcing the new kids to work at the office, at least a few days a week, in an environment where they’re directly interacting with their more experienced colleagues. ®

The Thief of Tales is a complete fantasy webcomic by Guillaume Bonnet and Eve Bolt. A woman flees from her pursuers into an enchanted forest full of beasts, monsters and stories. A quick binge at 352 pages with relatively light dialogue, gentle pace and excellent art. Supplementary materials are available for those who want more.