Microsoft's security blog describes the fight against a new "AI-powered cybercrime platform" offering phishing-as-a-service, with AI-tailored lures and analyses of compromised inboxes (to identify high-value targets). The site compromised more than 12,000 inboxes in over 10,000 organizations around the world, compromising business accounts "at scale" with automated attacks and prebuilt phishing templates. AI tools could even sift through a victim's mailbox to help engineer better phishing messages.

To disrupt EvilTokens Microsoft worked with other organizations, including Cloudflare, Coinbase, OpenAI, Railway, SpyCloud, Shadowserver Foundation, and TRM Labs to Health-ISAC (a non-profit helping health sector organizations share cyber threat information).

"Fifty sites seized and 150 domains disabled in a single action is only possible when the hosting providers, the exchanges, the model providers and the data holders all move at the same time," security company SpyCloud told The Hacker News.

From Microsoft's security blog:
Microsoft also notified affected customers, helped remediate compromised accounts, and shared intelligence to support further defensive and investigative action... Microsoft worked closely with specialist officers from the Metropolitan Police Service's cybercrime team, sharing intelligence that enabled officers to take operational action in the United Kingdom. On September 11, 2026, officers arrested two men, aged 32 and 38, and seized digital devices and other items for examination... While EvilTokens used AI to identify targets and prioritize fraud opportunities, Microsoft investigators used reverse engineering and AI-powered tools to analyze evidence, accelerate the investigation, and identify the infrastructure supporting the service...

Campaigns leveraging EvilTokens have impacted organizations in various industries, including wholesale distribution, construction, financial services, real estate, higher education, and healthcare, with the highest concentrations of observed victim activity in the United States, Canada, the United Kingdom, Australia, India, and France. Working with partners, Microsoft's Digital Crimes Unit (DCU) facilitated a coordinated disruption of infrastructure used to operate the EvilTokens service.

Sometimes stolen tokens were used to give new devices access to a victim's inbox. (A code authenticating the new device was sent to the targeted user, who unknowingly authorize the threat actor's session and grants access to their account...) But "AI was not simply helping attackers write more convincing messages," says another Microsoft blog post. "It helped them decide who to target, who to impersonate, and how to most effectively exploit the relationship to extract as much money as possible."
The significance of EvilTokens extends beyond its rapid growth and global reach. It offers an early warning of what happens when cybercriminals combine stolen access with AI capable of understanding how an organization works... Its AI tools could summarize and translate emails, surface financial conversations, map organizational roles, identify trusted relationships, and recommend potential targets. Preset prompts offered to find wire-transfer discussions, identify the organization's "money movers," locate vendor invoices, and determine the best people to impersonate. Sold through Telegram for a $1,500 initiation fee and a recurring $500 subscription, EvilTokens combined account compromise, mailbox analysis, target selection, and fraud preparation in a single service. Capabilities that once required experience across identity attacks, cloud systems, social engineering, and financial fraud were available through a ready-made interface.
Investigators found evidence that large portions of EvilTokens had been "vibe coded," with AI helping its creators build the platform itself. They also determined that EvilTokens drew on capabilities from multiple AI models. The result was more than a collection of attack tools. EvilTokens packaged much of the fraud process into a commercially run service, complete with subscription pricing, customer support, management dashboards, and tools designed to move customers from account access toward financial exploitation.

Read more of this story at Slashdot.

Isack Hadjar will continue to partner Max Verstappen at Red Bull for the 2027 season.

Nadat de totale capitulatie van Arriva en het niet beboeten van tussen Zwolle en Emmen zwartrijdende veiligelanders toch enige ophef veroorzaakte, is die ontstane ophef nu dan eindelijk betreurd. Heel gek maar het niet langer controleren van de zwartrijders bleek niet de oplossing tegen zwartrijden. Sterker, het aantal zwartrijders nam direct toe zo vertelt de Arriva-regiodirecteur aan RTV Drenthe: "Normaal zo'n 200 maar nu 600." Ja misschien was die capitulatie dan wat al te gortig, maar ook hernieuwde controles zullen het masturberen en messen trekken natuurlijk niet stoppen, en dan kosten ze ook nog eens veel centjes: "En het is een heel dure oplossing. Die betalen we nu zelf maar hiervoor gaan we om tafel met de provincies en misschien moet dat bonnetje wel naar Den Haag worden opgestuurd." U ziet, er is géén oplossing en uiteindelijk betalen we straks allemaal mee aan treinkaartjes voor overlastgevende, zwartrijdende asielzoekers.

Het wordt allemaal extra lollig als je terugdenkt aan al die keren dat onze politici (meestal D66'ers) dagdromen van een kernoorlog met de Russen terwijl je nu weer bevestigd krijgt dat onze krijgsmacht die hele Grebbeberg niet eens haalt. Van onze 22 zwaarste wapensystemen (denk aan straaljagers, gevechtshelikopters, tanks, schepen) zijn er 13 niet of slechts gedeeltelijk inzetbaar. Dat is MEER DAN DE HELFT. En allemaal een grote bek over die Russen, en allemaal nog één keer waarschuwen, en allemaal de wijsvinger omhoog, en allemaal ook nog denken dat ze Israël-Palestina wel effe kunnen oplossen. Als de Russen aan de poort staan vouwen we binnen een dag de handjes met een schaaltje borsjtsj op tafel. Alles is stukkapotbezuinigd door de VVD, waar ze nu maar weer tetteren dat we er meermeermeer geld in moeten pompen. Het is allemaal niet nieuw en u wist het ook al: militairen moeten tijdens oefeningen 'pang pang' roepen, trucks staan stil in de garage, er is geen munitie, kanonnen van schepen werken niet, vliegtuigen kunnen de lucht niet in en de rest hebben we aan Oekraïne gegeven, aan Finland en Peru verkocht of is domweg nep. "Om welke wapens het gaat en wat de gebreken precies zijn, is geheim om tegenstanders niet wijzer te maken." Nee ja, maakt ook niet uit, het loopt die Russen toch al dun door de broek.

TypeSafe’s Jev, launched last week, behaves differently from the standard frontier models that everyone is now used to and has therefore quickly attracted plenty of scrutiny and interest as developers explore how to work with this technology. Jev’s output is more restricted than the chatty ask-me-anything approach of other LLM-powered chatbots. Basically, Jev is a classifier with brains. When given a set of data, it returns predefined “typed” decisions that the developer decided on beforehand, along with probability distributions and, for some query types, a confidence level that can then be used to make decisions and automate processes. As Brian Eno has often said, greater limitations frequently spur greater creativity. In the week since Jev’s release, developers have flocked to the service, at least to test it out. FPV Ventures partner Nikunj Kothari set up a site called Jevable to collect prototype Jev apps posted on X. Jevable hosts developer tools and productivity utilities, some frivolous. One app translates plain English into “unnecessarily fancy prose.” Another allows the user to add an “Urgency” column to spreadsheet rows, which Jev can then rate from “no follow-up needed” to “urgent.” Another app gives people a virtual way to see what clothes would look like on them. In a mockup, Jev reads the transcript, consults a list of clothing and changes the outfits on an image of the user in real time. Cost is $0.0011 per decision, and it takes Jev ~620 ms to show how awful you will look in that Hawaiian shirt you're thinking of buying. Gaming hacks are another favorite. There are apps for speeding through Doom, Tetris, League of Legends, Settlers of Catan, and chess (where Jev lost to the GLM 5.3 open-weight model but was far cheaper to run). Perhaps the most extreme expression of coder curiosity has been to use Jev to emulate a CPU, which is useful mostly in terms of entertaining the geek fixation with recursion. To this end, someone coined the term “JevOps” to describe the “end game” of “running all code” on Jev-based virtualization. “JevOps” is still only a meme, not a discipline. For now. What devs can do with Jev Jev has been likened to a smart function call. You give it an input and it returns a defined output, using a structured decision model. TypeSafe calls it a “System One” model, one designed to make fast, highly structured decisions. Users submit data to an API for analysis, and can interrogate their data with three possible types of questions: A Choice, a Score, or a “Noul” (a probability score of truthfulness between 0 and 1), which are all Jev primitives. Jev provides confidence levels with the answers it returns to the Choice and Score inquiries. Because Jev does not generate free-form text, the user must explicitly define the schema and candidate options beforehand for Choice and Score queries. So using Jev requires some old-school manual configuration ahead of time, compared to the free-wheeling prompting required to generate LLM responses. The developer must think about what they want to accomplish in terms of these questions, perhaps by breaking up their task into a series of them. TypeSafe’s documentation recommends using a question like “Does this message convey urgency?” over a more open-ended question like “Analyze this message and determine the best course of action.” The structured response brings a number of advantages. One is that it means Jev doesn’t have to contemplate how to structure the answer for the user. TypeSafe says Jev can return an answer in as little as 150 ms, fast enough for some interactive and real-time applications (hence the coder fascination with using Jev to speed through games). Likewise, Jev’s service is considerably cheaper than standard frontier LLMs – input tokens are $0.042 per million tokens and there is no charge at all for output tokens. “If many useful semantic judgments were affordable within our application’s response-time budget, what would we design differently?” asked TypeSafe technical staff member Eugene Shvarts, in a GitHub README page for an LLM prompt to evaluate Jev’s usefulness for any given project. Possible workloads that might benefit from the Jev format could include job recruiting, as well as screening scientific papers to ensure they have all the required sections. It could manage software that otherwise would require a human in the loop. Jev creator Diogo Almeida suggested using Jev to route tools, and MCP calls for other models. How smart is Jev? “How intelligent is this model? That’s what I’m not able to figure out,” said AI YouTube personality Mo Bitar in a video. The demos are fun, but how accurate are the results? Jev is an LLM, but thus far, we have limited insight (or benchmarks) into Jev’s intelligence. “I know it’s fast. I know it’s cheap, but is it good?” Bitar suspects it would work best with static self-contained training sets, such as for e-mail spam or online shopping. He said predictive work, like suggesting stock picks, may not be a smart use of Jev. Digging a bit deeper was engineer Archer Hume, who reported how he probed Jev with 10,000 API calls. (TypeSafe runs Jev as an API-based service, though others have built several open source classifiers similar to Jev itself, such as Jeff and Nimble.) Hume surmised that Jev has the deep knowledge of an LLM, but it doesn’t try to predict the text it needs to feed back to the user. Rather, it calculates decision probabilities directly from the model's internal representations. Nonetheless, others see Jev as a move in the right direction, namely beyond the loquacious and sometimes deceptive interface of today’s super-powered LLMs. “It’s time to move past the idea that what we need is smarter frontier models. What we need is smarter systems,” noted Adam Jacob, CEO of the agentic software provider Swamp Club, in an X message. Intelligence is fine, but correct, repeatable results are also necessary. Anthropic researcher Andrej Karpathy agreed that Jev carves out a new space in the emerging AI market. Jev “revealed latent demand [...] that was under-invested into because of a race to higher intelligence,” he wrote on X. The demand that Jev may address is for a single-token LLM with low latency and “acceptable intelligence,” he wrote. ®

A few weeks ago I took part in the SIGCOMM 2026 Education Workshop, provocatively titled “Networking Education in the Age of AI”. Perhaps that title isn’t provocative to most educators today, but it is to me: I’ve repeatedly voiced my skepticism about AI in education (and other fields). I was also a student in another “age of AI” in the mid-1980s, which was followed by one of several “AI Winters,” but of course that couldn’t happen again, right? Fortunately there was much more to the workshop than its title might suggest, and Larry and I came away with some fresh energy and new ideas on what we still need to do for our 7th edition. I should mention that the event was a successful hybrid event, thanks to some serious effort by the organizers and support from SIGCOMM to use professional camera operators and audio gear. There was no escaping the early wakeup call to attend an event eight time zones away, but at least I didn’t need to fly anywhere. The large number of remote participants and high-quality setup ensured that the interactions never devolved into local-only discussions (although I missed the coffee breaks). I’m going to have to leave out a lot of what was good about the workshop (especially since I only joined at lunchtime) but I recommend taking a look at the accepted papers and artifacts to get a sense of the level of creativity and enthusiasm that was brought to the occasion. Notably, the papers were not actually presented; in some cases they were summarized or provided a jumping off point for a discussion. But this was a real working session, not a set of paper presentations. Engaging students with design One highlight for me was co-chairing an open mic session with Jim Kurose. Jim’s networking book (co-authored with Ken Ross) is the leader in our field, with Computer Networks: A Systems Approach at best a distant second. In a discussion about different teaching approaches including the use of labs as a primary teaching tool, I asked a question about the role of programming assignments in driving adoption of a textbook, and Jim’s answer was something like “programming exercises, Wireshark labs, etc.—all important, but don’t underestimate the value of nice, animated PowerPoint slides.” It’s a reminder that we have more work to do than just writing a book if we want it to be chosen for classroom instruction. One reason this is challenging is that neither of us has taught using our book for a long time – in my case, all my classroom teaching was in graduate classes that used systems papers rather than a textbook as the assigned reading. There were a dozen speakers in the open mic session, all of whom had something worthwhile to say, but I’ll highlight a few things that stuck with me. Karen Sollins shared some experiences in modeling her systems classes on law school case studies. The idea is that the professor doesn’t deliver a lecture but rather assigns papers that get students to talk about what goes on in systems papers. They might discuss questions such as “what constraints led to this system design” or “what alternatives were considered by the designers.” This contrasts with the more traditional approach (which I recall using when I was teaching) of walking the students through the design as I understood it, hoping they would walk away with some insights. This importance of getting students to engage with the challenges of the design process came up over and over, and it gets to the heart of what we are trying to emphasize in our new book. To take an example, we don’t simply want students to read our book to learn how TCP works; we want them to understand the tradeoffs that have been made and broad challenges that any reliable transport has to deal with, such as the difficulty of accurate round-trip time estimation and of achieving stability in a control system with imperfect knowledge of current conditions. One approach to getting students engaged in design has them tackle problems in class without the use of computers, described as “Networking Unplugged”. For example, pairs of students are given a piece of rope and asked to design a mechanism to send bits along it, leading them to “discover” encoding techniques such as NRZ and various forms of modulation. Of course there was plenty of discussion about using AI in teaching. One positive view is that students could be given bigger and more realistic system-building and measurement assignments because of the availability of AI coding agents to take on the implementation tasks. One paper made this case and combined it with suggestions on how to assess how well students are learning by getting them to discuss the design. Test the learning, not the implementation. I remain skeptical of the value of using LLM-generated code in production, because of the risks of hard-to-detect bugs and difficulty of maintenance (among other concerns), and my experience suggests code generation is a small part of building and shipping production systems. But as a tool to help students tackle more interesting and complex networking problems, I am willing to suspend disbelief. There is also a good argument for using open source models and shared research infrastructure especially given the dubious financial position of the AI model giants. I was intrigued by a discussion on how one becomes a networking educator. My contribution – I learned by watching and emulating the experts who I was lucky to work with at MIT – was not entirely satisfactory to me, and I continue to ponder this question. For one thing, I never had to supervise grad students myself, so there are some definite holes in my experience (which are growing in the “AI era”). An interview with me conducted in 2020 by SIGCOMM chair Matt Caesar, who generously calls me a great educator, contains a few ideas, but this seems like a topic we need to invest more time in, especially as we think about what extra materials need to accompany our next book. What remains at the core? Larry and I joined a breakout to discuss the questions: “What should remain at the core of networking education? Which traditional topics should we keep, and which should we rethink?” Larry started the discussion with the motivating example of QUIC, which is new enough, and complex enough, that it’s missing from a lot of introductory networking courses. His position (which I share) is that a student encountering QUIC for the first time should be able to make sense of it, by relating it to other things they already understand (like reliable transmission, congestion control, and end-to-end security). And from that it follows that we need to teach students enough about the underlying principles of networking and system architecture so that they can make sense of a new thing and fit it into their mental model. This brings us back to the centrality of understanding system design as a discipline, not just learning the details of the existing artifacts. We use the artifacts to illustrate principles at work and to highlight challenges that have existed since the early days of networking. We also highlight the role of judgement: deciding how to make certain tradeoffs by judging the relative importance of different axes by which a system is measured (performance, scalability, reliability, evolvability, etc.). This gave me my opening to elaborate on my belief that teaching mental models is central to what we as educators need to do. I managed to quote Rodney Brooks one more time on the symbol-grounding problem. He makes the point that robots can’t use transformer-like LLMs to reliably perform tasks, because LLMs don’t have grounding in the real world of physical objects in which robots operate. They manage symbols (words) but can’t connect those words to real objects. I believe this is equally true when the objects in question are networks. A real understanding of, say, transport protocols and their relationship to end-to-end security is not the same as how the words written about transport protocols normally show up in a document. Certainly this matches my experience from asking an LLM about QUIC and the Internet hourglass for a previous discussion about LLMs in networking education. I was challenged on the question of how one builds a mental model of networking, and my initial answer – that it is built up over years of experience – was rightly challenged by Jim as well. What can we teach in a one semester course if that’s the expectation? To take an example of a famously complex protocol, I think it’s fair to expect that a student can learn the broad design challenges that are tackled by a protocol like BGP, while we would not expect them to be able to configure BGP policies for an ISP at the end of one semester. So our approach takes the problem/solution model, where understanding the problem space is more important than learning every last detail of the protocol that addresses that problem. And a semester worth of such problems should give them a solid mental model to build on going forward. There was also a lively discussion about which principles need to be taught. We particularly discussed abstraction, which I think of as the hiding of details behind an interface or inside a model. As an example, Jim had suggested using Zoom to teach students about modern applications, which are increasingly not simple end-to-end connections but rather a rich distributed system with significant components living in cloud datacenters. (This is exactly the way we are explaining application architecture early in our new edition.) One way to apply abstraction in this case is to abstract away the details of the connection between the client and the datacenter. Not because they are uninteresting or unimportant, but because you need not worry about them if your goal is to understand the workings of a multipoint control unit (MCU) serving a large video conference. At the same time we need to teach about how abstracting away the details can lead to later problems, of which the initial design of HTTP over TCP is a famous example. Perhaps it was the presence of three senior textbook authors in the room that did it, but we did seem to have something like a consensus around a few ideas: teaching principles and the design process more than artifacts; helping students build a solid mental model of networking; and using a problem/solution approach rather than just teaching the current set of protocols. It’s clear that networking education is changing and the issue is top of mind for many SIGCOMM attendees. The workshop was both a bit of validation that we’re on the right track with our book, and a reminder that a book on its own won’t be sufficient. It’s a perfect time to be developing a new textbook, but we also need to develop additional teaching materials that will assist the community of educators in this changing landscape. Speaking of Rodney Brooks … … his new piece on time scales for technology deployment draws on his own experience with AI that goes back to the 1980s. He has a good track record predicting the rate of new tech deployment (and offers a good antidote to the current hype for AI). Yet another sobering paper suggesting that AI may be impeding students’ ability to learn. Very relevant to the discussions at the workshop. You can find all the SIGCOMM talks on YouTube, and a good place to start would be SIGCOMM award winner Walter Willinger’s keynote. We share some of his concerns about AI models and are big fans of his work on traffic modeling. ® Larry Peterson and Bruce Davie are the authors behind Computer Networks: A Systems Approach and the related Systems Approach series of books. All their content is open source and available for free on GitHub. You can find them on Mastodon, their newsletter right here, and past The Register columns here.

Snel afgeleid, impulsief, altijd met tien dingen tegelijk bezig, moeite met stilzitten of juist eindeloos uitstellen. Het zijn eigenschappen die vrijwel iedereen herkent. Tegenwoordig krijgen ze ook gemakkelijk het etiket ADHD. Dat roept een interessante vraag op: is ADHD werkelijk een aantoonbare aandoening of hebben we een verzameling menselijke karaktereigenschappen tot stoornis verklaard?

Het wetenschappelijke antwoord is genuanceerder dan beide kampen soms doen vermoeden.

Om te beginnen bestaat er geen medische test die ADHD kan aantonen. Geen bloedwaarde, hersenscan of genetische test geeft de uitslag ‘ADHD’. De diagnose wordt gesteld aan de hand van gedrag, voorgeschiedenis en de mate waarin iemand in het dagelijks leven wordt beperkt. Volgens de richtlijnen moeten de kenmerken bovendien regelmatig voorkomen, in minstens twee belangrijke omgevingen, bijvoorbeeld thuis én op het werk, en daadwerkelijk tot beperkingen leiden.

Karaktertrekken op een glijdende schaal

Daarmee bevat de sceptische vraag wel degelijk een kern van waarheid. Onoplettendheid, impulsiviteit en hyperactiviteit zijn geen eigenschappen die uitsluitend voorkomen bij mensen met ADHD. Ze zijn dimensioneel: iedereen bevindt zich ergens op die schaal. De psychiatrie trekt vervolgens een grens waar de combinatie van kenmerken zo sterk en hardnekkig wordt dat iemand er substantieel door wordt gehinderd.

Maar daaruit volgt niet dat ADHD willekeurig is bedacht. Een van de sterkste argumenten daarvoor komt uit genetisch onderzoek. Tweelingonderzoek vindt consequent een sterke erfelijke component. Voor ADHD-kenmerken liggen schattingen vaak rond de 70 tot 80 procent. Dat betekent niet dat ‘80 procent van iemands ADHD genetisch bepaald is’, maar dat genetische verschillen een groot deel verklaren van de verschillen tussen mensen in een onderzochte populatie. Recent genetisch onderzoek bevestigt dat beeld: er bestaat geen enkel ADHD-gen, maar zeer veel genetische varianten dragen elk een klein beetje bij aan de kans op ADHD.

Ook bij hersenonderzoek worden gemiddeld verschillen gevonden tussen groepen mensen mét en zonder ADHD. Maar de overlap is eigenlijk te groot. Je kunt dus niet naar het brein van één persoon kijken en zeggen: kijk, daar zit de ADHD.

Echt én door mensen afgebakend

Misschien is dat de beste manier om naar ADHD te kijken. De onderliggende verschillen in aandacht, impulscontrole en activiteit zijn echt, meetbaar en sterk erfelijk. De precieze grens waarop we die verschillen ADHD noemen, is daarentegen een menselijke, klinische afspraak.

Dat is niet zo uitzonderlijk. Ook hoge bloeddruk loopt geleidelijk op, terwijl artsen ergens een grens moeten trekken waar behandeling zinvol wordt.

Een grote internationale consensusanalyse verzamelde 208 conclusies over ADHD waarvoor volgens de auteurs stevig empirisch bewijs bestaat. De wetenschap ondersteunt dus niet het idee dat ADHD simpelweg een verzonnen etiket is. Maar evenmin bestaat er één biologisch kenmerk dat mensen keurig verdeelt in ADHD en geen ADHD.

ADHD is daarmee zowel een verzameling menselijke eigenschappen als een echte klinische aandoening. Het verschil zit uiteindelijk niet alleen in welke eigenschappen je hebt, maar vooral in hun intensiteit, combinatie, duur en de problemen die ze in het dagelijks leven veroorzaken.

Terwijl jij ruim €2,40 per liter betaalt aan de pomp, heeft het Poolse lagerhuis vorige week een wet goedgekeurd die oliebedrijven verplicht 60 procent van hun overwinsten af te staan. De opbrengst, geschat op circa een miljard euro, moet worden ingezet om brandstof voor Poolse consumenten goedkoper te maken. In Nederland staat zo'n maatregel niet eens op de politieke agenda.

De Sejm stemde: 237 voor, 202 tegen

De Poolse Sejm nam het wetsvoorstel op 18 september aan met 237 stemmen voor, 202 tegen en één onthouding, schrijft The Vermilion. De heffing van 60 procent geldt voor bedrijven die vloeibare brandstoffen produceren, importeren of verhandelen in Polen. Als maatstaf geldt de winstmarge van elk bedrijf in 2025, verhoogd met 20 procent. Alleen winst boven die drempel wordt aangeslagen.

De Poolse overheid verwacht circa 4 miljard zloty (ruim 900 miljoen euro) op te halen. Dat moet de kosten dekken van eerdere noodmaatregelen om de brandstofprijs te drukken, waaronder een prijsplafond dat eerder dit jaar 4,7 miljard zloty kostte en een tijdelijke btw-verlaging op brandstof.

Niet de volledige winst wordt belast, alleen het deel boven de marge van 2025, verhoogd met 20 procent.

President Nawrocki torpedeerde de eerste poging

Het is de tweede poging. In juli weigerde president Karol Nawrocki de eerdere versie te ondertekenen. Nawrocki, een bondgenoot van de nationalistische oppositie, stuurde het voorstel door naar het Constitutioneel Tribunaal omdat het retroactieve karakter volgens hem grondwettelijke bezwaren opriep, meldde Notes from Poland. Het oorspronkelijke tarief van 75 procent was na overleg met de sector al teruggebracht naar 60 procent, maar ook dat hielp niet.

Minister van Financiën Andrzej Domański beschuldigde de president ervan de kant te kiezen van brandstofconcerns. Premier Donald Tusk drong er publiekelijk op aan dat Nawrocki de herziene wet ditmaal wel ondertekent. Of dat gebeurt, is nog niet zeker: het wetsvoorstel moet eerst nog langs de Senaat.

Warschau wacht niet op Brussel

Op de zijlijn van de informele Ecofin-bijeenkomst in Dublin op 18 en 19 september maakte Domański duidelijk dat Warschau niet van plan is te wachten tot de EU een oplossing vindt, schrijft The Vermilion. Zes EU-landen, waaronder Duitsland, Italië en Polen, drongen eind augustus al aan op een EU-brede windfall tax. De Europese Commissie houdt voorlopig de boot af en beschouwt belastingheffing als een zaak van de lidstaten zelf.

Over hoe Duitsland zijn accijnsverlaging wil financieren via een heffing op de overwinsten van Shell en BP schreven we eerder in Duitsland laat Shell en BP meebetalen aan goedkoper tanken. Zou dat in Nederland ook schelen? Daarin ook: de T&E-cijfers die laten zien dat acht oliemajors in de eerste helft van 2026 samen €7,5 miljard aan overwinsten boekten in de EU.

De Nederlandse benzineaccijns is de hoogste van Europa. Een heffing op oliebedrijven ontbreekt.

Wat het voor jou betekent

• De Poolse wet raakt alleen bedrijven op de Poolse markt. Je Nederlandse tankbeurt wordt er niet goedkoper van.
• In Nederland is de accijnskorting op benzine verlengd tot eind 2027. Zonder die korting zou de accijns circa €1,03 per liter bedragen in plaats van de huidige €0,84.
• Het Poolse voorbeeld kan het EU-debat over een windfall tax versnellen. Vervolgoverleg onder EU-ministers staat gepland voor oktober.
• Zolang Den Haag niet kiest voor een heffing op oliebedrijven, bepalen de olieprijs en de Nederlandse accijns wat jij aan de pomp betaalt.

Bronnen: The Vermilion · Notes from Poland · Regfollower · Transport & Environment

Bestel je volgend jaar een rondje van vijf pils in de kroeg, dan betaal je daar door de nieuwe accijnsindexatie anderhalve cent meer belasting op. Klinkt als niets, maar het verschil met alle eerdere accijnsverhogingen is dat deze stijging niet eenmalig is: het kabinet stelt voor om vanaf 1 januari 2027 een jaarlijkse indexatiesystematiek voor de alcoholaccijns in te voeren, gekoppeld aan de inflatie.

0,3 cent per glas, maar dan elk jaar opnieuw

In tegenstelling tot andere accijnzen kende de alcoholaccijns tot nu toe geen automatische indexatiesystematiek, waardoor de reële hoogte ervan bij inflatie relatief afnam. Dat verandert. Voor een standaardglas bier van 250 ml met 5 procent alcohol stijgt de accijns inclusief btw van €0,123 naar €0,126, becijferde Man-Man.nl. Dat is 0,3 cent per glas. Bij een glas wijn van 100 ml met 12 procent alcohol gaat het van €0,116 naar €0,119.

Per glas merk je het nauwelijks. Maar het mechanisme is structureel: in 2032 zal de accijns gemiddeld zo'n 1,5 cent per glas hoger zijn dan nu, becijferde STAP. Bedrijven die alcohol verkopen betalen de accijns en rekenen die waarschijnlijk door aan de consument, aldus de Rijksoverheid.

Per glas merk je het nauwelijks. Maar het mechanisme is nieuw: de stijging stopt niet meer.

Craft bier krijgt een dubbele klap

Naast de indexatie wil het kabinet de kleine brouwersregeling afschaffen. De regeling geldt nu voor brouwerijen die gemiddeld niet meer dan 200.000 hectoliter bier per jaar produceren en zij krijgen een accijnskorting van 7,5 procent. Het accijnsverschil bedraagt bij een glas bier met 5 procent alcohol €0,01, en bij een glas met 10 procent alcohol €0,02, aldus de Rijksoverheid. Branchevereniging CRAFT riep het kabinet in augustus 2026 op om de verhoging van tafel te halen. Eerder schreven we over hoe de stapeling van drie belastingmaatregelen een glas tripel op het terras tot 30 cent duurder kan maken.

In Duitsland betaal je tot negen keer minder accijns

Het prijsverschil met de buurlanden is al groot en wordt groter. De bieraccijnzen in Nederland zijn bijna twee keer hoger dan in België en zelfs vier tot negen keer hoger dan in Duitsland, afhankelijk van de soort bier. Concreet: voor bier met 8 procent alcohol betalen Nederlandse brouwers ruim zestig euro accijns per honderd liter, terwijl Duitse brouwers voor dezelfde hoeveelheid iets meer dan zeven euro betalen, meldde CRAFT in de Levensmiddelenkrant. Het verschil wordt groter doordat het Duitse kabinet juist heeft besloten om bier vrij te stellen van de alcoholaccijnsverhoging die daar volgend jaar wordt doorgevoerd.

In Nederland betaal je ruim zestig euro bieraccijns per honderd liter. In Duitsland is dat iets meer dan zeven euro.

De bierverkoop daalt al

De effecten van eerdere verhogingen zijn al meetbaar. In het eerste halfjaar van 2026 is 2,8 procent minder alcoholhoudend bier verkocht dan in dezelfde periode in 2025. Ten opzichte van 2024 bedraagt de daling zelfs 5,3 procent, blijkt uit cijfers van Nederlandse Brouwers. In de grensregio's daalde de bierverkoop sinds de accijnsverhoging van 2024 zo'n 4 tot 5 procentpunt sterker dan in de rest van Nederland, met de grootste impact vlak bij de Duitse grens.

De Raad van State plaatst kanttekeningen bij de verwachte opbrengst. Het kabinet verwacht dat de indexatie structureel €129 miljoen per jaar oplevert, maar de Raad wijst erop dat de opbrengst van vergelijkbare maatregelen, zoals de kansspelbelasting, ver achterbleef bij de verwachting. De verhoging van de tabaksaccijns leidde zelfs tot een belastingderving, doordat minder mensen rookten en meer mensen rookwaar in het buitenland gingen kopen.

Wat het jou per rondje kost

• Per glas pils (250 ml, 5%): 0,3 cent meer accijns in 2027, oplopend naar circa 1,5 cent in 2032.
• Per rondje van vijf pils: anderhalve cent meer in 2027, circa 7,5 cent in 2032.
• Per fles wijn (0,75 liter): accijns inclusief btw stijgt van €0,868 naar €0,890.
• Per liter whisky: accijns inclusief btw stijgt van €8,843 naar €9,064.
• Craft bier van een kleine brouwerij: daar komt vanaf 2028 nog €0,01 tot €0,02 per glas bij.

Nog niet definitief

De Tweede en Eerste Kamer moeten de wetsvoorstellen nog goedkeuren en stemmen in november en december over het Belastingplan 2027. Het minderheidskabinet heeft in de Tweede Kamer de steun van minimaal tien oppositie-Kamerleden nodig en in de Eerste Kamer zelfs van zeventien. CRAFT heeft een actiecampagne gestart en ontvangt Kamerleden bij brouwerijen om de gevolgen te laten zien. Wie zich wil uitspreken, kan de petitie op de website van de branchevereniging tekenen.

Bronnen: Man-Man.nl · Rijksoverheid.nl · Raad van State · Nederlandse Brouwers · CRAFT · Biernet.nl · Levensmiddelenkrant

NEW YORK (ANP) - Premier Rob Jetten heeft in New York een bezoek gebracht aan de lhbti-bar The Stonewall Inn. In 1969 braken daar rellen uit, wat leidde tot de wereldwijde protestbeweging voor lhbti-emancipatie.

Jetten is in New York voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. In gesprek met Nederlandse verslaggevers zei de premier dat lhbti-rechten wereldwijd onder druk staan. Ook in Nederland, waar volgens de premier de acceptatie voor de lhbti-gemeenschap achteruit holt. "Ik voel ook wel echt een persoonlijke betrokkenheid om te doen wat nodig is om ook de jongere generatie weer te laten zien: je mag jezelf zijn, ook in Nederland."

Lhbti-emancipatie gaat iedereen aan, zei Jetten. "Je ziet in landen waar lhbti-rechten als eerst worden aangevallen, dat daarna vaak veel andere rechten van andere minderheden volgen."

Gendertransitie

In gesprek met de Amerikaanse president Donald Trump heeft Jetten ook het belang van lhbti-emancipatie en de vrijheid om jezelf te kunnen zijn aangekaart. The New York Times schreef dinsdag dat een aantal grote ziekenhuizen in de VS hun behandelingen voor gendertransitie bij jongeren zal stopzetten.

Later deze week zal Jetten samen met de burgemeester van New York verschillende buurthuizen bezoeken waar "wordt gewerkt aan fatsoenlijk samenleven met elkaar, ongeacht wat je kleur, je afkomst of seksuele voorkeur is".

Negatiever

Deze week verscheen een rapport van het Trimbos-instituut en Universiteit Utrecht waaruit bleek dat Nederlandse jongeren de afgelopen vier jaar negatiever zijn gaan denken over homoseksualiteit. Het percentage jongens op middelbare scholen dat positief staat tegenover homoseksualiteit is bijna gehalveerd (40 naar 22 procent), terwijl dat bij meisjes daalde van 78 naar 51 procent.

Het kabinet denkt na over extra maatregelen, liet staatssecretaris Judith Tielen (Onderwijs en Emancipatie, VVD) in een reactie op het rapport weten. Ze zei dinsdag in de Kamer meer onderzoek te willen om zo tot een gerichte aanpak te komen.

Werner de Gruijter Nederland discussieert over box 3 terwijl investeringen achterblijven. Daaronder ligt een grotere keuze: investeren we kapitaal in de samenleving, of in bezit dat al bestaat? Werner de Gruijter Illustratie: Tomoe Gozen, Utagawa Kuniyoshi-school?. Nederland discussieert over box 3, de vermogensbelasting, maar komt er niet uit. Daaronder ligt echter een grotere keuze: sturen we kapitaal naar woningen, bedrijven, scholen en infrastructuur, of naar hogere prijzen van bezit dat al bestaat? Want kapitaal kan steeds bepalender worden in de kansen die we krijgen, maar tegelijk ook worden ingezet om nieuwe welvaart breder op te bouwen. Dus wat gaat het worden? Het was nog even spannend, zo berichtten tenminste diverse media. Vlak voor Prinsjesdag liep de coalitie vast op box 3, de vermogensbelasting. Daar werd plots de tegenstelling scherp zichtbaar. De VVD wilde snel een vermogenswinstbelasting invoeren, via een maatregel die de schatkist miljarden zou kosten en die vooral vermogenden ten goede zou komen. D66 en CDA wilden daar niet in meegaan zolang tegelijk op de sociale zekerheid werd bezuinigd. Het dilemma werd niet opgelost, het besluit werd vooruitgeschoven. Economische macht Dit klonk allemaal als een echo uit een ver verleden. Het raakt aan die oude politieke tegenstelling die al […]

Het bericht Wat voor kapitalisme willen we eigenlijk? verscheen eerst op Frontaal Naakt.

De PVV is uitgespeeld in de coalitievorming in Papendrecht. Dat zegt Nikita de Ruiter, fractievoorzitter van de partij die bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen de meeste stemmen kreeg. Volgens De Ruiter wordt de PVV buiten de coalitie gehouden en zijn nu zes andere partijen met elkaar in gesprek om te kijken of zij formatiegesprekken kunnen gaan voeren. "We zijn teleurgesteld."

Riverdale’s Lili Reinhart does some heavy lifting in Ali Hazelwood’s hit book, but it’s not quite enough

Fans of the dearly departed Riverdale – or, moreover, admirers of all the batshit things the CW comic soap could make its bright young actors say with straining sincerity – have long rooted for Lili Reinhart. The Betty Cooper of yore was the best of that talented crop (Charles Melton and Camila Mendes among them) at rising above her subpar surroundings, her impressively expressive eyes able to sell the unsellable with complete conviction. She is the type of helplessly endearing performer suited to roles of naivety who masks surprise steeliness, as in her notable turn in 2019’s Hustlers or, better yet, romcoms, though there remains a dearth of worthy material. (A dual role in 2022’s Look Both Ways, a Netflix homage to Sliding Doors, didn’t cut it.)

At least on paper, The Love Hypothesis, a new romcom from Amazon Prime Video, should be that material. The BookTok sensation by neuroscientist turned author Ali Hazelwood presents an ideal Reinhart protagonist: extremely nerdy, in a periodic table way, yet conventionally beautiful, awkward and self-deprecating yet cutting when it counts, the type of sweet-presenting young woman who will shout “fuck” repeatedly in private. Which Reinhart’s Olive Smith, a young biology PhD student at Stanford, winsomely does in the film’s unsettlingly cold open, as a bleary-eyed Olive, blind from expired contacts, freaking out before her grad school interview and then boldly stating her cancer-solving intentions to a brusque, handsome professor in a lab bathroom.

Continue reading...

In Nederland werd dit jaar al bij 88 paarden een besmetting met het westnijlvirus vastgesteld – het topje van de ijsberg, volgens experts. De dieren kunnen ernstige neurologische verschijnselen krijgen. Vaccinatie verkleint het risico daarop, maar de dierenarts waarschuwt: dure en trage testen laten „soms wel drie weken” op zich wachten, wat de meldingsbereidheid ondermijnt.

ajpscs posted a photo:

EXPOSE MORE
東京で雨
© ajpscs

Rare and beautiful: Owl population booms following mouse plague. (Midwest and Wheatbelt regions, Western Australia)

De Nederlandse Autoriteit Persoonsgegevens (AP) adviseert ziekenhuizen, rechtbanken en andere organisaties om camerabrillen bij hen te verbieden. Dat meldde Tweakers gisteren. Directe aanleiding lijkt de Meta-bril (hiernaast hoe die er van ‘binnen’ uit ziet) te zijn, hoewel er natuurlijk meerdere leveranciers zijn.

Die brillen zijn vaak in strijd met de AVG, zo legt de toezichthouder uit:

Wilt u de opnames in bredere kring delen [dan thuis]? Bijvoorbeeld op sociale media? Dan geldt de uitzondering voor persoonlijk of huishoudelijk gebruik niet. U mag anderen niet zomaar filmen en de beelden op internet delen. De AVG bepaalt wanneer dit wel mag. Meestal betekent dit dat de mensen die op de foto’s en filmpjes staan, toestemming moeten geven.

‘Meestal’, want je kunt je ook beroepen op een eigen gerechtvaardigd belang te weten de vrijheid van informatie garen en verspreiden (“vrijheid van meningsuiting”). En dan krijg je die beruchte belangenafweging van privacy van de gefilmden versus jouw nieuwsbelang bij het maken en uitzenden van de beelden.

Nou ben ik de eerste om de AVG van anti-informatievrijheden te beschuldigen, maar specifiek bij camerabrillen heb ik er moeite mee een goed argument te verzinnen. Ik vind het wezenlijk anders dan met een ‘echte’ camera of zelfs een mobiel in de hand rond te lopen: daarvan ziet iedereen dat je het doet. Je moet enige moeite doen, en dat geeft een rem.

Een camerabril heb je altijd op, of die filmt kun je van buitenaf niet zien (een klein wit lampje zie je toch niet in de buitenlucht). En daar komt bij dat de beelden naar Big Yankee Tech gaan om daar voor innovatieve dienstverbetering en algehele maatschappelijke vooruitgang (lees: killer drones bijtrainen) gebruikt te worden.

Een slimmerik heeft een app gemaakt die camerabrillen detecteert, met de onmiddellijke kanttekening dat mensen lastigvallen die zo’n bril dragen natuurlijk tegen de wet is.

Arnoud

 

Het bericht Toezichthouder adviseert ziekenhuizen en organisaties camerabrillen te verbieden verscheen eerst op Ius Mentis.

p-universe has added a photo to the pool: