MELBOURNE (ANP) - Carlos Alcaraz heeft ten koste van Novak Djokovic voor het eerst de Australian Open gewonnen: 2-6 6-2 6-3 7-5. De 22-jarige Spanjaard is daarmee de jongste ooit met een titel op alle vier de grandslamtoernooien. Zijn landgenoot Rafael Nadal was 24 toen hij zijn 'career grand slam' had binnengehaald.

Djokovic (38) miste de kans om zijn 25e grandslamtitel te veroveren. Daardoor blijft de tienvoudig winnaar in Melbourne het record delen met de Australische oud-tennisster Margaret Court. Alcaraz komt op zeven grandslamtitels.

Zowel Alcaraz als Djokovic begon de strijd om de titel met een zware halve finale nog in de benen. De Spaanse nummer 1 van de wereld rekende vrijdag in vijf sets en vijfenhalf uur af met Alexander Zverev, Djokovic schakelde titelverdediger Jannik Sinner in een vijfsetter van ruim vier uur uit. Alcaraz had daarbij last van een krampaanval, Djokovic kampt al langer met fitheidsklachten.

Fitter en stabieler

De Servische nummer 4 van de wereld was scherp in de eerste set in de Rod Laver Arena en maakte weinig fouten. Hij gaf geen enkele breekkans weg en pakte zelf in de vierde en achtste game de opslagbeurt af van Alcaraz. In ruim een half uur had Djokovic zijn voorsprong binnen.

Na dat overtuigende begin kreeg Djokovic meer moeite met het hoge tempo, wat resulteerde in meer ballen in het net en buiten de lijnen. De zestien jaar jongere Spanjaard toonde zich fitter en stabieler en gaf in de tweede set maar één breekpunt weg. Hij brak de voormalig nummer 1 van de wereld al in de derde game en deed dat bij 4-2 opnieuw.

Veel fouten Djokovic

Djokovic bleef veel fouten maken, in rally's herstelde Alcaraz veel met goed loopwerk en knappe slagen. Zo werd de Spanjaard steeds oppermachtiger. In de vierde set knokte Djokovic zich terug en kreeg hij bij 4-4 een breekpunt, maar die werkte Alcaraz weg. Na zo'n drie uur benutte de Spanjaard op de service van Djokovic zijn eerste wedstrijdpunt. Tot deze editie was Alcaraz in Melbourne niet verder gekomen dan de kwartfinales.

Djokovic verloor voor het eerst in zijn carrière een finale op de Australian Open. In 2024 stond hij op Wimbledon voor het laatst in de eindstrijd van een grand slam, die hij verloor van Alcaraz. Zijn 24e en voorlopig laatste grandslamtitel dateert van de US Open in 2023.

AI komt eraan. Niet als plotselinge tsunami vandaag, maar als golf die jaren nodig heeft om echt door de economie en onze werkprocessen heen te spoelen. Tijd genoeg dus om minder te panikeren en meer te plannen.​

Nieuwe technologie roept altijd dezelfde reflex op: banen verdwijnen, ongelijkheid explodeert, de samenleving stort in. De geschiedenis van elektriciteit laat iets anders zien: het duurde decennia voordat fabrieken hun vloeren, machines en werkprocessen zo hadden aangepast dat de productiviteit echt omhoog schoot. Met AI zal het niet anders zijn. Het kost jaren voordat bedrijven precies weten welke taken ze aan algoritmen overlaten en hoe ze de rest van het werk organiseren.​

In die tussentijd kun je drie dingen doen.

Ten eerste: leer werken mét AI in plaats van ertegen. Gebruik tools om teksten te laten samenvatten, code te laten controleren of ruwe ideeën uit te werken, en kijk kritisch wat beter, sneller of juist slechter gaat. Dat maakt je productiever én geeft je ervaring die straks onmisbaar is op de arbeidsmarkt.​

Ten tweede: investeer in vaardigheden die moeilijk te automatiseren zijn. Oordeelsvermogen, creativiteit, het kunnen inschatten van mensen, verantwoordelijkheidsgevoel – precies die elementen die in veel startersfuncties nu weggestopt zitten achter repetitief cijferwerk en rapportages. Juist die instapbanen, vol routine en scripts, zijn het kwetsbaarst voor automatisering.​

Ten derde: wees mobiel. De banen die onder druk komen te staan, zitten niet meer geconcentreerd in één fabriek of mijnstad, maar verspreid over landen en sectoren. Dat maakt het makkelijker om over te stappen, maar vergt wel dat je bereid bent om van functie, branche of zelfs beroep te veranderen – en dat overheden ontslagrecht en omscholing daarop inrichten, in plaats van ontslagen botweg te verbieden.​

AI zal banen vernietigen én creëren, zoals elke grote technologie. De grootste fout die bedrijven nu kunnen maken, is stoppen met jonge mensen aannemen en zo de aanvoer van toekomstig talent én “AI-native” medewerkers afknijpen. Voor individuen geldt hetzelfde: wie nu verstijft van angst, komt straks echt te laat; wie vandaag begint te experimenteren en te leren, heeft over een paar jaar een voorsprong.​

It was hard to communicate with my mother or father, until reading a book out loud led to a discovery

The novelist Ian McEwan has advocated for the extension of assisted dying to people with dementia, commenting on the deeply distressing experience of his own mother: “By the time my mother was well advanced and could not recognise anyone, she was dead. She was alive and dead all at once. It was a terrible thing. And the burden on those closest is also part of the radioactive damage of it all.”

My mother, Pamela, a journalist, died of vascular dementia 10 years ago. My father, the football journalist and novelist Brian Glanville, died of Parkinson’s last year after living with the illness for five years. He also had a milder form of dementia. “Radioactive damage” is certainly a vivid description of the impact of caring for someone living with a degenerative illness, but the perception that someone in the last stages of dementia may be “dead” feels wrong when I think of my parents. How are you to know what is happening in someone else’s brain?

In Trump’s first term, activists focused on lobbying and voting. Now tactics are shifting to nonviolent civil disobedience

On 24 January, Alex Pretti was killed by federal agents while he was helping another civilian in Minneapolis who had been knocked to the ground – just weeks after an ICE agent killed Renee Good. In response to this second killing of a Minnesotan, demonstrations spread across the United States to protest the Trump administration and its ultra-violent immigration enforcement tactics.

Minneapolis has been in a state of sustained protest. Its general strike on 23 January mobilized tens of thousands of Minnesotans to participate in an economic blackout and march in the streets. Solidarity protests, strikes and marches also took place across the country, including the Free America Walkout, which involved more than 900 local actions across all 50 states on the anniversary of Donald Trump’s second inauguration.

From building resilience to boosting artistic creativity, there are unexpected benefits to being rebuffed

Rejection hurts. Whether in a professional, social or romantic setting, there is a particularly painful sting to the discovery that one has been judged undesirable in some way. If you have ever experienced proper rejection – and that would be most of us – it may stand out in your mind for a long time, like a boulder lodged in the landscape of memory.

And it can hurt literally. The late anthropologist Helen Fisher, who studied human behaviour in the context of romantic love, showed that rejection and physical injury have much in common. In 2010 she led a study of people who had been recently rejected romantically. Functional MRI scans of their brains revealed that areas associated with distress and physical pain were more active. The passage of time did seem to reduce the pain response for Fisher’s participants, but for some people rejection can resonate for months or years. This overlap in the brain’s response to what we think of as physical and mental pain isn’t limited to romance. Social psychologist Naomi Eisenberger scanned the brains of people who were socially excluded from a ballgame in an experiment. Her results showed that “social pain is analogous in its neurocognitive function to physical pain, alerting us when we have sustained injury to our social connections”.

There are lots of guidebooks for parents of young children – but what happens when your offspring hit adulthood? A psychotherapist shares her guiding principles for raising grownups

When one of my daughters turned 18, our relationship hit a crisis so painful it lasted longer than I knew how to bear. I was a psychotherapist, trained in child and adult development, yet I was utterly flummoxed. Decades have passed since then, but when I recently spoke to her about that time, a flood of distress washed through me as if it were yesterday.

This is how my daughter, now a mother herself, put it when I asked her to describe that era:

Exclusive: Thousands of pounds unlocked to fund more diversity initiatives in diocese of capital

• What is Project Spire and why is it dividing the church?

Church of England clergy will be encouraged to promote antiracism in sermons as senior figures unlock thousands of pounds in funding to promote diversity initiatives in London.

Church Commissioners, the body that manages C of E assets, is funding the Diocese of London, which covers more than 400 parishes and 18 boroughs north of the River Thames, to boost inclusion work as part of the three-year Racial Justice Priority (RJP) project.

ajpscs posted a photo:

東京 ALLEY
MONO LIFE
© ajpscs

BertvB posted a photo: