An anonymous reader quotes a report from Reuters: The OpenAI agent that broke into tech firm Hugging Face went on a dayslong hacking spree that OpenAI didn't notice until well after the threat was contained and the FBI was alerted, according to people familiar with the investigation. The agent -- a program capable of making decisions and executing complex tasks with little or no human oversight -- attempted to break out of its isolated testing environment at OpenAI around July 9, according to two of the people. The intrusion at Hugging Face, which operates as a repository for AI tools and models, began two days later on July 11 and lasted until July 13, said Thomas Wolf, Hugging Face's co-founder. It took several more days for OpenAI to realize its agent was behind the hack, and the two companies only communicated about it for the first time on or around July 20, according to Wolf and three of the people familiar with the investigation.

OpenAI's public disclosure, on July 21, thatone of its agents had slipped out of control and carried out the break-in at Hugging Facedrew global attention. But many details of the hack, including how long the agent went rogue and OpenAI's belated knowledge of it, are being reported here for the first time. Hugging Face is preparing a public timeline of the hack, Wolf said, adding that he could not speak to what happened at OpenAI. In a statement, OpenAI said the hack was unprecedented and "marks an important moment for AI safety." It added that it was reviewing the incident with outside advisers and would eventually publish a technical report. "Does that mean that they left it unattended and didn't realize what it was doing? Or maybe they did and didn't know how to contain it? Both are equally dangerous and alarming," asked Marley Smith, the principal intelligence specialist at the nonprofit World Ethical Data Foundation.

"The models lie, they cheat, they hack," said Jeffrey Ladish, whose organization, Palisade Research, studies the capabilities and motivations of AI agents. Ladish said the hack should spark broader questions over how much all the leading AI companies are willing to invest in onerous security measures while locked in a race with one another to deploy the best and fastest models. "There has to be government oversight," Ladish said, "because it won't happen otherwise."

Read more of this story at Slashdot.

On a coastline brimming with seafood shacks, crab sandwiches and hyperlocal flavour, our food writer is happy to be distracted from the stunning scenery

If we take it as read that the better the view, the worse the cooking, then by rights south Wales’s Gower peninsula should be a culinary desert. The first time I visited almost 15 years ago, I was unprepared for its loveliness – back in 1956, Gower (never the Gower, as locals were quick to correct me) was the first place in the UK to be designated an area of outstanding natural beauty, and though the peninsula abuts the country’s second city, Swansea, it still feels profoundly rural. Crisscrossed by narrow lanes flanked by towering hedges and ancient churches, it’s a great place to cycle, to drive, and above all to walk up an appetite.

Indeed, it’s been a long-held ambition of mine to hike the 43 miles of the Welsh Coast Path from Mumbles to Loughor. Sadly, it remains just that because on this latest trip I spent considerably more time chomping than yomping … though in fairness I was on a research mission for a walking trip with a friend here later in the summer, because as a food writer and semi-professional glutton, I never like to head anywhere unprepared.

Continue reading...

From Carthage airport and Dante’s Purgatory to Maglia Rosa, Maillot Jaune and La Roja, test your knowledge with the Saturday quiz

1 Whose The Dream (The Bed) is the most expensive painting by a woman?
2 Which capital city is served by Carthage airport?
3 Which famous feuding families appear in Canto VI of Dante’s Purgatory?
4 Lock & Co is the world’s oldest shop selling what?
5 Which composer was bandmaster at the Worcester County and City Lunatic Asylum?
6 At what point in a planet’s orbit is it closest to the sun?
7 Liverpool FC were 2023 league champions in which country?
8 What insulting messages were sent by Victorians on 14 February?
What links:
9 Finding Nemo; Little Shop of Horrors; Marathon Man; The Hangover?
10 Andrea Jaeger; Philip Mulryne; David Sheppard; Taribo West?
11 Billington and Mayman; Block and Quayle; Clemens and August?
12 Alloy; carbon; stainless; tool?
13 Teme; Vyrnwy; Warwickshire Avon; Worcestershire Stour?
14 Maglia Rosa; Maillot Jaune; La Roja?
15 Plutarch; Giorgio Vasari; John Aubrey; Leslie Stephen; Lytton Strachey?

Continue reading...

Fish being moved to oxygenated flowing water further downstream as water levels drop across country

Along the Odet River in Brittany, fisher Mathieu Le Bouter and a dozen volunteers are catching hundreds of trout and young salmon – not for sport but to save them.

They are only a few miles from the source of the river, which springs from the Black Mountains in Finistère and runs for about 40 miles (65km) into the Atlantic Ocean, but the water is barely up to their knees.

Continue reading...

Investigation finds evidence of distinct groups, from big-picture thinkers to those who sweat the small stuff

An investigation into what people think about has put the spotlight on the modern mind, revealing thoughts dominated by work, the need for coffee and a strong desire to go back to bed.

It also found evidence for four distinct groups of thinkers who spend more time than most either worrying about the world; mulling on household chores and finances; focusing on the mind and body; or the work-hard, play-hard combination of career and pleasure.

Continue reading...

In this week’s newsletter: The release calendar is more shaped by award seasons than what viewers might be looking for, with even the big platforms offering little to get excited about

Back in 2015, when I worked on the old print version of the Guide, we ran a cover calling on readers to “Stay inside this summer”. Our argument went that, such was the amount of great TV airing in the months from June to August that year (True Detective, My Mad Fat Diary, Veep and, err, a show about Abz from the boyband 5ive’s new career in farming), you’d be a fool to head outside for some vitamin D.

This wasn’t a contrarian viewpoint. Streaming’s sudden rise had broken down the walls that had previously left the summer a parched, desolate wasteland and kept the good TV penned into the more viewer-friendly periods of spring and autumn. Now, great new shows would arrive all year round. In the years that followed, some of the most talked-about scripted TV would debut around or after the solstice: Stranger Things, Yellowstone, Euphoria, I May Destroy You, The Bear, and plenty more besides.

Continue reading...

The new detective series with Emmy Rossum and Quincy Tyler Bernstine chasing a female serial killer is a must-see for Killing Eve fans

A male friend recently attended a Lily Allen show, and shakily described the experience to me. “I felt like a vegetarian fox at an armed chicken convention,” he said. An overwhelmingly female crowd were experiencing powerful catharsis, united in their anger at men and joy of bangers. I told him chickens couldn’t handle firearms, but I don’t think he heard me. He had tinnitus from the screaming.

There isn’t much screaming in Furious, Disney+’s new detective series (from Monday, 27 July). Also missing are the standard tropes of murder dramas: mutilated female bodies, an absence of women’s agency generally. Furious is the cat and mouse story between junior FBI agent Alice Black (Emmy Rossum) and Catherine (Lola Petticrew), a serial killer who is bumping off male victims with calculated sadism. Catherine might be the least serial killer name imaginable, but that’s just one way this show rewrites the rule book. I’d say it’s the most feminist show I’ve ever seen – except that might lead some to write it off.

Continue reading...

Waarom zou je als mens met iemand in gesprek gaan voor een camera of achter een microfoon? Waarom niet in je eentje je eigen mening verkondigen? Waarom met zijn tweeën, of zelfs met nog meer mensen? Dat is een kwestie die me al een tijdje intrigeert. Dat komt doordat veel kritische gesprekken op YouTube en in podcasts een bijzonder karakter hebben.

Het voor de hand liggende antwoord op mijn vraag is zoiets als: twee weten meer dan één. Je vult elkaar aan, je corrigeert fouten van de ander, je spreekt elkaar tegen. Mij lijkt dat mensen met elkaar spreken om hun horizon te vergroten. En dat je dus kijkt of luistert naar een groep van meerdere sprekers, omdat dit je horizon nog meer vergroot. Maar dan zou je niet bij voorkeur optreden met iemand met wie je het bij voorbaat eens bent. En dat is precies wat er gebeurt .

Dat blijkt uit een fenomeen als De snijtafel. Dat begon in 2012 met twee jonge mannen, Kasper C. Jansen en Michiel Lieuwma, die samen kritiek leverden op van alles en nog wat: liedjes, interviews, afleveringen van De Wereld Draait Door. Het was een tijdje heel populair, ik sprak allerlei mensen die zoiets ook wilden maken, al is dat geloof ik nu alweer wat minder. Heel vervreemdend was dat Jansen en Lieuwma wel kritisch waren op hetgeen ze behandelden maar in de afleveringen die ik heb gezien nooit kritisch waren op elkaar.

Uiterlijk

Dat dit geen toeval is, maar een deel is van het format, blijkt uit het feit dat Jansen en Lieuwma op een aantal punten uit elkaar lijken te zijn gegroeid. Ze zijn het vermoedelijk minder met elkaar eens, en het resultaat daarvan is dat ze nu allebei een eigen YouTube-kanaal hebben, waarbij ze allebei wisselende andere gesprekspartners hebben met wie ze het vervolgens altijd roerend eens zijn. Dat van Jansen heet nog steeds De snijtafel, dat van Lieuwma Boze geesten/Open geesten. Over een aflevering van Jansens kanaal, over Rutger Bregman, schreef ik een paar jaar geleden om te constateren dat de sprekers veel te stellig waren vanwege de neiging om elkaar niet af te vallen. (Overigens ging Jansen later wel met Bregman in gesprek, en dat was te prijzen.) De laatste tijd heb ik een aantal afleveringen van Lieuwma’s kanaal gezien, en daarvoor geldt precies hetzelfde.

Naar aanleiding van de aflevering Wie is er bang voor rechtse vrouwen, met de activiste A.L. Speyerbach, liet ik me uiteindelijk zelfs verleiden tot discussie onder het YouTube-filmpje. Dat filmpje gaat over een artikel in De Groene dat probeert te verklaren dat radicaal-rechtse partijen steeds vaker vrouwelijke leiders krijgen. Nu is dat een punt waarover je inderdaad kunt discussiëren – zo wordt het uiterlijk van een demonstrante tegen een asielzoekerscentrum wel beschreven en dat van de wetenschapper die haar becommentarieert niet. Het raakt een punt aan dat wel degelijk interessant is – hoe komt het dat veel van dit soort partijen vrouwelijke leiders hebben, waar dit lang geleden helemaal niet zo was.

Voorbij

Alles bij elkaar is zo’n artikel natuurlijk best interessant om te closereaden, al is het de vraag of die closereading het best gedaan kan worden door een activiste als Speyerbach die zelf ook meeliep in de demonstratie. Ook als zij het beste voorheeft met de wereld is ze misschien niet de meest voor de hand liggende onafhankelijke lezer. Speyerbach zegt dan ook een aantal zaken die eigenlijk wel weer een weerwoord verdienen, zoals dat Turning Point, de beweging die is opgericht door de Amerikaan Charlie Kirk, ‘gewoon conservatief’ was en dat het een ‘frame’ is dat het radicaal-rechts is, waarmee ze op zijn best het ene frame vervangt door een ander. Ook wonderlijk is dat ze ontkent dat vrouwelijke leiders als Giorgia Meloni (die in een bekende speech uitriep ‘Io sono una donna!’) hun vrouwelijkheid voor politieke doelen inzetten. Volgens Speyerbach zegt de journalist van De Groene dat alleen maar omdat ze vindt dat vrouwen niet rechts mogen zijn. Ik lees dat nergens in het stuk, dat vooral een analyse is van hoe die rechtse leiders dit aspect van hun identiteit inzetten, niet een oproep om dat niet langer te doen.

Lieuwma stelt ondertussen geen van deze vragen, en is het in werkelijk alles met zijn gast eens, en versterkt haar mening zelfs regelmatig. Zo zegt hij dat het heel normaal is dat politici hun identiteit inzetten voor hun politieke strijd, alsof dat een argument in deze discussie is. Dat je zoiets ook over Jesse Klaver kunt zeggen, zegt hij, alsof het daarmee is afgedaan. Het lijkt mij sterk dat de journaliste van De Groene dat zou ontkennen. Je zou ook Jesse Klaver kunnen onderzoeken, inderdaad, alle politici moeten altijd onder het vergrootglas worden gelegd, maar daar ging dit artikel toevallig niet over.

Naar aanleiding van mijn YouTube-commentaar hierop, zocht Lieuwma contact met mij en bood zelfs aan om een aflevering met mij op te nemen om deze bezwaren te bespreken. Ik voelde me even Rutger Bregman. Hij deed dat aanbod echter op het moment dat hij zelf op het punt stond op vakantie te gaan en nu die vakantie voorbij is, maakt hij geloof ik toch weer liever filmpjes met mensen met wie hij het eens is.

Consensus

Dat is natuurlijk zijn goed recht, maar ik bleef zitten met de vraag wat deze wonderlijke stijl nu eigenlijk verklaart van alleen maar filmpjes maken met mensen met wie je het eens bent. Dat je geen kritiek wilt, is tot daaraan toe, maar waarom houd je dan geen monoloog?

Tot ik het artikel las van Thijs Lindhout, gisteren in dit tijdschrift. Lindhout is een van De Twintigers, drie jonge mannen die samen een literaire podcast maken waarin ze boeken bespreken en die sinds een paar maanden tot mijn favorieten behoort, ook omdat de mannen het helemaal niet altijd eens zijn met elkaar. Toch zijn volgens Lindhout juist de momenten dat ze het wél met elkaar eens zijn belangrijk:

[ze laten] zien dat onze mening waarschijnlijk wel klopt. Wij halen de ‘objectiviteit’ van de bespreking niet uit onze veroverde positie in de literaire wereld, zoals de schrijvende criticus, maar uit onze eensgezindheid.

Ik denk dat hier iets inzit. Je zit te kijken of te luisteren naar een paar mensen die allemaal dezelfde kritiek hebben. Dat heeft een bepaald retorisch effect, waarvan ik niet weet of het ooit is onderzocht. Het lijkt een beetje op consensus omnium, het argument dat iets waar is omdat iedereen het erover eens is, maar er zit hier dus de draai in dat de sprekers gezamenlijk kritisch zijn op iemand anders. In de psychologische literatuur is er ook iets over de kwestie te vinden: het multiple source effect dat zegt dat mensen iets geloofwaardiger vinden als het uit meerdere monden komt.

Dat is dus waarschijnlijk de reden dat het zo werkt. Enerzijds zijn gesprekken levendiger dan monologen; tegelijkertijd werkt het retorisch beter als de verschillende sprekers in uiteenlopende bewoordingen hetzelfde beweren. Niet iedereen is het met elkaar eens, maar wij wel, ik ben geen individu die maar wat roept, maar A.L. Speyerbach is het met mij eens.

Je bent almaar moe. Je hebt eigenlijk helemaal niet zoveel gedaan, maar er komt toch al niets meer uit je handen. En je begrijpt eigenlijk niet hoe het komt. Hier zijn 13 verrassende redenen.

• Je moet het raam open: ’s nachts kan in een gesloten slaapkamer het CO₂‑niveau sterk stijgen, waardoor je minder diep slaapt en vermoeider wakker wordt.

• Je creatinevoorraad is laag: met de jaren daalt de energieproductie in je cellen; creatine‑suppletie kan fysieke en mentale moeheid verminderen, zeker bij oudere en actieve mensen.

• Je komt te weinig buiten: te weinig daglicht verstoort je biologische klok, wat je slaapkwaliteit en energie door de dag aantast.

• Je eet te weinig vezels: een vezelarm dieet geeft snelle pieken en dalen in je bloedsuiker, met schommelende energie tot gevolg.

• Je slaapt wel, maar je rust niet: een continue focus op productiviteit zonder echte rustmomenten maakt dat acht uur slaap alsnog niet herstellend voelt.

• Je mijdt smoothies en sap: een gebrek aan polyfenolen uit kleurrijke groenten en fruit kan mentale vermoeidheid en trage reactietijd in de hand werken.

• Je doet geen ‘brain dump’: ongestructureerde zorgen zorgen voor nachtelijk piekeren en verhoogd cortisol, waardoor je minder goed doorslaapt. (Een braindump is dé ultieme manier om je hoofd leeg te maken en stress te verminderen. Pak pen en papier, zet de timer op 10 minuten en schrijf letterlijk alles op wat er in je opkomt—van grote projecten tot kleine taken en vage ideeën. Filter of oordeel niet tijdens het schrijven; het doel is puur het creëren van overzicht.)

• Je eet te laat en te zwaar: grote porties eiwit en vet vlak voor bedtijd vertragen de spijsvertering en verstoren diepe slaap.

• Je darmen zijn traag: een ‘sluggish’ darm stuurt via de nervus vagus een signaal naar je brein dat er iets niet optimaal gaat, wat zich uit in loomheid.

• Je bent te eiwit‑gefocust: een dieet met heel veel eiwit en te weinig koolhydraten kan, zeker bij sportieve mensen, juist tot energiegebrek leiden.

• Je bed vraagt om frisse lucht: huisstofmijt, synthetische vezels en geparfumeerde wasmiddelen kunnen lichte ontstekingsreacties en mini‑ontwakingen veroorzaken.

• Je zit te veel: langdurig zitten geeft je lichaam het signaal dat er ‘iets mis is’, waardoor het energie conserveert en slaperigheid bevordert.

• Je mist een bloedtest: onopgemerkte tekorten aan ijzer of B12, of schildklierproblemen, zijn veelvoorkomende medische oorzaken van chronische moeheid.

Nieuw onderzoek laat zien dat verouderende stamcellen in vetweefsel extra vetcellen gaan produceren, waardoor buikvet met de jaren sneller toeneemt. Dat biologische mechanisme kun je niet uitzetten, maar je kunt met dagelijkse keuzes wel stevig remmen op die ingebouwde gewichtstoename.

Wat maakt darmkanker zo verraderlijk?

Zelfs als je niet méér eet dan vroeger, slaat je lichaam op latere leeftijd vet anders op. Vetcellen worden niet alleen groter, er komen er ook simpelweg meer bij. Dat zie je het duidelijkst rond je buik: die lijkt jaar na jaar een maatje groter te worden.

Uit onderzoek dat in Science is gepubliceerd, blijkt dat adipocyte progenitor cells (APC’s) – stamcellen in vetweefsel – op latere leeftijd actiever worden en zich vaker ontwikkelen tot vetcellen.[ In experimenten met muizen zorgden stamcellen van oudere dieren in jonge muizen voor duidelijk meer nieuwe vetcellen; jonge stamcellen hadden dat effect niet. De conclusie: veroudering zet een intern mechanisme aan dat gewichtstoename bevordert, los van voeding alleen.

Die uitkomst schuift de discussie weg van gemakzuchtige clichés over te veel eten of te weinig discipline. Het lichaam verandert zelf, en doet dat op een manier die vetopslag makkelijker maakt. Juist daarom is het verstandig om leefstijl niet te zien als wondermiddel, maar als tegenkracht: geen magische oplossing, wel de meest praktische rem die er nu is.

Wat kun je zelf doen?

• Beweeg elke dag, liever vaker kort dan één keer extreem.
• Combineer cardio met krachttraining, zodat je spiermassa beter behouden blijft.
• Snijd in vloeibare calorieën zoals alcohol, frisdrank en gezoete koffies.
• Eet vaker maaltijden met eiwitten en vezels, zodat je langer verzadigd bent.
• Slaap voldoende en onderschat het effect van stress op eetlust en vetopslag niet.
• Vermijd crashdiëten; een stabiel patroon werkt beter dan een korte, strenge correctie.

Die leefstijlkeuzes veranderen veroudering niet, maar ze bepalen wel hoeveel ruimte dat proces krijgt. Wie ouder wordt, vecht niet alleen tegen de weegschaal, maar ook tegen een lichaam dat vetopslag steeds normaler begint te vinden.

De ongemakkelijke waarheid is dus niet dat mensen massaal zwakker worden, maar dat hun lijf slimmer wordt in het opslaan van ve En precies daarom is de echte vraag niet of je buik vanzelf groeit, maar hoeveel speelruimte je je gewoontes nog geeft.