wing of kaz has added a photo to the pool:
山口県長門市、大寧寺 / Daineiji Temple, Nagato City, Yamaguchi Prefecture
wing of kaz has added a photo to the pool:
山口県長門市、大寧寺 / Daineiji Temple, Nagato City, Yamaguchi Prefecture
Damien Douxchamps has added a photo to the pool:
Waar de cultuuroorlogen tot voor kort nog veilig van achter een scherm werden uitgevochten lijken deze in verschillende steden nu steeds meer de vormen van een burgeroorlog aan te nemen. Agenten van de Immigration and Customs Enforcement (ICE) zijn nog altijd in zeer grote getale aanwezig in Minnesota (waar gouverneur Tim Waltz inmiddels een strafrechtelijk onderzoek van Trumps DoJ aan de broek heeft) om ongenuanceerd (vermeende) illegalen van de straat te plukken en zo, althans dat is het idee, de law & order terug te brengen. Die order is echter ver te zoeken, niet in de laatste plaats omdat overal waar groepen ICE-agenten lopen ook groepen ziedende demonstranten verzamelen. Om het sfeertje compleet te maken is er ook nog sprake van een (kleinere) groep tegendemonstranten die ICE komen aanmoedigen. Dan krijg je dus de chaotische cocktail van spanning en gewelddadige confrontaties die we nu zien. Temidden van al die chaos besloot capitoolbestormer en alt-right-influencer (en jodenhater) Jake Lang dat het maar eens tijd was voor een koranverbranding, hetgeen ertoe leidde dat hij door een groep pro-Somali/anti-ICE-demonstranten uit een gebouw werd gesleurd en op een haar na werd gelyncht. Het draagt allemaal bij aan de wens van een fanatiek deel van de MAGA-achterban om de insurrection act uit de kast te halen, wat zou betekenen dat het leger kan worden ingezet om de protesten de kop in te drukken. EN DAN was er nog Greg Bovino, 'Commander-At-Large' van Trumps Border Patrol, die besloot zelf een kijkje te nemen bij de demonstraties en daar, omringd door tientallen agenten, een fotomoment te houden. Achteraf ging het daarbij vooral om DE OUTFIT van Bovino, die volgens het internet-at-large sterk doet denken aan een zekere periode in de Europese geschiedenis. Wat een gruwelijke shitshow, gelukkig gaat het met ons oh haha nee ook niet heel chill.
SocialSocialSocialSocialSocial
ALEPPO (ANP/AFP) - Syrische staatsmedia zeggen dat de door Koerden geleide SDF twee belangrijke bruggen over de rivier de Eufraat heeft vernietigd, in de noordelijke regio Raqqa. Syrische regeringstroepen rukken sinds kort op in het noorden van het land en controleren nu gebieden die meer dan een decennium in Koerdische handen waren.
"De SDF-organisatie heeft de nieuwe Alrashid-brug in de stad Raqqa tot ontploffing gebracht", bericht persbureau SANA. Eerder meldde het dat Koerdische strijders een andere brug die naar de stad Raqqa leidt hadden opgeblazen.
De Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) veroverden tijdens de burgeroorlog delen van het noorden en noordoosten van Syrië. Zij trekken door de gevechten van de afgelopen dagen in oostelijke richting.
Het regeringsleger verdreef de SDF vorige week uit Aleppo en nam daarna een gebied ten oosten van de stad in. Volgens staatsmedia heeft het leger nu ook de controle over Tabqa, circa 55 kilometer ten westen van Raqqa.
MELBOURNE (ANP) - De Duitse tennisser Alexander Zverev heeft na een aarzelende start de tweede ronde bereikt van de Australian Open. De nummer 3 van de wereld rekende in vier sets af met de Canadees Gabriel Diallo: 6-7 (1) 6-1 6-4 6-2.
De 28-jarige Zverev is in Melbourne begonnen aan zijn veertigste grandslamtoernooi. Hij wacht nog altijd op zijn eerste eindzege. Vorig jaar stond hij in de finale van de Australian Open, maar verloor in drie sets van de Italiaan Jannik Sinner.
Zverev moest hard werken om de 24-jarige Diallo te bedwingen. De Duitser kwam in de eerste set met 5-2 achter, maar vocht terug en haalde er nog een tiebreak uit. Die won de Canadees. Daarna verhoogde Zverev zijn niveau en won hij de volgende drie sets redelijk overtuigend.
"Een getalenteerde jongen, krachtig", roemde Zverev zijn tegenstander na afloop. "In het begin speelde ik niet goed, ik gaf hem te veel kansen en was te defensief. Maar ik ben tevreden over hoe ik de tweede, derde en vierde set speelde, want ik vond dat een behoorlijk hoog niveau voor mij."
Het weer op Blue Monday verloopt dit jaar een stuk minder deprimerend dan de naam doet vermoeden, aldus de verwachting van Weeronline. In de ochtend kan regionaal nog nevel of mist voorkomen, maar daarna verloopt de dag in bijna het hele land zonnig, meldt de weerdienst.
De dag die in Nederland ook wel "deprimaandag" wordt genoemd, staat doorgaans bekend als de meest deprimerende dag van het jaar. Blue Monday valt altijd op de maandag in de laatste week van januari die in zijn geheel nog in die maand valt: de feestdagen zijn dan alweer een tijdje geleden, goede voornemens vaak mislukt en vakanties zijn voor de meeste mensen nog ver weg. Ook is de daglichtperiode nog relatief kort en is maandag voor velen de eerste dag van de werk- of schoolweek.
In 2025 kwam het weerbeeld nog overeen met de neerslachtige gevoelens van de dag. Dit jaar is het zonnig, met op veel plekken een strakblauwe lucht. Alleen in het zuidwesten zijn er ook wolkenvelden. Het wordt 3 graden in het noorden van het land en in het zuiden kan de temperatuur oplopen tot 6 graden.
Ook de rest van de week blijft het zonnig en koud. Meerdere keren is er sprake van een strakblauwe lucht. De temperatuur gaat wel weer dalen: op donderdag wordt 2 tot 4 graden voorspeld.
Hier is wat goed nieuws over de wereld in 2026: voetbalarbitrage is nauwkeuriger dan ooit. Het is praktisch onmogelijk dat Engeland dit jaar op het WK wordt uitgeschakeld door iets wat vergelijkbaar is met Diego Maradona's 'Hand van God' in 1986
Maar hier is de paradox: we zijn nog steeds even ontevreden. We mopperen dat beslissingen irrationeel en inconsistent zijn. En omdat een doelpunt geen doelpunt is. Althans, niet meteen.
De videoscheidsrechter (VAR) is een metafoor voor de risico's van technologische vooruitgang. Beslissingen zijn nu nauwkeuriger, maar het besluitvormingsproces is slechter geworden. De les is dat technologie niet neutraal is. Het verbetert niet alleen wat mensen doen. Van instant messaging tot fitnesstracking, het verandert wat we doen. Echte vooruitgang kan moeilijk te bereiken zijn. Het eerste probleem van VAR is dat de technologie – nauwkeurigheid – boven andere waarden stelt. Het werd in 2019 geïntroduceerd, omdat fans en managers nauwkeurigheid eisten.
Maar de voetbalautoriteiten zagen over het hoofd wat als vanzelfsprekend werd beschouwd: snelheid, eenvoud en spontaniteit, schrijft Hanry Mance in de FT. In sommige gebieden, zoals bij kankerscans, is nauwkeurigheid van het grootste belang. In de sport hechten we minder waarde aan precisie als die ten koste gaat van de emotie. In een enquête uit 2024 zei tweederde van de Premier League-fans dat videoreferee het kijken naar voetbal minder leuk had gemaakt, hoewel een grote meerderheid ook aangaf dat het systeem goed functioneerde bij individuele taken, zoals het opsporen van handsballen. In die zin is VAR vergelijkbaar met online dating. Datingapps richtten zich op één probleem: schaarste. Ze stelden singles in staat om meer potentiële partners te ontmoeten. Maar ze negeerden andere variabelen. Het blijkt dat het eindeloos bekijken van matches ontmenselijkend werkt.
Maar hier is de paradox: we zijn nog steeds even ontevreden.
Vóór VAR konden scheidsrechters maar een beperkt aantal dingen opmerken. Tegenwoordig moet elke belangrijke beslissing worden geanalyseerd.
Technologie doet dit: sms'jes leiden ons af tijdens het werk en gesprekken met vrienden. Medische trackers beloven ons gezonder te maken, maar ze kunnen ons ook angstiger maken, doordat we onze aandacht richten op meetwaarden die er misschien niet toe doen. Een laatste les uit het VAR-debacle is dat we minder tolerant zijn voor fouten die met technologie te maken hebben dan voor puur menselijke fouten. Ongelukken met zelfrijdende auto's wekken meer verontwaardiging op.
Fouten veroorzaakt door AI – zoals de politie in West Midlands die een hallucinatie van een chatbot publiceerde – tellen dubbel zo zwaar mee. Technologie schept de verwachting van perfectie. Misbruik ervan lijkt bijna een morele tekortkoming. Voetbalfans sluiten zich dus aan bij de tegenreactie op de technologie. Velen willen het gebruik van videoreferee afschaffen, net zoals sommige singles die online dating de rug toekeren. Toch zouden ten minste enkele van deze problemen opgelost kunnen worden. De technologie zou vaker de beslissingen van de scheidsrechters op het veld kunnen respecteren. Het zou gebaseerd kunnen zijn op een beroepssysteem, zoals dat in cricket wordt gebruikt. Dit maakt het proces speelser: het verstandig gebruiken van je beroepen wordt onderdeel van de competitie. De problemen van VAR herinneren ons eraan dat nieuwe technologie onverwachte compromissen met zich meebrengt. We zijn niet onbekwaam om vooruitgang te waarderen. Maar die neemt vaak niet de vorm aan die de autoriteiten voor ogen hadden – of die wij oorspronkelijk eisten.
Read more of this story at Slashdot.
Kusukazu Uraguchi (1922-1988) neemt ons mee in een mystieke onderwaterwereld van de ama, vrouwelijke duikers. Afhankelijk van het seizoen verzamelen deze vrijduikers abalone, schelpdieren en zeewier.
Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam.

Kusukazu Uraguch fotografeerde deze ama meer dan dertig jaar lang in Japan. Veertigduizend negatieven waarvan het meeste nog nooit getoond is aan het publiek. Huis Marseille toont tachtig foto’s en heeft tien foto’s gekocht.
Voor de Tweede Wereldoorlog werd vrijduiken ( zonder zuurstoftanks of duikerspak) nog door honderd duizenden vrouwen gedaan want het gaf hen inkomen en onafhankelijkheid. Ama 海女 kunnen 20 meter diep duiken, vroeger met een lendedoek en bril maar verder geen kleding. Zonder kleding in een koude zee is warmer en maakt het lichaam meer wendbaar en sneller. De doek om het hoofd is om het haar bijeen te houden zodat het niet voor haar ogen komt.

Door een gewicht aan een touw te knopen en met het touw afdalen maakt dat ze dieper kunnen duiken en een tijd beneden kunnen blijven om te zoeken en te oogsten, minuten lang onder water en ongeveer 4 uur per dag. Mannen hielpen het gewicht weer omhoog te halen en de oogst uit de zee in de boot te leggen. Vaak deden de vrouwen dat ook zelf en hielpen elkaar, want de mannen hadden ook een baan als visser of walvisjager en waren dan vaak weken weg. Veel mannen kwamen ook om bij deze jacht en Japanse zeevrouwen waren gewend zelfstandig te leven.
Ama verschijnen in geschriften zo’n 750 jaar CE als gedichten in de oudste Japanse gedichtenbundel, de Manyoshu. Er is altijd een fascinatie naar deze vrijduikers geweest.

Toen Uraguchi midden jaren vijftig begon te fotograferen waren er nog tienduizenden ama die traditioneel vrijduiker waren. Na de oorlog veranderden de kustplaatsen snel door verstedelijking.
Kokichi Mikimoto was een beroemd bedrijf die handel in parels had. Vele ama werkte toen voor dit bedrijf in een wit duikerspak. Dit bedrijf handelde ook veel met westerlingen die de naaktheid van de ama afkeurden. Japan was en is gedeeltelijk nog vrij in het tonen van het lichaam, maar conformeerde zich hierin naar de westerse normen en waarden.
In de foto’s van Uraguchi zien we de ama een volgend tijdperk ingaan, maar de vrijheid en onafhankelijkheid van deze vrouwen is onveranderd gebleven.

Huis Marseille, een sfeervol museum van twee samengevoegde grachtenpanden, heeft hiermee een mooie tentoonstelling genaamd Shima no Ama – Duikster van het Eiland.
Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam.
Rooms We Made Safe van de Deense fotograaf Michella Bredahl is een verzameling foto’s en autobiografische, literaire teksten.
Centraal in het werk staat de dialoog tussen Michella en haar moeder Marcella. Die ontwikkelt zich in tekst en hun foto’s van het gezinsleven. Wat begint als een gezamenlijke creatief proces, wordt geleidelijk complexer naarmate Marcella steeds dieper in haar verslaving wegzakt.
© Michella Bredahl _moeder Marcella_Huis Marseille _ Amsterdam_fair useAls kind nog in die tijd blijft Michella verder fotograferen, en documenteert zo het gezinsleven. Foto’s van haar moeder in zichzelf verzonken en afwezig. In die frames beweegt verlatenheid, angst en loyaliteit.
© Michella Bredahl _Huis Marseille _ Amsterdam_fair useMichella Bredahl begint een opleiding aan de Deense academie voor kunstfotografie en behaalt daarna haar master Documentaire aan de Nationale Filmacademie van Denemarken.
© Michella Bredahl _Selfportrait_Huis Marseille _ Amsterdam_fair useIn 2023 verschijnt haar eerste serie, Love Me Again. Dit werk is een kwetsbare reis tussen herinneringen en heden. Vrienden als nieuwe familie en de kamers waarin ze leven vormt deze serie. In de persoonlijke, veilige ruimtes van hun huizen onderzoekt zij hoe plaatsen die ooit gekenmerkt werden door instabiliteit, verslaving en stilte, herwonnen kunnen worden.
© Michella Bredahl _Huis Marseille _ Amsterdam_fair useIn Huis Marseille worden deze 2 series van zestig foto’s gecombineerd, en gaat de dialoog door. Rooms We Made Safe is geen afsluiting, maar een voortzetting van een familie nalatenschap die in het licht wordt gehouden.
Welkom !
