Read more of this story at Slashdot.
Read more of this story at Slashdot.
Read more of this story at Slashdot.
One of the most infuriating tropes that I see repeated in media is executives (usually from boring old companies) insisting that their employees don’t want to work hard. Media outlets dutifully repeat this pernicious lie, despite there being no evidence to back it up, and then cultural commentators either credulously amplify it, or actively take part in advancing the narrative as part of their agenda, even though they know it’s false. There is an apparently infinite attention appetite for commentators who troll for attention by saying how “kids these days” don’t want to work hard.
As has often been documented, the hoary chestnut of saying “nobody wants to work anymore” dates back decades, if not centuries, and it’s never been true in all those years of deletion. It is, firstly, a tactic that bosses use for negging workers in a vain attempt to try to drive down wages (and to successfully get media to blame people for their own underemployment), but it also serves as an effective demonstration of just how little society understand about what actually motivates people.
I’ve helped found six companies in my life, and been involved in the start of a handful of other startups and nonprofits, and literally every single one was full of people who love to work hard. The simple reason for that shared trait is that all of those teams were comprised of groups of people with a few key things in common:
If people have these things, and believe in what they’re doing together, they will joyfully work their asses off.
It is genuinely one of the best feelings in life to be completely exhausted while sitting next to someone who’s been right beside you, shoulder to shoulder, fighting to accomplish the same goal. I’ve known that to be true whether we were launching a new company into the world, campaigning to get a candidate we believed in elected, organizing to rally people around an issue, raising funds for an important cause, or even just trying to get people together for a big event or party.
Every time, the feeling of being soul-tired next to folks who you know you can trust because they showed up and worked their asses off just like you did, is among the most motivating and inspiring things you can experience. Nobody who’s ever been lucky enough to have had a moment like that could ever think that people “don’t want to work”.
What people face too often is being ground down by systems, institutions, and unjust leaders who insist on creating roles where people are forced to do dehumanizing, isolated, meaningless work, while not being given the agency to make smart and empowered decisions about how the work gets done. Or worse, they’re forced to do work in service of goals that are actively harmful and destructive, and contrary to their own values, or just contrary to basic human decency. It’s not that people are unwilling to work, it is that they are working — to balance their own humanity with the crushing burdens of having to provide for themselves and their families. It is exhausting for a good person to have to do bad work or harmful work or pointless work, just to pay the bills. Being less “productive” in those situations isn’t a shortcoming, it’s a measure of still having an immune system that’s resistant to these moral injuries.
Preserving your soul and sanity in an organization with no morals is very hard work. If you think your workers aren’t working hard, maybe you’re ignoring the toughest part of their job.
And even in more moderate organizations, where things aren’t overtly evil so much as frequently frustrating and burdensome and stressful, there are still plenty of reasons that people aren’t as “productive” (as defined by bosses). Many of these reasons could be addressed by leadership taking accountability for the context and communication provided to workers for their responsibilities. Empowered workers who are given high levels of trust and autonomy tend to be extremely productive, and don’t need babysitting from management. If you treat adults like idiots, they will respond in kind.
There’s also the issue of what people are provided beyond their paychecks. Ideally, everyone on a team will have enough resources to do the job properly, but in a mission-aligned organization even that can be optional at first, because scrappy teams are pretty adept at making something out of nothing if they really have to. There just needs to be a point where they’re not starved of appropriate resources anymore, and it’s a leader’s ethical responsibility to provide everything people need to thrive and be healthy and happy in the long term. The key point here is that people are not driven by greedy, selfish motivations in organizations that accomplish meaningful things; if there’s trust that they’ll be taken care of, and that leaders are worthy of that trust, people will over-deliver in service of the common goal.
But in many organizations, people are given crappy tools, miserable working environments, overbearing surveillance of their workplaces and digital workspaces, meaningless and abstract metrics to achieve, and all of these are delivered with corporate communications that don’t sound like any human being ever. The executives who inflict all of this on the workers hope that they don’t notice that none of the execs are expected to endure any of this.
Finally, fundamentally, there is pay. Compensation and real-world wages have been plummeting for decades; the growing chasm of wealth inequality has been well-documented for many years. But the quiet indignities around that degradation in standard of living have increased, as well, with the chipping away at leisure time through always-accessible digital tools making people have to be on call for their jobs during every waking hour.
The erosion of social norms around employment has been so complete over the last few decades that people born in this century don’t even believe that there was a time when it was not only routine for Americans to be union members, but for private sector companies to provide, and honor, pensions for their employees to benefit from in retirement. The mere suggestion of the idea would get a public company CEO fired in the current era.
Why would someone work for an institution that is actively working to undermine their well-being? Most large companies are spending more time strategizing against their employees than against their competitors. Too many nonprofits and other ostensibly non-corporate institutions have gotten the same idea. But it is management that does not want those workers to work — or they would act like it. If your workers aren’t massively motivated to do great work, it’s your fault. Because all you have to do is provide a worthy mission and get the fuck out of the way.
How do I know? Because I’ve gotten it right, and I’ve gotten it wrong. When I’ve taken my eye off the ball, either for unavoidable business reasons, or because I made mistakes due to inexperience or ego or distraction or competition or bad luck or whatever else, the people on my team showed it. Work stopped, quality dropped, frustration and tension increased, and all of a sudden my managers were telling me that “these folks don’t want to work”. Eventually I learned: the right thing to do is to tell those managers that we should be asking, “How are we failing?” Because, short of personal emergencies or life situations that keep them from being able to do their best work, people want to feel proud about the work they’re doing, and to feel like they’re not wasting their time every day when they go into the office. They don’t want to resent their bosses or be annoyed at their coworkers.
The few times I’ve been lucky enough to get it right have been the most satisfying times in my career. Once or twice, I’ve gotten to work for great bosses. They really inspired me to do great work, and taught me a lot that I didn’t know how to do before, or motivated me to want to learn on my own. But more importantly, they made an environment where I could collaborate with my coworkers to do more than I thought was possible, both by myself and especially together with others. I hope that at my best, the teams I’ve led have had a bit of that same feeling; I know I’ve been so proud of what I’ve seen them create and accomplish that they certainly have inspired me over the years.
But perhaps the most important lesson I’ve learned from watching great teams work is that the cynical, toxic view of people’s intrinsic motivations and work ethic that we hear so often is a damnable lie. Most people are tireless and brave and brilliant in the work they do, when it’s work that has purpose and passion. Anyone who tells you otherwise is telling on themselves, and revealing their own lack of imagination and vision about what it’s possible for people to create together.
NEW YORK (ANP) - Investeringsfonds Pershing Square Holdings van miljardair Bill Ackman heeft een overnamebod gedaan op Universal Music Group, het concern van platenlabels achter artiesten als Taylor Swift en Billie Eilish. Pershing biedt 9,4 miljard euro in contanten en aandelen in een nieuw op te richten fusiebedrijf.
SEOUL (ANP) - Samsung heeft in het afgelopen kwartaal fors geprofiteerd van de grote vraag naar geheugenchips die de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie ondersteunen. De operationele winst was ruim acht keer zo hoog als in dezelfde periode vorig jaar, meldde het Zuid-Koreaanse tech- en elektronicaconcern bij zijn voorlopige kwartaalcijfers.
Het resultaat van ongeveer 57 biljoen won (32,8 miljard euro) was ook veel hoger dan analisten in doorsnee hadden verwacht. In het eerste kwartaal boekte Samsung bovendien een hogere operationele winst dan in heel 2025.
Samsung profiteert van de vraag naar chips die helpen bij het opslaan van de grote hoeveelheden data die verwerkt worden binnen AI-modellen. Het gaat om zogeheten High-Bandwidth Memory (HBM)-chips, die in samenhang werken met de grafische processoren die al het rekenwerk doen. De prijzen voor dit soort geheugenchips zijn hard gestegen door de grote vraag van techconcerns die nieuwe datacenters bouwen. Dit heeft ook voor schaarste van 'gewonere' geheugenchips voor pc's of telefoons gezorgd.
Donald Trump waarschuwde Iran dat het "in één nacht uitgeschakeld" zou kunnen worden. Hij voert zijn dreigementen op als Iran niet doet wat hij zegt.
De Amerikaanse president deed deze uitspraken maandag in het Witte Huis, in de aanloop naar zijn eigen deadline van dinsdag 20.00 uur (Amerikaanse rijd) waarbinnen Iran een akkoord met Washington moet sluiten of geconfronteerd wordt met aanvallen op civiele infrastructuur, waaronder bruggen en elektriciteitscentrales.
"Het hele land kan in één nacht worden uitgeschakeld, en die nacht zou morgenavond kunnen zijn", zei Trump tegen verslaggevers in het Witte Huis.
De president waarschuwde dat de VS een plan hebben "waarbij elke brug in Iran zal worden verwoest" en "elke elektriciteitscentrale in Iran buiten gebruik zal raken, in brand zal vliegen, zal ontploffen en nooit meer zal worden gebruikt" binnen enkele uren nadat zijn deadline is verstreken.
Het opzettelijk vernietigen van voorzieningen voor burgers van een land is een oorlogsmisdaad. En dan een week later logeren?
Hij voegde eraan toe dat de VS verwachtten na de oorlog de Iraanse oliesector te controleren. "De buit komt de winnaar toe."
Het opzettelijk vernietigen van voorzieningen voor burgers van een land is een oorlogsmisdaad
Het bezoek van het Koninklijk Huis aan de VS, van volgende week maandag tot woensdag, is om te vieren dat Nederland 250 jaar geleden een van de eerste landen was die de VS erkende.
Onderdeel van dat bezoek is een diner met Trump, diens vrouw en Jetten. Het koninklijk paar mag daarna blijven slapen in het Witte Huis.
De Tweede Kamer vindt het allemaal best.De vraag is: is het dat ook? Na de Congresverkiezingen van november is het vermoedelijk uit het Trump. De rest van zijn leven zal bestaan uit rechtszaken. Mogelijk ook wegens oorlogsmisdaden. Wil je dat een van de laatsten zijn die mochten blijven slapen?
Tijdlijn per dag
JERUZALEM (ANP/RTR) - Israël heeft Iraniërs gewaarschuwd geen treinen te gebruiken en uit de buurt te blijven van spoorwegen. Wie daar geen gehoor aan geeft, riskeert volgens de krijgsmacht zijn of haar eigen leven.
"Voor uw veiligheid verzoeken wij u vriendelijk om vanaf dit moment tot 21.00 uur Iraanse tijd geen gebruik te maken van treinen en niet per trein te reizen door Iran", staat in een verklaring op X.
Israël voert samen met de Verenigde Staten sinds eind februari aanvallen uit op Iran. Onduidelijk is wat Israël nu precies van plan is. "Uw aanwezigheid in treinen en nabij spoorlijnen brengt uw leven in gevaar", aldus de waarschuwing.
Een chatbot die ten onrechte beweert dat het bedrijf geen telefonische klantenservice aanbiedt, is een misleidende handelspraktijk. Dat berichtte het Zweedse advocatenkantoor Delphi onlangs. De Zweedse mededingingsrechtbank legde een verbod op inzet van deze bot op tot het euvel was gefixt, op straffe van een boete van ongeveer 45.000 euro.
De zaak was aangespannen door de Zweedse consumentenombudsman (wat goed dat die bestaat) op basis van klachten. De kern:
De AI-chatbot van mobiele operator Hallon vertelde klanten die naar contactmogelijkheden vroegen dat Hallon “geen telefonische klantenservice aanbiedt” – hoewel het telefoonnummer wel in de algemene voorwaarden stond vermeld.De rechtbank is het met de ombudsman eens dat dit misleidend is, omdat je als consument redelijkerwijs mag geloven dat dit klopt. Dan ga je minder snel je abonnement opzeggen of in discussie over een factuur. En bovendien: dat mág helemaal niet van het Europees consumentenrecht, geen telefoonnummer hebben.
Op zich allemaal heel logisch, maar kennelijk is het toch iets vernieuwends omdat het nu een chatbot is in plaats van een stagiair. De achterliggende regel zou toch simpel genoeg moeten zijn: jij bent aansprakelijk voor elke uiting die vanuit je organisatie wordt gedaan. Dat je technologie inzet die dat niet foutloos kan, komt voor jouw risico.
Arnoud
Het bericht Hallucinante klantenservice-chatbots kunnen je op een boete wegens misleiding komen te staan verscheen eerst op Ius Mentis.
door Niels Karsten
Het vertrek van Nathalie van Berkel als kandidaat-staatssecretaris en Tweede Kamerlid na ophef over haar cv riep de nodige vragen op over de screening van politieke ambtsdragers. De casus laat zien dat het verstandig is om ministers en staatssecretarissen een gedegen risicoanalyse integriteit te laten doorlopen, in plaats van een vrijwillig zelfassessment. Bij bijna alle wethouders gebeurt dat al wel. Sowieso is de screening van wethouders wezenlijk anders ingericht dan die van bewindslieden. De verschillen zijn echter lang niet altijd even consistent doordacht.
Het uitgangspunt bij de screening van politieke ambtsdragers in Nederland is dat de democratie haar werk moet kunnen doen: de kiezer bepaalt wie hem vertegenwoordigt, en de volksvertegenwoordiging kiest vervolgens haar uitvoerend bestuurders. Beiden worden daarbij zo min mogelijk beperkt. De screening van politieke ambtsdragers is daarom in de basis relatief licht. Zo zijn politieke functies grondwettelijk uitgesloten van veiligheidsonderzoek, op basis waarvan ambtenaren die een risico vormen voor de nationale veiligheid een functie kan worden geweigerd. Voor zover er screening plaatsvindt, heeft die vooral een adviserende functie: ze brengt integriteitsrisico’s in kaart en maakt betrokkenen daarvan bewust maar houdt niet tegen dat iemand de betreffende functie alsnog gaat vervullen. Dat zou namelijk een inperking zijn van het grondwettelijk geborgde actieve en passieve kiesrecht . In reactie op integriteitskwesties uit het verleden heeft zich evenwel een rijke screeningspraktijk ontwikkeld rond politieke ambtsdragers, met zowel formele als meer informele instrumenten. Die komt de bestuurlijke integriteit ten goede, maar creëert tegelijk grote en fundamentele verschillen tussen bestuursniveaus. Die verschillen zijn lang niet altijd bewust gecreëerd en de betekenis en gevolgen ervan zijn vaak niet consistent doordacht. Dat punt laat zich goed illustreren aan de hand van wethouders.
Voorafgaand aan hun benoeming doorlopen ministers en staatssecretarissen de zogenoemde ‘naslag’ door drie overheidsdiensten. De AIVD raadpleegt daarbij de eigen systemen om te bepalen of er informatie beschikbaar is die een risico kan vormen voor de integriteit van het openbaar bestuur, het ministerie van Justitie en Veiligheid doet een zoekslag in het Justitieel Documentatie Systeem en de Belastingdienst verricht een controle in het fiscale dossier van de kandidaat. Hoewel deze naslag cruciale integriteitsrisico’s aan het licht kan brengen, is het een relatief lichte vorm van screening. Het betreft een zoekslag in bestaande bestanden en geen actief onderzoek. Er worden dus geen aanvullende of nieuwe bronnen geraadpleegd en maar op een beperkt aantal terreinen naar integriteitsrisico’s gekeken. Bovendien geven de betrokken diensten geen oordeel over de benoembaarheid van de kandidaat. Zij melden slechts aan de formateur of er relevante informatie gevonden wordt. Het is vervolgens aan de formateur en de betrokken fractievoorzitters om te bepalen of die informatie consequenties heeft voor de benoeming. De naslag heeft dus ook geen uitsluitende werking. Ze houdt de benoeming van een minister of staatssecretaris niet direct tegen. In aanvulling op de naslag mogen bewindslieden een zelfassessment invullen, waarin zij informatie verstrekken over mogelijke integriteitsrisico’s, zoals financiële belangen of nevenactiviteiten, en dat bespreken met de formateur. Maar zo’n zelfassessment is niet verplicht. Daarnaast zijn in 2023 hoorzittingen ingevoerd waarin kandidaat-bewindslieden, in het openbaar, door leden van de Tweede Kamer kunnen worden bevraagd over hun geschiktheid en integriteit. Hun benoeming blijft evenwel in handen van de Kroon: expliciete goedkeuring door het parlement is niet vereist. De screening van bewindslieden is daarmee vooral gericht op informatievoorziening, bewustwording en het faciliteren van de politieke afweging.
Voor wethouders is het screeningsregime wezenlijk anders. Bij kandidaat-wethouders vindt geen naslag plaats, maar sinds 2023 moeten kandidaat-wethouders verplicht een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) overleggen voordat zij kunnen worden benoemd. Deze verklaring wordt afgegeven op basis van onderzoek en beoordeling door screeningsautoriteit Justis [1]. Leidend is daarbij het screeningsprofiel ‘politieke ambtsdragers’, met een terugkijktermijn van tien jaar. Daarin staat een hoge mate van integriteit centraal en worden zeer hoge eisen gesteld aan de betrouwbaarheid van kandidaten in de zin dat zij terdege strafrechtelijk integer zijn. Zonder VOG kunnen kandidaten niet in de functie van wethouder worden benoemd. En dus leidt dit instrument, anders dan de screening bij bewindslieden, direct en formeel tot in- of uitsluiting van kandidaten. Daarmee heeft de wetgever de autonomie van de gemeenteraad ingeperkt om zelf zijn eigen wethouders te benoemen. Scherp gesteld krijgt de verhouding tussen democratie, politiek en moraliteit landelijk zo een andere invulling dan lokaal: bij bewindslieden is uiteindelijk het politieke integriteitsoordeel leidend, bij wethouders dat van de screeningsautoriteit.
Zulke inconsistenties zien we meer, bijvoorbeeld ten aanzien van de risicoanalyse integriteit die bijna alle wethouders doorlopen. Bij zo’n risicoanalyse worden, vaak door een extern bureau, op allerlei terreinen mogelijke persoonlijke, relationele, financiële en functionele kwetsbaarheden van kandidaat-bestuurders op het gebied van integriteit in kaart gebracht en met de kandidaat besproken. Het kan dan gaan om risico’s die voortvloeien uit het arbeidsverleden van de kandidaat, maar ook om financiële risico’s of kwetsbaarheden die voortvloeien uit het netwerk van de kandidaat. Naast dat er naar de inbreng van de kandidaat zelf, wordt bij een risicoanalyse gekeken naar bijvoorbeeld het handelsregister van de Kamer van Koophandel, de BKR-registraties, het curateleregister, het insolventieregister, het diplomaregister van DUO, en sociale media. Anders dan de VOG heeft de risicoanalyse geen uitsluitende werking, maar wel een adviserende. Het oordeel over de benoembaarheid van de kandidaat blijft aan de gemeenteraad. Het wetsvoorstel Bevorderen integriteit en functioneren decentraal bestuur tweede tranche van 3 februari 2026 [2] stelt voor om zo’n risicoanalyse verplicht te stellen voor kandidaat-wethouders. Voor bewindslieden stelt het wetsvoorstel een risicoanalyse echter niet verplicht. “Zij worden reeds aan een screening onderworpen, namelijk in de vorm van naslag”, stelt de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel, impliciet redenerend dat een verplichte risicoanalyse voor bewindslieden niet nodig is ómdat naar hen al naslag wordt gedaan. Dat zijn echter twee heel verschillende vormen van screening. Een risicoanalyse brengt een veel breder palet aan integriteitsrisico’s in beeld en omvat nader onderzoek. Zonder zo’n risicoanalyse blijven allerlei integriteitsrisico’s buiten beeld, met alle bestuurlijke en politieke risico’s van dien.
Bovendien is het niet-verplichten van een risicoanalyse voor bewindslieden weinig consistent. Bewindslieden hebben, als uitvoerend bestuurders, immers een rol die sterk vergelijkbaar is met die van wethouders. De integriteitsrisico’s zijn ook niet fundamenteel anders van aard. Als het dan bij wethouders verstandig wordt geacht hen verplicht een risicoanalyse te laten doorlopen, waarom bewindslieden niet? De bestuurlijke integriteit en de politieke realiteit vragen daar wel om, net als de consistentie van het screeningsregime voor politieke ambtsdragers.
Dit artikel verscheen eerder bij het Montesquieu Instituut. Deze bijdrage is mede gebaseerd op: Karsten, N., & Stumphius, E.I.A. (2025). Screenen ter bevordering van de bestuurlijke integriteit. In E.G. van ‘t Zand, M.G.W.M.F. Brok, E.R. Manunza, E.R. Muller, & M. Visser (red.), Screenen: organisatie en vormen van screening in Nederland (pp. 89-108). Wolters Kluwer.
Niels Karsten is universitair hoofddocent aan Tilburg University onder andere met bijzondere aandacht voor het lokaal bestuur.
– Bovend’Eert, P. (2024), Naleving van integriteitsregels in het parlement en de regering: hoe nu verder?, Wolters Kluwer.
– Ministerie van Algemene Zaken (2026). Het blauwe boek: handboek voor bewindspersonen.
[1] ‘Screeningprofiel Politieke ambtsdragers’, justis.nl.
[2] Zie ook VNG (2024). Consultatiereactie Wet bevorderen integriteit en functioneren decentraal bestuur tweede tranche.