SocialGeenStijls conflict desk Mosterd en Spartacus gingen naar de film en kwamen, ondanks jaren aan desensitisatie door eindeloze GoPro-horror en POV drone death cams, ontdaan de zaal uit. We kenden het genre al door en door, sommige beelden hadden we waarschijnlijk zelfs al eens langs zien komen. Maar dit was anders, en niet enkel omdat het de eerste keer was dat we dit soort beelden op een bioscoopscherm zagen; zelfs de bovenstaande trailer vertolkt de kwaliteit eigenlijk niet. Belangrijke noot: het tegenoffensief was van vóór de massale drone-oorlogsvoering, het was toen nog overwegend mann gegen mann.
De docufilm bestaat uit subliem gemonteerde GoPro-beelden en volgt filmmakers Mstyslav Chernov en Alex Babenko (bekend van) die zich ongewapend bij een peloton van OekraĂŻnes 3rd Separate Assault Brigade (wiki) voegen, belast met het innemen van sleuteldorpje Andriikva (wiki).
Tussen hun commandopost en Andriikva ligt een lijnrecht bosstrookje van zo'n 15 meter breed en 2.000 meter lang, er staat geen boom meer overeind. Het strookje wordt omgeven door aan beide kanten een modderpad dat net breed genoeg is voor een rups-troepentransport, en weer daarnaast ligt aan beide kanten niets dan een onbegaanbaar open veld met talloze antivoertuigmijnen en kraters. Daarmee is het slagveld bijna onbestaanbaar lineair.
De opening van de film, een GoPro-opname van zo'n vijf minuten, heeft alles. De inhoud gaan we hier niet verklappen, maar dit zet je als kijker dus vanaf moment 1 onder hoogspanning, waardoor je de hele film lang naarstig op zoek bent naar vijandelijke beweging zodra er een GoPro-opname getoond wordt.
Het beste element van de hele film heeft overigens weinig met de actie zelf te maken. Het is de portrettering van de soldaten zelf, tijdens de zeldzame stille momenten, ergens in een vochtig tunneltje, sporadisch onder vuur. Meer dan eens blijft het bij zo'n kennismaking, want ze komen niet meer terug. We zouden overigens aandurven dat het allerlaatste shot van de film het beste is dat het genre tot nu toe kent.
Bij een geacteerd meesterwerk als All Quiet on the Western Front rook je het lijkvocht in de kraterplassen, en ging de modder onder je nagels zitten. Maar hier wordt niet geacteerd; 2000 meters to Andriivka gaat ergens anders zitten.
Ga erheen, in een bioscoop nabij u.
Social
