Welcome to Monday, the day upon which The Register offers a new instalment of "Who, Me?" – our reader-contributed column that shares your stories of messing up, 'fessing up, and somehow finding redress. This week, meet a reader we'll Regomize as "Oriel" who told us he once worked for a vendor of small business accounting software. This story comes from a time when software shipped on CD-ROMs and users bought it off the shelf in actual shops. The vendor released a new version each year and always shipped it before a major holiday that's celebrated with a giant meal. Oriel was part of the team whose job it was to get the package ready on time. In the previous year, they flubbed the job because the program didn't always install itself on some PCs running Windows 95 or Windows ME machines system due to registry corruption. "We wanted to increase our successful installation metrics, so in conjunction with the installation team, a key decision was made – by me – to force the updating of registry keys to enable the install," Oriel admitted. In his email to The Register, he asked the portentous question: "What could possibly go wrong?" What went wrong was that not long after the software was shipped, the vendor's support lines started getting calls from customers who complained that after installing the accounting package none of their other software would work. "Installing a new version of our application had borked the customer's machine completely," Oriel wrote. The company decided the best thing to do was to tell affected customers they should go and buy a new PC – and that it would pick up the bill, no questions asked. "In the week prior to the holiday, we replaced over 600 machines," Oriel told The Register. Oriel and his developer colleagues were of course told to fix the problem but couldn't reproduce it nor figure out their mistake. "To get a reproduction case we need a user's machine where the user had created a Windows Registry restore point prior to installing our application," Oriel explained. If the developers could find such a machine, the plan was to roll it back to the restore point, verify everything was in order before the customer installed the update, install the accounting software, and figure out the problem. The company tasked its support agents with finding a customer willing to surrender their PC, which proved difficult because few bothered to create a registry restore point. The day before the holiday, a customer volunteered their machine. This customer was located a few hours away by road, so an engineer got the job of visiting on the morning of the holiday to pick up the stricken machine, give the customer a shiny new system and configure it to their specifications. Said engineer did the job, which took so long he was invited to stay for the holiday meal, then returned to HQ with the broken box. The next day, Oriel and his colleagues got to work and found a fix, then created a version of the accounting application that wouldn't break any more PCs. Oriel was, of course, summoned into a meeting with senior execs to explain the situation and watched as they decided the best course of action was to pull buggy CDs from stores – which meant trashing CDs and packaging valued at $1 million. Have you made a mistake that broke customers' kit, or cost millions? If so, don't make the mistake of not sharing your story with The Register and click here to email the column. ®

Social

In zijn eerste grote interview na het grote midterm-verlies heeft Trump geen grote woorden meer over Iran. Bij 60 Minutes werd hem gevraagd of hij de oorlog met Iran nog verder wil laten escaleren en zijn antwoord was onveranderd Trumpiaans: "Nou, ik zoek het niet op. Ik denk niet dat er een reden voor is." Geef hem eens een reden! Tegen CNN zei hij overigens iets soortgelijks: "Het is hoogst onwaarschijnlijk dat het nodig zal zijn. Ze zijn een falend land. Ik zou het doen als dat nodig was, maar we hebben ze heel hard geraakt. Ik heb ze zo hard geraakt. Je weet niet hoe hard ik ze heb geraakt." Trump herhaalde zijn 'highly unlikely' zelfs tot vijf keer toe. En dat kan natuurlijk een paar dingen betekenen. 

Allereerst dat er toch wel hernieuwde aanvallen op Iran aan zitten te komen. Of dat die er niet komen. Of toch wel. Maar het kan ook zo zijn dat het niet nodig is. Toch kan het wel nodig zijn. Maar hoogst waarschijnlijk niet. Kan uiteraard wel. Alleen is het niet te verwachten. Bottom line: wie weet! Want ondertussen laat Rubio juist weten dat de onderhandelingen muurvast zitten door de 'onacceptabele' en soms 'belachelijke' eisen van Iran en heeft CENTCOM aangekondigd niet alleen meer de zeeblokkade te handhaven, maar ook transportatie van wapens via land te ontregelen. Allemaal om Iran nog wat verder in het economische en materiële ravijn te storten en gunstige voorwaarden voor een deal af te dwingen. Of die deal er spoedig komt? Hoogst onwaarschijnlijk.

Social

Hele interview Trump bij 60 Minutes

Social

UFC-baas Dana White perswoordvoerder 'was grapje' trouwens

Social

Rolling coverage of the latest economic and financial news

• Nvidia opens investigation after report CEO Jensen Huang was target of foreign intelligence

Nvidia’s shares are expected to drop when Wall Street opens later today.

Deutsche Bank analyst Jim Reid reports:

Asian equity markets are rallying this morning after Wall Street’s rebound on Friday, although concerns surrounding an internal investigation involving Nvidia CEO Jensen Huang are capping gains.

The company is down around -3.5% on platforms that provide weekend prices.

Continue reading...

UN climate summit will focus on how to implement the targets needed to urgently cut greenhouse gas emissions

• What is at stake at the UN climate summit and what can it achieve?

• Key players at the climate talks

Among the 70,000 registered attenders at today’s Cop will be civil society groups, Indigenous people from around the world, lawmakers from many countries, representatives of subnational governments, businesspeople and investors working on clean energy - and a number of fossil fuel lobbyists, whose repeated presence and influence at the annual “conference of the party” meetings of the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) has sparked protest.

Though Turkey is hosting, Australia will preside over the formal agenda of negotiations, under a compromise agreed last year when both countries bid for the right to hold the meeting.

Continue reading...

Neso issues ‘electricity margin notice’ for gas power plants on Britain to fire up and boost generation this morning amid energy shortfall

The government body tasked with keeping the lights on has issued a rare call for more electricity supplies this morning due to low wind power generation forecasts across Europe on Monday.

A notice issued by the National Energy System Operator (Neso) on Sunday night said it faced a “shortfall” of almost 1,400 megawatts in its electricity supply margins from 6am until 11am on Monday.

Continue reading...

This Kangaroo is jumping!

There is nothing in education quite like the Kangaroo. A multiple-choice maths challenge sat by more than seven million children in around 120 countries, from Afghanistan to Zimbabwe, it is arguably the world’s most widely-taken primary and secondary school test.

Today’s puzzle is taken from the 2024 Kangaroo. But before we get there, some background.

2

3

4

5

6

Continue reading...

Nature fans can get nerdy questions answered in this weekly video pod. Plus, Siobhán McSweeney is your new Comfort Eating host!

“Are bats really blind?” “What are wasps for?” These are the types of question Chris Packham and his team – Kyle Thomas and Megan McCubbin – want to answer for you in this lovely new video podcast (which also streams on Fridays at 7.30pm on BBC Two). They give a weekly wildlife dispatch from their pod nestled in the countryside somewhere near Bristol, with guest experts and “guaranteed nerdiness”. Hollie Richardson
BBC Sounds, episodes weekly

Continue reading...

Enos Mafokate began his career as a stable hand and went on to become a world-class athlete during the apartheid era. In September 2026, aged 80, Enos died in Johannesburg – but his legacy endures through his horse-riding school and the generations of pupils he inspired

In a historically wealthy sport dominated by the white elite and plagued by its colonial reign, a Black athlete draped in a red coat represented his nation.

This is the remarkable story of Enos Mafokate and the legacy he worked so hard to create. A professional equestrian rider, Enos began his career as a stable hand and went on to become a world-class athlete during the apartheid era in South Africa.

In a shipping container that has been converted into an equipment facility, a display of riding saddles is made accessible to students at the Soweto Equestrian Centre

Continue reading...

Ensemble Resonanz/Minasi
(Harmonia Mundi)
Riccardo Minasi radically reassesses the Eroica, bringing its acerbic innovation to the fore in a startling and compelling new recording that will surely prompt heated debate

In 1816, a young Franz Schubert took a swipe at Beethoven, accusing him of promoting a musical eccentricity that muddled “the agreeable with the repulsive, heroism with howlings and the holiest with harlequinades” in order to “goad people to madness”. In this colours-to-the-mast recording, Riccardo Minasi demonstrates precisely what contemporaries were afraid of with a radical reassessment of the Eroica Symphony.

Looking to original sources, he strips away the modifications of centuries to lay the symphony before us in all its acerbic 19th-century innovation. The results are certainly startling. Antsy modern strings tear up the musical tarmac in the opening movement as period brass and percussion hammer nails into the coffin of Mozartian classicism. Dynamic markings are interpreted to the max as the funeral march shrieks and shudders, the scherzo gallops and the finale stamps its feet.

Continue reading...

Kunsang Kyirong’s debut feature fades like a vapour trail in a mood of disorientation and dislocation

Not much happens and very little is explained in this elliptical, elusive drama by Canadian-Tibetan film-maker Kunsang Kyirong. Her film, her feature directing debut, takes us inside the tight-knit world of Toronto’s Tibetan community, using a cast of nonprofessional actors. It drifts in a dreamlike manner as it follows introverted 18-year-old Kunsel (Kenzin Kunsel), who lives in a grey slab high-rise block nicknamed Sunset Towers; its Tibetan residents seem to know everything about each other’s business. Her uncle Geysar (Tsering Bawa) is the caretaker, and runs card games out of their apartment.

Kunsel is shy to the point of wordlessness; she is also a compulsive thief, rifling through handbags and coat pockets, with a knack for pilfering her victims’ most precious belongings. One night she steals a camcorder, and the shaky footage she subsequently films provides an inkling into her interior life – there is the faintest flicker of voyeurism as she begins spying on her neighbours, filming from her window. In particular, her gaze rests on Passang (Sonam Choekyi), a woman only a couple of years older than herself, who recently moved into number 100 with her husband.

Continue reading...

Residents of Astley in Greater Manchester will tell public inquiry next week of ‘cacophony’ of noise causing sleep deprivation and depression

When Stephen Retford retired from the police in 2006, he looked forward to a quiet life after nearly three decades catching villains. But now the former detective has landed another big case – one that is extremely close to home.

“It’s the total injustice of it,” the 70-year-old seethed, staring up at the 18-metre-high mega-warehouse that looms over the quiet village of Astley in Greater Manchester. Residents are up in arms about the “monster” construction, likening it to having a “cruise ship in our back garden”.

Continue reading...

Minas Gerais’ natural wonders sent Charles Darwin into ecstasies, but the area has always been dominated by mining. Now ecotourism offers a lifeline

When we come out of the bamboo forest and enter the high-altitude grassland, Marcelo begins to walk faster. All around us, dark peaks loom through the early morning clouds. The grasses and flowering mimosa bushes drip from the mist. It is hard to imagine, but this area suffered a devastating fire two years ago. Marcelo has not been back since, and he is anxious. “We have some extremely rare endemic species up here,” he says. “I hope they’ve survived.” A hummingbird zips past, heading for a banana-shaped yellow-and-red flower. “Planalto hermit,” identifies Marcelo. “The bill fits the flower.”

We are in Brazil’s Santuário do Caraça, a 40 square-mile haven of rugged wilderness in the state of Minas Gerais. That name may be unfamiliar to many outside Brazil, but landlocked Minas Gerais, which borders the states of Rio de Janeiro and São Paulo to the south, covers an area larger than mainland France and Switzerland combined. Not only that, but with abundant mineral resources, a rising population, and fabulously rich flora and fauna, it makes for an intriguing place to explore.

Continue reading...

At 89, the star of the Graduate and Ran Man demonstrates both brilliance and a startling lack of self-awareness

The choice of title for an actor’s autobiography can be revealing. Sylvester Stallone went with The Steps, conflating life’s challenging progress with the grand staircase of the Philadelphia Museum of Art that Rocky euphorically ran up. Michael Douglas cheerfully and unreflectively called his One Helluva Ride.

Dustin Hoffman’s is one of those that harks back to the poignantly vulnerable youthful world in which the acting bug first took effect. Al Pacino called his Sonny Boy; Anthony Hopkins gave us We Did OK, Kid. Hoffman’s Look at Me is about the yearning to be seen and heard. Or is it about a childish impulse to show off?

Continue reading...

Terrorism investigation was opened after a 24-year-old opened fire in a market square on the weekend

A gunman suspected of killing six people in a popular market square in Kraków has died in hospital, Polish police said early on Monday.

The suspect, a 24-year-old named in local media as Michal O who authorities say was probably inspired by far-right ideologies, had been wounded in a shootout with police and had been in critical condition in hospital.

Continue reading...

Recent veroordeelde het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden twee mannen twee mannen wegens een plofkraak, ondanks een Snapchatfilmpje dat hun een alibi zou geven. De reden: de datum en tijd van zo’n filmpje zijn eenvoudig te manipuleren. Hee. Moesten er geen concrete aanwijzingen zijn?

Ik verkondig het al jaren: de enkele mogelijkheid dat digitaal bewijs gemanipuleerd kan worden, is onvoldoende om te concluderen dat in dit concrete geval ook is gemanipuleerd. In 2003 oordeelde de HR bijvoorbeeld nog zo: je moet onderscheid maken tussen de technische mogelijkheid van manipulatie en de vraag of daarvan in de concrete zaak sprake was.

De onderliggende reden is simpel: zouden we de enkele manipuleerbaarheid voldoende vinden om bewijs onbetrouwbaar te verklaren, dan hielden we weinig bewijs over. Alles kan.

In deze zaak ging het juist wél over “het kan, dus”. Het betrof hier de vervolging van twee verdachten van een plofkraak in 2017 waarbij bijna 130.000 euro werd gestolen. Twee verdachten werden aangehouden en uiteindelijk veroordeeld. Het bewijs bestond onder meer uit getuigenverklaringen, WhatsAppberichten, telefoongegevens en gesprekken waarin een verdachte zich beklaagde dat hij was verraden.

Maar de verdediging had een opmerkelijk tegenbewijs: een Snapchatfilmpje waarop beide verdachten in een woning te zien zouden zijn, met als tijdstip 04.05 uur. Bovendien was er een telefoonnotitie van 04:00:19 uur. Als beide verdachten op het moment van de plofkraak thuis zaten, konden ze die plofkraak moeilijk hebben gepleegd.

De politie onderzocht daarom hoe betrouwbaar de tijdsaanduiding was. Twee verbalisanten concludeerden in oktober 2023 dat Snapchat de tijdinstellingen van de telefoon gebruikt. En die kun je eenvoudig aanpassen. Daarmee kun je dus een filmpje van een onjuiste datum of tijd voorzien.

Het hof neemt die conclusie over. Ook voor de telefoonnotitie geldt volgens het hof dat de datum en tijd manipuleerbaar zijn. Het alibi is daarom niet sluitend, en het hof ziet geen aanleiding om aan het overige bewijs te twijfelen.

Opvallend is dat nergens wordt vastgesteld dat de verdachten daadwerkelijk iets hebben gemanipuleerd. De verdediging had daar expliciet op gewezen. Het Hof zegt dus “dit bewijsstuk kan zijn gemanipuleerd, er zijn bewijsstukken die suggereren dat ze het wél gedaan hebben, dus ik kijk niet naar dit bewijs”.

Er is alleeneen belangrijk verschil tussen twee vragen:

1. Is dit bewijsmiddel daadwerkelijk gemanipuleerd?
2. Is dit bewijsmiddel voldoende betrouwbaar om een bepaalde conclusie te dragen?

Dat de eerste vraag niet bevestigend kan worden beantwoord, betekent nog niet dat de tweede vraag bevestigend moet worden beantwoord.

Precies dat speelt bij het Snapchatfilmpje. De verdachten hebben niet alleen een filmpje overgelegd, maar verbinden daaraan de conclusie dat ze om 04.05 uur in de woning waren. Dan is de betrouwbaarheid van dat tijdstip essentieel.

Volgens een van de betrokken advocaten heeft de politie uitsluitend de tijdsaanduiding op het filmpje onderzocht. Er is dus niet onafhankelijk vastgesteld wanneer Snapchat het filmpje daadwerkelijk heeft ontvangen of geregistreerd. Het hof wilde daarover via een rechtshulpverzoek aan de Verenigde Staten duidelijkheid krijgen, maar dat leverde niets op.

Het enkele feit dat een filmpje 04.05 uur vermeldt, bewijst dan niet dat het werkelijk om 04.05 uur is opgenomen.

Dat vind ik een verdedigbare redenering van het hof. Maar men gaat een stap verder. Omdat de tijdsaanduiding manipuleerbaar is, vindt het hof het alibi niet aannemelijk en veroorzaakt dit geen twijfel aan het belastende bewijs. Dát rammelt.

Een filmpje met een onvoldoende geverifieerde tijdsaanduiding levert misschien geen sluitend alibi op, maar kan nog steeds enige betekenis hebben als tegenbewijs. Hoeveel betekenis, hangt af van de overige omstandigheden.

Bovendien is de tegenstelling tussen een sluitend alibi en geen twijfel aan het bewijs nogal groot. Een verdachte hoeft zijn onschuld immers niet sluitend te bewijzen. Het gaat erom of de rechter, alles afwegend, wettig en overtuigend bewezen acht dat hij de feiten heeft gepleegd.

Daar komt bij dat het hof in 2023 zelf nader onderzoek naar de authenticiteit noodzakelijk vond. Toen dat geen resultaat opleverde, bood de verdediging in 2026 alsnog aan om de telefoon en het Snapchataccount beschikbaar te stellen. Het is wat vreemd om eerst te zeggen “dit moet worden onderzocht” en als er geen onderzoek komt, “dit is duidelijk”.

Procesrechtelijk verdedigbaar: de verdediging kwam er erg laat mee, en de verdachten bleven zwijgen. Daar mag de rechter consequenties aan verbinden – zoals dat je bepaald ontlastend bewijs minder sterk acht. Volgens de Hoge Raad mag een rechter een alternatief scenario gemotiveerd onaannemelijk achten.

Overigens bevat het arrest aanzienlijk meer belastend bewijs dan alleen een twijfelachtige tijdsaanduiding. Het is dus goed mogelijk dat het hof ook zonder deze redenering tot dezelfde veroordeling was gekomen. Ik zou op basis van dit arrest zeker niet durven concluderen dat de verdachten ten onrechte zijn veroordeeld.

Mijn stelling moet dus wat genuanceerder. De enkele mogelijkheid van manipulatie is onvoldoende om aan te nemen dat daadwerkelijk is gemanipuleerd. Maar die mogelijkheid kan wél relevant zijn voor de bewijskracht die je aan een digitaal gegeven toekent.

Arnoud

Het bericht Een Snapchatfilmpje is eenvoudig te manipuleren. Maar wat bewijst dat? verscheen eerst op Ius Mentis.

DEN HAAG (ANP) - Op meerdere locaties in vier provincies moeten woningbouwprojecten worden versneld. In Zeeland, Noord-Brabant, Zuid-Holland en Drenthe moeten ongeveer 25.000 huizen in 2040 of eerder zijn afgerond, meldt woonminister Elanor Boekholt-O'Sullivan in een brief aan de Tweede Kamer.

Dit is de tweede keer dat de D66-minister plekken aankondigt waar bouwplannen sneller moeten. Eerder ging het om vijf locaties waar tot 2035 sneller moet worden gebouwd. Het kabinet maakt voor beide projecten geen extra geld vrij voor infrastructuur. Volgens Boekholt-O'Sullivan is dat op deze locaties niet nodig.

In Zeeland gaat het om maximaal 6000 woningen in Middelburg, Vlissingen en het gebied tussen de twee steden in. In Noord-Brabant moeten in Roosendaal ongeveer evenveel woningen sneller worden gebouwd en in Best, in het oosten van de provincie, gaat het om het versnellen van 3500 woningen. Ongeveer 6000 woningen moeten versneld in Assen worden gebouwd. Het laatste project dat Boekholt-O'Sullivan noemt, is het nieuwe dorp Cortelande in Zuid-Holland, waar het om ongeveer 6000 huizen gaat.

Zuidplaspolder

De afgelopen jaren hebben onder meer het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard en het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat beroep aangetekend tegen de bouw van het dorp Cortelande in de Zuidplaspolder, tussen Gouda en Rotterdam. Daar moeten 8000 nieuwe woningen komen en volgens het hoogheemraadschap kan dat niet veilig. De Zuidplaspolder is met 6,78 meter onder het NAP het laagste stuk Nederland en daarom waren er zorgen over de veiligheid. Beide zaken zijn al ingetrokken na gesprekken over de plannen.

Op een deel van de ruimte waar huizen moeten komen, staan nu nog bedrijven. De minister wil daar met die bedrijven afspraken over maken en vergelijkbare ruimte vinden.

COLUMN - een gastbijdrage van Hans Custers

Er is al veel geschreven over de Amerikaanse midterms. Toch wil ik een poging doen daar iets aan toe te voegen, al zal veel van wat ik hier schrijf ook al elders zijn gezegd. Ik heb het meeste dan ook niet zelf verzonnen, maar in de loop van de tijd opgepikt uit allerlei bronnen, waaronder verschillende gasten uit én de presentator van de podcast van Jon Stewart. Bronnen die soms wel, maar meestal niet heel expliciet een duidelijke conclusie trekken: het neoliberalisme loopt op zijn eind, in elk geval in de VS. De econoom Branko Milanković kwam wel expliciet tot die conclusie, in zijn boek The Great Global Tansofmation dat afgelopen voorjaar uitkwam.

De eerste tekenen waren ruim tien jaar geleden al zichtbaar, nota bene in de partij van Ronald Reagan, in de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2016. Hoewel het partijestablishment in eerste instantie niks van hem moest hebben, kozen Republikeinse kiezers Trump als hun presidentskandidaat. Hoewel Trump het niet expliciet over het neoliberalisme had, keerde hij zich wel duidelijk tegen de ideologie die zo dominant was in beide partijen in de VS.

Trump zal geen doordachte politieke analyse hebben uitgevoerd voor hij zich kandidaat stelde. Misschien was hij simpelweg op het goede moment op de goede plaats om munt te slaan uit de onvrede van kiezers. Of hij voelde die onvrede intuïtief aan. Dat Trump zich tegen het neoliberalisme keerde lijkt misschien vreemd, want hij heeft er ongetwijfeld van geprofiteerd. In elk geval van de steeds lagere belastingen, en daarnaast zal een terugtrekkende overheid mogelijkheden hebben gegeven voor het opzetten van (al dan niet schimmige) zaken en werd de controle daarop ook nog eens minder.

Maar uit Trumps uitspraken en beleid wordt duidelijk dat er één aspect van het neoliberalisme was waar hij niks van moest hebben: de globalisering. Zolang Amerika de wereldeconomie domineerde zal hij daar niet zoveel last van hebben gehad. In de loop van de tijd moet dat zijn veranderd, al weet ik onvoldoende van zijn zaken om daar precies een vinger op te kunnen leggen. Ik kan me voorstellen dat hij in toenemende mate last had van buitenlandse investeerders in de Amerikaanse vastgoedmarkt, uit bijvoorbeeld China of Arabische oliestaten.

Hoe dan ook, Trump wist tot twee keer toe voldoende kiezers aan zijn kant te krijgen om president te worden. Kiezers die, net als hij, genoeg hadden van de door de neoliberale ideologie gedomineerde politiek. Er was alleen iets dat veel van die kiezers niet beseften, mede door alle misleidende verhalen van de Republikeinen en hun propagandakanalen. Trump stond niet aan hun kant, maar aan die van de winnaars van het neoliberalisme, die hun belangen veilig wilden stellen: hun rijkdom en hun economische en politieke macht. Desnoods ten koste van de Amerikaanse democratie. Die winnaars voelden namelijk wel aan dat de groeiende onvrede onder Amerikaanse kiezers de grootste bedreiging was voor hun positie. Ze hoopten dat de bedreiging afgewend kon worden door middel van demagogie en desinformatie.

En de Democraten? Die probeerden de democratie te beschermen en ageerden tegen de leugens en alle haatzaaierij, ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Maar ze bleven in meerderheid wel “gematigd”, wat er in de praktijk betekende dat ze vasthielden aan de neoliberale ideologie. Angst zal daar een belangrijke rol in hebben gespeeld. Angst om campagnedonoren kwijt te raken, of om het labeltje “socialist” opgespeld te krijgen door zowel rechte propagandakanalen als (zogenaamd) gematigd progressieve media en denktanks.

Die tijd is voorbij. Een nieuwe generatie Democraten weigert geld aan te nemen van grote donoren, en is niet meer bang om duidelijk stelling te nemen. Met succes, ook, of juist, in van oudsher oerconservatieve staten als Texas, Kansas, South Caroline en mogelijk Mississippi. De partij die als eerste afstand had moeten nemen van een ideologie die vooral in het belang was van de economische elite, doet dat als laatste. Maar ze doen het tenminste, al zal er de komende tijd nog wel de nodige strijd over zijn. De eerste slag wordt in januari geleverd, bij het verdelen van belangrijke posten in het Congres: wie wordt aangewezen als voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, en wie wordt aanvoerder van de Democraten in de Senaat? Een machtswisseling in de partij ligt voor de hand, maar het is de vraag of de oude generatie vrijwillig plaats wil maken.

Voor de toekomst is het de grote vraag hoe de strijd tussen winnaars en verliezers van het neoliberalisme zich zal ontwikkelen. De verliezers zijn met meer, maar de winnaars hebben een sterke machtspositie. De afloop is dus ongewis.

Tientallen mensen hebben zondagavond de 19-jarige Tico herdacht. De Schiedammer kwam zaterdagmiddag om het leven bij een schietpartij in de wijk Woudhoek in zijn woonplaats. Familieleden, vrienden en andere belangstellenden kwamen samen op de plaats van het schietincident, legden bloemen en staken kaarsen aan.