Macro visual forms photographed in the orangery in the botanical garden.

Gemeenten houden geld over, wat betekent dat onnodig werd bezuinigd of plannen op de plank bleven liggen, zo concludeert een onderzoek onder rekenkamers.

In het zuiden van Texas, pal aan de grens met Mexico, doet de vreemdelingenpolitie ICE steeds vaker invallen op bouwplaatsen.

Linn County, Iowa has adopted what may be one of the nation's strictest local zoning ordinances for data centers, requiring detailed water studies, formal water-use agreements, 1,000-foot residential setbacks, noise and light limits, and infrastructure compensation. "But seated beneath a van-sized American flag hanging from the rafters of the drafty Palo Community Center gymnasium, residents asked for even stronger protections," reports Inside Climate News. "One by one, they approached the microphone at the front of the gym to voice concerns about water use, electricity rates, light pollution, the impacts of low-frequency noise on livestock, and the county's ability to enforce the terms of the ordinance. Some, including Dorothy Landt of Palo, called for a complete moratorium on new data center development."

Landt asked: "Why has Linn County, Iowa, become a dumping ground for soon-to-be obsolete technology that spoils our landscape and robs us of our resources? While I admire the efforts of the Board of Supervisors to propose a data center ordinance, I would prefer to see all future data centers banned from Linn County." From the report: The county is already home to two major data center projects, operated by Google and QTS. Both are located in Cedar Rapids, Iowa's second-largest city, and are therefore subject to its laws. The new ordinance would apply only to unincorporated areas of the county, which make up more than two-thirds of its geographic footprint. [...] In drafting the ordinance, [Charlie Nichols, director of planning and development for Linn County] and his staff drew on the experiences of communities nationwide, meeting with local government officials in regions that have seen massive booms in data center development, including several counties in northern Virginia, the "data center capital of the world."

As data center development balloons, many communities that initially zoned the operations as warehouses or standard commercial users are abandoning that practice, Nichols noted. The extreme energy and water demands of data centers simply cannot be accounted for by existing zoning frameworks, he said. "These are generational uses with generational infrastructure impacts, and treating them as a normal warehouse or normal commercial user is just not working." [...] The Linn County, Iowa, ordinance goes one step further than tightening existing zoning rules. Instead, it creates a new, exclusive-use zoning district for data centers, granting county officials the power to set specific application requirements and development standards for projects. No other counties in the state have introduced similar zoning requirements, said Nichols. In fact, few jurisdictions nationwide have. [...]

From its first reading to final adoption, the ordinance has expanded to include language setting light pollution standards, requiring a waste management plan, including the Iowa DNR in the water-use agreement to address potential well interference issues and requiring an applicant-led public meeting before any zoning commission meetings. "I am very confident that no ordinance for data centers in Iowa is asking for more information or asking for more requirements to be met than our ordinance right now," said Nichols at the final reading. The Cedar Rapids Metro Economic Alliance has said that it strongly supports current and future data center development in the area. The new ordinance is not an effective moratorium, Nichols said. He said he "strongly believes" that a data center can be built within the adopted framework.

Read more of this story at Slashdot.

Ook vandaag kunnen we opnieuw genieten van fraai weer met veel zonneschijn. In de loop van de dag verschijnen vanuit het westen een paar wolkenvelden, maar die doen geen afbreuk aan het overwegend zonnige weerbeeld. De maximumtemperatuur ligt rond 15 graden en er staat weinig wind. Aan zee waait een matige noordwestenwind.

kasa51 has added a photo to the pool:

Iedereen die ooit een dierbare heeft verloren, kent het verdriet dat als een golf door je heen slaat — onverwacht, bij een liedje, een geur, een lege stoel aan tafel. Voor de meeste mensen wordt die golf geleidelijk minder overweldigend. Het gemis blijft, maar het leven hervindt langzaam zijn ritme.

Maar bij ongeveer vijf procent van alle nabestaanden gebeurt dat niet. Zij blijven maanden, soms jaren, gevangen in een intens verlangen naar degene die er niet meer is. Het dagelijks leven verliest zijn kleur, relaties voelen leeg, en de toekomst lijkt zinloos. Sinds 2022 heeft deze toestand een officiële naam: prolonged grief disorder, oftewel langdurige rouwstoornis.

Meer dan 'gewoon veel verdriet'

Wat maakt langdurige rouw anders dan het diepe maar uiteindelijk draaglijke verdriet dat de meesten van ons ervaren? Nieuw neuro-onderzoek biedt een fascinerend antwoord. Hersenscans laten zien dat bij mensen met deze stoornis specifieke netwerken anders functioneren — met name de gebieden die verantwoordelijk zijn voor gehechtheid, beloning en emotieregulatie.

Concreet: wanneer mensen met langdurige rouw geconfronteerd worden met beelden die aan verlies doen denken — een begraafplaats, een rouwkaart — vertonen hun amygdala en hippocampus een opvallend sterke reactie. Tegelijkertijd reageert hun brein nauwelijks op positieve prikkels. Het vermogen om vreugde te ervaren lijkt als het ware gedempt.

Het brein dat blijft zoeken

Misschien wel het meest onthutsende inzicht: de hersenen van deze mensen blijven zich gedragen alsof de band met de overledene nog hersteld kan worden. Het beloningssysteem — hetzelfde systeem dat ons motiveert om te eten, lief te hebben en doelen na te jagen — raakt gefixeerd op de persoon die er niet meer is. Alsof het brein steeds opnieuw hoopvol aftast: misschien is hij er toch nog, misschien komt zij terug.

Dit onderscheidt langdurige rouw ook van verwante aandoeningen als PTSS of depressie. Waar PTSS het brein aanzet tot vermijding van pijnlijke herinneringen, doet langdurige rouw precies het omgekeerde: de aandacht wordt juist naar de overledene toegetrokken, keer op keer.

De dunne lijn tussen liefde en lijden

Dat roept een ongemakkelijke vraag op. Als de stoornis geworteld is in gehechtheid en liefde, wanneer wordt normale rouw dan 'te veel'? Die discussie woedt volop. Critici vrezen dat we een van de diepste menselijke ervaringen pathologiseren — dat we een tijdslimiet plakken op verdriet en mensen die 'te lang' rouwen een stoornis aanmeten.

Toch wijzen onderzoekers erop dat het onderscheid reëel is. Langdurige rouw gaat gepaard met meetbare veranderingen in hersenconnectiviteit die afwijken van zowel gezonde rouw als depressie. Het is geen kwestie van wilskracht of karakter, maar van neurobiologie

Wat dit betekent voor de toekomst

De wetenschap staat nog aan het begin. De onderzoeksgroepen zijn klein, de methodes lopen uiteen, en een eenvoudige biomarker voor langdurige rouw bestaat niet. Maar de richting is hoopgevend. Onderzoekers werken aan methoden om al vroeg te signaleren bij wie rouwklachten dreigen te escaleren — op basis van patronen in de verbindingen tussen hersengebieden voor emotie, planning en informatiefiltering.

Als die vroege signalen betrouwbaar genoeg worden, opent dat de deur naar tijdige hulp: gerichte psychotherapie, rouwbegeleiding of andere interventies, nog voordat iemand volledig vastloopt.

Misschien is de belangrijkste les nu al helder: als iemand in uw omgeving na een verlies maar niet vooruitkomt, is dat geen zwakte. Het is een brein dat vasthoudt aan wat het het meest liefhad — en soms heeft dat brein hulp nodig om los te laten.

Gas en olie stijgen door onrust rond Iran en de Straat van Hormuz. Nederland kan dat miljarden kosten—via gasvoorraden, benzine en een kwetsbare markt.

De schok kwam in één dag: gas werd in korte tijd veel duurder, olie ging mee omhoog. Dat klinkt als “ver-van-ons-bed”, maar voor Nederland is het juist dichtbij: wij importeren het merendeel van onze fossiele energie en dus importeren we óók prijsrisico.

De directe aanleiding is geopolitiek. Door aanvallen in het Midden-Oosten stokte het scheepvaartverkeer rond de Straat van Hormuz, een route waar een fors deel van de wereldwijde olie- en lng-stromen doorheen moet. Zodra die toevoer wankelt, reageren markten razendsnel: hogere inkoopprijzen werken door in contracten, aan de pomp en uiteindelijk in de inflatiecijfers.

Wat dit moment extra precair maakt: Nederland moet met historisch lage gasvoorraden de bergingen weer vullen richting volgende winter. Als dat bij hoge prijzen gebeurt, lopen de kosten op—en niet alleen voor huishoudens. Ook de staat voelt het, omdat het aanvullen van voorraden (deels) via staatsdeelnemingen en publieke keuzes loopt. Tegelijk is er een gedragseffect: bij onrust kiezen consumenten vaker voor vaste contracten uit angst voor verdere stijgingen.

De ongemakkelijke duiding is dat dit geen “nieuwe energiecrisis” hoeft te worden zoals in 2022, maar wél een harde herinnering dat de energietransitie niet alleen klimaatbeleid is. Minder afhankelijkheid van import—via besparing, elektrificatie en meer stabiele binnenlandse opwek—werkt ook als economische verzekering tegen geopolitieke schokken.

Trump verscheen opnieuw met een opvallende huidafwijking, dit keer een grote rode plek in zijn hals, en dat wakkert de discussie over zijn gezondheid verder aan. Hij heeft al heel vaak rare plekken op zijn handen. Volgens het Witte Huis van het handen schudden. Officieel heet de nieuwe huiziekte een onschuldige reactie op een crème, maar de manier waarop het Witte Huis communiceert, roept meer vragen op dan het beantwoordt.

Een plek die niet te negeren is

Tijdens een ceremonie in het Witte Huis was een grote, rood verkleurde, schilferige plek zichtbaar aan de rechterkant van Trumps nek, boven de kraag tot net onder het oor. Foto’s gingen razendsnel rond op sociale media en in de pers, waarbij artsen en leken online speculeerden over alles van eczeem tot huidkanker. Trumps lijfarts Sean Barbabella verklaarde dat het gaat om een veelgebruikte “preventieve” huidcrème, die hij een week moet smeren en waarvan de roodheid nog enkele weken zichtbaar blijft.

Officieel geruststellend, politiek onhandig

De uitleg van Barbabella is summier: geen naam van de crème, geen diagnose, geen reden waarom nu zo’n behandeling nodig is. Het past in een patroon: ook bij eerdere blauwe plekken en verkleuringen op Trumps handen verwees het Witte Huis naar onschuldige oorzaken zoals veel handenschudden en een dagelijkse aspirine, zonder medisch dossier op tafel te leggen. Dat voedt juist de argwaan, zeker omdat Trump met 79 jaar de oudste president ooit in het Witte Huis is.

Gezondheid als politiek dossier

De nekplek is op zichzelf waarschijnlijk geen drama, maar wordt een symbool in een groter debat over transparantie, leeftijd en geschiktheid voor het zwaarste ambt ter wereld. Zolang het Witte Huis blijft volstaan met vage geruststellingen, is één ding zeker: elke nieuwe foto van Trumps huid wordt meteen ook politieke munitie.s