OMIS (ANP) - De grote natuurbrand die donderdag uitbrak aan de Kroatische kust ten zuiden van Split is volgens lokale media snel onder controle gebracht, maar de gevolgen zijn dramatisch. Kroatische media melden dat er bij "de rampzalige brand" een dode en meer dan veertig gewonden zijn gevallen. Veertien gewonden zijn in ziekenhuizen opgenomen van wie de helft in levensgevaar verkeert.
De natuurbrand heeft in korte tijd huizen, auto's, boten en 1000 hectare olijfboomgaarden en dennenbos verwoest bij de badplaats Omis. Ongeveer 2000 mensen zijn voor het vuur op de vlucht geslagen en naar opvangcentra gegaan.
De president en de premier hebben het gebied vrijdag bezocht en hulp toegezegd, ook aan toeristen. Er zijn ook Nederlanders in opvangcentra terechtgekomen en naar een ander hotel gegaan, volgens reisorganisaties. President Zoran Milanović sprak van "een gruwelijke natuurramp die misschien niet natuurlijk was". Verreweg de meeste bosbranden ontstaan door menselijk handelen of nalatigheid.
FNIDEQ (ANP) - Veiligheidstroepen in bergen aan de Marokkaanse kant van de Spaanse Noord-Afrikaanse exclave Ceuta hebben volgens Spaanse media enkele honderden mensen ervan weerhouden een poging te doen de zwaarbewaakte grens over te steken. Het zou niet om Marokkanen gaan, maar overwegend om mensen uit zuidelijker gelegen Afrikaanse landen.
De Marokkaanse autoriteiten zijn zaterdag vooral beducht voor een poging van grote groepen Marokkanen om het Spaanse gebied binnen te dringen. Daar is wekenlang op sociale media over gecommuniceerd.
Het voorbeeld is 30 juli toen tienduizenden Ceuta binnendrongen en de Spaanse autoriteiten volkomen verrast waren. De Marokkaanse grensbewakers deden niets om de stroom in te dammen volgens Spaanse media. De mensen trokken over het strand en zwemmend rond een barrière in zee Spanje binnen. Marokko wil dat nu voorkomen en heeft in de wijde omgeving veel politie en militairen op de been.
Een dierbare overlijdt, en een paar weken later valt er een aanmaning op de mat. Op naam van iemand die er niet meer is. Veel nabestaanden denken dan: dat lost zichzelf wel op. Dat doet het niet. Sterker nog: één ondoordacht gebaar in het huis van de overledene kan de rekening zomaar op jouw bankrekening leggen.
Bezittingen én schulden gaan mee
Wie overlijdt, laat een nalatenschap na. Dat pakket bestaat uit alles: het spaargeld, de auto, de sieraden — en de creditcardschuld, de belastingaanslag en de openstaande zorgpremie. Is er een testament, dan staat daarin wie erft. Is dat er niet, dan wijst de wet de erfgenamen aan in een vaste volgorde, te beginnen bij de partner en de kinderen.
Zijn die er niet, dan schuift de kring op naar ouders, broers, zussen en verdere familie. Zo kan een neef die je nooit hebt ontmoet plotseling in beeld komen. Meestal met een leuke meevaller. Soms met de schuldenberg van een oudoom.
Een erfenis is geen cadeautje dat je alleen mag uitpakken als er iets leuks in zit.
Drie keuzes, drie heel verschillende uitkomsten
Als erfgenaam heb je drie opties. Zuiver aanvaarden betekent: alles overnemen, inclusief de schulden. Zijn die groter dan de bezittingen, dan moet je het verschil uit eigen zak bijleggen.
Beneficiair aanvaarden is de veilige middenweg. Je accepteert de erfenis alleen voor zover die positief is en bent niet aansprakelijk voor een tekort. In ruil daarvoor moet je de nalatenschap volgens wettelijke regels afwikkelen — vereffenen heet dat. Doe je dat niet goed, dan kun je alsnog persoonlijk opdraaien voor de schulden.
Verwerpen is de derde weg: je bent geen erfgenaam meer, je krijgt niets en betaalt niets. Let op het staartje: door jouw verwerping kunnen je kinderen erfgenaam worden. Wil je dat niet, dan moet je ook namens je minderjarige kinderen verwerpen. En bedenk het goed, want een verklaring van verwerping kan niet worden teruggedraaid.
De fout die het meest wordt gemaakt
Neem je de televisie mee, verkoop je de auto of betaal je een openstaande rekening met geld van de overledene, dan geldt dat volgens de wet als zuiver aanvaarden. Je hebt dan gekozen zonder dat je het doorhad. Één uitzondering: de uitvaart betalen uit de nalatenschap mag wel.
Die ene doos met spullen die je ‘even meeneemt’ kan je duizenden euro’s kosten.
Sinds september 2016 is die val iets minder diep. Word je na zuivere aanvaarding verrast door een schuld die je echt niet kon kennen, dan kun je binnen drie maanden na de ontdekking de kantonrechter om hulp vragen.
En als niemand de erfenis wil?
Verwerpt iedereen, of is er niemand te vinden, dan is de nalatenschap onbeheerd. Het Rijksvastgoedbedrijf gaat dan op zoek naar erfgenamen via de Basisregistratie Personen, persoonskaarten en openbare bronnen. Levert dat niets op, dan wordt de boedel te gelde gemaakt en gaat het geld naar de consignatiekas van het ministerie van Financiën. Daar blijft het twintig jaar beschikbaar voor wie zich alsnog meldt. Daarna vervalt het aan de Staat.
Schuldeisers blijven dan met lege handen achter. Dat is hard, maar het alternatief — nabestaanden opzadelen met andermans rood staan — vond de wetgever nog een stuk harder.
Meer weten?
WERKENDAM (ANP) - Een 52-jarige man uit Werkendam (Noord-Brabant) is vorige week door geweld om het leven gekomen, meldt de politie. Een man van 41 is aangehouden op verdenking van mogelijke betrokkenheid bij de dood van het slachtoffer. De verdachte is vrijdag voorgeleid aan de rechter-commissaris. Die heeft besloten dat hij langer vast blijft zitten, maakt de politie zaterdag bekend.
Het slachtoffer werd in de nacht van 7 op 8 augustus zwaargewond aangetroffen in een pand aan de Merwestraat. De man werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht, maar hij overleed nog diezelfde nacht aan zijn verwondingen.
De politie heeft de volgende dag een man aangehouden die op het moment van het geweldsincident in hetzelfde pand aanwezig was. Hoe het slachtoffer precies om het leven is gekomen, is nog onduidelijk. De politie doet nog onderzoek.
GEY (ANP/DPA) - De grote natuurbrand in het Duitse Hürtgenwald, circa 20 kilometer ten zuidoosten van Aken, wordt volgens de autoriteiten met succes bestreden. "De nacht was goed", zei lokaal bestuurder Ralf Nolten over het blussen. Belangrijk onderdeel van de bestrijding was ook de aanleg van meer of bredere brandgangen door het Duitse leger. Daarbij zijn vier gepantserde bergingsvoertuigen van de Bundeswehr ingezet.
De brandhaarden kunnen zo niet meer overslaan naar aangrenzende terreinen. De situatie is volgens Nolten niet meer te vergelijken met die van vrijdag. "Gisteren ging het om een strijd en nu gaat het om gecontroleerd werk". Het dorp Gey blijft vooralsnog ontruimd en het blussen kan volgens lokale media nog lang duren.
Read more of this story at Slashdot.
OPINIE - Opeenvolgende hittegolven, gigantische bosbranden en enorme droogte en de zomer is nog niet voorbij. Hoog tijd dat we de klimaatcatastrofe benoemen voor wat zij is en ons verenigen tegen ontkenners, betoogt socioloog en pedagoog Mieke van Stigt.
Bij zomer denken we graag aan een tijd van zorgeloosheid: van buiten genieten van de zon, van de zeelucht in je haren en van lange avonden buiten zitten en naar de sterren kijken.
Dit idyllische beeld wordt steeds lastiger vol te houden, al is terwijl ik dit schrijf de zomer amper op de helft. Dagelijks zien we op het Franse nieuws, dat we als francofielen graag volgen, beelden van ongekend veel en zware bosbranden door de extreme hittegolven die ze daar zo mooi canicule noemen. Ook in Spanje, Griekenland, Portugal woeden hevige branden. Die zorgeloze vakantie kun je inmiddels wel vergeten. Vakantiegangers kregen het advies om de auto vluchtklaar te zetten en belangrijke spullen bij zich te houden. Niettemin zijn er inmiddels toeristen omgekomen, huizen afgebrand en honderdduizenden inwoners en vakantiegangers geëvacueerd.
Voor de inwoners is het een ramp. Er zijn dit jaar al drie hittegolven geweest en de vierde is op komst. De problemen die dat geeft: smeltend asfalt, strandende treinen en bloedhete huizen. In Parijs overleed bijvoorbeeld een 66-jarige vrouw in haar onbeschermde appartement onder een zinken dak. Sowieso kwam de regio plek tekort in de mortuaria wegens de enorme oversterfte door de hitte, tot nu toe bijna 6000 doden bovenop het normale aantal. Tel hierbij op de onweersbuien met bizar grote hagelstenen, de tornado’s en modderstromen, dieren die omkomen in de branden of van de droogte, mislukkende oogsten. Het is allemaal niet leuk meer.
Als er iéts is wat deze zomer duidelijk wordt, is het dat wat we eerst heel neutraal klimaatverandering noemden, die wellicht rond 2050 merkbaar zou worden, nú al een full-blown klimaatcatastrofe van ongekende proporties blijkt te zijn.  En we weten niet wat ons nog te wachten staat, als straks de oceanen hun tipping point bereiken.
Veel mensen hebben moeite met deze nieuwe realiteit en gaan zwaar in de ontkenning. Regelmatig worden boodschappers van het slechte nieuws aanvallen, variërend van hoon- en haatreacties en dreigingen met geweld via de socials tot en met fysieke aanslagen. Ook in de politiek overheerst de afweer. De Amerikaanse president Donald Trump noemde klimaatverandering een hoax en een con job (oplichterij), Thierry Baudet had het over groene gekte en Geert Wilders sprak van klimaatgekkies.  Zij geven brandstof en rechtvaardiging aan de haat tegen klimaatbewustzijn.
Niet voor niets: juist politiek rechts – en dat zijn inmiddels bijna alle partijen – is sterk verbonden met de belangen van bedrijven en het grootkapitaal. Denk aan de BBB die ontstaan is vanuit behartiging van de belangen van grote agrobedrijven en niet van de boeren. Denk aan de politie die bij protesten graag met boeren babbelt maar vreedzame klimaatdemonstranten (activisten genoemd) met honderden tegelijk, of zelfs in hun huis, oppakt.
Ondertussen verdwijnt de kans dat klimaatdoelen gehaald worden achter de rokende horizon. Bedrijven krijgen juist lánger de tijd om aan klimaateisen te voldoen. De politiek is ruimhartig met subsidies, terwijl er nauwelijks gehandhaafd wordt. Zo is de luchtvaartsector grotendeels vrijgesteld van BTW en accijnzen. Slaagt Shell erin om in Nederland geen cent belasting te betalen, kan het vervuilende Tata-Steel rekenen op miljarden subsidie om te vergroenen (terwijl directieleden per persoon een miljoen euro per jaar opstrijken) en wordt Schiphol ondanks ontbrekende milieuvergunningen, geen strobreed in de weg gelegd. Terwijl de vleesindustrie een van de grootste vervuilers is, wordt het stikstofdebat vakkundig over de zomer heen getild.
Natuurlijk wordt er aan innovatie gedaan, bijvoorbeeld te zien in de enorme opkomst en populariteit van zonnepanelen. Het is alleen lastig dat die ontwikkeling indruist tegen de belangen van energieleveranciers die hun winst zien verdwijnen als mensen zelf voor hun energie zorgen. En dús schaft de politiek de salderingsregeling af.
Burgers worden aangemoedigd om hun energieverbruik te verdelen om piekmomenten te voorkomen en om korter te douchen. Tegelijkertijd schieten energie- en water slurpende datacenters sneller uit de grond dan paddenstoelen in de herfst en wil Musk een miljoen datacenter satellieten om de aarde laten draaien. Zeg maar dag tegen je sterrenhemel.
Terwijl AI ons door een stel miljardairs door de strot wordt geduwd als de technologie van de toekomst, worden kennis en informatie gemonopoliseerd en desinformatie verspreid. Bovendien worden datacenters ook gebruikt door inlichtingendiensten en grote bedrijven om vooral veel informatie over hun klanten te verzamelen.
De grootste clusterfuck is dat de politiek met name de economische belangen van grote bedrijven beschermt, dat de grootste vervuilers zich aan democratische besluitvorming onttrekken. De democratie dreigt in handen te vallen van de veroorzakers van de klimaatramp.
Terwijl sommigen zich nog niet laten overtuigen als hun eigen onderbroek in de fik staat, is de consensus onder klimaatwetenschappers bijna 100 procent. Sterker nog, al in 1972 waarschuwde de Club van Rome dat ons economisch systeem zijn grenzen zou bereiken. Ook Shell wist reeds in 1968 dat de fossiele industrie tot opwarming van de aarde zou leiden, Desondanks zette het bedrijf zijn  vervuilende fossiele activiteiten vrolijk voort. Voor wat we nu zien gebeuren wordt al decennialang gewaarschuwd.
Zorgen over het klimaat blijken inmiddels breed gedeeld. Uit cijfers over 2023 blijkt dat 67 procent van de Nederlanders zeker weet dat het klimaat aan het veranderen is en nog eens 27 procent acht het waarschijnlijk. Ook onder kinderen en jongeren – het gaat immers om hun toekomst- is een grote groep bezorgd, namelijk 78 procent. De polarisatie op dit gebied is duidelijk kleiner dan vaak wordt verondersteld. De steun voor klimaatmaatregelen juist veel groter.
De ontkenners en agressievelingen blijken sterk in de minderheid. Toch domineren zijn het verhaal. Vooral talkshows en online nieuwsrubrieken hebben meer belang bij ophef en extreme meningen – want kijkcijfers en hits- dan bij nuance. Dat versterkt het beeld dat we elkaar de kop afbijten. Het idee van polarisatie is een both sides drogreden, waarin beide partijen even schuldig zijn en de waarheid in het midden ligt.
Daar huist wel een groot probleem. Net als in de coronapandemie missen we sturing en een eerlijk verhaal, hetgeen niet bijdraagt aan doelgericht beleid.
De realiteit waarin we ons bevinden, is er niet alleen een van dreigende en actuele rampen, maar ook een van verwarring, haat en gebrek aan leiderschap. Hoe moeten we ons tot deze werkelijkheid verhouden? Paniek helpt ons niet, maar wegkijken is ook geen optie meer.
Allereerst is het belangrijk te beseffen dat wij, inwoners van Nederland, vooralsnog de mazzelaars zijn, ook al dreigen nu een tekort en straks mogelijk een te veel aan water in ons land. Elders betaalt men al de hoofdprijs, zoals in Afrika. Op dat continent bevinden zich volgens de Verenigde Naties 17 van de 20 meest getroffen landen. Daar zijn nu al droogte, mislukte graanoogsten, honger bij mensen en dieren en verwoestende overstromingen en modderstromen die honderden levens kosten. Dit, terwijl die landen juist de kleinste ecologische voetafdruk hebben.
Wereldwijd kost klimaatverandering jaarlijks vele honderdduizenden doden, aldus de World Health Organization.
Maar ook binnen Nederland zijn er grote sociale verschillen. Bijvoorbeeld tussen bewoners van oudere huizen of slecht gebouwde sociale woningbouw, waar het binnen bijna 40 graden wordt tegenover bewoners van zwaar geïsoleerde nieuwbouwhuizen waar het heerlijk koel blijft. Of tussen degenen met geld voor een airco en zonnepanelen en zij die amper geld hebben voor zonwering of daklozen die nauwelijks beschutting hebben tegen de warmte. Ook op scholen kan het tot 37 graden worden in de klas. En terwijl sommige werknemers in een kantoor met airco achter een bureau zitten, verrichten anderen zwaar werk in een werkplaats, fabriek of in de felle zon. Niet alle bedrijven hebben een hitteplan.
Je hoort vaak de mensheid zichzelf te gronde richt, dat we niks doen tegen klimaatverandering. Dat we zelf ook vlees eten, autorijden en vliegreizen maken. Hoewel er een kern van waarheid in zit, werken deze argumenten alleen maar verlammend. Het zijn, excuseert u mij de woordspeling, rookgordijnen die discussies onmogelijk maken en de echte schuldigen aan het oog onttrekken.
Want wie zijn die we? De mensheid opereert niet als één organisme. Het overgrote deel van de mensheid heeft part noch deel aan klimaatverandering. Een relatief kleine groep rijke mensen richt de grootste milieuschade aan. Zelfs binnen het welvarende Nederland zijn daarin verschillen zichtbaar.  Miljardairs blijken de allergrootste vervuilers.
Maar in een democratie hebben we hier toch zelf voor gekozen? Nergens heb ik een partijprogramma gezien dat méér, méér, méér bosbranden beloofde. Het klimaat was nauwelijks een onderwerp in de verkiezingsprogramma’s en al helemaal niet in de debatten. Ik zag wel hoe angsten werden omgeleid naar zondebokken. Nog steeds gaan de Kamerdebatten voortdurend over een handvol vluchtelingen. De manier waarop de opvang daarvoor beroerd wordt geregeld, belooft trouwens niet veel goeds voor een toekomst waarin we zelf massale opvang nodig kunnen hebben.
Wat de herrieschoppers ook mogen beweren: wij, de mensen die zich zorgen maken over de klimaatramp, zijn in de meerderheid. Alle pogingen tot polarisatie ten spijt: de behoefte aan een schone en veilige leefomgeving en een toekomst voor je kinderen is niet links, maar een universeel menselijke behoefte.
Want wie zijn die we? De mensheid opereert niet als één organisme. Het overgrote deel van de mensheid heeft part noch deel aan klimaatverandering. Een relatief kleine groep rijke mensen richt de grootste milieuschade aan. Zelfs binnen het welvarende Nederland zijn daarin verschillen zichtbaar.  Miljardairs blijken de allergrootste vervuilers.
Maar in een democratie hebben we hier toch zelf voor gekozen? Nergens heb ik een partijprogramma gezien dat méér, méér, méér bosbranden beloofde. Het klimaat was nauwelijks een onderwerp in de verkiezingsprogramma’s en al helemaal niet in de debatten. Ik zag wel hoe angsten werden omgeleid naar zondebokken. Nog steeds gaan de Kamerdebatten voortdurend over een handvol vluchtelingen. De manier waarop de opvang daarvoor beroerd wordt geregeld, belooft trouwens niet veel goeds voor een toekomst waarin we zelf massale opvang nodig kunnen hebben.
Wat de herrieschoppers ook mogen beweren: wij, de mensen die zich zorgen maken over de klimaatramp, zijn in de meerderheid. Alle pogingen tot polarisatie ten spijt: de behoefte aan een schone en veilige leefomgeving en een toekomst voor je kinderen is niet links, maar een universeel menselijke behoefte.
Het wordt tijd dat de journalistiek haar kritische rol weer serieus gaat nemen en de media hun maatschappelijke verantwoordelijkheid gaan inzien. Â Hoe meer mensen hen daarop aanspreken, hoe beter.
Laat je niet afleiden door beschuldigingen en drogredenen. Natuurlijk zijn aanpassingen in je eigen leven zinvol. Trek bijvoorbeeld die tegels uit je tuin, vlieg niet, eet minder/geen vlees en/of douche korter. Maar houd je aandacht wel gericht op de grote lijnen. Dat grote, ingrijpende maatregelen wel degelijk mogelijk zijn hebben we in de coronatijd gezien.
Er zijn nog steeds democratische instituties zoals de rechtspraak, die politici en bedrijven aan de wet houden – al is het een gotspe dat dat nodig is. Steun daarom groepen die collectief een bedrijf voor de rechter slepen. Sluit je aan bij een milieubeweging, loop mee in of verklaar je solidair aan de klimaatmars en ervaar de saamhorigheid. Collectief protest helpt, zo protesteert de bevolking van Albanië massaal en waarschijnlijk met succes, tegen de bouw van een resort door de schoonzoon van Trump, in een beschermd natuurgebied. En ook boycots werken, bijvoorbeeld van ChatGPT.
En houd elkaar vast, lieve mensen. Uiteindelijk hebben we elkaar nodig. Ik wens iedereen een veilige zomer.
[dit artikel is met toestemming overgenomen van Sociale Vraagstukken]Slecht nieuws voor planvertrouwers: er leek weer even een plan, om op te vertrouwen, maar het betreft bij nader inzien een grapje. Tijdens een toespraak riep Trump vannacht plots dat hij de Straat van Hormuz Amerikaans graag wil annexeren, maar na enig wikken en wegen was dat dus humor, en wil Trump de Straat van Hormuz niet annexeren. Nu zijn allemaal mensen die Trump letterlijk nemen weer heel erg boos, terwijl allemaal mensen die Trump serieus nemen weer eens geen enkele reden hebben om dat te doen. Ondertussen lachen ze in Iran in hun vuistje, en roept Revolutionaire Garde-bons Ahmad Vahidi dat 'de afgelopen zes maanden hebben laten zien dat de islam de wereld kan overheersen'.Â
Hoe dan ook: erg knap om steeds de doelpalen te verplaatsen, en alsnog aanhoudend eigen goals te blijven scoren.
Social