Het is mistig deze dinsdagochtend in de regio. Het KNMI heeft code geel afgegeven voor Zuid-Holland, Zeeland, Noord-Brabant en Friesland. Met name het verkeer kan er last van hebben. De mist lost in de tweede helft van de ochtend weer op.
ROTTERDAM (ANP) - Turnsters Sanne Wevers (35) en Vera van Pol (32) zijn opgenomen in de selectie voor de WK in Rotterdam. Voor beiden is het hun eerste WK sinds 2023.
Naomi Visser, Sanna Veerman en WK-debutante Vera Ubbink completeren de ploeg voor het toernooi in eigen land. Floor Slooff en Yuna Uljee zijn aangewezen als reserves.
Van Pol maakt in Rotterdam haar internationale rentree sinds de bevalling van haar dochter in augustus 2025. Ze voldeed tijdens de WK-kwalificaties twee keer aan de gestelde score in de meerkamp.
Rentree
Wevers maakte bij de EK in augustus dit jaar haar internationale rentree nadat ze sinds de Spelen van Parijs (2024) niet meer in actie was gekomen. De olympisch balkkampioene van 2016 gaf eerder dit jaar al aan haar zinnen vooral te hebben gezet op de WK in eigen land. Tijdens de tweede WK-kwalificatie voldeed ze aan de gestelde richtscore op balk.
Visser, die tijdens de tweede en laatste kwalificatie ontbrak wegens een lichte polsblessure, blijkt voldoende fit voor de wereldtitelstrijd.
De WK vinden van 17 tot en met 25 oktober plaats in Ahoy.
OpenAI is now offering API customers the option to watermark the output of certain models in order to comply with the letter of Europe's AI Act. And within a few weeks, the biz plans to apply a form of digital watermarking – like it or not – to eligible ChatGPT and Codex text output in the European Union. But unlike rival Anthropic, it isn't applying its watermarking technique to content generated outside of Europe, though API customers can choose to have the marks applied to content made anywhere. Moreover, OpenAI is using technology that misses a fair number of instances of AI-generated text and can easily be tricked. The EU AI Act requires generative AI service providers to make model output identifiable in a way that's readable by machines. Anthropic was the first major AI company to announce its approach to AI Act compliance, which involves the application of Google's SynthID-Text algorithm. It's doing so globally. Microsoft and Meta have been working on similar technology for image-based AI because the EU is not the only market in which people have raised concerns about content provenance and the potential to use AI-generated content to produce misinformation. OpenAI already applies other content provenance signals to AI-generated images, audio, and video. In keeping with the letter of the AI Act, OpenAI is now offering a text watermarking approach called textGrain [PDF] that "adds an invisible statistical signal to the model’s word choices. Our detector looks for that signal to assess whether a passage contains an OpenAI watermark." Large language models predict word tokens one at a time from a probability distribution of potential words. By picking a different word to emit periodically – ideally a synonym – the resulting text deviates from the statistical pattern produced by an unbiased model. A watermark detector, which OpenAI is making available only to approved researchers and organizations, should flag that vocabulary divergence. That's the theory, but in practice results vary. The target error rate is one percent, but in short passages of 200 words, the detector may only flag 80 percent of the watermarks, compared to 95 percent in a 400-word passage. The results are also worse in texts that are functional, like passages about math or code, as substitutions are more likely to introduce errors. The textGrain paper does not address the likelihood that a statistically altered word choice might alter the meaning of a given passage. That's a possibility if the algorithm were to alter some salient fact or figure. Anthropic's approach, which also replaces certain output words though using a different algorithm, brings similar risks. In any event, OpenAI's watermark is easily defeated by word substitution. In tests on 400-token passages, swapping out 10 percent of the words with synonyms reduced watermark detection from 92 percent to 66 percent. And when replacing 25 percent of words, the watermark signal could only be detected in 17 percent of cases. Now witness the firepower of this barely adequate but compliant AI detector… ®
COLUMN - Iemand zou eens onderzoek moeten doen naar de wetenschapscommunicatiewetenschap, de tak van wetenschap die zich bezighoudt met de communicatie over wetenschap. Het is logisch dat wetenschappers en journalisten die de wereld uitleggen hoe wetenschap werkt, wat de wetenschap oplevert en wat we met die inzichten kunnen, zelf nadenken over de vraag of je ook wetenschappelijk kunt vaststellen of al dat gecommuniceer ook werkt.
Een kwestie daarbij is dat heel veel wetenschapscommunicatie over science gaat, natuurwetenschap, en wetenschapscommunicatiewetenschap natuurlijk zelf geen science is, maar een sociale of eventueel een geesteswetenschap. Het vak zit, misschien mede daardoor nog niet zo stevig in elkaar, en mijn indruk is dat een heleboel wetenschapscommunicatiewetenschap vooral bestaat uit pogingen om aan te tonen dat er nog onvoldoende wetenschapscommunicatiewetenschap op niveau is.
Een recent artikel van Aart van Stekelenburg en collega’s probeert wat helderheid te scheppen in de verwarring. (Ik moet hier erbij zeggen dat Van Stekelenburg net als ik in Nijmegen werkt, maar bij een andere faculteit – ik heb hem helaas nog nooit ontmoet). Het bestaat uit twee delen: het legt eerst het probleem uit van de allerbekendste theorie uit het vak, het deficietmodel, en probeert dit vervolgens te vervangen door iets beters.
Het probleem met dat deficietmodel is dat het niet echt bestaat. Het wordt vooral gebruikt als een stropop door mensen die zich er tegen afzetten. Het zegt ongeveer dat mensen die tegen de wetenschap ingaan, zullen veranderen als ze eenmaal in aanraking komen met wetenschappelijke feiten of inzichten. Maar ongeveer is hier het sleutelwoord: iedereen gebruikt zijn eigen versie als stropop: gaat het om feiten of inzichten? gaat het om een houding die verandert of gedrag dat verandert? Enzovoort. Van Stekelenburg en zijn medeauteurs namen een grote hoeveelheid literatuur door, maar een goede versie van het model viel er niet uit te destilleren.
Dat mensen zich ertegen af zetten is in die zin ook niet terecht: ze zetten zich af tegen iets dat niet duidelijk is. En dat afzetten gebeurt soms op ideologische gronden. Het deficietmodel suggereert immers dat het de bedoeling is om mensen richting de wetenschap te bewegen, en sommige mensen vinden dat te ver weg staan van de doelstellingen van objectieve en neutrale verslaggeving. Het klinkt een beetje schoolmeesterachtig: als jij maar weet wat ik weet, dan kom je ook wel tot betere inzichten.
Van Stekelenburg en zijn medeauteurs komen met een model dat wat steviger zou moeten zijn, omdat het preciezer is. Ze noemen het het Empowerment model. Ik geloof dat die laatste term vooral gekozen is als weerwoord tegen de genoemde kritiek: hier wordt niet een tekort opgeheven, hier worden mensen sterker gemaakt. Door kennis over de wetenschap!
The empowerment model of informed publics – Aart van Stekelenburg c.s. – via Marc van Oostendorp.
Het idee is dus dat er drie stappen zijn: wie wetenschappelijke informatie tot zich neemt, krijgt meer wetenschappelijke kennis (stap 1); wie meer wetenschappelijke kennis heeft, past zijn overtuigingen over hoe de wereld in elkaar zit aan (stap 2); en beide stappen worden versterkt als iemand inzicht heeft in hoe de wetenschap werkt (‘science literacy’, stap 3). Dat klinkt allemaal best logisch; het voordeel is dat je ieder van de stapjes betrekkelijk eenduidig zou moeten kunnen testen. Ik geloof niet dat Van Stekelenburg en zijn medeauteurs denken dat dit nu het definitieve model is, maar het is in ieder geval een eerste stap op weg naar een serieuze wetenschapscommunicatiewetenschap.
Lees meer berichten op Sargasso
My student house in Manchester had several thousand other occupants. Despite pest controllers regularly dousing the property, the glossy, greasy, relentless insects marched onwards, endlessly reproducing
‘You do know about the cockroaches?” I’ve forgotten most things people said to me in the 80s, but never that. It was said by one of the occupants of the student house in Longsight, Manchester, that I had signed up to live in the following year. When the landlord had shown me and my future housemates the property, the tenants had been out. He told us they were third years doing their finals and must not be disturbed under any circumstances. (What can I say? We were gullible back then.) Days before summer term ended though, I’d knocked on the door to show a friend where I’d be living. Instead, I learned that the house was infested.
The weird thing is, we moved in anyway. In truth, although I understood this was very bad news, I didn’t quite realise what a cockroach was. There was no internet, so I would have had to go to a library to know what I know now: their march, their canter, their crunch if you step on one. Their soft, sweet, sour smell (uric acid which they store in their fat, apparently). Sometimes, in the back of a shop, or a restaurant loo, I catch that scent and I know what it is.
Continue reading...The sex writing threatens to throw the novel off-kilter, but there are rich rewards in this tale of music and middle-aged compromises
What is the role of art in an artist’s life? Should you commit everything to honing your talent in the hope of becoming a great master? Or should you use your artistic gift to enrich your life and that of your community? In Partita, acclaimed American novelist Barbara Kingsolver grapples with these questions seriously and passionately through the story of a piano prodigy turned music teacher.
The novel opens in the present, where Livia is a school music teacher in the same part of rural Tennessee where she grew up, married to a farmer who once worked on her father’s farm. Contented middle age has been disturbed by a phone call from Sigurd, a man she had an all-consuming, destructive love affair with at college. This pulls her back into her past: both the period of her brother’s suicide when she was 11, and the years when she escaped on a music scholarship to Indiana, convinced she was leaving her parents’ world behind for good. We discover that her dreams of being a world-class pianist were shattered by an accident that damaged her hand, and that Sigurd played a part in this.
Continue reading...Monica Dolan is superb as the amateur historian who uncovered the horror of mass graves at a mother and baby home in this Liam Neeson produced drama
The children were never lost; if a baby goes missing, the police get called, social services become involved. The babies born at the mother and baby home run by nuns in the town of Tuam in County Galway were discarded: up to 796 tiny bodies thrown away, some in an old sewage tank. The amateur historian who uncovered the horror of the mass graves at the St Mary’s mother and baby home is Catherine Corless, superbly played here by Monica Dolan. Produced by Liam Neeson, and based on a 2017 New York Times article, The Lost Children of Tuam is a painful, devastating film. It feels scraped clean of anything unnecessary that might trivialise, fiction-ise or movie-ise what happened at St Mary’s, home to thousands of unmarried women and children between 1925 and 1961.
“It gets me out of the house,” Corless says when she starts a course in local history. She turns detective after becoming interested in the children from St Mary’s, and what she uncovers is that babies died at a rate of nearly one a fortnight at the home – from whooping cough, measles, malnutrition and other childhood illnesses. Eventually, she obtains nearly 800 death certificates, but cannot find burial records for the babies. There are no graves.
Continue reading...Congolese photographer Pamela Tulizo uses costume and vivid scenery to celebrate women’s strength and give a new perspective on slavery
Pamela Tulizo’s latest series of photographs started with a question. “I asked myself, why are woman in my community in particular, and African woman in general, so strong?” says Tulizo, an artist and photographer from the Democratic Republic of the Congo. “Where does this strength come from?”
Growing up in Goma in eastern DRC, Tulizo was informed and inspired by the women she was surrounded by, including her mother, her sisters, her mother’s friends and her neighbours.
Women are placed at the centre of the series of 23 staged photographs
Continue reading...Campaign groups report surge in membership after a spate of AI safety alerts and apocalyptic warnings
In a bar below Waterloo Bridge, a cell of a fast-growing anti-AI protest movement met last week to plot their latest move: disrupting a tech industry dinner being addressed by a senior executive from the chip maker Nvidia.
Emma, a 28-year-old bartender, had never before taken direct action and was the most nervous of the four plotters from Pull The Plug, one of a growing number of AI-focused campaign groups around the world.
Continue reading...Irina Rozovsky’s latest book Black Mountain Heart provides a stunning view of the Balkan states, balancing vitality and life with suggestions of a dark history
Continue reading...