An anonymous reader quotes a report from Ars Technica: The Trump administration has stepped up an effort to unmask a Reddit user who criticized Immigration and Customs Enforcement (ICE). After failing to obtain information through a summons issued (PDF) to Reddit, the government reportedly issued a subpoena demanding that Reddit provide the information and appear before a grand jury in Washington, DC. The Intercept described the subpoena today. "According to a subpoena obtained by The Intercept, Reddit has until April 14 to provide a wide range of personal data on one of its users, whom US Immigration and Customs Enforcement agents have been trying unsuccessfully to identify for more than a month," the article said.

The legal saga began in US District Court for the Northern District of California. On March 12, the anonymous Reddit user whose information is being sought filed a motion (PDF) to quash a summons seeking a host of information from Reddit. The summons was issued by the Department of Homeland Security and directed Reddit to turn information over to an ICE senior special agent. The summons cited authority under 19 U.S. Code 1509, which is part of the Smoot-Hawley Tariff Act of 1930. The motion to quash said the summons is not authorized by the law, which deals with imports of boats, alcoholic drinks, and animals, among other things.

"J. Doe is a US citizen who has not traveled out of the country, is not engaged in any international commerce, has no business concerns outside the United States, and primarily uses their Reddit account to engage in political speech relevant to their local community," said the filing by the Civil Liberties Defense Center (CLDC), which represents the Reddit user. "Yet the government claims the right to obtain Doe's name, telephone number, home address, banking and credit card information, IP addresses, telephone model number(s), and the names of any other accounts associated with their Reddit account. The information sought by the government in no way pertains to customs or importing or exporting merchandise, and is clearly intended to chill free speech." "We should be very, very, very concerned that they've now taken one of these to a grand jury," said David Greene, senior counsel for the Electronic Frontier Foundation. "It's something to be taken very seriously."

A Reddit spokesperson told Ars today that "we seek to inform users of any legal process compelling disclosure of their data, as we did in this case, because users should have the agency to protect their own information and are often better positioned to challenge requests that impact them."

"We do not voluntarily share information with any government, especially not on users exercising their rights to criticize the government or plan a protest. We review every inquiry for legal sufficiency and routinely object to requests that are overbroad or threaten civil rights. When legally compelled to disclose data, we provide only the minimum required and notify the user whenever possible so they can defend their interests."

Read more of this story at Slashdot.

In dit artikel houden we je op de hoogte van het belangrijkste en meest opvallende 112-nieuws uit onze regio van zaterdag 11 april.

Massive Attack

​Tientallen schepen die in de Perzische Golf liggen te wachten tot de Straat van Hormuz weer opengaat, maken van de nood een deugd. Er zijn verschillende potjes Levend Zeeslag begonnen.

“Wij zijn een blauw vliegdekschip”, vertelt Nick Groen, machinist op de MSS Victoria. Hij speelt met negentien andere vrachtschepen Levend Zeeslag Ten Oosten van Bahrein, op een via coördinaten vastgesteld speelveld. “Nu beweegt die Duitse olietanker, dat is een rood patrouilleschip", wijst Nick in de verte. “Die moeten we straks zien weg te spelen.”

Levend Zeeslag is een tijdrovende bezigheid. “Het spel en de regels zijn bij iedereen in de scheepvaart wel bekend, maar het komt bijna nooit voor dat we genoeg tijd hebben om het te spelen. Het duurt uren om een vrachtschip op een nieuwe plaats te krijgen. Dit potje is al twee volle dagen bezig.”

Niet alle regels van het klassieke bordspel zijn in Levend Zeeslag overgenomen. “Wij doen het met bewegende schepen, veel dynamischer. En het is zonder zinken hoor, we houden het beschaafd.” Nick kijkt hoe het rode patrouilleschip naar C4 vaart. “Ik moet verder, over zo’n drie uur is het weer onze beurt.”

​

&

Trump has upped the stridency and threatening nature of his complaints, but the US and Europe need each other

Collateral damage is a universally acknowledged hazard of war – more commonly known for its impact on truth and non-combatant civilians.

Its consequences are much less frequently visited on military alliances.

Continue reading...

Empire Polo Club, Indio, California
The pop star turned the desert into an ambitious theatrical revue with elaborate sets and celebrity cameos

Way back in the good old days of spring 2024, the pop singer Sabrina Carpenter ended her first Coachella set with a bold promise: “He’s drinking my bath water like it’s red wine / Coachella, see you back here when I headline,” she trilled as part of the ever-rotating, always naughty outro lines for her song Nonsense. Carpenter is a famously cheeky performer – her music, chock-full of double entendres and witty punchlines, is as much musical comedy as pop – but it seems, for once, that she was dead serious. Just two years later, she returned to the desert as the calling card for this year’s opening night, tongue still firmly in cheek. “I can’t believe I’m headlining Coachella!” she exclaimed to cheers that, true to form, she immediately melted to laughs – “Actually, I can … but it’s nicer to say that, right?”

Carpenter has reason to boast; the days when she chased virality with bawdy Nonsense outros now seem long gone. Her Coachella debut also marked the release of a daffy ditty called Espresso that soon turned everyone into “that’s that me” caffeine addicts, and catapulted the diminutive pop star (“oh I make quite an impression / five feet, to be exact,” she purrs in the delectable hit Taste) into pop’s big leagues. Near-constant touring and two albums – the no-skips Short n’ Sweet and the comparatively B-side Man’s Best Friend – cemented her status as one of pop’s consummate entertainers, churning out finely crafted, relentlessly horny hits at a pace not seen since perhaps Rihanna in the early 2010s. Nonsense, that 2022 song that first got my attention, didn’t even make the 20-plus song set list at Carpenter’s wildly ambitious headlining set, an audacious flex of ability and budget that declared her intentions for A-list permanence.

Continue reading...

Lynette and Brian Hooker, from Michigan, were years into a sailing adventure when Brian said his wife fell overboard

Lynette Hooker bounced around the deck of the docked Soul Mate, smiled into the camera and proclaimed, “We’re finally leaving Kemah,” referring to a Texas port town.

“It’s only been four months,” she said as her husband, Brian, tugged on some rigging as they got ready to set sail.

Continue reading...

De geschiedenis kent weinig gevaarlijkers dan een elite die een zucht van verlichting verwart met strategisch inzicht. En dat hebben we gezien toen deze week Donald Trump een wapenstilstand van twee weken aankondigde met Iran. Prompt begonnen de bekende rituelen. De markten veerden op. De olieprijs dook omlaag. Europese leiders spraken de taal van de-escalatie, alsof het probleem nu ten minste voorlopig "onder controle" is. 

Maar dit is geen strategische doorbraak. Dit is geopolitieke zelfverdoving. Trump heeft geen vrede afgedwongen. Hij heeft een pauze gekocht. En zoals zo vaak in het Midden-Oosten geldt: de vraag is niet wie het hardst om vrede roept, maar wie het meest profiteert van tijd.

Laten we de balans daarom zonder diplomatiek poeder opmaken. Trump heeft gewonnen. Niet in de verheven zin van staatsmanschap, maar in de moderne zin van beeldregie. Hij kan zich nu presenteren als de man die eerst met maximale hardheid dreigde en daarna met één pennenstreek de rust herstelde. Eerst de pyromaan, dan de brandweerman, en vervolgens het applaus voor beide rollen tegelijk opeisen. Trump noemt het een "total and complete victory", maar juist dat soort taal verraadt de zwakte van het moment. Wie werkelijk gewonnen heeft, hoeft dat zelden zo luidruchtig uit te schreeuwen.

Ook Iran heeft gewonnen, en op de langere termijn misschien zelfs meer. Niet omdat Teheran moreel sterker zou staan. Niet omdat het regime plotseling geliefd is. Maar omdat het opnieuw heeft bereikt wat autoritaire, ideologische systemen altijd proberen te bereiken: overleven. En voor zulke regimes is overleven al winst. Tijd is voor liberale democratieën vaak een bron van twijfel, verdeeldheid en electorale vermoeidheid. Voor revolutionaire regimes is tijd reorganisatie. Tijd is repressie aanscherpen, netwerken herstellen, propaganda herijken, de balans opmaken en toewerken naar de volgende ronde. 

Zelfs Mullah Omar, de Talibanleider die in 2001 door de Verenigde Staten werd afgezet, begrijpt de waarde van geduld. "Amerikanen hebben alle horloges," merkte hij ooit op, "maar wij hebben alle tijd." De wapenstilstand werd bemiddeld via Pakistan, gekoppeld aan afspraken rond de Straat van Hormuz en verpakt als opening naar verdere gesprekken. Dat klinkt keurig. Maar keurige woorden veranderen niets aan de aard van het regime. De grootste illusie van de diplomatie is te geloven dat een handtekening de intenties van een staat verandert. 

Wie heeft dan verloren? Om te beginnen de Iraanse bevolking. Dat is de tragiek waar veel westerse analyses blind voor blijven. Men spreekt over de-escalatie alsof iedere adempauze automatisch humanitair is. Dat is een sentimentele misvatting. Er bestaan wapenstilstanden die burgers beschermen. Er bestaan ook wapenstilstanden die dictators redden. 

De Islamitische Republiek is geen neutrale staat met wat stevige opvattingen over soevereiniteit. Het is een regime dat intern op onderdrukking rust en extern op ontregeling teert. Wie zo'n regime ademruimte geeft zonder zijn machtsapparaat werkelijk te breken, biedt niet automatisch verlichting aan de bevolking. Vaak biedt men dan vooral ademruimte aan de cipier.

Europa, de grote verliezer

Dat brengt ons bij Europa, de andere grote verliezer. Nergens is de verleiding groter om tijdelijke rust voor duurzame orde aan te zien. Europa reageerde voorspelbaar. Opluchting. Positieve beurzen. Het oude geloof dat een dalende olieprijs ook morele vooruitgang suggereert. Alsof beschaving begint waar Brent eindigt. De markten schoten omhoog juist omdat de vrees voor verstoring van energiestromen door Hormuz afnam. Dat is economisch begrijpelijk, maar strategisch bijna komisch. 

Wie zijn strategische kompas afstemt op de stemming van de markt, eindigt niet met een veiligheidsdoctrine, maar met marktsentiment in beleidsvorm. Het continent wil al jaren geloven dat elk conflict uiteindelijk oplosbaar is met genoeg proces, genoeg papier en met genoeg constructieve betrokkenheid. Dat was de illusie achter de het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), beter bekend als de Iraanse nucleaire deal, en het is ook de illusie die nu opnieuw om de hoek kijkt. 

De JCPOA werd destijds verkocht als een triomf van diplomatie. In werkelijkheid was het een meesterwerk in uitstel. Niet omdat diplomatie verkeerd zou zijn, maar omdat die diplomatie de kern van het probleem verkeerd begreep. Men deed alsof Iran vooral een technisch nucleair vraagstuk was. Alsof het Iraanse probleem een technocratische puzzel was van verrijkingspercentages, inspectieregimes en juridische bijlagen. Alsof ideologie zich laat wegonderhandelen in voetnoten. Alsof een revolutionair regime, voorzien van voldoende diplomatiek toezicht, vanzelf zijn revolutionaire tanden verliest.

Dat was toen al onzin. En het is nu opnieuw onzin. Het regime in Teheran is niet slechts een staat met belangen. Het is ook een project met dogma's. Het leeft niet alleen van rationele kosten-batenanalyses, maar ook van historische missie, vijandbeeld en revolutionaire identiteit. Wie dat niet begrijpt, begrijpt niets van de fout van het Westen in de afgelopen 47 jaar. Het probleem was nooit dat men met Iran sprak. Het probleem was dat men zichzelf tijdens dat spreken wijsmaakte dat het regime in wezen wilde worden zoals wij. 

Dat is de grote narcistische fout van liberale diplomatie: de gedachte dat de ander, diep vanbinnen, gewoon wacht op onze redelijkheid. Maar niet ieder regime verlangt naar normalisering. Sommige regimes verlangen vooral naar overleving, en gebruiken onderhandelingen als instrument van die overleving.

Daarom is deze wapenstilstand gevaarlijk. Niet omdat iedere pauze in geweld verwerpelijk zou zijn, maar omdat deze pauze de structurele verhoudingen niet verandert. Er is geen duidelijk strategisch eindbeeld. Er is geen overtuigend bewijs dat de fundamenten van de Iraanse macht blijvend zijn verzwakt. Er is wel een Amerikaanse president die de overwinning claimt, een regime dat tijd koopt, en een Europa dat opgelucht ademhaalt omdat de prijs aan de pomp misschien meevalt. Dat is geen vrede. Dat is comfortpolitiek. 

Churchill merkte ooit op "we lijken heel dicht bij de grimmige keuze tussen oorlog en schande te staan. Mijn gevoel zegt dat we voor schande zullen kiezen, en dat we dan iets later alsnog oorlog zullen krijgen, onder nog ongunstigere voorwaarden dan nu". Churchill heeft in de Iraanse kwestie vermoedelijk gewoon gelijk, en de toekomst zal dat met terugwerkende kracht nog pijnlijker bevestigen. Een orde blijft niet overeind doordat men de escalatie van vandaag vermijdt tegen elke prijs. Zij blijft overeind wanneer agressie niet loont, chantage niet beloond wordt en tirannie niet steeds weer een diplomatieke zuurstoffles krijgt aangereikt.

Dus wie won? Trump won de headline. Iran won de tijd. De markten wonnen een korte vakantie van hun zenuwinzinking. En Europa won een prettig gevoel. En wie verliest? De Iraanse bevolking verliest, omdat een overlevend regime zelden milder wordt. Europa verliest, omdat het opnieuw rust met orde verwart. En de wereldvrede verliest, omdat een wapenstilstand zonder strategische afrekening met de bron van instabiliteit meestal geen oplossing is, maar een trailer voor het vervolg. 

De JCPOA was de geruststellende fictie dat men een revolutionair regime kon beheren zonder het werkelijk te neutraliseren. Deze wapenstilstand dreigt dezelfde fout opnieuw te maken, omdat zij vooral de opmaat lijkt naar een nieuwe deal met Iran, alleen met minder juridische finesse en meer televisietalent. De verpakking is veranderd. De naïviteit niet.

Kyu John has added a photo to the pool:

WASHINGTON (ANP) - De Verenigde Staten zijn begonnen met het schoonvegen van de Straat van Hormuz, schrijft de Amerikaanse president Donald Trump op zijn Truth Social. Iran zou hier tijdens de Amerikaanse en Israëlische aanvallen op het land mogelijk zeemijnen in hebben gelegd. Hierdoor is de belangrijke zeestraat tot nu toe vrijwel dicht.

Trump noemt het schoonmaken een "gunst aan landen over de hele wereld, waaronder China, Japan, Zuid-Korea, Frankrijk, Duitsland en vele anderen". Zijn bericht komt op het moment dat de VS, Iran en bemiddelaar Pakistan zijn begonnen aan trilaterale onderhandelingen voor een duurzaam einde van de oorlog.

In zijn post beweert Trump dat Iran de verliezer is in de oorlog. Het land zou volgens hem onder meer zijn marine, luchtmacht, luchtafweergeschut en mijnenleggers zijn verloren. Net als "hun 'langdurige' leiders".