Ancient Slashdot reader erice shares the findings from a recent study showing that while AI helped researchers publish more often and boosted their careers, the resulting papers were, on average, less useful. "You have this conflict between individual incentives and science as a whole," says James Evans, a sociologist at the University of Chicago who led the study. From a recent IEEE Spectrum article: To quantify the effect, Evans and collaborators from the Beijing National Research Center for Information Science and Technology trained a natural language processing model to identify AI-augmented research across six natural science disciplines. Their dataset included 41.3 million English-language papers published between 1980 and 2025 in biology, chemistry, physics, medicine, materials science, and geology. They excluded fields such as computer science and mathematics that focus on developing AI methods themselves. The researchers traced the careers of individual scientists, examined how their papers accumulated attention, and zoomed out to consider how entire fields clustered or dispersed intellectually over time. They compared roughly 311,000 papers that incorporated AI in some way -- through the use of neural networks or large language models, for example -- with millions of others that did not.

The results revealed a striking trade-off. Scientists who adopt AI gain productivity and visibility: On average, they publish three times as many papers, receive nearly five times as many citations, and become team leaders a year or two earlier than those who do not. But when those papers are mapped in a high-dimensional "knowledge space," AI-heavy research occupies a smaller intellectual footprint, clusters more tightly around popular, data-rich problems, and generates weaker networks of follow-on engagement between studies. The pattern held across decades of AI development, spanning early machine learning, the rise of deep learning, and the current wave of generative AI. "If anything," Evans notes, "it's intensifying." [...] Aside from recent publishing distortions, Evans's analysis suggests that AI is largely automating the most tractable parts of science rather than expanding its frontiers.

Read more of this story at Slashdot.

Gameontwikkelaar Epic Games International moet van de rechter de boete van 1,1 miljoen euro betalen die opgelegd is door Autoriteit Consument & Markt (ACM). Dat las ik bij Nu.nl. Ik zou epic fail moeten zeggen want het bedrijf krijgt werkelijk nergens gelijk.

In 2024 beboette de toezichthouder de exploitant van het populaire Fortnite. Dit omdat kinderen rechtstreeks werden aangemoedigd om geadverteerde producten te kopen of om hun ouders of andere volwassenen daartoe over te halen. Zie bijvoorbeeld het plaatje hiernaast met de knop “I want the battle pass”. Ook termen als “Check it out”, “Get it now”, “Get [naam item]’’ of “Grab it’’ zijn vrij duidelijk gericht op kopen-kopen-kopen.

Maar er was meer, zoals te lezen was in het originele Sanctiebesluit met de boete:

Bij het aanbod in de Item Shop wordt onder andere gebruik gemaakt van timers (in combinatie met roulerend aanbod). Timers duiden op een beperking in tijd om te beslissen over een aanbod. Het roulerend aanbod na afloop van de timer wijst op (kunstmatige) schaarste. Kinderen zullen logischerwijs denken dat items in de Item Shop na afloop van de timer niet meer beschikbaar zijn en dat kan gevolgen hebben voor hun aankoopbeslissing.

Zo’n manier van druk uitoefenen is ook een vorm van agressief of oneerlijk handelen als bedrijf jegens consumenten, dus dan al helemaal jegens kinderen.

Epic’s argument in beroep bij de rechter: dat is geen aanzetten tot koop want je moet nog een heel bestelproces door. Nope, zegt de rechter:

Die stappen doen er immers niet aan af dat er op het eerdere scherm al uitingen staan die rechtstreeks aanzetten tot aankoop. De verbodsbepaling beoogt te voorkomen dat kinderen rechtstreeks aangespoord worden om te kopen. De bepaling ziet niet op kinderen voldoende gelegenheid bieden hun opties te overwegen voordat zij tot aankoop besluiten. Ook is in dit verband – zoals de ACM terecht stelt – niet relevant of de aankoop daadwerkelijk is gedaan.

Epic had verder nog betoogd dat de term “kind” te ongenuanceerd werd toegepast: iedereen onder de 18. Er zijn vele gradaties “kind” en zij wilde daarom een principiële uitspraak over dat begrip:

Epic betoogt … dat de ACM bij het begrip kind onterecht uitgaat van een homogene groep “tot 18 jaar”. Zij voert – onder verwijzing naar literatuur, soft law en een uitspraak van een Duitse rechter (procedure bij het Landgericht Berlin (LG Berlin) – aan dat de ACM bij de beoordeling van reclame-uitingen onderscheid zou moeten maken tussen kinderen tot en met 15 jaar en jongeren (adolescenten) van 16 jaar en ouder.

Dat onderscheid vanaf 16 kennen we bijvoorbeeld uit de AVG, dus helemaal uit de lucht gegrepen is dit niet. Maar de rechter ziet nergens hoe Epic in haar implementatie dat onderscheid maakt. Het is bijvoorbeeld niet zo dat die aanprijzingen alleen getoond worden bij zestienplussers, bijvoorbeeld. Dus ze maken net zo goed reclame bij de jongere groep.

Uiteindelijk blijft dan gewoon een serie dark patterns over (zoals de rechter het terecht omschrijft) waarmee kinderen worden aangespoord om dingen te kopen in het spel. Dat heeft de ACM adequaat onderbouwd en ook de hoogte van de boete is prima gemotiveerd.

Arnoud

 

Het bericht Boete voor Fortnite-eigenaar vanwege het aanzetten van kinderen tot aankopen verscheen eerst op Ius Mentis.

In Oeganda is de 81-jarige Yoweri Museveni voor de zevende keer uitgeroepen tot winnaar van de presidentsverkiezingen. Dit keer met 71,6% van de stemmen, zijn beste resultaat sinds de eeuwwisseling. Museveni is sinds 1986 aan de macht. Niemand had een andere uitslag verwacht. Wat niet wil zeggen dat de populariteit van de president onomstreden is. Analisten zeggen dat de opkomst de belangrijkste factor was die de uiteindelijke uitslag bepaalde. Met 52% was de participatiegraad de laagste sinds 1996. 

De belangrijkste tegenkandidaat van Museveni was opnieuw de populaire zanger Bobi Wine. Hij behaalde 24% van de stemmen. Direct na de verkiezingen is hij door het leger „onder dwang” uit zijn woning in Kampala gehaald en met een legerhelikopter naar een onbekende locatie gebracht, meldt zijn partij het National Unity Platform (NUP). Wine beschuldigde de autoriteiten van verkiezingsfraude. Het is een herhaling van vijf jaar geleden toen hij zich ook gekandideerd had voor de presidentsverkiezingen. Toen werd hij een maand voor de verkiezingen gearresteerd. Wine windt er geen doekjes om wat hij wil bereiken: een verandering van het hele Oegandese politieke systeem. Hij werkt daarvoor langs twee lijnen: meedoen met de verkiezingen, zitting nemen in het parlement en anderzijds de opstand tegen de zittende macht aanjagen. Hij heeft geen concreet verkiezingsprogram. Hij ontkent de claim dat hij de enige figuur is die Oeganda kan redden. Het gaat hem uitsluitend om een einde te maken aan een repressief en corrupt systeem.

Hoewel Wine met zijn 43 jaar niet meer tot de jongeren gerekend kan worden is hij wel een voorbeeld voor de Oegandese jeugd die het wel gehad heeft met de oude dictator. En hij inspireert andere opstandige jongeren in landen als Kenia en Tanzania. In die landen groeit eveneens de oppositie van jongeren tegen de zittende machten die een keihard repressief regime voeren. In Kenia werden in de zomer van 2024 drie activisten van de Free Kenya Movement ontvoerd. Dankzij alle publiciteit en ingrijpen door een kordate rechter zagen de ontvoerders zich genoodzaakt de drie vrij te laten. De reden voor hun ontvoering is dat ze eind juni 2024 de grote Gen Z-demonstraties tegen de regering van William Ruto hielpen organiseren in Kitengela. De aanleiding was een belastingwet die het leven voor Kenianen duurder zou maken. De politie trad hard op, in het hele land vielen die dagen zeker 61 doden, vooral door politiekogels. President Ruto trok de omstreden belastingwet in en vertelde het Keniaanse volk dat hij ‘naar ze geluisterd’ had. Maar daarna begon de operatie om activisten te intimideren.

Bob Njagi, een van de ontvoerde activisten, liet zich niet intimideren en bleef actief. Eind september vorig jaar reisde hij met enkele strijdmakkers naar buurland Oeganda om Bobi Wine te ontmoeten. Daar werd Njagi opnieuw ontvoerd, samen met een partijgenoot, nu door Oegandese militairen. In november werd hij uitgewezen naar Kenia. Museveni gaf die dag openlijk toe dat hij de twee ‘experts in rellen’ had laten oppakken om ze ‘enkele dagen in de koelkast’ op te sluiten. Volgens mensenrechtenorganisaties werken de Oost-Afrikaanse machthebbers nauw samen om elk protest in de kiem te smoren. Boniface Mwangi, een andere Keniaanse activist die volgend jaar mee wil doen met de presidentsverkiezingen, werd in mei vorig jaar in Tanzania gearresteerd toen hij het proces wilde bijwonen tegen Tundu Lissu, de leider van de Tanzaniaanse oppositiepartij Chadema. Mwangi, die aanwijzingen heeft voor medewerking van de Keniase autoriteiten bij zijn arrestatie in het buurland, heeft een opmerkelijke verklaring voor de toenemende repressie. ‘Dictators deden net of ze gaven om mensenrechten, totdat Israël genocide pleegde in Palestina en de wereld daarover zweeg. Als de machtigste landen genocide steunen, denken Afrikaanse dictators: we kunnen hetzelfde doen en ermee wegkomen.’

In Tanzania zat de enige echte oppositieleider Tundu Lissu in de cel wegens ‘landverraad’ toen Samia Suluhu Hassan in november bij de presidentsverkiezingen een Noord-Koreaanse overwinning van 98% opeiste. Na de verkiezingen braken er in het tot nu toe als rustig en stabiel bekend staande land rellen uit. Volgens de oppositie heeft het geweld van de oproerpolitie duizenden mensen het leven gekost. Activisten hebben de Tanzaniaanse regering aangeklaagd bij het Internationaal Strafhof ICC in Den Haag.

In de Oost-Afrikaanse landen zijn jongeren in de meerderheid en steeds hoger opgeleid. Ze komen in opstand tegen de oude regimes en weten elkaar te vinden in Kenia, Tanzania en Oeganda. Ook al werken de autoriteiten in deze landen samen om de repressie op te voeren en vallen er vele doden, het zal moeilijk zijn om de geest weer in de fles te krijgen.

Slim frames and tinted lenses are reshaping how men present themselves. Glasses have become the must-have accessory – even if you don’t have a prescription

• Don’t get Fashion Statement delivered to your inbox? Sign up here

Last spring, Tom Broughton, founder of eyewear brand Cubitts, was asked to comment on a meme that was going viral, that featured a pair of his company’s ‘Plimsoll’ frames. The small, delicate, and slightly round unisex shape had been worn by British actor, Jonathan Bailey, in leaked stills from the 2025 movie, Jurassic World Rebirth – and had been dubbed by the internet as a pair of ‘slutty little glasses’.

“It all just blew up,” remembers Broughton, noting how the brand struggled to deal with the sudden demand for what had become the sexiest specs on the market. A subsequent capsule collection, made in partnership with Bailey’s LGBTQ+ charity the Shameless Fund, sold out almost instantly, too. Thousands of pairs were gone in minutes, and after multiple restocks, “we’re maybe down to our last 15 pairs,” adds Broughton. Nearly the entire run was bought by men.

Continue reading...

The plight of a reluctant medieval king is glimpsed through scattered pieces of the past, in an ingenious novel that asks how much we can really know about history

In a medieval palace an unnamed king chafes under the new and unsought burden of power. His uncertain fate plays out in the present-day imagination of an unnamed curator of unspecified gender, who has been employed by the palace to dress some of its rooms for public viewing in the wake of an undescribed personal tragedy.

It’s likely that you’ll either be utterly intrigued or deeply put off by that summary of poet Rebecca Perry’s debut novel, May We Feed the King, a highly wrought puzzle-box of a book which deliberately wrongfoots the reader at every turn. However, the intrigued will find that it richly rewards those who approach it with curiosity – just not in the ways we as readers (and as interpreters of stories in any form) have been trained to expect.

Continue reading...

LSO/Schmidt
(Heritage)
A 1980 live recording reveals the Danish conductor’s assured handling of a colossal symphony – a balance of architectural clarity and gothic extravagance

Havergal Brian has often been looked at askance, his vast gothic symphony approached like climbing Everest – merely because it’s there – rather than taken seriously as a milestone in 20th-century British music. For the 150th anniversary of the composer’s birth, the Heritage label has brushed off this 1980 BBC live broadcast from the Royal Albert Hall under Danish conductor Ole Schmidt, the fourth recording of the complete work to enter the catalogue.

Written over eight years and completed in 1927, the work was inspired by the magnificence and eccentricities of the gothic age, Brian’s idiosyncratic response ranging from guileless melody to wickedly complex polyphony. The 35-minute part one is a persuasive three-movement symphony all on its own, but it’s the challenging, hour-long setting of the Te Deum that demands the listener’s concentrated attention. Influences include Bruckner, Berlioz and Sibelius.

Continue reading...

banzainetsurfer has added a photo to the pool:

Sobetsu, Usu District, Hokkaido, Japan

KUALA LUMPUR (ANP/RTR) - Maleisië heeft de toegang tot chatbot Grok hersteld, nadat het socialemediaplatform X veiligheidsmaatregelen had getroffen. Dat meldt de communicatietoezichthouder van het land.

Maleisië beperkte eerder deze maand de toegang tot de chatbot van Elon Musks bedrijf xAI vanwege een omstreden functie die het had. Daarmee konden geseksualiseerde afbeeldingen en naaktbeelden van mensen worden gemaakt, die vervolgens vaak als chantagemiddel werden ingezet. Grok kwam hierdoor wereldwijd onder vuur te liggen.

Je seksuele geaardheid blijkt verrassend veel te zeggen over het soort ontrouw waar je het meest jaloers van wordt. Terwijl heteroseksuele mannen gemiddeld het hardst geraakt worden door seksuele ontrouw, verschuift de pijn bij veel andere groepen juist naar emotionele ontrouw.

Nieuw grootschalig onderzoek van bijna 4.500 mensen laat zien dat vooral de meest uitgesproken heteroseksuele mannen het meest van streek raken bij het idee dat hun partner met een ander naar bed gaat. Homo- en biseksuele mannen blijken daarentegen meer op te springen van emotionele ontrouw, net als heteroseksuele, lesbische en biseksuele vrouwen. Professor Leif Edvard Ottesen Kennair vat het samen: “Het is nog steeds zo dat de meest heteroseksuele mannen het meest jaloers zijn op seksuele ontrouw. Maar dit geldt niet voor biseksuele of homoseksuele mannen.”

“It is still the case that the most heterosexual men are most jealous of sexual infidelity.But this is not true for bisexual or homosexual men.They are most jealous of the feelings their partner might have for someone else.”

Evolutionaire psychologen zien hierin een echo van het stenen tijdperk, toen mannen nooit helemaal zeker wisten of een kind wel van hen was, terwijl vrouwen vooral dreigden hun broodwinner kwijt te raken. Seksuele ontrouw was voor mannen dus vooral een risico op het grootbrengen van andermans kind, emotionele ontrouw voor vrouwen een risico op verlies van cruciale middelen.

Het nieuwe onderzoek laat bovendien zien dat mannelijkheid en vrouwelijkheid geen harde tegenpolen zijn, maar eerder schuifknoppen. Hoe iemand zichzelf uit op het gebied van gender en tot wie iemand zich aangetrokken voelt, blijkt mee te bepalen of vooral seks of juist gevoelens de jaloezie triggert. Dat maakt jaloezie minder een simpel man-vrouwverschil en meer een genuanceerde afspiegeling van seksuele identiteit.

Het is 12 december 2024 als het op de Burgemeester Knappertlaan in Schiedam vreselijk misgaat. Een 88-jarige man wordt aangereden door een auto en overleeft het niet. Meer dan een jaar later staat een 31-jarige Rotterdammer voor de rechter. Hij is de bestuurder.