/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/02185519/020626VER_2034182536_bolle.jpg)
Het Nationaal Kiezersonderzoek heeft diepgravend de politieke afwegingen van kiezers onderzocht. Wanneer blijven ze trouw aan een partij? Wanneer besluiten ze tot een tegen- of strafstem? En is de Nederlander wel zo’n wispelturige stemmer als wordt gedacht?
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/05/28122520/020626DEN_2034038119_kiezersonderzoek1.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/02171207/020626BUI_2034128818_.jpg)
Van artsen die hun eigen zaad gebruikten tot klinieken die donorlimieten overschreden: afgelopen decennia kwam een reeks misstanden rond donorconceptie aan het licht. Dinsdag sprak de Tweede Kamer zich unaniem uit voor een onafhankelijk onderzoek. „Je kan pas goed naar de toekomst kijken als je echt naar het verleden hebt gekeken.”
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/02165547/020626DEN_2034084416_donor.jpg)
Donald Pols (ex-apartheid, ex-Milieudefensie, ex-Tata Steel) is op zoek naar een nieuwe uitdaging. Bij voorkeur zoekt hij een bedrijf dat voorstander is van streng klimaatbeleid, een laks klimaatbeleid, en rassenscheiding.
“Zal ik ‘Tata Steel’ toevoegen?”, vraagt Donald Pols zich hardop af. Hij kijkt naar het scherm van zijn computer. Hij is een uurtje geleden begonnen aan de brief voor zijn – inmiddels vaste – recruitmentbureau. ‘Ik ben van alle markten thuis. Ik zoek een werkgever die het niet erg vindt dat ik geen moreel kompas heb, of überhaupt een kompas. Ik ben een open boek, tenminste, voor iedereen met toegang tot het internet.’
Pols neemt een slok van zijn muntthee en begint aan het kopje ‘kwaliteiten’. ‘Ik ben thuis in communicatie van grote bedrijven. Ik weet hoe je een verhaal kan spinnen. Dat heb ik niet alleen in mijn vorige functies laten zien, maar ook tijdens het wisselen ervan.’
Pols kijkt uit het raam. “Misschien iets met diversiteit.”
&
Read more of this story at Slashdot.
Compleet krankzinnig. Echt compleet krankzinnig is het dat, zoals het nu lijkt, groepen Syriërs andere Syriërs voor de ogen van argeloze vakkenvullers de vernieling in rammen en op het hoofd stampen in een Groningse supermarkt. Het loopt de spuigaten uit en het is écht compleet krankzinnig met die Syriërs. Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen.
Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen en goh hadden we daar iets aan kunnen doen? Nou, vast, want we WETEN en WISTEN dat een groot deel van die Syrische gasten psychisch verknipt is en dat lees je óók gewoon bij de NOS. Maar wat doen we in Nederland? Iedere week, week na week, jaar na jaar en kabinet na kabinet, laten we doodleuk 800 - 1.000 asielzoekers de poort passeren: voor een groot deel jonge, alleenstaande mannen uit Syrië. Nog even los van het feit dat het COA werkelijk geen flauw idee heeft WIE PRECIES ze binnenlaten is er géén capaciteit, geen mankracht om te handhaven, géén plek, géén woning, géén draagkracht, géén politieke daadkracht, géén sturing en het is echt: COMPLEET KRANKZINNIG.
Wel, dan zal er vast wel hard worden opgetreden tegen al die psychisch getroebleerde idioten die hier de boel komen verzieken? Tuurlijk! Robbie Jetten ligt de helft van de tijd met z'n slurf in het water waar-ie zich laat prikken door kwalletjes en de andere helft is-ie bezig met het orkestreren van jolige postjes op social media, met z'n vrindje of omdat-ie al 100 dagen op de troon zit. We hebben VVD'ers die al 100 jaar hetzelfde roepen, we hebben PVV'ers die ook maar wat roepen en we hebben heel veel mensen links van D66 die eigenlijk alleen maar méér asielzoekers willen - hell, we hebben zelfs VVD'ers die alleen maar méér asielzoekers willen. We hebben partijen die garen spinnen bij de ophef rond Syriërs omdat ze dan weer iets kunnen roepen over racisten (Denk), we hebben grote oppositiepartijen met een leider die doodleuk weigert te erkennen dat er sprake is van een asielcrisis (PRO), de partij ook die een gestoorde als Kati Piri hoog in de pikorde heeft die er alles aan doen om hier méér Syriërs te krijgen, we hebben volslagen overbodige Tokkelroomtankers van het CDA die tégen het asielbeleid stemmen dat hun EIGEN minister staat te verdedigen en het is echt niet omdat die politici kwaadaardig zijn (Kati Piri is dat trouwens wel), maar in veel gevallen zijn ze gewoon onvoorstelbaar naïef, of dom, of achterlijk. De media dan? De media lopen duchtig in de pas bij een paar semidictatoriale Belgen die van ieder krantje dezelfde eenheidsworst draaien, met algoritmisch gestuurde crack over symbooltjes op autobanden, en daar zetten ze dan heel trots onder: 'Dit stuk stond 2 jaar geleden ook al in de krant'. Kritische stemmen worden er per openbare executie uitgeflikkerd en mogen met een kulverhaal op het matje komen bij Karel Smouter, de plak SMAC van DPG, die als zelfbenoemd moreel gidsfiguur helemaal is verdwaald in de macaroni van policor kutjournalistiek. Bovendien: waarom zou je als medium scherp berichten over Syrische gangs die elkaar de vernieling in trappen als je Hanina Aiaiaiaiai of Blabla Knallieknallie kan aanstellen als columnist? Diversiteit, veel belangrijker! Bij talkshows zit iedere week weer precies hetzelfde bepvolk op schoot bij zo'n poepflauwe stoelenverkoper als Humberto Tan, de wandelende lachband die in 1992 z'n laatste kritische vraag stelde en sindsdien door heel hard HAHA te roepen bij iedereen in de kont glijdt, of in de Mens Health, of op een of ander congres om dagvoorzittertje te spelen. Gelukkig hebben we talloze BN'ers die zich massaal uitspreken tegen al die Syrische asielzoekers die jatten, roven, vrouwen verkrachten en aanslagen willen plegen! Grapje natuurlijk: BN'ers zitten massaal aan de petitieharing en lullen elkaar een beetje na in de hoop geaccepteerd te blijven door de goegemeente, want anders mogen ze niet meer uit elkaars envelopje snuiven op het Boekenbal, en voor je het weet worden ze niet meer uitgenodigd bij Beau of voor een of ander halfgaar schijtfeest met een rode loper. Wat BN'ers trouwens wél doen: Instagram voljanken met in de donkere kamer van Dedainokles ontwikkelde foto's van hun deelname aan de Rode Lijn, want hoewel het verkrachten van vrouwen door Syriërs in Nederland toch vooral een mannenprobleem is, is het verkrachten van vrouwen door Hamas-strijders in Israël toch vooral een Jodenprobleem. Ja, vogel die logica maar eens uit. BN'ers zijn zo fenomenaal betrokken bij het lot van die arme Gazanen, en die paar extra likes als ze weer met een Palestijnenvlag op de foto staan zijn ook mooi meegenomen, en als dat het niet is melken ze wel een of andere kanker uit voor wat extra social bereik. Het is écht: COMPLEET KRANKZINNIG. Burgers dan? Ja, DIE zijn de overlast door Syriërs zat, maar burgers zijn dan ook allemaal extreemrechts, of nazi, of fascist, of erger.
HOELANG accepteren we die vechtende, stelende, verkrachtende, terroriserende en stekende Syriërs dan nog? Oh ja nou mensen: heel lang, wen er maar aan, want het is: compleet krankzinnig. Dat is wat het is.
SergioQ79 - Osanpo Photographer - posted a photo:
Tokyo, nei pressi della stazione di Uguisudani.
Non è la Tokyo delle cartoline.
Non è quella dei grandi incroci, delle insegne luminose o delle file davanti alle attrazioni.
Qui la città parla un'altra lingua.
Piccoli locali aperti sulla strada. Tavoli stretti. Birra alla spina. Yakitori a 100 yen. Persone che mangiano in piedi o si fermano per un ultimo boccone prima di tornare a casa.
Uguisudani è famosa per altre cose. Per gli hotel, per le strade secondarie, per una Tokyo che molti visitatori non vedono nemmeno. Eppure è proprio qui che la città sembra più sincera.
Nessuno presta attenzione al fotografo.
Nessuno si accorge del turista.
La gente entra, mangia, beve qualcosa e riparte.
Io faccio quello che faccio sempre.
Mi fermo a osservare.
Poi, quando arriva il momento giusto, entro anch'io.
東京、鶯谷駅の近く。
観光客が思い描く東京ではない。
有名な交差点も、大きなネオンもない。
ここには別の東京がある。
道路に面した小さな店。
立ったまま食べる人。
ビール。焼き鳥。仕事帰りの人たち。
鶯谷は別のことで知られている街だ。
でも、このあたりを歩くと東京の日常が見えてくる。
誰も観光客を気にしない。
誰も写真を撮る人を気にしない。
みんな食べて、飲んで、また歩き出す。
私は少し離れた場所からそれを眺める。
そして最後には、自分も店に入る。
Tokyo, near Uguisudani Station.
This is not postcard Tokyo.
No giant crossings, no famous landmarks, no crowds of visitors.
Here the city speaks a different language.
Small eateries open to the street. Narrow tables. Draft beer. 100-yen skewers. People stopping for a quick meal before heading home.
Uguisudani is known for different reasons. Hotels, side streets, and a side of Tokyo that many visitors never see. Yet this is where the city often feels most genuine.
Nobody notices the photographer.
Nobody notices the tourist.
People come in, eat, drink, and leave.
I do what I always do.
I stop and watch.
Then, sooner or later, I go in as well.
SergioQ79 - Osanpo Photographer - has added a photo to the pool:
Tokyo, nei pressi della stazione di Uguisudani.
Non è la Tokyo delle cartoline.
Non è quella dei grandi incroci, delle insegne luminose o delle file davanti alle attrazioni.
Qui la città parla un'altra lingua.
Piccoli locali aperti sulla strada. Tavoli stretti. Birra alla spina. Yakitori a 100 yen. Persone che mangiano in piedi o si fermano per un ultimo boccone prima di tornare a casa.
Uguisudani è famosa per altre cose. Per gli hotel, per le strade secondarie, per una Tokyo che molti visitatori non vedono nemmeno. Eppure è proprio qui che la città sembra più sincera.
Nessuno presta attenzione al fotografo.
Nessuno si accorge del turista.
La gente entra, mangia, beve qualcosa e riparte.
Io faccio quello che faccio sempre.
Mi fermo a osservare.
Poi, quando arriva il momento giusto, entro anch'io.
東京、鶯谷駅の近く。
観光客が思い描く東京ではない。
有名な交差点も、大きなネオンもない。
ここには別の東京がある。
道路に面した小さな店。
立ったまま食べる人。
ビール。焼き鳥。仕事帰りの人たち。
鶯谷は別のことで知られている街だ。
でも、このあたりを歩くと東京の日常が見えてくる。
誰も観光客を気にしない。
誰も写真を撮る人を気にしない。
みんな食べて、飲んで、また歩き出す。
私は少し離れた場所からそれを眺める。
そして最後には、自分も店に入る。
Tokyo, near Uguisudani Station.
This is not postcard Tokyo.
No giant crossings, no famous landmarks, no crowds of visitors.
Here the city speaks a different language.
Small eateries open to the street. Narrow tables. Draft beer. 100-yen skewers. People stopping for a quick meal before heading home.
Uguisudani is known for different reasons. Hotels, side streets, and a side of Tokyo that many visitors never see. Yet this is where the city often feels most genuine.
Nobody notices the photographer.
Nobody notices the tourist.
People come in, eat, drink, and leave.
I do what I always do.
I stop and watch.
Then, sooner or later, I go in as well.
