VEVEY (ANP) - Het Zwitserse voedingsmiddelenconcern Nestlé heeft het afgelopen kwartaal geprofiteerd van een "sterke groei" in opkomende markten. Het bedrijf achter onder meer Nescafé, KitKat en San Pellegrino zag met name in landen als India, Japan en Maleisië de verkopen fors toenemen.
De totale omzet van Nestlé steeg in de voorbije maanden met 4 procent naar bijna 22,8 miljard Zwitserse frank, omgerekend 24,6 miljard euro. De opbrengsten namen in de regio Afrika, Oceanië en Azië toe met ruim 6 procent naar meer dan 5,3 miljard Zwitserse frank. Het merendeel van die omzetgroei kwam door hogere verkopen, een kleiner deel valt toe te schrijven aan prijsverhogingen.
Ook in Europa en in Noord- en Zuid-Amerika werd de omzet opgevoerd.
Nestlé profiteerde het afgelopen kwartaal met name van hogere verkopen van diervoeding en van snacks.
DUIVEN (ANP) - Chiptoeleverancier Besi heeft in het derde kwartaal van 2026 flink meer orders geboekt. Het bedrijf uit Duiven blijft naar eigen zeggen profiteren van de grote vraag naar geavanceerde chips voor toepassingen rond kunstmatige intelligentie (AI).
De orders kwamen uit op bijna 343 miljoen euro. Dat is een toename op jaarbasis van ruim 96 procent en 17 procent meer dan in het tweede kwartaal. Topman Richard Blickman sprak van sterke resultaten in het derde kwartaal en de eerste negen maanden van het jaar, dankzij een "aanhoudend gunstig ordermomentum" voor zowel de traditionele als de nieuwe assemblagesystemen van het bedrijf.
Besi behaalde in het derde kwartaal een omzet van ruim 283 miljoen euro, ruim 13 procent meer dan in het tweede kwartaal en bijna 114 procent meer dan in het derde kwartaal van 2025. De groei ten opzichte van vorig jaar was volgens het bedrijf voornamelijk te danken aan een toegenomen vraag vanuit de computersector, met name op het gebied van 'hybrid bonding', fotonica en datacentertoepassingen.
Een Duitse financieel manager moet ruim vijftig miljoen euro vergoeden nadat hij slachtoffer werd van CEO-fraude. Dat meldt Security.nl. De man maakte in 59 transacties geld over naar oplichters die zich voordeden als zijn leidinggevende en een advocaat. Volgens het Landesarbeitsgericht Köln was hij zo nalatig dat hij persoonlijk voor de schade moet opdraaien.
De details zijn opmerkelijk. De manager communiceerde via zijn privé-WhatsApp, negeerde interne betalingsprocedures en verifieerde nooit rechtstreeks bij zijn baas of de opdrachten echt waren. Hij had kort daarvoor zelfs meegespeeld in een instructievideo over CEO-fraude. Op enig moment schreef hij dat hij miljoenen overmaakte zonder enig bewijs of behoorlijke toelichting. Toch ging hij door.
Het Duitse hof kwalificeerde dit als grove nalatigheid. Omdat de werkgever een D&O-verzekering voor hem had afgesloten, zag het hof bovendien geen reden zijn aansprakelijkheid te beperken. Of de verzekeraar daadwerkelijk betaalt, staat nog niet vast.
Maar naar Nederlands recht is grove nalatigheid niet genoeg. Een werknemer is financieel naar de werkgever alléén aansprakelijk bij opzet of bewuste roekeloosheid (art. 7:661 BW). Van opzet is hier geen sprake: de manager wilde zijn werkgever niet benadelen.
Bewuste roekeloosheid ligt ingewikkelder. Volgens de Hoge Raad moet de werknemer zich onmiddellijk voorafgaand aan zijn handelen daadwerkelijk bewust zijn geweest van het roekeloze karakter daarvan en dat risico op de koop toe nemen. Dat hij het risico had moeten kennen, is onvoldoende. Dus “het zal me worst wezen als dit fraude is” en niet alleen “hm, zou dit fraude kunnen zijn”.
Dat blijkt mooi uit het City Tax-arrest uit 2005. Een taxichauffeur negeerde bewust een wegafzetting en beschadigde zijn taxi. Toch was daarmee geen bewuste roekeloosheid gegeven. Dat de chauffeur wist dat hij een verbod overtrad, betekende nog niet dat hij zich daadwerkelijk bewust was van het gevaar dat hij daarmee liep. De Hoge Raad liet het oordeel dat hij niet aansprakelijk was in stand.
En dat onderscheid is hier cruciaal. De Duitse manager wist dat hij interne regels overtrad. Hij wist zelfs dat hij onvoldoende documentatie had voor de betalingen. Maar dat bewijst nog niet dat hij zich bewust was van het risico dat hij miljoenen aan oplichters overmaakte. Hij dacht immers dat hij handelde in opdracht van zijn leidinggevende. Dat is nu juist de essentie van CEO-fraude: de oplichter overtuigt je ervan dat je van de normale procedures moet afwijken omdat de baas dat zelf vraagt.
In 2017 schreef ik al dat werknemers bij CEO-fraude in beginsel niet persoonlijk aansprakelijk zijn. Deze Duitse uitspraak verandert daar niets aan. Ook een werknemer die bewust interne controles omzeilt, is daarmee nog niet bewust roekeloos ten aanzien van de schade die daardoor ontstaat. De werkgever zal moeten aantonen dat de werknemer het frauderisico daadwerkelijk onderkende en desondanks doorging.
Arnoud
Het bericht Moet je als werknemer 50 miljoen betalen na CEO-fraude? verscheen eerst op Ius Mentis.
De rellen en plunderingen in Parijs leiden tot grote verontwaardiging. Winkeliers zien hun levenswerk vernield, werknemers hun inkomen bedreigd en complete winkelstraten veranderen in een ravage. Wie een winkelruit inslaat om een zaak leeg te roven, verdient weinig sympathie.
Toch is het opmerkelijk hoe selectief onze verontwaardiging over plundering is. Want terwijl de beelden uit Parijs de wereld overgaan, worden elders voortdurend bedrijven leeggetrokken. Alleen gebeurt dat door keurig geklede zakenlieden, met behulp van accountants, advocaten en investeringsbanken. We noemen het private equity, en in plaats van arrestaties levert het doorgaans vooral indrukwekkende rendementen op voor even indrukwekkend weinig mensen.
Neem de Amerikaanse investeringsmaatschappij KKR. Die kocht in 2004 samen met AlpInvest het Nederlandse Vendex KBB, eigenaar van onder meer V&D, HEMA en de Bijenkorf. De overnamesom bedroeg ongeveer 1,4 miljard euro voor de aandelen, of 2,4 miljard inclusief schulden.
Amper een jaar later verkochten de investeerders 73 winkelpanden voor ongeveer 1,4 miljard euro. Vrijwel evenveel als de volledige aankoopprijs van de aandelen van het concern. De winkelketens moesten hun eigen panden daarna terughuren, vaak voor tientallen jaren. Na financiële verrekeningen leverde de vastgoedverkoop het concern 618 miljoen euro aan contanten op.
En daarmee was de geldmachine nog lang niet uitgewerkt. In maart 2006 keerden de eigenaren zichzelf een superdividend van maar liefst 460 miljoen euro uit. Dat geld kwam uit extra leningen die het bedrijf zelf moest aangaan. De kredietwaardigheid van de onderneming werd vervolgens verlaagd. Dit alles staat keurig beschreven in een onderzoek van de Erasmus Universiteit in opdracht van het ministerie van Financiën.
De investeerders hadden dus een concern gekocht, het vastgoed verkocht voor een bedrag vergelijkbaar met de aankoopprijs van alle aandelen, en zichzelf vervolgens honderden miljoenen laten uitbetalen met geleend geld. De winkelketens bleven achter met huurverplichtingen en extra schulden. Daarna werd het concern in stukken verkocht.
Dat maakte de investering voor deze zogenaamde ‘durfinvesteerders’ een stuk minder risicovol. Een belangrijk deel van de waarde was immers al verzilverd en honderden miljoenen waren rechtstreeks naar de eigenaren gevloeid. Het financiële risico verschoof steeds verder naar de onderneming zelf. Als het misging, moesten de werknemers, leveranciers en schuldeisers de gevolgen dragen, en de belastingbetaler natuurlijk. De investeerders hadden ondertussen al een aanzienlijk bedrag veiliggesteld.
De officiële uitleg was dat zo kapitaal werd vrijgemaakt en de bedrijven zich beter op hun kernactiviteiten konden concentreren. Kennelijk was het bezit van de panden waarin je je winkels exploiteert een hinderlijke afleiding. Dat je jezelf vervolgens honderden miljoenen laat uitkeren door het bedrijf extra schulden te laten maken, hoort blijkbaar ook bij die concentratie op de kernactiviteiten.
Er is een bijzonder soort ondernemerschap voor nodig om bedrijven met geleend geld te kopen, ze vervolgens de rente van de lening waar ze mee zijn gekocht te laten betalen en ondertussen jezelf honderden miljoenen uit te keren. Zelfs als je investering uiteindelijk verloren gaat, kun je jarenlang aan het bedrijf hebben verdiend. De durf zit vooral bij de maatschappij en degenen die hun baan, inkomen of pensioen op het spel zien staan. De investeerders hebben hun risico ondertussen zoveel mogelijk bij anderen neergelegd.
KKR heeft bepaald geen patent op deze praktijken. Het is schering en inslag. Ook ziekenhuizen blijken uitstekend geschikt voor deze vorm van financiële exploitatie. Investeringsmaatschappij Cerberus verdiende volgens Amerikaanse senatoren ongeveer 800 miljoen dollar aan Steward Health Care. Onderdeel van de constructie was de verkoop en terughuur van ziekenhuisvastgoed, waardoor de zorginstellingen met enorme financiële verplichtingen achterbleven. In 2024 ging Steward failliet. De investeerders hadden hun geld toen allang binnen.
Het mechanisme is telkens vergelijkbaar. Koop een onderneming, financier de overname met schulden, verkoop waardevolle bezittingen, haal geld uit het bedrijf en probeer vervolgens de resterende onderneming met winst door te verkopen. Als het misgaat, betalen werknemers, leveranciers, schuldeisers, de patiënten en de maatschappij de prijs. De investeerders zijn dan vaak alweer vertrokken.
Natuurlijk zijn er verschillen tussen een winkel plunderen en een bedrijf financieel uitkleden. Het eerste is strafbaar, het tweede vindt plaats binnen de kaders van het ondernemingsrecht. Juist dat verschil verdient aandacht. We hebben een economisch systeem ingericht waarin het uithollen van ondernemingen een legale en soms buitengewoon lucratieve investeringsstrategie kan zijn.
De maatschappelijke schade van dit soort financiële plundering kan zich uitstrekken over duizenden werknemers, hun gezinnen en complete gemeenschappen. Alleen levert het zelden spectaculaire televisiebeelden op.
Voor een ingeslagen winkelruit komt de politie. Voor het financieel leegplunderen van een complete winkelketen komt vaak applaus.
Plunderen met een stropdas, dat mag dus wél.
A woman living in California discovers her mother may have been a merciless enforcer of the Islamic revolution, in an intriguing novel of inheritance and identity
“It’s a little scary, isn’t it, inheritance?” That’s what Heti, the protagonist of Laleh Khadivi’s latest novel, remarks to a “soccer mom” as they watch their daughters play. “We don’t get to choose what we inherit. Or what we pass on.” Heti, who lives in Los Angeles, is Iranian-American and works for an accountancy firm. She has two daughters, Ava and Zora, and her mother has recently died. When Ava scores a goal, the soccer mom asks, “Did she get that from you?”, but Heti is less interested in the skills that parents pass to their children than the secrets they keep from them.
Khadivi’s novel is about mothers and the mysteries they contain. In Female Life on Planet Earth she asks what happens when the people closest to us turn out to be strangers. How do we manage our grief and memorialise our loss when those we love have hidden awful parts of their lives? At the beginning of the book, Heti receives strict instructions from an Iranian aunt about the correct way to mark her mother’s passing. “One year after the death you throw a party,” she is told, “so that [people] can think about your mother, really remember and mourn her.” But then Heti receives a startling set of photographs from an unknown sender. In one image, a younger version of her mother stands veiled in black, a machine gun slung over her shoulder. In a second image, the weapon is extended towards a group of handcuffed women, “their miniskirts uneven on their hips, rips in their tight sweaters”, some crying before the camera, another lying prone, “face pressed into the concrete floor”.
Continue reading...Giada Ripa’s ambitious project combines archive photography from the 1860s, a modern dominatrix – and the story of a relative who became a muse to 19th-century artists and intellectuals
Continue reading...One the most famous dresses of this century, it was worn by royalty and A-list celebrities in the noughties. Its latest fans are Maga women. Here, the designer, and former mentor to Victoria Beckham, reveals the story behind it
The story of one of the most photographed and ripped-off dresses of the last 50 years came together with a simple zip. It was 1998; the designer Roland Mouret had shown his first collection at London fashion week and was looking for a way to produce good clothes at speed. He connected with a small British atelier and it was there that some old-school industry wisdom would alter his course: he learned that a longer seam doesn’t actually cost any more than a shorter one.
Despite his brilliantly instinctive approach to design, it was like cracking a code – and steered him towards the dress that would make his name. “My brain was buzzing!” he says. “I hadn’t thought about it before – if you extend a top by 50cm, it becomes a whole outfit. You just need accessories. Focusing on dresses gives you a signature piece at the right price.”
Continue reading...The clocks go back this weekend, so embrace the longer nights with these family-friendly activities and events, from a stargazing festival to moonlit crazy golf
Legend has it that Faskally Forest – the Pitlochry location of Scotland’s most famous sound and light show – steals an hour from time itself every 25 years. This year marks a quarter of a century since the first Enchanted Forest, and the theme taps into the legend: Stop the Clock: The 25th Hour. The trail is a mystical, atmospheric wander through jewel-hued woodland, with misbehaving clocks, time-themed installations and immersive soundscapes creating the sense of a dreamlike world. There are autism-friendly sessions and free carers’ tickets and an accessibility bus for those with mobility issues.
Until 8 Nov, adults from £28.50, kids from £15.50, family from £78.50, including shuttle bus to and from the event
