Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide May 1960

Thomas Hawk posted a photo:

Het kabinet negeert een Kamerwens om salarissen in de publieke en semipublieke sector direct te begrenzen en houdt medisch specialisten buiten de Wet normering topinkomens. Intussen werkt VWS aan een transparantiewet die later de opmaat kan worden naar harde inkomensplafonds.

Het kabinet heeft besloten medisch specialisten voorlopig niet onder de Wet normering topinkomens (WNT) te laten vallen. Een motie uit de Tweede Kamer om salarissen van werknemers in de publieke en semipublieke sector, inclusief specialisten, aan banden te leggen, gaat daarmee de la in. Voor topfunctionarissen in die sectoren geldt in 2026 een officieel bezoldigingsmaximum van 262.000 euro per jaar, maar artsen-specialisten zitten daar vaak ruim boven.

Staatssecretaris Eric van der Burg (VVD) benadrukt in een brief aan de Kamer dat inkomensbegrenzing voor medisch specialisten niet langs de WNT-route zal lopen. Het ministerie van Volksgezondheid werkt eerst aan een wetsvoorstel dat alle specialisten verplicht hun inkomen transparant te maken, omdat er nu te weinig zicht is op wat artsen precies verdienen. Pas daarna wil het kabinet besluiten of er een apart maximum komt voor zowel specialisten in loondienst als vrijgevestigde artsen. Eerder werd een politieke afspraak gemaakt om vanaf 2027 150 miljoen euro te besparen op de inkomens van artsen, maar demissionair minister Jan Anthonie Bruijn noemde die datum al „waarschijnlijk niet meer mogelijk” vanwege de juridische complexiteit.

Top 5 grootverdieners (in loondienst, ziekenhuis)

Dat betekent dat de mega-inkomens van medisch specialisten nog minstens enkele jaren onaangeroerd blijven, terwijl het symbolische maximum voor andere topfunctionarissen wel keurig jaar op jaar wordt geïndexeerd. Politiek wordt zo een gevoelige keuze gemaakt: eerst informatie vergaren, pas daarna ingrijpen. Transparantie klinkt onschuldig, maar in de praktijk is het vaak de eerste stap naar normering; zodra inkomens zwart-op-wit op tafel liggen, wordt de druk om grenzen te stellen vanzelf groter.

Tegelijkertijd laat het uitstel van de bezuiniging zien hoe lastig het is om een beroepsgroep met grote lobbykracht en cruciale maatschappelijke rol financieel te korten. Het politieke risico van een ruzie met specialisten – met mogelijke gevolgen voor wachtlijsten en beschikbaarheid – weegt nu blijkbaar zwaarder dan het principiële idee van gelijkheid met andere (semi)publieke topfuncties. De kernvraag wordt daarmee nijpend: hoe lang kan de overheid verantwoorden dat de chirurg wel boven de norm mag verdienen, terwijl de ziekenhuisbestuurder, schooldirecteur en woningcorporatiebestuurder aan een strak plafond vastzitten?

IJSSELSTEIN (ANP) - De gemeente IJsselstein had in aanloop naar de opening van een noodopvang voor asielzoekers een aantal zaken anders aan moeten pakken. Dat schrijft burgemeester Ester Weststeijn van de Utrechtse gemeente aan de raad, die woensdagavond over de noodopvang debatteert. Hoewel veel dingen in de voorbereiding goed zijn gegaan, had de gemeente een aantal zaken naar eigen zeggen beter kunnen doordenken.

Zo had het college zorgvuldiger te werk moeten gaan bij het informeren van voetbalvereniging IJFC, nadat was besloten dat de noodopvang op het terrein van die club zou komen. Dat gebeurde nu een dag later aan het einde van een regulier overleg, aldus de gemeente. Daardoor voelde het clubbestuur zich overvallen. De mededeling aan het bestuur had moeten worden beschouwd als een "slechtnieuwsgesprek", schrijft Weststeijn.

De komst van de tijdelijke noodopvanglocatie in IJsselstein, die afgelopen maandag in gebruik is genomen, leidde de afgelopen maanden tot protesten. Begin mei vernielden relschoppers de gevel van het gemeentehuis.

Er is één naam die dit jaar domineert in voetbaldiscussies wereldwijd: Lamine Yamal. De 18-jarige Spanjaard heeft in korte tijd de status bereikt van meest besproken talent op aarde. Met het WK 2026 in aantocht groeit de verwachting rond hem met de dag. Maar wat maakt hem zo bijzonder, en waarom volgt heel voetbalminnend Nederland zijn verhaal op de voet?

Van Barcelona-jeugd tot wereldscene

Yamal groeide op in de beroemde La Masia-academie van FC Barcelona, dezelfde broedplaats die eerder Messi, Xavi en Iniesta voortbracht. Op zijn 15e maakte hij al zijn debuut in La Liga. Dat is uitzonderlijk, zelfs voor Barça-maatstaven.

In 2024 won hij met Spanje het Europees Kampioenschap, als een van de jongste spelers ooit in een EK-finale. De officiële statistieken van de UEFA bevestigen zijn historische prestaties in dat toernooi. Sindsdien staat de mondiale voetbalwereld stil bij elke wedstrijd die hij speelt.

Zijn stijl is direct herkenbaar: explosieve acceleraties langs de buitenlijn, buitenbeentjes die lijken te bewegen zonder nadenken, en een kalmte voor goal die je normaal pas bij veel oudere spelers ziet.

Waarom het WK 2026 zijn podium wordt

De wk 2026 editie wordt gespeeld in de Verenigde Staten, Canada en Mexico. Het is het eerste WK met 48 deelnemende landen, wat betekent meer wedstrijden, meer exposure en meer kansen voor toptalenten om zich te laten zien aan een miljardenpubliek.

Spanje geldt momenteel als een van de absolute topfavorieten. Internationale voetbalanalisten en bookmakers plaatsen La Roja consequent in de bovenste laag van hun voorspellingen voor wk voetbal 2026. En waar Spanje wint, speelt Yamal een sleutelrol.

Bij wk voetbal wedstrijden op dit niveau telt elke seconde. Yamal is een speler die in één actie een wedstrijd kan kantelen. Dat maakt hem gevaarlijk voor elke tegenstander, en onmisbaar voor zijn team.

Voor degenen die de ontwikkeling van jonge voetballers en de betting-markt rondom het toernooi willen volgen, biedt RealMoneyCasinoRank een overzicht van platforms die ook sport en sportweddenschappen behandelen.

Statistieken die spreken

lamine yamal sloot het clubseizoen 2023/2024 af met indrukwekkende cijfers voor zijn leeftijd: dubbele digits in directe bijdragen (goals + assists) in La Liga, en dat als tiener. FC Barcelona publiceerde zijn seizoensstatistieken officieel via de clubkanalen.

Vergelijking met historische talenten

Experts vergelijken hem regelmatig met Ronaldo (de Braziliaan), Messi op jonge leeftijd, en Kylian Mbappé. De vergelijking met yamal en Mbappé is daarbij het meest gebruikelijk: beiden doorbraken op 16/17-jarige leeftijd op het hoogste niveau, beiden zijn razendsnel en direct.

Toch heeft Yamal een eigen profiel. Zijn linkerbeen is zijn wapen, maar zijn visie en pasnauwkeurigheid zijn wat hem onderscheidt van pure snelheidsspelers.

Wat Nederland kan verwachten

Nederland kwalificeert zich vrijwel zeker voor het WK 2026. Dat betekent dat Oranje en Spanje mogelijk in dezelfde poule of in de knock-outfase tegenover elkaar staan. Als dat scenario werkelijkheid wordt, krijgt het Nederlandse publiek live te zien waarom de hele wereld praat over deze jonge Spanjaard.

De KNVB en diverse sportjournalisten volgen zijn ontwikkeling nauwgezet. Meerdere Nederlandse media hebben het afgelopen seizoen uitgebreid bericht over zijn prestaties in zowel La Liga als de Champions League.

Hoe je zijn wedstrijden kunt volgen

Voor Nederlandse voetbalfans zijn er meerdere opties. Grote streamingdiensten en betaalzenders hebben de rechten op WK-wedstrijden. De FIFA publiceert officieel de volledige wedstrijdschema's en uitzendrechten op haar website, zodat fans tijdig kunnen plannen welke wk voetbal wedstrijden ze willen zien.

De druk van verwachtingen

Een keerzijde van alle aandacht is de druk. Yamal is 18 jaar. Elke wedstrijd wordt geanalyseerd, elke mindere actie vergroot uitgelicht. Sportpsychologen wijzen erop dat uitzonderlijke druk op jonge atleten serieuze gevolgen kan hebben voor hun mentale welzijn en prestaties op de lange termijn.

Tot nu toe lijkt Yamal die druk goed aan te kunnen. Hij geeft interviews met de rust van een routinier, en op het veld is van zenuwen weinig te zien. Maar het WK is een ander niveau, ook mentaal.

Conclusie

Lamine Yamal is geen hype. Hij is een aantoonbaar uitzonderlijk talent dat op het juiste moment in zijn carrière het grootste podium ter wereld betreden: het wk voetbal 2026. Voor Nederlandse fans biedt dit toernooi de kans om hem in actie te zien, mogelijk zelfs tegen Oranje.

Of hij het WK gaat winnen? Dat weet niemand. Maar dat hij er het gesprek van de dag zal zijn, staat vast.

Het zelfstandig ondernemerschap in Nederland staat al jaren onder een vergrootglas, maar zelden was het beeld zo onoverzichtelijk als nu. De Belastingdienst hervatte vanaf 2025 de handhaving op schijnzelfstandigheid en zet die in 2026 voort, terwijl het kabinet de strengste boetes voorlopig uitstelt en tegelijk werkt aan nieuwe wetgeving. Voor de honderdduizenden Nederlanders die zonder personeel hun brood verdienen, betekent dat vooral een ding: onzekerheid.

En juist in zo'n periode is het verstandig om de eigen zaken op orde te hebben, van een doordachte contractvorm tot een degelijke ZZP rekening van GoDutch waarmee de administratie overzichtelijk blijft.

Wat er in 2026 concreet verandert

De kern van de discussie draait om de vraag wanneer iemand echt zelfstandig is. Sinds begin 2025 controleert de Belastingdienst weer actief op verkapte dienstverbanden, en sinds 1 januari 2026 zijn bij opzet of grove schuld opnieuw vergrijpboetes mogelijk. De zogenoemde zachte landing, waarbij gewone verzuimboetes nog achterwege blijven, is door de Tweede Kamer verlengd. Daarbovenop kondigde het nieuwe kabinet in zijn coalitieakkoord een Zelfstandigenwet aan, met onder meer een minimumtarief als ijkpunt. Voor de echte zelfstandige is dit te volgen, maar het vraagt aandacht.

Tools als GoDutch voor moderne ondernemingen kunnen daarbij helpen om grip te houden, al begint alles met begrijpen welke regels op jouw situatie van toepassing zijn.

Waarom hoogopgeleiden de zelfstandigheid blijven kiezen

Ondanks de aangescherpte regels blijft het aantal zelfstandigen aanzienlijk. Opvallend is dat juist veel hoogopgeleide professionals bewust voor deze route kiezen: consultants, ontwerpers, IT-specialisten en interim-managers die hun expertise liever per opdracht inzetten dan vastzitten aan een werkgever. De aantrekkingskracht zit in de autonomie, de afwisseling en het hogere uurtarief dat tegenover het wegvallen van zekerheden staat. De keerzijde is dat al die vrijheid gepaard gaat met verantwoordelijkheid die een werknemer normaal niet voelt: pensioen, verzekeringen, en een administratie die de toets der kritiek kan doorstaan.

Een verschuiving op de hele arbeidsmarkt

Die verschuiving zegt ook iets over de arbeidsmarkt als geheel. Werkgevers kampen met krapte en hebben specialistische kennis nodig die ze niet altijd in vaste dienst kunnen of willen binden, terwijl professionals meer waarde hechten aan zeggenschap over hun eigen tijd. Opvallend is dat veel zelfstandigen zelf ook niet staan te springen om in loondienst te gaan werken, zelfs niet wanneer opdrachtgevers daarop aandringen. Het zelfstandig bestaan is allang geen noodgreep meer voor wie geen baan kan vinden, maar een oprechte keuze van mensen met een sterke onderhandelingspositie. Juist die groep heeft baat bij heldere regels, omdat onduidelijkheid opdrachtgevers kopschuw maakt en kansen onnodig laat liggen.

De praktische kant die vaak onderschat wordt

Wie zelfstandig werkt, is niet alleen vakman maar ook boekhouder, debiteurenbeheerder en fiscalist tegelijk. Dat klinkt zwaarder dan het is, mits een paar zaken goed geregeld zijn:

• Een gescheiden geldstroom: zakelijk en privé uit elkaar houden voorkomt dat je aan het eind van het kwartaal je eigen uitgaven uit je omzet moet zien te halen.
• Een actueel overzicht: weten wat er binnenkomt en uitgaat, voorkomt verrassingen bij de btw-aangifte en helpt bij het inschatten van je werkelijke verdiensten.
• Een buffer voor de belasting: nu de zelfstandigenaftrek in 2026 verder daalt naar 1.200 euro, valt er fiscaal minder te verzachten en is reserveren belangrijker dan ooit.

Geen van deze punten is ingewikkeld, maar samen vormen ze het verschil tussen een ondernemer die rustig slaapt en een die elke deadline met de schrik in de benen tegemoet ziet. De zelfstandige die de basis op orde heeft, kan zich richten op het werk dat hem onderscheidt.

Bron: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/iemand-persoon-vrouw-mevrouw-8837776/

Vooruitkijken in een veranderend speelveld

Wie het zelfstandig bestaan serieus neemt, kijkt verder dan de opdracht van vandaag. Een gezonde praktijk leunt zelden op een enkele opdrachtgever, want die afhankelijkheid is precies wat de Belastingdienst kritisch bekijkt en wat een professional financieel kwetsbaar maakt. Door het klantenbestand te spreiden, houd je niet alleen je positie als ondernemer overtuigender, je vermindert ook het risico dat het wegvallen van een klant je inkomen onderuit haalt.

Daarnaast komen er zaken op de zelfstandige af die in loondienst vanzelfsprekend zijn. Pensioen opbouwen, een buffer aanleggen en je verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid vragen om eigen initiatief. Het kabinet werkte in 2026 aan een voorstel voor een verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandigen, wat het belang van dit thema onderstreept. Of die verplichting er nu komt of niet, de boodschap is dezelfde: de echte professional regelt zijn vangnet zelf en wacht niet tot de wetgever hem daartoe dwingt. Juist die voorbereiding maakt het verschil tussen een kwetsbaar bestaan en een volwassen onderneming.

Een vak in beweging

Het zelfstandig ondernemerschap is in 2026 volwassener en gereguleerder dan een decennium geleden, en dat is niet per se slecht. Strengere regels dwingen tot professionaliteit en halen de schimmige constructies eruit die het speelveld verstoorden. Voor wie echt zelfstandig is en zijn zaken serieus neemt, blijft het een aantrekkelijke manier van werken. De onzekerheid van het moment is reëel, maar verdwijnt naarmate de wetgeving duidelijker wordt.

Uiteindelijk raakt het debat over de zelfstandige aan een grotere vraag: hoe ziet werk er in Nederland uit, en hoeveel ruimte krijgt iemand om dat zelf in te richten? De zelfstandige zonder personeel is geen randverschijnsel, maar een wezenlijk onderdeel van de economie, dat flexibiliteit en specialistische kennis levert die werkgevers hard nodig hebben. Strengere regels horen die waarde te beschermen, niet te smoren. Voor de professional die zijn vak serieus neemt, betekent dat vooral dat goed ondernemerschap loont: wie zijn positie helder houdt, zijn afspraken op orde heeft en zijn financiën beheerst, hoeft de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien.

Rob Jetten lijkt niet onder de indruk van het dreigement van Donald Trump dat hij alle Amerikaanse troepen kan terugtrekken uit Europa, als de EU niet meewerkt aan zijn ambities om Groenland te controleren. "We hebben de laatste maanden laten zien dat we goed in staat zijn om dit continent zelf te verdedigen", reageerde de premier bij de NAVO-top in Ankara. "Maar natuurlijk, met de hulp van de Amerikanen", voegde hij daar wel aan toe.

De minister-president herhaalde zijn boodschap dat Europa de laatste jaren veel meer bijdraagt aan de NAVO. "Wij hebben onze defensie-uitgaven verdrievoudigd. Andere landen hebben die ook flink verhoogd. En de afgelopen dagen hebben we vele deals gezien over militaire samenwerking tussen Europese bondgenoten."

Rusland kan de oorlog ook buiten Oekraïne uitbreiden als succes op het slagveld uitblijft. Dat zegt de Oekraïense president Volodymyr Zelensky tegen zakenkrant Financial Times. Hij stelt zijn westerse partners daar al voor te hebben gewaarschuwd.

Volgens de president en inlichtingen die met de krant zijn gedeeld, zou er in 2027 al een Russische inval in een NAVO-land kunnen plaatsvinden. Een bron die bekend is met de inlichtingen zegt dat de Russische president Vladimir Poetin waarschijnlijk de inschatting heeft gemaakt dat hij beter kan toeslaan terwijl de Amerikaanse president Donald Trump nog aan de macht is, schrijft de krant. Trump heeft herhaaldelijk zijn frustratie uitgesproken over zijn NAVO-bondgenoten.

Zelensky, die naar Turkije is afgereisd voor een NAVO-top, zet in op Oekraïense toetreding tot het bondgenootschap. Hij betoogt dat de ervaren krijgsmacht van Oekraïne en de grote defensiesector een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de veiligheid van Europa.

NAJAF (ANP/AFP) - Het lichaam van de gedode Iraanse leider Ali Khamenei is woensdag onder grote belangstelling door de straten van het Iraakse Najaf gereden. Dat ging gepaard met strenge veiligheidsmaatregelen. Toeschouwers drongen naar voren om de kist aan te raken.

Khamenei kwam eind februari om het leven bij de Amerikaans-Israëlische aanvallen op zijn land en er wordt nu dagenlang groots afscheid van hem genomen. Dat gebeurde de afgelopen dagen in Iran zelf en nu ook in buurland Irak, waar eveneens veel sjiieten wonen.

In Najaf begonnen de plechtigheden in de vroege ochtend nadat het lichaam de voorgaande avond was aangekomen op de luchthaven bij de stad. Later op de dag wordt ook afscheid van de Iraanse leider genomen in Karbala, een andere heilige stad in Irak.

De begrafenis van Khamenei moet donderdag plaatsvinden in zijn geboortestad Mashhad in Iran. De grote afwezige bij de rouwplechtigheden is tot dusver zijn zoon Mojtaba, die hem heeft opgevolgd als opperste leider.

TJ inherited a NestJS project. The original developers left the team many years ago, but they've left their mark in the codebase.

// ProjectsModule.ts
@Module({
  controllers: […],
  providers: […],
  exports: […],
})
export class ProjectsModule {}

NestJS is a dependency-injection oriented framework for TypeScript code. It offers "providers" (dependencies that can be injected), "controllers" (as one would expect), and lets you bundle them together into "modules". Modules can depend on other modules, letting you build a modular and flexible graph of dependencies. This means that the empty module isn't wrong here.

No, for it to be wrong, we need to write some tests:

// ProjectsModule.test.ts
describe("ProjectsModule", () => {
  it("can be created", () => {
    const projectsModule = new ProjectsModule()
    expect(projectsModule).toBeTruthy()
  })
})

Since modules are just containers for related code objects, there isn't much to test here. While "dynamic modules" which execute code are a thing, they don't execute that code at construction time anyway. This test will always pass. It isn't a test, it doesn't do anything. It likely doesn't even get their coverage up, since whatever providers or controllers it's referencing aren't covered by this test. It's a test that tests nothing but the framework it runs on top of.

"At least there are tests," TJ writes.

The price of AI tokens is fluctuating widely, with some becoming cheaper and others more expensive, leaving users of AI services struggling to assess if the price is right. Aman Panjwani, an AI engineer based in India, says that GPT-4-class model output cost about $20 per million tokens in late 2022. Today, equivalent capability costs about $0.40, a 55x decline in less than four years, he said, citing Introl's December 2025 unit-economics analysis. "When DeepSeek released its R1 reasoning model in January 2025 at $0.55 per million input tokens and $2.19 output – against OpenAI's o1-preview at $15 and $60, launched just four months earlier – the entire market repriced overnight," Panjwani said in an analysis provided to The Register. "A 97 percent discount tends to do that." During this same period, prices for cutting-edge frontier models surged. "OpenAI doubled the price of GPT-5.5 to $5 input and $30 output per million tokens – that's on its own pricing page," said Panwani. "Google's Gemini Flash 3.5 arrived three to six times more expensive than the model it replaced." The recent release of Anthropic Claude Sonnet 5 continues that trend. Even though its per-token price is lower than Claude Opus 4.8, it uses more tokens to produce the same results. Anthropic's Mythos and Fable models are also quite costly, when available. Also this year, Anthropic moved corporate customers away from per-seat pricing to metered pricing and limited permitted uses of its subsidized subscription plans. Panjwani argues such moves show the token market is splitting in two, with commodity inference heading toward zero even as frontier inference costs rise. Ameya Kanitkar, CTO of Larridin, an AI measurement platform, said that about six months ago, AI costs were a primary concern because companies spent between $20 and $100 per month per LLM subscription. But around February, AI services vendors companies began pushing for more AI usage at a time when the models were getting better and could handle more complex agentic work that takes longer to complete. "On average we have seen the cost go up about 10x between January and now, especially in engineering ops," Kanitkar said in an interview with The Register. It's a change he attributes to the shift toward longer, agentic tasks and metered pricing. "The new trend that is emerging is that the open source models, open weight models are actually not that far behind the frontier models," he said. "And now the costs are hitting the balance sheet, which are not the real costs, companies have started truly thinking, 'okay, how can we actually adjust these costs?'" Kanitkar said he's seeing companies spending between 10 and 20 percent of their labor cost – e.g. $2,000 to $4,000 per month for a software engineer paid $200,000 annually – on tokens. But, he added, higher spending doesn't necessarily mean higher productivity. Between 15 and 30 percent of AI users among Larridin's clients account for more than 50 percent of total AI spend, and often that spending does not correlate with gains in output, according to a company spokesperson. When Larridin plotted token spend against developer productivity, it found an inflection point at about 35 to 40 percent of client spending where burning more tokens failed to boost productivity. Using that point as a token limit for employees can cut AI costs by 40 percent without changing anything else, Kanitkar said. Open weight models offer another cost lever. Kimi 2.6/2.7 and GLM 5.2, Kanitkar said, "are almost at parity with Opus4.7 or 4.8. And they are 10x cheaper in theory, or about 5x cheaper in practice. They tend to be a little bit slow and they tend to consume more tokens on the pure token basis – that costs more, but the token cost is low." Kanitkar said he's now seeing almost 75 percent of companies use multiple models. Switching back and forth, he said, is more difficult for customer-facing agentic work, but for software development, it's much more viable. Even so, price isn't always the most important consideration. Larridin data shows that enterprises still direct almost half of their AI spending toward Anthropic's Opus model because it handles complex engineering and reasoning tasks well. ®

SYSTEMS APPROACH A few weeks ago, Larry and I independently received the same advice from two different sources: take a look at Media Over QUIC (MoQ) for your next edition. I’ve been following the standardization of QUIC for several years (and wrote about it) but MoQ had not yet come onto my radar. A quick look at some IETF drafts gave me some of the main concepts, but it can be frustratingly hard to pick out the important high-level ideas from the masses of protocol-specific detail that goes into an Internet draft. And there are enough moving parts to MoQ for it to present another case of the blind men and the elephant. I’m going to explain what I think is important about MoQ in this post. For one thing, the name doesn’t get across what is interesting to me about MoQ. Yes, it can be used to transmit media (e.g., video and audio) using QUIC as the underlying transport protocol. But you can do that today just by watching a video on the web if the server happens to support HTTP3 over QUIC. There is something else going on with MoQ. In my view, MoQ occupies a middle ground between WebRTC (which is used for lots of video conferencing applications like Google Meet) and DASH (Dynamic Adaptive Streaming over HTTP) which powers most entertainment video streaming on the web. If I take some of the proponents of MoQ at face value it could replace both those technologies, but more realistically I can see it filling a gap when neither DASH nor WebRTC is the ideal choice. So let me first explain the two bookends that MoQ sits between. There are two handy blogs positioning MoQ against WebRTC and DASH that helped me form the views below, so you may want to go back to the source. WebRTC is a collection of protocols and APIs (backed by an open source implementation) that enable a real-time media stream to be established between a pair of web browsers. There are quite a few problems that need to be solved, such as getting access to the camera and audio devices, and building an end-to-end connection between two hosts that might both be sitting behind NATs and firewalls. The media is sent using RTP over UDP (usually). This all works reasonably well today as evidenced by the success of browser-based video conferencing. Arguably the biggest weakness of WebRTC is around scale. Large conferences generally need an overlay network to replicate the video streams out to all the participants. In the case of WebRTC, the overlay nodes are called Selective Forwarding Units (SFUs). They are typically deployed by the conferencing app provider to scale out their meetings; as I understand it, there are SFU overlays for Teams, Google Meet, Zoom, etc. DASH is the approach used to stream most non-real-time media. The standard view is that TCP is not a suitable protocol for real-time streaming, due to its strict ordering and use of retransmissions to ensure reliability, leading to potentially unbounded delay. But since most entertainment video is not strictly real-time, DASH manages to work around the limitations of TCP, leveraging TCP congestion control along with the benefits of standard web infrastructure. In particular, DASH gets to scale thanks to the existing deployment of CDNs. And as the web is starting to adopt QUIC in place of TCP for HTTP traffic, DASH gets some benefits of QUIC as well. What DASH is not really able to do, however, is deliver low enough latency to meet the needs of real-time applications. With QUIC providing reliable delivery of each chunk of video, there is still no way to bound latency. A CDN For Real-Time Streams What MoQ aims to do is offer latency closer to that of WebRTC with the scalability to support massive numbers of receivers that comes with DASH. The key to scalability in MoQ is the use of relays, a form of overlay that handles replication of media. Just as CDNs can scale the delivery of HTTP traffic, MoQ relays are designed to scale the delivery of MoQ traffic. They do so by supporting a publish/subscribe model for media distribution. In MoQ, the main abstraction is a track, which might, for example, correspond to a particular live stream encoded at some resolution. Publishers publish media to the track and subscribers receive it. With relays sitting between publishers and subscribers, the two groups don’t need to have direct connections or even know about each other. As its name implies, MoQ uses QUIC as the underlying transport. This might seem at odds with the desire to minimize latency, since QUIC, like TCP , uses retransmission of lost packets to ensure reliable delivery. MoQ takes advantage of some of the features of QUIC to get around this. In particular, the lightweight streams of QUIC allow for independent components of a QUIC connection to proceed without being blocked by each other. So MoQ uses streams to ensure that different parts of a media stream can be sent independently of each other. One use of this is to discard the higher resolution parts of a video if necessary to deal with congestion. It is also possible to just terminate a stream if, for example, the observed level of congestion suggests that sending this part of the media would only exacerbate congestion, or the information in the stream would arrive too late to be useful. MoQ objects have an associated priority that can be used to make decisions about which streams to transmit and which to terminate. The lightweight streams of QUIC stake out an intermediate point in the design space between TCP and UDP. Reliable delivery can be applied selectively to individual streams, and congestion control can limit the total amount of traffic in a QUIC connection when required. Lower priority streams can be sacrificed to ensure that latency remains within bounds, congestion is avoided, and more important packets are not stuck waiting for less important ones to arrive. MoQ relay nodes can store, forward, and replicate objects. They don’t need to have any understanding of the content; objects are self-contained pieces of data that carry enough metadata, which is visible to relays, to enable them to be handled appropriately. A typical object in MoQ would be an independently decodable set of frames in a video. The metadata allows the relay nodes to make decisions about how to prioritize transmission of objects in the event of congestion or other resource shortage. Metadata also enables subscribers to determine what track an object belongs to. Application Layer Framing Lives On It strikes me (thanks to a conversation with Larry) that MoQ captures the idea of Application Layer Framing (ALF) that Clark and Tennenhouse proposed in 1990. Only the application knows what data it needs to do its job, but it can frame the data in such a way that the network can help the application function. MoQ lets the application define objects that represent units of video that can be independently decoded, and prioritize those objects based on their importance (e.g., lower priority for high frequency components of the video). The relay nodes don’t have to understand the application at all—they just use the metadata to relay objects in a way that benefits the application, which isn’t something SFUs can do. This also makes MoQ more useful than IP multicast (which has the additional downside of adding complexity to the network’s core). The specifications for MoQ are still evolving and implementations are trying to track the specifications. Nevertheless, this approach draws on the success of existing technologies such as QUIC and DASH and has the weight of major industry players behind it, so there is reason to be optimistic for its future. The implementation of the relay function in large-scale deployments (e.g., Cloudflare) indicates the industry investment in MoQ. It also suggests that the idea of trying to replicate the success of CDNs for real-time streams might have traction. And if you want to see MoQ in action, you can try a demo here or here. ® Larry Peterson and Bruce Davie are the authors behind Computer Networks: A Systems Approach and the related Systems Approach series of books. All their content is open source and available for free on GitHub. You can find them on Mastodon, their newsletter right here, and past The Register columns here.

Twee auto's zijn woensdagochtend met elkaar in botsing gekomen op de Achterweg in Mijnsheerenland. Het was een flinke klap: één auto raakte zwaar beschadigd en het andere voertuig kwam in een naastgelegen sloot terecht.

Bunq moet een klant die het slachtoffer werd van fraude via een aan zijn bankrekening gekoppelde Google Pay-wallet het schadebedrag van 5.000 euro vergoeden. Dat las ik bij Security.nl. Dit omdat ze niet kan laten zien hoe Google Pay bij deze consument ooit überhaupt in gebruik was genomen.

Hoofdregel bij betalingen is dat de bank, en niet de consument, aansprakelijk is voor niet-toegestane betalingstransacties. Dat wordt alleen anders als de bank kan aantonen dat de consument “frauduleus heeft gehandeld of opzettelijk of met grove nalatigheid” (art. 7:529 BW).

De klant hier zag dat er meerdere betalingen met een totaalbedrag van 5.000 euro uitgevoerd waren, waarvoor hij stelde geen toestemming te hebben gegeven. Na onderzoek stelde de bank vast dat het ging om betalingen via Google Pay, en een dergelijke koppeling kan alleen met toestemming zijn gedaan.

Goed, zegt het Kifid, bewijs maar dat die toestemming is gegeven:

Heeft de heer [consument] toestemming gegeven voor de koppeling aan Google Pay? Waar blijkt dat uit? Graag ontvang ik de relevante informatie uit uw administratie, waaruit blijkt met welk apparaat en vanaf welk IP-adres eventuele toestemming is verleend.

Op dat verzoek kwam echter nul reactie, zodat de geschillencommissie concludeert dat er sprake is van een niet-toegestane transactie:

Omdat de bank geen bewijs heeft geleverd van een rechtsgeldige koppeling van de betaalpas aan Google Pay, kan zij ook niet aantonen dat de consument heeft ingestemd met de latere Google Pay-betalingen. Daarom moet de commissie het ervoor houden dat sprake is van niet-toegestane betalingstransacties.

Dan komt dus de vervolgvraag: was hier sprake van fraude, opzet of bewuste roekeloosheid bij de consument? Daar kun je serieuze vragen bij stellen, want het is vrij onlogisch dat een hacker van buitenaf bij iemand Google Pay activeert en er dan mee gaat betalen zonder dat je daar iets van merkt.

Alleen:

Echter, nu de bank niet heeft aangetoond dat de betaalpas is toegevoegd op de overeengekomen wijze, zou het onaanvaardbaar zijn van de consument te verlangen dat hij zulk inzicht geeft.

Dit is het juridisch equivalent van aan de noodrem trekken. Art. 6:248 BW bepaalt dat een regel, wet of afspraak tussen twee partijen niet geldt wanneer “dit in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn.”

De commissie zegt hier dus: het is onaanvaardbaar dat de consument moet laten zien niet nalatig te zijn geweest als de bank niet eens kan laten zien hoe Google Pay is geactiveerd en vanaf welk apparaat, IP adres en dergelijke.

Arnoud

 

Het bericht Bunq moet klant die via Google Pay-wallet werd bestolen 5.000 euro vergoeden verscheen eerst op Ius Mentis.

Toen ik het artikel van gisteren las over polarisatie en de conclusie dat de meeste mensen in het eigen leven weinig ervaren, moest ik onwillekeurig denken aan mijn eigen jeugd. Als kleinkind van een Nederlandse veteraan die bij de Prinses Irenebrigade had gevochten, maakte ik op zijn verjaardag een huis vol met oude strijdmakkers mee. Nederlandse mannen die via de omweg van oorlog en ballingschap weer bij de bevrijding van hun eigen land betrokken raakten. Ze kenden elkaar van uniformen, kazernes, modder, angst,  kameraadschap en trauma. En ze hadden allemaal een hekel aan Duitsers.

Alle Duitsers waren klootzakken. Dat was ongeveer de regel.

Alleen gold die regel zelden voor de Duitsers die ze daadwerkelijk kenden. De Duitse kennis viel mee. De Duitse collega was een aardige vent. De Duitse vrouw op vakantie was hartelijk. De uitzondering zat altijd dichtbij. Het stereotype bleef intact, de individuele mens werd ervan vrijgesteld.

Achteraf was dat misschien mijn eerste les in de elasticiteit van vooroordelen. Een mens kan een groep wantrouwen en tegelijk prima omgaan met de leden van die groep, zodra die een naam, gezicht, stem en adres hebben. Helaas sneuvelt het vooroordeel dan meestal niet, het wordt verplaatst. Weg van de concrete persoon, terug naar de abstracte massa.

Later zag ik iets vergelijkbaars in kroegen op Zuid in Rotterdam, waar ik een tijd regelmatig kwam. Er werd racistische taal uitgeslagen, soms grof, soms gedachteloos, soms uit volle overtuiging. Alleen haastte men zich vrijwel altijd om erbij te zeggen dat de man van kleur die daar óók aan de bar zat daar natuurlijk buiten viel. En die collega ook. En die schoonzoon. En die buurvrouw. En eigenlijk alle mensen van kleur die men kende.

De slechte anderen bleven abstract. Ze woonden ergens anders, kwamen ergens anders vandaan, gedroegen zich ergens anders verkeerd. Aan de bar werd ondertussen gedronken, gelachen, geholpen, geroddeld, geruzied en weer bijgelegd. Het racisme was er, in taal en beeldvorming. Tegelijk leefden diezelfde mensen in de praktijk een multicultureel bestaan dat beter functioneerde dan hun eigen opvattingen konden verklaren.

Dat maakt het racisme niet onschuldig. Wie racistisch spreekt, bevestigt beelden die politieke en maatschappelijke gevolgen hebben. Het maakt wel iets zichtbaar dat in veel keuriger omgevingen graag wordt gemist: dagelijkse nabijheid kan vooroordelen ondermijnen, zelfs wanneer mensen daar zelf ideologisch nauwelijks aan toegeven.

In welvarender kringen werkt het geregeld omgekeerd. Daar klinkt het inclusieve verhaal vaak vloeiender. Men kent de termen, de gevoeligheden, de juiste afkortingen, de morele risico’s van verkeerde grappen. Het antiracisme is correct geformuleerd en meestal netjes verpakt. Alleen blijft de feitelijke omgang opvallend smal. De wijk is wit. De school is zorgvuldig gekozen. Het netwerk is homogeen. De schoonmaker, pakketbezorger, oppas of zorgverlener komt wel binnen, alleen zelden als gelijkwaardige sociale vanzelfsprekendheid.

Zodra diversiteit te dichtbij komt, verandert de toon. Sociale huur in de buurt is belangrijk, alleen liever niet in deze straat. Asielopvang is een humanitaire plicht, alleen is dit dorp er niet geschikt voor. Gemengde scholen zijn waardevol, alleen moet het niveau van het eigen kind wel bewaakt blijven. De multiculturele samenleving wordt onderschreven zolang zij zich vooral buiten de eigen vastgoedwaarde, schoolkeuze en sociale kring afspeelt.

Dat is het nette nimby-antiracisme van de bovenlaag. Niet uitgesproken vijandig, wel ruimtelijk afgeschermd. Niet racistisch in de borreltaal, wel selectief in de instituties waar het eigen leven wordt ingericht.

Daarmee kom je ook dichter bij de paradox van polarisatie. In een recent stuk op Stuk Rood Vlees schrijven Emily Miltenburg en Eelco Harteveld, op basis van het Nationaal Kiezersonderzoek 2025, dat Nederlanders veel vijandigheid voelen richting politieke tegenstanders, terwijl die polarisatie in het directe dagelijks leven veel minder wordt ervaren. Ruim de helft ziet geen verslechterde verhoudingen door politieke meningsverschillen in de eigen leefomgeving, en slechts een kleine minderheid zegt dat relaties in de eigen omgeving daadwerkelijk zijn verslechterd. Tegelijk voelt meer dan 80 procent afkeer richting ten minste één politieke partij, en een kwart vindt dat er een partij is die erop uit is Nederland kapot te maken.

Ook hier lijkt de abstracte ander gevaarlijker dan de concrete ander. De PVV’er in het nieuws is een fascist, de GroenLinkser op televisie is een landverrader, de D66’er op X is een technocratische sekteleider, de BBB’er in de talkshow is een trekker met stemrecht. De buurman die daarop stemt, is dan weer iemand die je pakketje aanneemt. De collega die politiek onuitstaanbare dingen zegt, is ook degene die je helpt bij een storing. De schoonzus met idiote opvattingen blijft degene die met kerst de tiramisu maakt.

Het probleem is dus niet dat tegenstellingen verzonnen zijn. Ze bestaan. Belangen botsen. Opvattingen over migratie, klimaat, bestaanszekerheid, Gaza, stikstof, gender, Europa en woningbouw zijn reëel en politiek geladen. Sommige standpunten zijn ook schadelijker dan andere. Een democratie hoeft niet te doen alsof elke positie slechts een smaakverschil is.

Het probleem zit eerder in de manier waarop afstand van mensen categorieën maakt. Op afstand wordt de ander een representant van alles wat verkeerd gaat. Dichtbij wordt diezelfde ander weer rommelig, tegenstrijdig en menselijk. Dat laatste is minder comfortabel voor politieke marketing, talkshowlogica en sociale media, waar helder vijanddenken beter werkt dan de buurman die zowel aardig is als op een rampzalige partij stemt.

Juist daarom is het verschil tussen geleefde omgang en beleden overtuiging belangrijk. De Rotterdamse kroeg was geen modelgemeenschap. Er werd te veel gezegd dat te normaal werd gevonden. Toch was er daadwerkelijke nabijheid. De mensen die in abstracte zin werden weggezet, zaten letterlijk aan dezelfde bar. Daardoor ontstond een reeks uitzonderingen die het wereldbeeld ten minste praktisch saboteerde.

De keurige variant is gevaarlijker dan zij zelf denkt. Wie inclusief spreekt zonder inclusief te leven, loopt minder risico op correctie door de werkelijkheid. Wie diversiteit vooral kent als beleidswoord, campagnebeeld of LinkedIn-houding, kan zijn morele zelfbeeld jarenlang overeind houden zonder dat de eigen omgeving werkelijk verandert. Het resultaat is een samenleving waarin de onderklasse wordt berispt om haar taal, terwijl de bovenlaag haar segregatie presenteert als smaak, schoolkwaliteit, rust, veiligheid of verstandig financieel beheer.

Dat zie je breder in de polarisatiediscussie. Er wordt veel gesproken over toon, minder over de plekken waar mensen elkaar nog tegenkomen. Sportclubs, scholen, buurten, werkvloeren, verenigingen en cafés zijn geen romantische oplossingen voor politieke tegenstellingen. Ze maken racisme, seksisme of politieke vijandschap ook niet automatisch ongedaan. Wel dwingen ze abstracte opvattingen door een sociale werkelijkheid heen. De ander krijgt een naam. Soms helpt dat. Soms schuurt dat. Soms laat het vooral zien hoe belachelijk ruim een algemeen oordeel moet worden gemaakt om de concrete uitzonderingen te blijven overleven.

Polarisatiepaniek richt zich graag op de hardste uitspraken. Dat is begrijpelijk, want taal doet ertoe. Alleen wordt het te dun wanneer het blijft bij de oproep om aardiger tegen elkaar te zijn. De grotere vraag is waar mensen elkaar nog als gelijken ontmoeten. Niet als doelgroep, cliënt, huurder, schoonmaker, bedreiging, beleidsprobleem of electorale karikatuur, maar als mensen met wie je iets deelt dat praktischer is dan sympathie.

De generatie van mijn opa had alle reden om Duitsers te wantrouwen. Toch bleken de Duitsers die ze kenden steeds weer uitgezonderd. Dat was moreel inconsistent, en tegelijk hoopgevend. Niet omdat het vooroordeel daarmee verdween, maar omdat het in de praktijk steeds opnieuw werd onderbroken door een concreet mens.

Misschien begint samenleven soms precies daar: bij plekken waar mensen elkaar tegenkomen voordat ze elkaars categorie worden, of waar die categorisering een deuk krijgt. Wie die plekken verliest, houdt alleen de abstracte ander over. En de abstracte ander is altijd makkelijker te haten.

Europe’s longest and most dramatic canyon is replete with exotic wildlife, including kingfishers and beavers, ruined castles and architectural oddities

We’re sipping chestnut kir on a terrace overlooking the Tarn River in southern France when we hear excited voices from the table beside us: “Regards! C’est un castor!” Below us, a beaver the length of my leg is languidly swimming upstream. We don’t need our binoculars because the Tarn is so clean that almost every fish, frog, pebble and ribbon of weed can be seen with the naked eye, magnified by the clarity of the water. This meandering, jade-green river – which winds from its source in the Cévennes national park to Moissac, just north of Toulouse – is home to trout, perch, carp, otters, frogs, toads, kingfishers and herons. We add “beavers” to our list.

Above us, huge vultures have been drifting all day, cruising the thermals in groups of nine or 10. And when our eyes haven’t been on the river or the sky, they have been welded to the many orchids on the bank: including monkey, bee, military, butterfly, pyramidal and fragrant orchids. Later, we discover that 30 varieties have been recorded in this orchid hotspot.

Continue reading...

Shoppers urged to seek quality products or alternatives as data shows demand surpassing least year’s total

Britons are expected to buy nearly 8m mini fans this year as they are “surging on to the market” in the hot weather – but almost half of those are expected to be low-quality products that end up in landfill within a year.

Waste managers and recycling campaigners have raised concerns as the number of online searches for electrically powered handheld fans, which sell for as little as £2, has already surpassed that seen in the whole of 2025 in the first six months of this year.

Continue reading...

From heads of state to foot-kissing knights, Hollywood romcoms to sex, a fascinating story of the gesture that for centuries has brought people together

If, on a European holiday, you get flustered greeting people – should you kiss? how many times? – spare a thought for Dutch theologian Desiderius Erasmus. Visiting England in 1499, he found a nation of enthusiastic kissers. “Wherever you go, you are received on all hands with kisses; when you take leave you are dismissed with kisses,” he wrote in surprise, or possibly, alarm. On the continent, the fashion for greeting with a peck on the lips had long fallen by the wayside (probably because of sexual propriety), but the English held firm. It didn’t matter if the other person was of the opposite sex, everyone puckered up.

Whether you like to snog, smooch, suck face or osculate (the scientific term), kissing seems so natural and instinctive, it’s hard to imagine it having a history at all. But just as kissing is not seen in all cultures, so, historian of emotions Katie Barclay writes, its meanings have changed across time too. From foot-kissing knights to baby-kissing politicians, to the “shut-up kiss” of Hollywood romcoms, this rich and fascinating history reminds us that kissing is, and always has been, a contested public gesture as well as a private pleasure.

Continue reading...

As a child, enduring break after break, I thought of myself as simply unlucky. Truth was, I needed to tune in to my aches, pains and well-founded fears

It was the first day of spring this year. I was topless, face-down on a foldaway travel table, as the masseuse uttered six words that brought my attempt at relaxation to an abrupt end: “I think your arm is haunted.”

I have broken my right arm seven times: seven breaks on seven separate occasions. Some years, my arm was in a sling more than it was out of one. The novelty of getting your mates to cover your cast in that 00s grafitti “S” and the relief of missing the bleep test at school quickly wore off.

Continue reading...

An anonymous reader quotes a report from Wired: Meta launched its inaugural AI image model from the Meta Superintelligence Labs on Tuesday, its effort to compete with the likes of OpenAI's GPT Images 2.0 and Google's Nano Banana 2 in the AI image generation race. The new model, called Muse Image, rolled out with deep integrations woven into the Instagram app. As part of this update, public Instagram profiles are now automatically opted into being fodder for generative AI remixes. All someone has to do is tag your account's profile in a prompt -- if it's public -- and they can use Meta AI to generate an image using your likeness.

Meta positions this feature as a cheeky way to personalize generations with images of real people. "Whether you want to design a custom event invitation, mock up a collaborative creative concept, or generate a personalized graphic, tagging a username lets Meta AI use public photos to build a visual that's ready to post," reads one of Meta's announcement blogs about the new AI tool. [...] Instagram's help center site includes more details about how this feature will impact users, saying that "people may be able to create content with your Instagram content using AI features at Meta" if you leave your account public and on the default settings. (A previously archived version of this page from 2025 does not include similar, AI-focused language.) Instagram users who want to stop others from using their public posts for AI images (without switching your account to private) must manually disable the options under the app's "Sharing and reuse" settings. However, turning off the setting only blocks future AI generations; any AI images already created from their content will remain.

Meta also says users will not be notified when others create AI-generated content using their posts.

Read more of this story at Slashdot.