US waives sanctions on Iran for 60 days after first talks in Switzerland to negotiate peace deal; communications line opened to ensure safe passage through strait of Hormuz

Ticket reseller StubHub UK has been fined almost £900,000 and ordered to make payments to more than 50,000 fans for not showing the full price of tickets at the time of booking, an illegal practice known as “drip pricing”.

The UK competition watchdog, which launched an investigation into the sales practices of eight firms including rival reseller Viagogo UK last year, said that StubHub must issue refunds exceeding £590,000 to customers.

Hitting customers with hidden fees is illegal. It’s not fair to draw people in with what looks like a good deal, only for them to find the real price is higher when they get to the checkout due to extra charges that can’t be avoided.

Our message to businesses is simple: be transparent on costs or risk CMA action. Going to a live gig or sports game is an event many people save for – and our action today means thousands of fans will get back money taken unfairly through hidden fees.

Continue reading...

The Passport Office accepted applications for my two other children but refused the youngest with exactly the same documents

I am a Briton living in Switzerland and my three children are British and Swiss nationals.

When we found out via the Guardian that dual nationals, who live overseas, are now required to hold a British passport in order to enter the UK, we set about applying, so the children can continue to visit their English relatives.

Continue reading...

The creators of County Cork’s Sheep’s Head Way had to win over hundreds of landowners to complete the ambitious project, but the result is a gloriously unspoilt trail

The Sheep’s Head peninsula is clearly a good place to be a skylark. They seem to warble overhead at every turn, singing their little hearts out – and who could blame them? The hills here are high and heathery, the sea breeze is warmed by the Gulf Stream and the edge-of-the-world scenery is a realm of wild green slopes and endless blue Atlantic. If you had to choose a sky to lark in, the one that crowns this County Cork headland is a bona fide wing-quiverer.

The peninsula wows hikers, too. I’ve come to one of the south-westernmost points on the Irish mainland to trek the Sheep’s Head Way, a long-distance trail opened by the local community 30 years ago this summer. It took serious work to complete – more of which later – but it’s a delight. I’m walking the original 55-mile (88km) loop around the peninsula, although a longer, 63-mile option is now considered the official route. The way attracts a fraction of the numbers drawn to the Kerry Way and Dingle Peninsula trail further north, and thanks to its untrammelled paths and rampant, cliff-edged scenery, the rewards are grand, in every sense.

Continue reading...

It’s too murky to distinguish one stiff upper lip from another in Callum Burn’s drama about a real-life mission that came unstuck

Based loosely on a true story, this British first world war drama deploys a few cunning stratagems to keep the budget down – starting with setting almost the entire story inside a tank; this one is nicknamed the Fray Bentos after the popular tinned pie. In addition, whenever the British soldier characters venture outside this extremely confined space, it’s almost always night-time, or exactly the moment when a miasma of smoke and fog is so thick, you can’t see the Germans skulking behind papier-mache hillocks of mud, ready to pounce on our plucky heroes.

Unfortunately, all that gloom and grot makes it a little hard to make out what is going on at times. That means the noble chaps become almost indistinguishable from each other – although over time it’s possible to work out that the officers are the ones with tidy, manly moustaches and sound posh, while the near-teenage privates are all clean-shaven and have working-class accents. Eventually it becomes clear that stiff-upper-lipped Captain Richardson (Vin Hawke) is determined to push on with their mission to fire on the enemy – until the tank gets stuck. Then he is determined to wait until a carrier pigeon gets a message to the infantry, who will surely come and save them all any minute. Days pass, and the men get stroppy, especially Morrey (Jack Sherlock) whose mutterings start to sound increasingly mutinous. Who will survive? Will any of them ever eat a real Fray Bentos pie again?

Continue reading...

Exclusive: Internal review found charity failed to pass on 37 incidents to authorities over a six-month period

The NSPCC has referred itself to the charity regulator after admitting it failed to flag high-risk Childline cases to the police and local authorities.

An internal review found that over a six-month period, 37 contacts from children categorised as high-risk – which includes reports of physical and sexual abuse, neglect and suicidal thoughts – were not passed on to the relevant authorities.

Continue reading...

From the Booker-shortlisted author, a tantalisingly unreliable account of childhood, history and mental uncertainty

The historian and novelist Fiona Mozley acknowledged in a 2018 piece for the Guardian that the city of York had a major influence on both her careers. Childhood and adolescence in a place such as York, full of time and times, can generate conflict between “the desire to live in the past and the need to extract oneself from it”. Awake Awake, a follow-up to her previous novels, 2017’s Booker-shortlisted Elmet and 2021’s Hot Stew, engages with two types of memory: the personal and the historical. They’re not exactly at odds, but as far as living in the past is concerned they feed on one another in a complex, entangled relationship.

Narrator Mary Mooney – also a novelist, also from York, and whose first book is also shortlisted for a major prize – tells the story of her mental illness. Or she seems to. She begins in childhood. We’re introduced to her parents and her parents’ friends, religious academics in York; to her home in Cathedral Close; to school and her school friends, with whom she will stay in contact as she grows up. Life is a round of family occasions, church events and church politics, spiced with adventure and wild excitement in the countryside, mischief in the classroom. Detail is piled on detail and presented with photographic clarity, from her father, with his “large, pointed nose and grey eyes that looked greener than usual when he was outside in the vegetable patch”, to the fall of the Twin Towers, which she recalls seeing “on a television in the school staff room … looking through the door from the outside and glimpsing it on the tiny screen”.

Continue reading...

Monika Silva Koniuszek died from a blow to the head and strangulation, a postmortem found, despite government claim of suicide

Campaigners in Ecuador say a Polish anti-corruption activist who investigated allegations against the family business of the country’s rightwing president was murdered to silence her.

Monika Silva Koniuszek, 41, was found dead in her home in Montañita, a coastal town in Ecuador’s Santa Elena province. The single mother of daughters aged four and nine, was found on the floor with a noose around her neck on 8 June.

Continue reading...

The French artist is best known for his black-and-white images of high society, but a new exhibition shows us that he was also a bold and brilliant colour pioneer

Continue reading...

Nostalgia hits hard for anyone who has grown up with the franchise. But little could prepare me for the emotional punch of this latest film – and the very specific vulnerabilities it taps

Emily named her daughter Jessie. Any millennial woman watching Toy Story 5 over the weekend just about held it together before finally letting the sobs roll at this discovery. The film takes our yarn-haired cowgirl back to her first kid’s home, where she ends up at the tree they used to play in. An unearthed memory box is packed with photos showing Emily grown up, happy and cuddling the child she gave her beloved toy’s name to. Many thirty- and fortysomething women sat watching the scene in the cinema next to their own daughters; some were thinking of the ones they want but don’t have; and others reflected on a decision to be child-free. All of us, though, also took a teary minute for our own girlhoods.

Toy Story has always spoken to adults as deeply as it does to kids, and flock-herding feminist Bo Peep gave a lesson on living life on your own terms away from traditional expectations in the fourth film. But this reveal is the moment that truly tugs the hearts of women who grew up with the franchise.

Continue reading...

Wat een feest bij de presentatie van de Piet Zwart Alumni in TENT Leisure Management. Goede titel ook. Een alomtegenwoordig gevoel van opwinding: spannend werk, geen touw aan vast te knopen. Verborgen zeggingskracht, aanhangend beeldend [Meer...]

De brandweer in Gorinchem kreeg maandagavond een opvallende melding. Een vermiste kat had zich verstopt in de motorruimte van een geparkeerde auto. Het beestje kwam er niet zelf uit, maar de brandweer bedacht een trucje om de kat te bevrijden.

Social

Samenvatting van de 'onderhandelingen' over het 'principeakkoord' die gisteren afgerond werd: in principe goed dat ze elkaar eens ontmoet hebben. Je moet even graven voor een stavaza, maar Iraanse vice-MinBuz Kazem Gharibabadi zegt tegen Iraanse staatsmedia de 'technische gesprekken' met de VS erop zitten, en dat 'de onderhandelaars' hebben besloten dat er vier werkgroepen opgezet worden, te weten (even in het Engels): "Sanctions Termination, Nuclear Affairs, Reconstruction and Economic Development, and Monitoring and Implementation." Zoals bekend is het Iraanse kernwapenprogramma natuurlijk de hoofdkwestie, en dat ging gisteren meteen al lekker. De Amerikaanse delegatie beweerde dat Iran had ingestemd met het toelaten van inspecteurs van het Internationaal Atoomagentschap, maar kort daarna ontkende Iraanse staatsmedia die toezegging: "De eventuele aanwezigheid van inspecteurs moet worden vastgelegd in een definitieve overeenkomst. Een overeenkomst die, gezien de ervaringen met Amerika, onwaarschijnlijk lijkt." Ook beweerde de Iraanse hoofdonderhandelaar Ghalibaf gisteren tijdens zijn terugreis dat er alvast $12 miljard aan bevroren Iraanse tegoeden vrijgegeven zou worden. 

In ander nieuws vreest Israël dat de deal de Iraanse positie in Libanon, en daarmee Hezbollah, significant zal versterken, terwijl het Israël de handen op de rug bindt. Axios schrijft: "Israëlische functionarissen vrezen dat de nieuwe afspraken de maandenlange inspanningen van de VS en Israël om Hezbollah te verzwakken en de invloed van Iran in Libanon te verminderen, zullen ondermijnen. Meer direct maken ze zich ook zorgen over tegenwerking vanuit Washington D.C. telkens wanneer ze een aanval op Libanees grondgebied willen uitvoeren, of over druk van Trump om zich terug te trekken uit Zuid-Libanon zolang de dreiging van Hezbollah nog bestaat."

Gisteravond kwamen Netanyahu en zijn MinDef Katz met een gezamenlijke verklaring waarin gesteld wordt dat de IDF aanwezig zal blijven, en zal blijven opereren in Zuid-Libanon: "De IDF zal vastberaden blijven optreden om bedreigingen tegen onze soldaten en burgers te neutraliseren, terroristische infrastructuur te ontmantelen en de veiligheidszone in Zuid-Libanon te handhaven." Afijn, we gaan maar weer eens live.

Social

Trump vijf uur geleden

Doneer hier

UTRECHT (ANP) - De hoge temperaturen zorgen voor extra druk op veel werkvloeren en het is belangrijk dat werkgevers daar goed op inspelen en zich daarop voorbereiden. Dat melden de arbodiensten ArboNed en HumanCapitalCare. Zij stellen dat kleine aanpassingen al verschil kunnen maken, zoals het plannen van werkzaamheden op koelere momenten van de dag, het tijdelijk verlagen van de werkdruk of het inlassen van extra pauzes.

De diensten zeggen dat hitte directe gevolgen heeft voor mensen. Werknemers kunnen sneller vermoeid raken, zich moeilijker concentreren en minder goed herstellen gedurende de werkdag. "Dat vergroot de kans op fouten en onveilige situaties. Vooral in functies waarin veiligheid, alertheid en fysieke inspanning een belangrijke rol spelen, is dat een risico dat je niet moet onderschatten", zegt bedrijfsarts en directeur medische zaken bij ArboNed Redmer van Wijngaarden.

Hij stelt dat goede voorbereiding op hitte essentieel is. "Hoge temperaturen zijn iets waar je als werkgever structureel rekening mee moet houden. Ze komen elk jaar terug."

AMSTERDAM (ANP) - Heineken heeft Rafael Oliveira benoemd tot nieuwe topman van de bierbrouwer. Hij volgt topman Dolf van den Brink op, die in januari aankondigde te vertrekken. Oliveira was tot voor kort de topman van koffie- en theeconcern JDE Peet's, bekend van Douwe Egberts en Pickwick.

Van den Brink trad op 31 mei af, waarna het bedrijf zonder topbestuurder kwam te zitten. Hij blijft nog acht maanden in een adviserende rol beschikbaar voor het Nederlandse concern. Oliveira begint na een buitengewone aandeelhoudersvergadering op 1 oktober als hoogste baas bij de bierbrouwer.

Nu de temperatuur stijgt, schuift op veel werkvloeren de kledinggrens op: teenslippers, blote schouders en naveltruitjes duiken op tussen Teams-calls en kantoortuinen. Juridisch mag een werkgever veel, cultureel verandert er minstens zoveel. Hoe ver reikt de vrijheid om jezelf te kleden op je werk?

tDe vraag laait elke zomer op: wat trek je aan naar kantoor als het dertig graden is – en mag dat ook een outfit zijn die zó van het strand lijkt te komen? HR-afdelingen worstelen met flipflops, crop tops en halterjurkjes in open ruimtes waar klanten binnenlopen, terwijl werknemers wijzen op persoonlijke stijl, hittegolven en het ontbreken van een formele dresscode. In veel organisaties is “business casual” inmiddels norm, maar wat daar precies onder valt, blijkt zelden scherp omschreven.

De wet geeft werknemers geen lijstje met verboden kledingstukken, maar werkgevers wel een ruim instructierecht: zij mogen voorschriften opstellen die de goede orde, veiligheid en professionaliteit dienen, zolang die redelijk zijn en niet botsen met grondrechten zoals privacy, gelijke behandeling of godsdienstvrijheid. In de praktijk betekent dat: een verbod op teenslippers bij de receptie of blote schouders in de rechtszaal is verdedigbaar, maar selectief handhaven – wel tegen de jonge vrouw in een topje, niet tegen de man in een doorschijnend overhemd – schuurt tegen discriminatie aan.

Daaronder speelt een generatieconflict dat zelden hardop wordt benoemd. Jongere medewerkers vinden authenticiteit en comfort minstens zo belangrijk als status en hiërarchie, en verwachten dat werkgevers aansluiten bij hun waarden rond inclusiviteit, welzijn en flexibiliteit. Voor veel Gen Z’ers is een “strandjurk met sandalen” een volkomen normale kantooroutfit, terwijl oudere collega’s hetzelfde zien als nonchalance of gebrek aan respect. Als daarbovenop informele kledingregels gelden die vooral impliciet en cultureel worden doorgegeven, is de kans op misverstanden groot.

Wat op het spel staat, is meer dan een paar blote schouders. Kledingnormen bepalen wie serieus wordt genomen, wie als “professioneel” geldt en wie als “lastig” of “ongepast” wordt weggezet. Een onduidelijke of eenzijdig geïnterpreteerde dresscode kan zo bijdragen aan subtiele vormen van uitsluiting, van jonge starters tot vrouwen en minderheden, die zich vaker beoordeeld voelen op uiterlijk. Transparante, visueel gemaakte afspraken – met voorbeelden van wat wél en niet kan – werken beter dan mopperen aan het koffieapparaat én geven ruimte om de norm mee te laten schuiven met veranderende opvattingen.

Misschien is de echte vraag dus niet of teenslippers en blote schouders “mogen”, maar wie er de macht heeft om te bepalen hoe professionaliteit eruitziet.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide February 1962

Via Reddit:

Zo ongeveer elke klantenservice heeft een bandje waarin ze aangeven het gesprek op te nemen voor ‘training en kwaliteitsdoeleinden’ en in sommige gevallen wordt zelfs benoemd dat ze het gebruiken om afspraken terug te luisteren. Heb je als consument aan de andere kant van de lijn ook het recht de opname van dit gesprek zelf te ontvangen of ‘in te zien’ achteraf?

De achtergrond van de vraag is willen kunnen aantonen dat er een telefonische toezegging is gedaan. Dat zou een rekening van €800 ongeldig verklaren en een conflict helpen oplossen.

Ik zie al drie FG’s aan de zijlijn “inzagerecht” scanderen, want dat is precies ingevoerd voor dit soort redenen. Je hebt het recht op inzage om te verifiëren of je persoonsgegevens juist zijn vastgelegd, nog actueel zijn en dat soort zaken. Alleen als je weet wat er vastligt, kun je fouten daarin corrigeren.

In Nederland is dit al in 2007 bevestigd in de Dexia-uitspraak van de Hoge Raad. Weliswaar ging die over de Wbp, maar dat inzagerecht is materieel gelijk aan dat uit de AVG nu. De kosten om dat te faciliteren, werden als niet-relevant terzijde geveegd. Een transcriptie afdwingen kan dan weer niet; als er alleen een geluidsbestand is, dan is dat dus wat je krijgt.

De wederpartij in deze casus zegt nu dat de opname er niet is. Dat zou kunnen, en dan houdt het op. Meer dan frustrerend kan ik dat niet noemen.

In de comments las ik nog een ander argument: de privacy van de medewerker komt in het gedrang als je ook diens deel van het gesprek overhandigt. In AVG-termen, artikel 15 lid 4, de opname overhandigen doet “afbreuk aan de rechten en vrijheden van anderen.”

Specifiek bij een klantenservicemedewerker die een zakelijk gesprek voert met een klant, vind ik dat een té gezocht argument. Dit is geen absoluut recht, maar een afweging: hoe ernstig is die privacy van de werknemer in het geding, en hoe weegt dat af tegen het recht op inzage. Overweging 63 AVG zegt immers “Die overwegingen mogen echter niet ertoe leiden dat de betrokkene alle informatie wordt onthouden.”

Wegbliepen van de naam van de medewerker, en voor mijn part eventuele persoonlijke ontboezemingen, maar daar houdt het dan ook echt op.

Arnoud

Het bericht Heb je het recht een door bedrijf opgenomen telefoongesprek te ontvangen ? verscheen eerst op Ius Mentis.

Den Haag en Amsterdam openen ‘koelteplekken‘ in de stad, als onderdeel van de lokale hitteplannen. Het gaat volgens de gemeente Amsterdam om locaties waar mensen gratis terecht…

Ik weet een spel met Wikipedia. Kies een willekeurig artikel, klik op de eerste link in de lopende tekst, vervolgens op de eerste link van de pagina waar je dan belandt, en zo door. Je mag steeds alleen de eerste link gebruiken. Op de Engelse Wikipedia gebeurt er al sinds jaar en dag iets opmerkelijks: bijna elk artikel komt vroeg of laat uit op één en dezelfde pagina — Philosophy. Een Wikipediaan ontdekte het verschijnsel omstreeks 2011. Het gold toen voor meer dan negentig procent van de artikelen bij Philosophy, en in 2016 zelfs voor ongeveer 97 procent.

De verklaring is waarschijnlijk dat de eerste link van een artikel meestal verwijst naar een iets algemener begrip. Het artikel over de hond leidt naar ‘zoogdier’, dat naar ‘dier’, dat naar ‘organisme’, en zo klim je stap voor stap van het concrete naar het abstracte, tot je bij het meest abstracte begrip van allemaal aankomt — en dat is kennelijk de wijsbegeerte. Het spel legt zo een soort verborgen ladder bloot: een rangorde van begrippen die de hele Engelstalige encyclopedie ongemerkt doortrekt.

Maar dat geldt niet voor alle talen. Het Duits, Frans en Russisch lijken weliswaar op het Engels, maar het Italiaans komt vaker uit bij psychologie; sommige Oost-Aziatische edities belanden eerder bij ‘mens’ of ‘aarde’, en het Japans vertoont helemaal geen duidelijke convergentie. Elke taaleditie heeft haar eigen voorkeursbestemming. Ook het Nederlands zou afwijken, aldus het Wikipedia-artikel over het fenomeen. Daar werd ik weethebberig van: waar leidt de Nederlandstalige Wikipedia dan wél naartoe?

Ik besloot het te tellen.

Tocht

De methode is eenvoudig. Men neme duizend willekeurige artikelen en volge vanaf elk daarvan de eerste gewone link in de tekst, net zo lang tot het pad ofwel in een eindeloze lus terechtkomt, ofwel doodloopt bij gebrek aan een volgende link.

De uitkomst: in het Nederlands leiden de Wikipediapaden níét naar de filosofie. De pagina Filosofie wordt door amper 0,9 procent van de paden onderweg aangedaan, en is nooit het eindpunt. In plaats daarvan stroomt bijna alles samen in drie kleine lussen (in een lus verwijst een pagina naar een andere pagina die weer terugverwijst naar het beginpunt): ‘Kennis Weten’ (38,7 procent), ‘Illusie Werkelijkheid’ (26,7 procent) en ‘Mening Subjectiviteit’ (23,5 procent). Samen vangen die drie bijna negen van de tien artikelen in de Nederlandstalige Wikipedia. Opvallend genoeg zijn het alle drie eenvoudige lussen van twee pagina’s: de encyclopedie blijft aan het eind heen en weer pendelen tussen twee begrippen die elk naar de ander verwijzen. Doodlopende paden zijn er nauwelijks — slechts 4,8 procent komt uit op een pagina zonder links. Gemiddeld duurt de tocht een stuk of tien stappen — de meeste reizen tellen tussen de zes en twintig klikken, met een enkele uitschieter naar boven of beneden.

Mensensoort

De grote trechter loopt via ‘Wetenschap → Kennisverwerving → Kennis → Weten’: de pagina Wetenschap alleen al komt in ruim een derde van alle paden voor. Een voorbeeld: vanaf ‘Grand Prix Formule 1 van Monaco 1975’ bereik je in dertig stappen, via de autosport, machine, hout, organisme, leven, heelal, sterrenkunde en natuurwetenschap, ten slotte de lus Kennis Weten.

Elke Wikipedia heeft haar eigen zwaartepunt, en dat van het Nederlands is de kennis zelf. Nu raken de drie belangrijkste lussen dan wel weer aan kernbegrippen van de kennisleer: kennis – weten, illusie – werkelijkheid, mening – subjectiviteit. De Nederlandstalige Wikipedia raakt dus wel het hart van de wijsbegeerte — alleen niet met het wóórd Filosofie.

Deze ontologie is ook een wankel bouwwerkje. Doordat alles door een handvol knooppunten loopt, zou één bewerking van de eerste link op ‘Kennis’ of ‘Wetenschap’ van de ene dag op de andere honderden artikelen een andere kant op sturen. Het spel zegt minder over de structuur van de wereld dan over de wonderlijke (en bewonderenswaardige) mensensoort die Wikipedia-artikelen bewerkt.