Longtime Slashdot reader AmiMoJo shares a report from the BBC: August was the joint-hottest month ever recorded, tying with July 2023, according to the EU's climate service. The record was driven by a combination of climate change and the rising influence of El Nino, pushing heat into the atmosphere across the Pacific. Temperatures for the month were 1.65C above pre-industrial levels -- surpassing the critical 1.5C threshold agreed by countries to avoid the worst consequences of climate change. While a single month above 1.5C does not mean it has been permanently crossed, it shows a trend towards breaching that limit. The month also capped western Europe's warmest summer, with high temperatures pushing the season past the deadly heat of 2003.

Read more of this story at Slashdot.

An anonymous reader quotes a report from The Guardian: Rising global temperatures caused by the burning of fossil fuels are transforming the world's forests, wetlands and tundra to the point they are releasing emissions that could further worsen global heating by as much as 30%, a new study has found. As the world heats up, permafrost in the high latitudes is thawing, fiercer wildfires are burning in drying forests and wetlands and lakes are warming. All of these changes are themselves causing the release of planet-heating methane and carbon dioxide locked in trees and soils, therefore worsening the climate crisis, the paper states.

While scientists have long known of these "feedback loops" that amplify the impact of direct pollution from burning coal, oil and gas, the emissions from natural sources are largely unaccounted for in climate projections. This additional heating is however significant, researchers found, with emissions from natural sources set to amplify global heating by 20% to 30% by the end of this century. This would add an estimated 0.2C to 0.4C to the global average temperature by this time, depending on the overall action taken by countries to combat the climate crisis.

[...] This latest paper makes clear that action by countries to cut fossil fuel pollution will still lessen the amount of additional emissions that come from landscapes. Under the most optimistic climate scenario where emissions are cut quickly, natural sources will add 0.2C of warming, the paper found. Under a worse case higher emissions scenario, 0.4C will likely be added. Current policies put in place by governments are likely to see the global temperature rise to 2.6C above pre-industrial times, according to Climate Action Tracker. This will likely cause severe disruption and hardship to billions of people through sea level rise, crop losses and other consequences. "This hidden multiplier is missing from the models guiding climate policy, so those models are likely underestimating how much warming is coming -- and overestimating how much carbon we can still afford to emit," said Sam Abernethy, a scientist at Spark Climate Solutions who led the research, published in Environmental Research Letters.

The disruption of the worldâ(TM)s carbon cycles is now being seen in "real time," said Rob Jackson, a Stanford University scientist and study co-author. "The results are a wake-up call, and itâ(TM)s imperative that they be included in the next generation of climate policies," he added. "Failure to do so will make meeting the worldâ(TM)s climate goals less and less likely."

Read more of this story at Slashdot.

NEW YORK (ANP/RTR) - Aryna Sabalenka (28) voelde zich voor het bereiken van de finale van de US Open naar eigen zeggen wanhopig. De Belarussische gaat in New York op voor de vierde finale op rij, nadat ze in de nacht van donderdag op vrijdag in de halve finale afrekende met de Amerikaanse Jessica Pegula.

"Ik was wanhopig", vertelde Sabalenka na afloop. "Ik had een zware wedstrijd op gras verloren tegen Jess, en ik presteerde niet echt goed in het midden van het seizoen", refereerde ze aan de verloren wedstrijd tegen Pegula in juni in de halve finale van het toernooi van Berlijn.

"Ik wilde dolgraag de finale halen, en natuurlijk wil ik de titel winnen", was ze duidelijk over haar doelstelling. "Ik ben klaar voor alles wat nodig is om de overwinning te behalen."

"Ik voel me mentaal en fysiek heel sterk op dit moment", aldus de viervoudig grandslamwinnares. Ongeacht de uitslag moet ze haar nummer 1-positie van de wereldranglijst afstaan aan haar tegenstander in de finale, de Kazachse Elena Rybakina.

Om 9.41 uur en 15 seconden Amerikaanse oostkusttijd, op de ochtend van 11 september 2001, drukte fotograaf Richard Drew op de ontspanknop van zijn Nikon. Tussen de twee torens van het World Trade Center hing één man, kaarsrecht, één been licht gebogen, alsof hij een duik nam in stilstaand water. De foto zou de wereld overgaan, en direct daarna vrijwel overal uit het zicht verdwijnen.

De ochtend zelf

Drew, destijds 54, had die dinsdagochtend een opdracht in Bryant Park: een zwangerschapsmodeshow. Toen zijn redacteur belde over een vliegtuig in de noordelijke toren, nam hij de metro naar Chambers Street. Op de hoek van West en Vesey Street ging hij staan tussen een politieman en een ambulancemedewerker, met een 200mm-lens.

Hij hoorde harde tikken. Aanvankelijk dacht hij dat het brokstukken beton waren. Het waren mensen. Naar schatting 200 personen sprongen of vielen die ochtend uit de bovenste verdiepingen, waarvan bijna alle uit de noordelijke toren, waar boven de 91e verdieping meer dan 1.300 mensen ingesloten zaten. De temperatuur op sommige plekken werd geschat op meer dan 1.090 graden Celsius. Wie sprong, deed dat niet om te sterven maar om te ademen.

Drew maakte tien tot twaalf reeksen van vallende mensen, voordat de zuidelijke toren instortte en hij zich moest terugtrekken. Terug op het AP-kantoor in Rockefeller Center zag hij het frame meteen tussen de twaalf opnames van dezelfde man liggen. Het viel op door de verticaliteit en de symmetrie: de man precies tussen de twee torens, alsof hij daar altijd al gehangen had.

Één keer op pagina zeven

De foto verscheen op woensdag 12 september wereldwijd in kranten. In The New York Times stond hij op pagina zeven, met een sober onderschrift over een man die met het hoofd naar beneden viel na uit de noordelijke toren te zijn gesprongen. En daarna niet meer.

De reacties waren fel. Lezers noemden het beeld kil, sadistisch, grafschennerij, een schending van waardigheid. Bij Amerikaanse regionale kranten als de Fort Worth Star-Telegram, de Memphis Commercial Appeal en The Denver Post stroomden klachten binnen dat een sterfmoment tot pornografie was gemaakt. CNN, dat de vallende lichamen aanvankelijk live had uitgezonden, besloot na intern beraad de beelden alleen nog onherkenbaar te tonen, en stopte er kort daarna helemaal mee. Een documentaire over brandweerkapelaan Mychal Judge liet wel het gedreun horen van lichamen die op de grond sloegen, maar niet hoe vaak dat gebeurde.

Het waren beelden die niet ontkend konden worden en toch niet gezien mochten worden. Brandweercommandant Bill Feehan, die die dag zelf zou omkomen, jaagde een cameraman op straat weg met de woorden dat hij toch enig fatsoen moest hebben. Het lijkmerk van de New Yorkse gerechtelijk geneeskundige zei het botter: er waren geen springers op 9/11. Een springer is iemand die zich op de ochtend voorneemt om te sterven. Deze mensen wilden leven. Alle sterfgevallen van die dag werden geregistreerd als moord.

De verkeerde identificatie

Terwijl de foto uit de Amerikaanse media verdween, wilde één krant weten wie de man was. Het Canadese The Globe and Mail stuurde verslaggever Peter Cheney op pad. Cheney liet de foto digitaal opschonen, zag een goatee, een lichtgetinte huid en wat leek op de witte tuniek van een restaurantmedewerker. Windows on the World, het restaurant op de 106e en 107e verdieping van de noordelijke toren, had die ochtend 79 werknemers en 91 gasten verloren. Onder de vermistenposters in Times Square viel Cheneys oog op Norberto Hernandez, banketbakker, geboren in Puerto Rico. Diens broer en zus bevestigden: dat is hem.

Het artikel verscheen. En het brak een gezin. Voor de katholieke familie Hernandez was zelfmoord een zonde, en de dochters weigerden te accepteren dat hun vader gesprongen zou zijn. Toen Cheney op de begrafenis Norberto's oudste dochter Jacqueline zijn afdruk toonde, keek ze kort en beval hem te vertrekken. De uitspraak die Esquire-journalist Tom Junod later optekende: dat stuk stront is mijn vader niet.

Junod, Esquire en Jonathan Briley

Junod pakte het dossier op na een verzoek van Hernandez' weduwe om haar man's naam te zuiveren. Van Drew leerde hij dat de gepubliceerde foto één opname was uit een reeks van twaalf. In enkele frames daarvoor is het gezicht van de vallende man kort zichtbaar; in latere frames scheurt zijn witte overhemd open en komt eronder één onbetwistbaar feit tevoorschijn: een oranje T-shirt.

Junod bezocht Norberto's weduwe Eulogia en dochter Catherine. Zij bekeken de volledige reeks. Hun oordeel was even zeker als dat van Cheney was geweest, maar tegenovergesteld: de man op de foto had een donkerder huid, droeg andere kleren, was niet Norberto.

De sporen leidden naar een andere familie in de buurt van New York. Jonathan Briley, 43 jaar, geluidstechnicus bij Windows on the World. Meer dan één meter negentig, lichtgetint, snor en sik. Zijn vader was dominee, die in de dagen na 11 september drie uur lang bad om te weten waar zijn zoon was. Zijn zus Gwendolyn kende de foto vanaf de dag dat hij verscheen. Ze wist dat Jonathan astma had en dat hij, in de rook en de hitte, alles zou doen om te ademen. Zijn broer Timothy wist wat Jonathan meestal aan had onder zijn witte overhemd: een oranje T-shirt. Zo vaak dat Timothy hem er soms mee plaagde. Toen Timothy een dag later Jonathans lichaam moest identificeren, waren alleen de zwarte hoge schoenen nog herkenbaar. Dezelfde schoenen als op de foto.

Officieel is de identificatie nooit bevestigd. Junods artikel, verschenen in het septembernummer van Esquire in 2003 en later bewerkt tot de documentaire 9/11: The Falling Man van Henry Singer uit 2006, laat de vraag bewust openstaan. Misschien is het Jonathan Briley. Misschien sprong hij niet uit wanhoop, maar om thuis te komen.

Waarom het beeld blijft

Van alle beelden van 11 september is dit degene die het langst nazindert, juist doordat hij twee decennia lang half in de schaduw is gehouden. Een Time-terugblik in 2016 noemde de vallende man een geïmproviseerde Onbekende Soldaat in een onbekende oorlog, voor altijd opgehangen in de geschiedenis. Zangwer Elton John, die het beeld voor zijn privéverzameling kocht, sprak van de mooiste afbeelding van iets zo tragisch.

Wat de foto doet, doet geen andere 9/11-opname. Instortende torens gaan over gebouwen, en gebouwen zijn abstract. Rookpluimen gaan over Manhattan, en Manhattan is groot. Deze foto gaat over één mens en tien seconden. Hij dwingt de kijker om na te denken over een keuze die niemand ooit had mogen maken: springen of stikken. Amerika koos ervoor om die keuze niet te zien. De rest van de wereld deed dat wel, en herinnert zich daardoor 11 september niet als een oorlog tegen torens, maar als een oorlog tegen mensen.

Vijfentwintig jaar later staat hij nog steeds daar tussen die torens. Zijn been iets gebogen. Zijn armen langs zijn lichaam. Onder zijn witte overhemd, misschien, een oranje T-shirt.

Meer weten?

• Esquire — Tom Junod, The Falling Man (2003)
• Wikipedia — The Falling Man
• Time — The Story Behind the Iconic 9/11 Photo

BOISE (ANP/BLOOMBERG) - Micron Technology gaat zijn medewerkers in Taiwan belonen met een contante bonus van 1 miljoen Taiwanese dollar (ruim 27.000 euro) plus een beloning in aandelen van het bedrijf. Dit gebeurt nadat lokale vakbonden hadden aangedrongen op een extra uitkering als erkenning voor de bijdrage van het personeel aan de enorme winsten van de Amerikaanse chipfabrikant, die profiteert van de grote investeringen in datacenters en infrastructuur voor kunstmatige intelligentie (AI).

De in Boise, Idaho, gevestigde chipmaker verklaarde dat de gemiddelde jaarbeloning voor beginnende ingenieurs bij het bedrijf in Taiwan uitkomt op 3,4 miljoen Taiwanese dollar, inclusief de contante bonus en aandelen. Alle werknemers in Taiwan ontvangen volgens Micron aandelen als onderdeel van de jaarlijkse prestatiebonussen.

De vakbonden hadden gevraagd om een eenmalige uitkering ter hoogte van ongeveer zeven jaarsalarissen. Daarnaast eisen ze dat het bedrijf in de toekomst een deel van de winst als bonus verdeelt onder alle werknemers wereldwijd.

SUSCH (ANP) - Het bergen van de in Zwitserland verongelukte Nederlandse tourbus is voltooid, meldt de omroep RTS. Eerder meldde diezelfde omroep dat de bergingswerkzaamheden in de nacht van donderdag op vrijdag waren begonnen. Op beelden bij de omroep is te zien hoe het voertuig niet langer op het wegdek ligt, en hoe de vangrail is vervangen.

De bus had ongeveer vijftig Nederlanders aan boord. Een onbekend aantal van hen is om het leven gekomen. Ook zijn er gewonden. Verwacht wordt dat de kantonpolitie nog voor het middaguur met een persverklaring over het incident komt. Volgens de Nederlandse reisorganisatiekoepel ANVR moest de chauffeur van de bus mogelijk wijken voor een rotsblok op de weg.

De Nederlandse ambassadeur in Zwitserland is met een delegatie onderweg naar de locatie, aldus het ministerie van Buitenlandse Zaken vrijdagochtend.

ON CALL Friday morning is The Register's home for tech support stories, which we showcase in On Call – the weekly column made possible by readers generously sharing their experience of what it takes to fix things for the furious, fatuous, or feebleminded users that infest every workplace. This week, meet a reader we'll Regomize as "Lucia," who was once ordered to report immediately to a company director's office. "All of my files have gone," the director fumed, before insisting this was all the fault of the IT team, who were all inept, incompetent, and unfit for duty. Lucia examined the director's PC and found an empty "Home" folder. "I saw that he had clicked on the 'Up' directory icon to get there," Lucia told On Call. "I casually clicked on the 'Documents' folder and his files magically reappeared." Guess how much gratitude the director showed Lucia. If you guessed zero, congratulations. When Lucia tried to impart a quick lesson in directory navigation, the director was having none of it. "He simply bundled me out of his office, yelling, 'And make sure it doesn't happen again!'" Have your users refused to learn a simple fix? If so, a single click here will speed your story to On Call, so we can share it on a future Friday. ®

When Microsoft's developers and engineers sit down to code, they can now choose to work in Rust, which Redmond has added to its list of canonical languages. “Rust now is a Tier One language at Microsoft, and that just means that it sits among C++, C# and TypeScript as the best supported languages for internal development in the company,” explained Victor Ciura, Microsoft principal engineer for the Rust tooling team, during a keynote talk today at this year’s annual RustConf, being held this week in Montréal. Ciura said Microsoft has “paved a path” of tools and processes that support local Rust development across the entire software development lifecycle. Rust is no stranger at Microsoft and is already present in over 100 Microsoft project repositories. The company has built Oxidizer, a set of crates to build scalable services in Rust, which have been used to build and refine the Microsoft 365 (M365) core services such as Outlook, Word, Excel, OneDrive, and SharePoint. The Copilot tech stack also owes quite a bit to Rust. But the really messy work still lies ahead. Given the recent Windows Patch Tuesday patch deluge, no doubt one of the largest uses for Rust will be shoring up leaky C/C++ Windows code. This is the work Rust was made for. Mozilla developer Graydon Hoare created Rust as a side project in 2006 chiefly as a high-performance language that, unlike C and C++, guarded against memory bugs. Rewriting programs in Rust to improve performance and minimize bugs has since become a common chore for project leaders, who have Rustified everything from databases to package managers, often with the help of AI. New digs Redmond has already done considerable work making Rust comfy on Microsoft Visual C++ (MSVC), its native platform for compiling Windows binaries. Notably, company engineers built rustc_codegen_utc, a custom Rust compiler code-generation backend that wires the rustc compiler directly into MSVC’s internal toolchain for Windows. “Connecting rustc to that backend lets Rust build on the same platform investment, with perfect compatibility out of the box, rather than requiring a parallel implementation of every Windows-specific capability,” wrote Ciura in a blog post that details Redmond's rusty efforts. “The result is a unified code generation platform for Rust and C++ on Windows.” Dangling pointers and foreign code Even with the tight Rust integration, Microsoft engineers will have their work cut out for them. One of the recurring themes of this year’s RustConf is grappling with the dangerous “unsafe” territory that comes when mixing Rust and C++ code. While the Rust compiler can flag memory errors, it typically doesn’t cover pointers into the C++ memory allocations. Still, Redmond running towards Rust is a welcome development. In his 2025 RustConf keynote, Microsoft Azure CTO Mark Russinovich noted that ~70 percent of Windows CVEs are memory issues. “One of the things that I realized a long time ago is that no matter how much we really want to make C and C++ better, we can't make it as good as what Rust starts with," he said. ®