Polly M.K. has added a photo to the pool:
Lando Norris is set to receive his first-ever Madame Tussauds figure, with the London attraction confirming that the figure will debut this summer.
Kimi Antonelli has admitted that he “would love” to compete in an endurance race with Max Verstappen in the future, with the latter having recently confirmed that he will take part in the Nurburgring 24 Hours later this season.
Een automobilist is donderdagochtend rond 09:00 uur tegen een lantaarnpaal gereden op de Zuiderparkweg in Rotterdam.
De lokale verkiezingen kenden in onze regio een aantal verrassende uitkomsten. Rijnmond zet de acht meest opvallende politiekwendingen op een rij.
From asparagus fritters and crab cakes to rhubarb tarts and barely dressed baby potatoes, now’s the time to embrace fresh, bright flavours
• Sign up here for our weekly food newsletter, Feast
After what felt like months and months of endless rain this winter, in the UK at least, the arrival of spring is more welcome than ever this year. It’s undeniable that a few days of sunshine and milder temperatures change everything: my mood, my palate, my dinner table (see below for my achilles heel: serveware).
And to mark the change in season, the Guardian is launching a new seasonal food magazine. This Saturday will see the arrival of the Guardian Food Quarterly, for which I have showcased crab – one of my favourite spring arrivals. I have written five recipes, including a speedy, spicy crab cake banh mi with quick pickles, and a hot cheesy crab and chive dip inspired by the American south. If you are in the camp that thinks that cheese and seafood are a no-no, then I hope you will trust me on this one. Just be sure to use that sweet, punchy brown meat in the mix, too, for maximum flavour.
Continue reading...After Six Nations, focus back on clubs with Saracens’ director of rugby saying ‘there’s everything to play for’
Remember the Prem? It’s been in hibernation almost as long as your tortoise. The last sighting of England’s elite men’s domestic league was on 24 January but now, finally, it is re-emerging from the shadows of the Six Nations, starting under the Friday night lights at the Rec where second-placed Bath are hosting sixth-placed Saracens.
It has certainly felt like a protracted hiatus, even if the lower-profile Prem Cup has taken up some slack. And with only eight regular season rounds remaining every would-be playoff contender has no choice but to hit the ground running. As Bath’s head coach, Johann van Graan, says: “It doesn’t really matter what you’ve done before. It’s about what you do going forward.”
Which, up to a point, is true. The race to make the top four still has six realistic candidates separated by only 11 points. Given the lack of relegation in a 10-team-league, though, the organisers will be praying for a compelling run-in with Sale Sharks, Gloucester, Harlequins and Newcastle Red Bulls already trailing the rest of the peloton.
The good news is that a spectacular Six Nations has raised rugby’s profile at just the right time. Next week is being billed as the Big Match Bonanza, with a triple-header of games scheduled for Villa Park, Cardiff’s Principality Stadium and Tottenham Hotspur Stadium.
By then a few more battered England squad members should be back out on the field, including the national captain Maro Itoje and Jamie George. Reducing the number of fallow Six Nations weeks from two to one may have assisted the tournament’s momentum but, inevitably, there is a knock-on effect. Ben Spencer, though, is back to lead Bath just six days after playing for England in Paris and Scotland’s Finn Russell, too, is straight in at 10. Guy Pepper and Sam Underhill are on the bench, while Elliot Daly starts for Sarries.
The two clubs, as it happens, are due to face off again at the Rec in the last 16 of the Champions Cup on Easter Saturday, which puts the ball squarely in Sarries’ court. Lose both fixtures plus next week’s league fixture at home to leaders Northampton and their season will be in real danger of petering out.
Bath, by contrast, are sitting reasonably pretty with no post-Six Nations injury issues and their finances stabilised by the new ownership alliance of James Dyson and Bruce Craig. Van Graan has been urging his trophy-chasing squad to think of the season like a train journey; no matter which individuals get on and off the important thing is to reach their collective destination. “We’ve got things we want to achieve through the rest of the season but we know we can only do it a week at a time,” stressed the head coach. “There’s a big chunk of the season lying ahead.”
Carriers warn they cannot hold off passing on costs for long and some airlines plan to increase flights via Asia
Europe’s biggest airlines have said that that the spike in fuel prices caused by the war in the Middle East will drive up fares and are advising passengers to book early.
While carriers have partly hedged the price of jet fuel, bosses said they could not avoid passing on additional costs to passengers for long.
Continue reading...From mezcal to sotól, the agave plant delivers a bounty of styles and flavours to explore
“We were amazed,” wrote the Spanish conquistador Bernal Díaz del Castillo as he beheld the extent of the Aztec empire in 1521. “Some of our soldiers even asked whether the things that we saw were not a dream.” I remember feeling a similar vertigo when I first saw the wall of agave spirits at the long-since-closed Los Angeles mezcaleria Petty Cash more than a decade ago. Agave spirits are distilled from the fermented heart (or piña) of the agave plant – not a cactus, but a succulent, like aloe vera or that thing dying on your windowsill.
Tequila, from Jalisco, is the most famous kind, but it’s far from the only one, much as burgundy is just one way the French make wine. And here was an entire continent to (respectfully) explore: not only refined tequilas, but hundreds of mezcals from wild, untamable agaves: madrecuixe, arroqueño, tobalá and pulquero, some of which take 25 years to reach maturity. Beyond these foothills were spirits that had barely penetrated European bartending consciousness: sotól and raicilla, bacanora and pox (“posh”) made from maize, as well as pechuga, whose ingredients include, yum, poultry breasts. And all this at a time when a lot of tequila sold in Britain came topped with red plastic sombreros.
Continue reading...Gisteren mochten Nederlandse kiesgerechtigden (wederom) naar de stembus, ditmaal voor de gemeenteraadsverkiezingen. Een van de belangrijkste verworvenheden van de afgelopen 150 jaar is het recht op zelfbestuur: burgers kunnen via vrije verkiezingen hun bestuur vormgeven, zowel in passieve vorm (kandidaatstelling voor openbare lichamen) als in actieve vorm (het stemrecht). Dat we gisteren vrije verkiezingen hadden, kan dan ook met recht “het feestje van de democratie” genoemd worden. Dit jaar maak ik ook zelf, als nummer 6 van het CDA Lingewaard, gebruik van ons passieve kiesrecht.
Het zijn momenten als deze waarop ik besef in wat voor bevoorrecht land we leven. Het vorige moment waarop ik mij dit realiseerde was bij de aanstelling van het kabinet-Jetten. De voorganger van Rob Jetten, Dick Schoof, droeg met slechts één krabbel de macht over aan het huidige kabinet. Hoe anders is dat in dictatoriale en autoritaire landen, waar geen sprake is van een vreedzame machtsoverdracht als sluitstuk van vrije en eerlijke verkiezingen.
We bevinden ons in een “democratische recessie”
Toch treedt er binnen de democratische wereld betonrot op. Vijf jaar geleden, op 6 januari 2021, bleek dat bij “de leider van de vrije wereld” ,in casu de VS, een vreedzame machtsoverdracht geen vanzelfsprekendheid meer is. De huidige president Donald Trump beraamde een staatsgreep en bracht de als eerlijk erkende verkiezingen in diskrediet. Ook aan onze kant van de Atlantische Oceaan vormen autoritaire partijen een steeds vastere machtsbasis; denk aan de AfD in Duitsland, Rassemblement National in Frankrijk en Reform UK in het VK. In Midden-Europese landen hebben potentaten, zoals Orbán met zijn PIS-partij en Robert Fico met zijn SMER-SD de staatsinrichtingen bovendien zodanig “verbouwd” dat deze staten zijn verworden tot autoritaire, corrupte roversnesten.
Dat de wereld “autocratiseert” (lees: onvrijer wordt) blijkt ook uit kwantitatief onderzoek. The Economist analyseert sinds 2006 jaarlijks de mondiale staat van de democratie aan de hand van vijf kenmerken: verkiezingen en pluralisme, functioneren van de overheid, politieke participatie, politieke cultuur en burgerlijke vrijheden. Op basis daarvan wordt per land een score berekend op een schaal van 0 tot 10. In twee decennia daalde de gemiddelde wereldscore van 5,52 naar 5,17 en nam het aantal volledige en gebrekkige democratieën af van 82 naar ongeveer 71 landen. The Economist spreekt daarom van een “democratische recessie”.
Ook in ons eigen postzegellandje tekenen deze ontwikkelingen zich af. Het eerder vermelde kabinet-Schoof was, hoewel het vreedzaam de macht overdroeg aan het huidige kabinet, daar exemplarisch voor. Voor het eerst in de parlementaire geschiedenis kregen antidemocratische partijen toegang tot het centrum van de macht. Partijen die evident hadden laten zien het parlementaire en rechtstatelijke systeem niet intrinsiek te willen beschermen, werden desondanks “beloond” met bestuurlijke machtsposities. Dat werd gerechtvaardigd met het slappe excuus dat “de kiezer had gesproken”, alsof er geen andere parlementaire meerderheden mogelijk waren. Ook het optreden van regeringsleden van het kabinet-Schoof was illustratief voor dit verval. Vooral toenmalig minister Faber leek met haar solistische koers weinig respect te hebben voor onafhankelijke instituties, medeoverheden en maatschappelijke organisaties.
De wederopstanding van het politieke midden (forse zetelwinst van D66 en het CDA) tijdens de laatste Tweede Kamerverkiezingen was hoopgevend. Tegelijkertijd bleef het antidemocratische blok ongeveer even groot als in 2023, maar is het radicaalrechtse kamp nu verder versnipperd geraakt over meerdere fracties. Na afsplitsingen van Mona Keijzer en de groep-Markuszower is die versplintering zelfs nog groter geworden. Daardoor wordt verhuld hoe radicaalrechts numeriek steeds meer greep krijgt op het parlementaire bestel. Als één radicaalrechtse partij erin slaagt deze kiezers te verenigen en mobiliseren, kan dat electoraat al snel oplopen tot 25 à 33 procent van het totaal aantal zetels. En dan zullen we opnieuw het gezwets horen dat “de kiezer heeft gesproken”, zonder dat erbij wordt vermeld dat het grotendeels dezelfde kiezers zijn die telkens een nieuwe populistische partij groot maken.
Ook in onze eigen gemeenten zien we tekenen van een “democratische recessie”. Wethouders worden met de dood bedreigd en raadsleden stoppen vanwege intimidatie. Dit gebeurt bijvoorbeeld wanneer een gemeente voornemens is een azc te openen: tijdens en na de besluitvorming kunnen bestuurders, burgemeesters en raadsleden hun werk soms niet meer veilig uitvoeren, wat ook invloed heeft op hun stemgedrag en op wat zij nog durven te zeggen. Tijdens de huidige verkiezingscampagne zien we bovendien dat FvD fascistische personen op de kieslijst zet. Hoewel FvD in sommige gemeenten al resoluut is uitgesloten, laat dit zien hoe democratische normen vervagen wanneer partijen denken met dergelijk partijbeleid bij de kiezer weg te kunnen komen.
Oplossingen: ideeënstrijd, burgerschap en normeren
De oplossingen voor het democratische verval zijn drieledig. Allereerst moet er een breder besef ontstaan van wat democratie werkelijk inhoudt. De nauwe definitie van democratie van “50+1” heeft door de populistische opmars aan terrein gewonnen. Zij zijn de bepleiters van het honeren van “de volkswil”. Maar deze definitie is, zogezegd, erg “nauw”. Democratie betekent inderdaad dat de meerderheid beslist, maar onder voorbehoud dat de rechten en belangen van minderheden op proportionele wijze worden meegewogen tijdens de besluitvorming. Anders is er sprake van absolute democratie en door het totalitaire karakter van deze vorm zal er al gauw helemaal geen democratie meer zijn, omdat de rechten van burgers dan op de helling staan. Er zal dan sprake zijn van precedentwerking. De ideeënstrijd over democratie moeten we daarom winnen door steeds opnieuw te benadrukken dat democratie per definitie pluralistisch is en anders ook niet duurzaam is.
Daarnaast begint een democratische ommekeer van onderop. Burgers kunnen zelf veel doen om de vrije samenleving te verdedigen. Historicus Timothy Snyder heeft hiervoor al aanbevelingen gedaan in zijn boek On Tyranny: Twenty Lessons from the Twentieth Century. Twee adviezen springen er voor mij uit: abonneer je op kwaliteitsmedia en word actief lid van maatschappelijke organisaties. Daarmee versterk je immers actoren in de samenleving die tegenmacht vormen tegenover de regering. Een werkende democratie vereist dat de bestuursmacht wordt gecontroleerd door betrekkelijk sterke tegenmachten. Zo voorkom je machtsmisbruik en een al te grote concentratie van macht.
Voorts kan ook de politiek zelf stappen zetten om de democratie te versterken. Dat begint met het versterken van onafhankelijke instituties die de macht in toom houden. De regering dient daarom voldoende afstand te bewaren tot instituties zoals de rechterlijke macht en de publiek gefinancierde journalistiek. Een autoritair gezinde regering kan anders eenvoudig de geldkraan dichtdraaien voor kritische journalisten of politiek gemotiveerde benoemingen doen bij de Raad voor de Rechtspraak. Het is dan ook goed dat het kabinet voornemens is deze benoemingsprocedure te herzien. Daarnaast zou het verstandig zijn de gehele verhouding tussen politiek en “tegenmachtinstituties” – denk aan de publieke omroep en het wetenschappelijk onderwijs – opnieuw tegen het licht te houden.
Ten slotte is er ook een politiek-culturele omslag vereist in politiek Den Haag: normeren, normeren en normeren. Benoem het gevaar van antidemocratische krachten en wijs daarbij expliciet op de verantwoordelijken voor het aanwakkeren ervan. Politici hebben immers een zekere autoriteit in het publieke debat en moeten die verantwoordelijkheid vaker nemen. Dat geldt overigens ook voor de Nederlandse media, waar controversiële figuren vaak snel een podium krijgen. Zo werd Gidi Markuszower, die eerder stelde dat migranten “beesten” zouden zijn, na zijn afsplitsing van de PVV gewoon uitgenodigd in talkshows om gezellig te keuvelen over de actualiteit.
Het moge kortom duidelijk zijn dat we met onze democratische verworvenheden goud in handen hebben. Maar die democratie vraagt om blijvend onderhoud, anders vervalt zij. Om haar levendig te houden begint het met het besef hoe waardevol en uniek zij is in historisch en internationaal opzicht. Vervolgens moet de bredere, pluralistische definitie van democratie weer terrein winnen, zodat burgers haar dagelijks blijven beschermen, onder meer door kwaliteitsjournalistiek te steunen en zich te organiseren in maatschappelijke verbanden.
Lees meer berichten op Sargasso