​Afgelopen weekend is er vogelgriep vastgesteld bij pluimveebedrijven in Brabant en Drenthe. Om verdere verspreiding te voorkomen, zijn er zo’n 38.000 kippen en kuikens geruimd. Dat is vooral een hard gelag voor kuikentje Samantha, dat op deze manier afscheid moet nemen van haar droom om ooit een mals stukje kipfilet te worden.

Kuikentje Samantha vertelt dat ze niet altijd de droom najoeg om een kipfilet te worden. “Er was een tijd dat ik dolgraag een rotisseriekip wilde worden, maar na een blessure aan mijn drumstick ging dat ’m niet meer worden. Achteraf beter, want toen ik me ging verdiepen in het carrièrepad van een kipfilet, merkte ik dat die veelzijdigheid veel beter bij mij past. Vanaf dat moment stond mijn leven in het teken van dat ene doel. En nu komt die droom abrupt ten einde. Onmenselijk.”

Op de vraag naar welk aspect ze het meest uitkeek, heeft kuikentje Samantha geen enkele bedenktijd nodig: “Ik keek ontzettend uit naar de hele kipfilet-experience. Het had me fantastisch geleken om gemarineerd te worden met enkel peper en zout, maar met even veel enthousiasme had ik in de diepvries willen liggen om vervolgens daar nét te laat uitgehaald te worden waarna iemand me snel in de magnetron gooit. En ik weet heus wel dat ik hiermee hoog inzet. Onderdeel uitmaken van een cordon bleu zou ook al heel mooi zijn, hebben mijn ouders me altijd meegegeven. Maar een kuiken mag altijd dromen, en mijn moeder heeft het uiteindelijk wél mooi geschopt tot kipfilet. Dat dit toekomstbeeld me nu wordt ontnomen, moet ik de rest van mijn leven een plekje zien te geven.”

&

Het World Happiness Report presenteert zich elk jaar als een soort morele thermometer van de wereld. Landen worden gerangschikt op basis van hoe gelukkig hun inwoners zich voelen. Nederland scoort hoog, we staan op de zevende plek. Geen verrassing. Functionerende instituties, relatief weinig onzekerheid, een verzorgingsstaat die nog soort van overeind staat.

En dan Israël, op plek 8. Ook hoog. Ook structureel.

Daar wringt het. En niet een beetje ook. Want het rapport doet alsof het hier om een neutrale vergelijking gaat, terwijl het een politieke keuze maakt die het zelf nergens benoemt: Israël blijft gewoon meedoen. Alsof er geen context is. Alsof er geen structureel systeem van ongelijkheid bestaat. Alsof dat er simpelweg niet toe doet.

Het Israël dat in deze lijst figureert, is geen neutraal afgebakende samenleving. Het is een staat die controle uitoefent over miljoenen mensen zonder gelijke rechten. Een systeem waarin rechten, bewegingsvrijheid en toegang tot middelen systematisch langs etnische lijnen worden verdeeld. Human Rights Watch en Amnesty International noemen dat expliciet: apartheid.

En toch blijft Israël keurig in de ranglijst staan, alsof het hier om een willekeurig ‘normaal’ land gaat. Het rapport meet “geluk” via enquêtes onder de bevolking van een land. In dit geval betekent dat concreet: mensen die binnen het systeem vallen, die profiteren van economische stabiliteit, sociale voorzieningen en veiligheidssystemen. Mensen die beschermd worden door dat systeem.

De Palestijnen die leven onder militaire bezetting, blokkades of in enclaves zonder volwaardige burgerrechten, worden eenvoudigweg buiten de meting gehouden. Officieel geen onderdeel van de staat, praktisch volledig afhankelijk van haar. Hun bewegingsvrijheid, hun economie, hun toegang tot water, energie en gezondheidszorg: allemaal gereguleerd door dezelfde staat die hoog scoort op ‘geluk’.

Het rapport negeert deze feiten compleet, het presenteert die score zonder enige fundamentele kanttekening. Geen asterisk, geen minimaal vereiste methodologische waarschuwing, geen reflectie op de vraag wie er niet wordt meegenomen. Alsof het volstrekt normaal is om het welzijn van de ene groep volledig te meten en dat van een andere groep systematisch te negeren.

Het resultaat is een merkwaardige boekhouding. Het welzijn van de ene groep telt volledig mee. Dat van de andere groep bestaat simpelweg niet in de cijfers. Het rapport had een keuze. Het had Israël (en andere vergelijkbare landen) kunnen uitsluiten zolang er sprake is van structurele ongelijkheid en bezetting. Het had ten minste expliciet kunnen maken dat de cijfers slechts een deel van de werkelijkheid beschrijven. Het heeft geen van beide gedaan.

En daarmee zegt het iets fundamenteels over hoe wij naar geluk kijken. Niet als een morele categorie, maar als een optelsom van binnenlandse tevredenheid, losgekoppeld van de gevolgen voor anderen.

A reclusive man is visited by a woman who claims to be seeking the truth about his daughter’s murder in this taut but predictable thriller

There are no prizes for guessing the twist at the end of this claustrophobic two-hander set entirely in a field in Gloucestershire. It starts with a promising premise for a low-budget psychological thriller, and there are solid performances from its two actors, but the film never quite generates enough genuine emotion or moments of intrigue to keep it interesting.

Dave, played by Joseph Millson, is a middle-aged man who lives in a caravan in a field in the middle of farmland and keeps a gun in the kitchen cupboard. Millson’s physical presence does a lot to create a sense of foreboding at the start of the film – all fear and self-loathing, coiled with barely repressed rage. Dave has isolated himself from the world, but then a young woman (Natalie Spence), claiming to be a YouTuber, stomps into his field brandishing a camera.

Continue reading...

What is a very private struggle – coming to terms with one’s own appearance – is being reshaped into a site of competition and ridicule

I felt something akin to devastation reading that the actor Barry Keoghan sometimes “doesn’t want to go outside” because of the scale of online abuse about his appearance. It’s not just the viciousness of the abuse, but how difficult I imagine it must have been for him to articulate, as well as what was not said – what parts of his face he’s likely now had to obsess over and scrutinise.

As a man, it is often hard to say out loud that you have been made to feel insecure in yourself, or that there are things that you do not like about your physical appearance. Keoghan’s vulnerability as a grown man is striking, but I have also been thinking about how much harder it is to articulate this as a teenager or boy. I was well versed in the language of bodily dissatisfaction from a young age, though these were thoughts I would keep to myself: that I did not like my thinning hair, how narrow my shoulders were, my large forehead, or the eczema on my right hand that often drew questions like, “Were you in a fire?” I did not like that I was not as tall as my brothers, or even that my voice did not break with a deep manly husk but retained some squeakiness.

Jason Okundaye is an assistant Opinion editor at the Guardian

Continue reading...

Former mill towns in the West Pennine Moors tell the story of the workers’ rebellion against power looms, the new machines decimating their livelihoods

There’s a massive hole in the ground at the top of Whinney Hill – a shale quarry that once supplied raw materials for Accrington’s famous Nori brickworks (as used in the Empire State Building and Blackpool Tower). It’s fitting, as there’s a chasm-wide gap in history when it comes to this unprepossessing spot on the edge of the West Pennine Moors.

On the morning of 24 April 1826, about 1,000 weavers met on the hilltop to plan their day and, no doubt, get the lie of the land and the weather before setting off. A banking crisis in December of the previous year – dubbed the Panic of 1825 by historians – had hammered the cotton industry. Lancashire’s weavers, who had already suffered years of declining wages and living standards, faced destitution and even starvation.

Continue reading...

Grief, betrayal and moral complications are explored across nine tales of quiet power that take us from Argentina to County Wexford

The title of Colm Tóibín’s new story collection seems to promise, at first glance, a return to familiar territory: a tour, perhaps, of old stomping grounds; a reconnection with earlier work. But as the pages turn, that suggestion of affinity is revealed to be a subtle bait and switch. The stories in this collection, it turns out, have to do with displacement, not familiarity; their news is not from Dublin, but from the places where Dublin’s news might land. They interrogate what it means, and how it feels, to live at one remove: from home, from loved ones, from the past.

That sense of dislocation is established in the opening story, The Journey to Galway, set during the first world war, in which once again the interaction between title and content proves delicately wrongfooting. This “journey”, we discover, is not about attaining a longed-for destination, nor even really about forward motion; rather, it’s a moment of suspension, between one reality and the next. An unnamed woman remembers the morning on which she received a telegram telling her that her son, a pilot in the British airforce, had been killed in action over Italy. On hearing the news, she knows she must take the train to Galway, to inform her son’s wife, Margaret. “In Margaret’s mind,” the woman realises, as she stares out of the train window, “Robert was still alive. Maybe that meant something; it gave Robert some strange extra time …” And it is this liminal time, untethered and provisional, that is the “journey” of the title – a Schrödinger’s-cat caesura, in which the terrible event both has and hasn’t taken place. “Until she appeared in the doorway of that house, there would not be death,” the woman thinks. “But once she appeared, death would live in that house.”

Continue reading...

Prints for sale by more than 100 Magnum photographers – including Eve Arnold, Alec Soth and Chris Killip – trace the paths we take through memory, across borders, and into the unknown

Continue reading...

BRUSSEL (ANP) - De verkoop van nieuwe benzineauto's in de Europese Unie is vorige maand met meer dan 23 procent ingestort, waarbij alle grote markten een duidelijke daling lieten zien. De markt voor dieselauto's bleef ook krimpen, met bijna 18 procent minder verkopen in februari. Dat maakte de Europese autobrancheorganisatie ACEA dinsdag bekend.

Bij de verkoop van benzineauto's kreeg Frankrijk vorige maand de hardste klap, met een daling van maar liefst 48,5 procent. Daarna volgen Duitsland (min 22,8 procent), Spanje (min 20,8 procent) en Italië (min 18,6 procent).

De verkoop van volledig elektrische auto's in de EU ging in februari met ruim een vijfde omhoog tot 158.200 stuks. Opvallend is dat in Nederland juist een derde minder elektrisch aangedreven auto's de showrooms uitrolden. Dat komt volgens brancheorganisaties door de flinke eindsprint in de verkopen in de laatste maanden van vorig jaar omdat gerekend werd op minder gunstige bijtellingregels dit jaar.

Hybrides, die een elektrische motor combineren met een verbrandingsmotor, bleven afgelopen maand het populairst. In totaal werden er bijna 644.000 stuks verkocht, waarmee het marktaandeel van hybrides op bijna 39 procent uitkomt. Het totaal aantal autoverkopen in de Europese Unie is vorige maand volgens ACEA met 1,2 procent gedaald.

Goedemorgen! Op Wall Street werd positief gereageerd op de mogelijke toenadering tussen Iran en de Verenigde Staten.

De gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam leverden de nodige opmerkelijke feiten op. Zo kregen 10 kandidaten van BIJ1 geen enkele stem, was VVD in 4 buurten de grootste partij en werd er het minste gestemd in de Tarwewijk. Wat valt nog meer op?