The short-tailed roundleaf bat was feared extinct until scientist Iroro Tanshi found one in Afi sanctuary in Nigeria, and set out to protect the only confirmed roosting colony

Just after sunrise, a cacophony of whoops and chatter can be heard over the verdant forests of the Afi mountain wildlife sanctuary. Nestled within the Cross River rainforest in south-east Nigeria, and spanning an area about the size of central Paris, the steep sanctuary is a haven for endangered gorillas, drill monkeys, the grey-necked rockfowl – and the short-tailed roundleaf bat.

The Nigerian biologist Iroro Tanshi remembers the moment she first spotted the endangered bat in 2016, during a field expedition for her PhD research. “We were trapping near a roost that night, so we caught a lot of bats,” says Tanshi. But, she adds: “This looked very, very different. Big-eared.” She promptly turned to her identification guide, which revealed that the tiny furry creature she was holding between her fingers was Hipposideros curtus, better known as the short-tailed roundleaf bat, last recorded in the wild in the 1970s.

From gymnasts in kitten heels to lovers stalked by a devil, Pieter Henket’s dazzling portrait series, Birds of Mexico City, can feel like being in ‘a museum where the art comes alive’

Juliette de Marcillac’s documentary follows the volunteers helping those crossing the French Italian border and shines a light on the the hypocrisies underpinning the treatment of asylum seekers

With its rustic wooden chalets and spectacular alpine peaks, the French ski town of Montgenèvre has long been a popular holiday destination. Looking past these postcard-perfect vistas, Juliette de Marcillac’s absorbing documentary paints a very different picture, focusing instead on a humanitarian crisis that festers beneath the snow-white image of an idyllic locale.

A whirl of confusion and fear envelops the film’s startling opening sequence, which follows a group of desperate migrants trekking across the Italian border into Montgenèvre, with the hope of claiming asylum in France. Among them are pregnant women and even small children, many of whom suffer from frostbite, exhaustion and other life-threatening conditions. Their plight, however, is met only with intimidation and orders of arrest from the local police force.

Parenting is represented in all its hilarious, moving and truthfully plodding detail, in the story of a mother and her two little boys

The last day of maternity leave, and an unnamed mother of two decides to stage a “yes day”, full of treats and good feelings. Of course it does not go according to plan: the treats are deficient, misjudged and underappreciated; the good feelings are fleeting, quickly upstaged by anxiety, guilt or humiliation. This familiar-sounding scenario is the simple yet bracing premise of Lisa Owens’s second novel, following her impressive first comic fiction of female-centred modernity, 2016’s Not Working.

The academic E Ann Kaplan once wrote that “motherhood is the major emotional experience of my adult life” – certainly a relatable observation, and reason enough why some writers may swerve going through the experience altogether. But when using it as narrative material, the aim is to render the cluttered yet lonely planet of motherhood in some new way, drawing on the energies of honesty and idiosyncrasy to frame a common, universal adventure as something singular and memorable.

The French cities of Marseille, Aix, Avignon and Arles boast a wealth of museums and festivals showing work by contemporary artists. Here’s how to make the most of a dazzling cultural summer

My wife and I moved from London to Marseille a little over five years ago when our British passports still conferred “right to reside” in France. That first winter on the beach, in short sleeves, as our daughters played in the topaz-coloured Mediterranean and the sun set across an ever-clear blue sky, I understood why this part of southern France has always been popular with artists.

I was recently speaking about this with the painter Fanny Nushka and her sailor husband, Benoît Bouchet, on the terrace of Café la Muse in Marseille’s “coolest” neighbourhood. She said: “It took a long time to go back to blue. It’s like being in Paris and painting the Eiffel Tower. It’s dangerous to paint the Calanques [limestone coves] as an artist from here.”

Fat Burns ☮ has added a photo to the pool:

Thank you very much for the visit and comments. Cheers.

Red-capped Robin
Scientific Name: Petroica goodenovii
Description: The male Red-capped Robin is black above and white below with a distinctive scarlet-red cap, white shoulders, and a red breast that contrasts strongly with a black throat. The black wing is barred white and the tail is black with white edges. Females are quite different in appearance: grey-brown above and off-white below, with a reddish cap, brown-black wings barred buff to white, and some have faint red on the breast. Young birds are similar to females but are streaked white above, have an pale buff wing bar and their breast and sides are streaked or mottled dark-brown.
Similar species: The Red-capped Robin is the smallest red robin. It can be distinguished from other red robins by the unique red cap in the male, and by the dull red cap in the female. Males are similar to the Crimson Chat, Epthianura tricolor, but this species has a white throat, a white eye, is not as plump and lacks the white wing streak.
Distribution: The Red-capped Robin is found from Queensland (rarely above latitude 20°S), through New South Wales, mainly west of the Great Dividing Range, to Victoria and South Australia. Also found in Western Australia in inland regions north to the Pilbara region, rarely being seen on south coast or far south-west. An isolated population occurs on Rottnest Island. Widespread in Northern Territory south of latitude 20°S. The Red-capped Robin will visit areas along the east coast during droughts.
Habitat: The Red-capped Robin is found in most inland habitats that have tall trees or shrubs, such as eucalypt, acacia and cypress pine woodlands. It is mainly found in the arid and semi-arid zones, south of the Tropics, with some extension into coastal regions. The species is seen on farms with scattered trees, as well as vineyards and orchards. It is only occasionally reported in gardens.
Seasonal movements: Partial seasonal migrant, moving to more open areas in winter, usually in south of range.
Feeding: The Red-capped Robin feeds on insects and other invertebrates. It forages on the ground or in low vegetation, and will often perch on a stump or fallen branch, darting down to take insects from the ground. Can be seen in mixed feeding flocks with other small insect-eating birds such as Willie Wagtails, Rufous Whistlers and Black-faced Woodswallows.
Breeding: Red-capped Robins breed in pairs within a breeding territory established and defended by the male. The male sings from perches around the boundary of the territory to deter other Red-capped Robins and also other robin species, such as the Scarlet Robin, P. multicolor. The female chooses a nest site in a tree-fork and builds an open, cup-shaped nest of bark, grass, and rootlets, bound together with spider web, lined with soft materials and often camoflaged with lichen, bark and mosses. The male feeds the female during nest-building and incubation. The female incubates the eggs alone and both sexes feed the young. Once the young have fledged, they may remain in their parents' territories for up to one and a half months before dispersing. Nests may be parasitised by cuckoos. Predators of nestlings include the Grey Shrike-thrush, Colluricincla harmonica, and the Grey Butcherbird, Craticus torquatus.
Research by the Australian Museum (Major et al., 1999) has shown that male Red-capped Robin density is much lower in small, linear bushland remnants than in large non-linear remnants. The small remnants represented a higher risk of predation, making them much less suitable as breeding habitat.
Calls: Males sing with characteristic dry, repeated trill: 'dit-dit-drr-it'. Both sexes have a 'tick' call.
Average size: 12cm
Average weight: 9g
Breeding season: June to January
Clutch Size: Two or three; occasionally one, rarely four.
Incubation: 13 days
Nestling Period: 14 days
(Source: www.birdsinbackyards.net)

© Chris Burns 2026
__________________________________________

All rights reserved.
This image may not be copied, reproduced, distributed, republished, downloaded,
displayed, posted or transmitted in any form or by any means, including electronic,
mechanical, photocopying and recording without my written consent.

De gemeente Lansingerland had voor een nieuwbouwwijk in Bleiswijk zes Arabische straatnamen bedacht. Wadi Musa, Wadi Rum, Wadi Shab, dat werk. En logisch, want in de wijk komen ook wadi’s: groene greppels waarin regenwater wordt opgevangen. Het woord wadi is Arabisch. Niet zoveel aan de hand, zou je denken.

Of nou ja, het is Nederland in 2026. Dus omwonenden maakten bezwaar. De namen pasten niet bij het gebied, vonden ze. Ze misten de relatie met Bleiswijk. Dus krijgen de straten nu namen als Kolenschuitpad, Westlanderstraat en Tuindersvlet. Alsof de Nederlandse identiteit alleen nog veilig is wanneer je bij het bezorgen van een pakketje het gevoel krijgt dat je door een folder van het Openluchtmuseum loopt.

Dit is geen groot geweld. Er staan geen fakkels voor een gemeentehuis. Er wordt geen zwaar vuurwerk gegooid bij een informatieavond over een AZC. Er worden geen raadsleden bedreigd omdat ergens mensen moeten worden opgevangen die hun land zijn ontvlucht. Dat is de harde variant: intolerantie als intimidatie, als straatterreur, als politiek drukmiddel. Daar zien we in Nederland inmiddels óók genoeg voorbeelden van.

Bleiswijk is kleiner. Nette intolerantie. Procedurele intolerantie. Het bezwaarformulier als hooivork. Geen Arabische woorden in de straat, want dat voelt niet eigen. Niet omdat iemand er écht last van heeft. Niet omdat een straatnaam schade veroorzaakt. Alleen omdat een stukje taal uit een ander deel van de wereld kennelijk al genoeg is om de plaatselijke cultuurpaniek aan te zetten.

Juist daarom is het interessant. Grote intolerantie begint zelden als grote intolerantie. Ze begint vaak als een optelsom van kleine correcties. Deze naam liever niet. Die verwijzing past hier niet. Dat woord voelt vreemd. Die mensen horen misschien ergens anders beter. Iedere stap afzonderlijk lijkt klein genoeg om je schouders over op te halen. Samen maken ze de publieke ruimte steeds smaller.

Daar zit de tolerantieparadox. Een samenleving die tolerant wil zijn, kan niet eindeloos tolerant blijven tegenover intolerantie. Dat betekent niet dat elke domme opmerking verboden moet worden of dat elk bezwaar meteen fascisme is. Het betekent wel dat bestuurders, media en burgers moeten herkennen wanneer “ik voel me er niet prettig bij” verandert in “dus het moet verdwijnen”.

Een Arabische straatnaam is geen bedreiging voor Bleiswijk. De bereidheid om haar weg te halen omdat een paar omwonenden het niet passend vinden, is dat veel meer. Niet omdat Nederland dan morgen instort, wel omdat het mechanisme wordt bevestigd: wie hard genoeg ongemak organiseert rond alles wat vreemd klinkt, krijgt zijn zin.

En voor je het weet wordt buigen voor intolerantie gewoon herverpakt als ‘luisteren naar de buurt’.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Huurders geven in Nederland gemiddeld een veel groter deel van hun inkomen uit aan wonen dan huiseigenaren, en dat verschil loopt alleen maar verder op. Vooral in de vrije huursector slokt de huur een fors stuk van het maandbudget op.

Wat blijkt uit de nieuwe cijfers?

Volgens recente cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) zijn huiseigenaren in doorsnee 16,3 procent van hun besteedbaar inkomen kwijt aan woonlasten, terwijl dat voor sociale huurders 24,6 procent is en voor huurders in de private sector zelfs rond de 30 procent ligt. Bij die woonlasten telt het CBS niet alleen huur of hypotheek, maar ook vaste lasten zoals gas, water, licht en lokale heffingen mee. Gemiddeld besteden Nederlanders ongeveer 23 procent van hun inkomen aan wonen, maar achter dat gemiddelde gaat dus een scherpe kloof tussen huurders en kopers schuil.

Wie betaalt het meest – en waarom?

De pijn zit vooral bij huurders met een laag of middeninkomen, die vaak aangewezen zijn op sociale huur of dure particuliere huur. Jongere huurders en alleenstaande ouderen tellen relatief de hoogste woonquotes neer, omdat zij gemiddeld lagere inkomens hebben en minder kunnen uitwijken naar een koopwoning. Daartegenover staan huiseigenaren die hun hypotheek al (deels) hebben afgelost en wiens maandlasten daardoor gelijk blijven of dalen, terwijl huren vrijwel jaarlijks meestijgen met (of zelfs boven) de inflatie.

Gevolgen voor de woningmarkt

De verschillen in woonlasten versterken ook de vermogensongelijkheid: kopers bouwen vermogen op via hun woning, terwijl huurders een groter deel van hun inkomen maandelijks weg zien vloeien. Nieuwe, relatief betaalbare nieuwbouwwoningen komen bovendien vooral terecht bij lagere inkomens in de corporatiesector, terwijl nieuwe koopwoningen vooral naar hogere inkomens gaan. De vraag is hoelang een systeem houdbaar is waarin de mensen zonder stenen onder hun voeten structureel de hoogste prijs betalen om een dak boven hun hoofd te hebben.

Amsterdam: duur wonen als norm

In Amsterdam zijn de verschillen tussen huurders en huiseigenaren nog scherper, doordat de huren in zowel de sociale als de vrije sector al jaren sneller stijgen dan veel inkomens. Vooral in populaire wijken en rondom het centrum slokt de huur voor particuliere huurders een fors deel van het besteedbare inkomen op, waardoor woonquotes van dertig procent en hoger eerder regel dan uitzondering zijn. Tegelijkertijd profiteren veel Amsterdamse huiseigenaren van jarenlang lage hypotheekrentes en sterk stijgende huizenprijzen, waardoor hun maandlasten relatief beperkt zijn terwijl hun vermogenspositie juist groeide.