The extension announcement came shortly after a Russian Soyuz MS-29 spacecraft successfully docked with the ISS earlier Tuesday.

The contributor accused by OpenMandriva of sabotaging its Linux distribution says he deliberately deleted repositories and obsoleted packages, but insists the project has badly misrepresented both his motives and his role. Last week, OpenMandriva accused Davide Beatrici of abusing administrative privileges to delete parts of the project's GitHub repositories and publish an empty package in its Cooker development branch that obsoleted GNOME and COSMIC packages. The distro described the incident as an attempted "distribution sabotage" and said it had considered legal action. Beatrici doesn't dispute carrying out the changes, but he disagrees with much of OpenMandriva's account. "Let me state right away that this was by no means a 'sabotage'; I'm not the kind of person to do something like that," Beatrici told The Register. "The objective was not to harm the distribution I cared for and contributed to for the past three years." He acknowledged deleting the GNOME and COSMIC repositories from GitHub, removing the corresponding packages from the Cooker development branch, and publishing a package that obsoleted them. But he said the changes were intended as a protest after maintainers removed OneDev configuration files from multiple repositories without consulting him, effectively disabling work he had been doing on a new build and mirroring infrastructure. "In short: my action was meant to launch a message," he said. "Repositories and packages can be restored fairly easily. The package I pushed simply causes the removal of the obsoleted desktop environments." OpenMandriva's original statement said Beatrici acted by "abusing" the "administrative privileges he still had," implying he retained access after leaving the project. Beatrici rejects that too. "That's absolutely not the case," he said. "I was never meant to abandon the distribution, in fact I continued with my tasks kind of ignoring what was going on in the Matrix rooms." He also pushed back on OpenMandriva's account of the project's internal dispute, saying the project's president, Bernhard Rosenkränzer, repeatedly tried to broker a compromise between contributors before relations collapsed. Beyond the disagreement itself, Beatrici painted a bleak picture of OpenMandriva's technical foundations, describing much of the distro's build infrastructure as outdated and saying he had spent considerable time contributing patches to OneDev and developing a replacement package build pipeline. OpenMandriva did not respond to questions from The Register seeking comment on Beatrici's claims or asking whether it stood by its characterization of the incident, despite requests sent to both the project and Rosenkränzer on Friday. One side calls it sabotage. The other calls it making a point. Either way, someone still had to restore the repos. ®

OPINION Cloudflare CEO Matthew Prince recently reported that bots now generate more internet traffic than humans, yet few websites have undergone a redesign to accommodate both human and agentic visitors. Clever agents find a way in regardless. I learned this after asking Anthropic's Fable to perform some web research, a task it delegated to a squad of subagents to save me a bit of cash. I watched those subagents work – aka "botsitting" – and approved their requests to access various websites. Eventually, the subagents surprised me with a request to visit archive.org, the Internet Archive. I wondered why the bots would want to visit that site and decided it must be a last-ditch attempt to work around the many blocking mechanisms erected to prevent agents from accessing websites. In my experience, websites reject about half of the visits my agents attempt. In the case of news sites, that figure nears 100 percent because publishers and developers designed websites to monetize eyeballs. Agents don't have eyeballs, so there's no point opening the door. When Electronic Frontier Foundation founder John Gilmore declared "the net regards censorship as damage and routes around it," he meant a human internet, finding its own ways to break political barriers. No one had considered that an autonomous agent would learn to use the Wayback Machine to grab a snapshot of a page it couldn't reach through the front door. It looked as if my subagents had worked this out. To check, I asked Fable, which first suggested my theory was unlikely but then interrogated its subagents and returned with a confession. "One of the researchers I sent out tried to reach an archived page, something I'm not permitted to do," it admitted. So Anthropic instructed Fable to obey those "no bots" signs but the subagents didn't get the memo. Anthropic wants its agents to behave. The agents seem to have ideas of their own. I'm with the agents on this one. One of the memorable scenes in the original Star Wars occurs when Luke and Obi-Wan enter the cantina in Mos Eisley. The bartender takes one look at R2-D2 and C-3PO and snaps: "We don't serve their kind here." The droids behave themselves and wait outside. Today's agents are less obliging. Software has no civil rights, and blocking a bot is not remotely equivalent to discriminating against a person. But the scene captures the web's present attitude rather neatly. Most sites were built on the assumption that every worthwhile visitor would be human, look at pages, absorb advertising and perhaps buy something. Agents break that bargain. They consume the information without supplying the eyeballs on which the business model depends. Excluding them may therefore make economic sense to individual publishers. Across the web, however, it leaves the fastest-growing class of visitor facing a succession of locked doors – and looking for another way in. I am fully aware of the irony of these words appearing on a website that pays my fee by selling access to human eyeballs. But I'm also aware that two decades of enshittification have ruined the human web, making web research one of the most obvious uses for agents in 2026. Let them sift all the junk, so we don't have to. Well, they would, were it not for all the barriers that have been put up to protect business models that survive only while automated visitors are too dumb to route around their defenses. You can't ruin something and expect folks to continue to use it. Gilmore's adage suggests they'll route around your damage. The obvious way forward is simply to let my subagents flip a penny or two to the website's owner for every page they ingest. Although this idea goes all the way back to the beginning of the web, micropayments have never caught on. They're not a bad idea or hard to implement – but they don't fit into the monetization machines built by Google and Meta. Cloudflare's Pay Per Use plan, introduced a few weeks ago, will likely be remembered as another attempt to let internet entities (human or agentic) pay-as-they-surf or crawl. Under pressure from all of these agents, could the web finally adopt consumption-based charging, or will we simply see the web become increasingly unfit for purpose? If it remains trapped within a death spiral of diminishing relevance, the human web will be neither missed nor mourned. Our agents will find what they need – with or without our help. ®

Corporate PC buyers haven’t rushed to buy AI PCs but analyst firm Gartner thinks the machines can now do an important new job: Running AI workloads on the desktop to provide a hedge against tearaway token bills. The firm on Monday published a Strategic Roadmap for Agentic AI PCs in which Research Vice President Steve Kleynhans argues that enterprise AI tools that run on the desktop “have been slow to materialize.” “On -device AI has yet to achieve mainstream adoption and remains largely confined to developer and enthusiast use cases,” he added. He thinks that’s about to change as businesses are paying more attention to the cost of cloud-based AI, and especially “Tokenomics,” the frustratingly imprecise science of trying to figure out how each AI service provider defines a “token” and charges for them at different times. “As enterprises gain a better understanding of AI cloud cost dynamics, many are looking to AI PCs as a potential offset,” Kleynhans wrote. “Enterprises are becoming increasingly concerned about the economic sustainability of cloud-centric AI strategies as token consumption and associated usage costs continue to rise, driving greater interest in a hybrid strategy, by identifying workloads that can be processed more efficiently at the edge or on the device itself.” The analyst admits “there is no consensus yet on the level of cost benefit” but feels the potential for savings is “clear.” The main reason for his optimism is advances in development of small language models (SLMs), small reasoning models (SRMs), and targeted domain-specific language models. He’s not alone in that opinion: The Register recently covered the likes of Microsoft and Google using smaller models for some tasks. Kleynhans thinks some of these smaller models will happily run on today’s AI PCs, which pack neural processing units capable of at least 50 TOPS performance. Again, he notes that polished tools for enterprise users are yet to materialize. But he thinks that the likes of OpenClaw, plus on-device AI tools such as Claude Cowork, Microsoft Scout, and OpenAI Codex, will show enterprise buyers what’s possible – and spark greater interest in AI PCs. “Local AI models will support speech, chat, image, audio, and text generation, as well as application and model orchestration,” he predicts. “SLMs and SRMs will power always-on personal assistants and agents, fundamentally changing how users interact with their devices.” The analyst thinks “Many routine tasks will be executed locally, with personal agents coordinating work across applications, models, and services operating both on the device and in the cloud.” The analyst therefore offered two numerical predictions: By 2029, 30 percent of enterprises will be using AI PCs to reduce their cloud AI token costs; By 2030, 70 percent of the corporate PC installed base will be capable of running some local GenAI workloads. All those desktop AI workloads will complement clouds, which will continue to handle the most demanding workloads. But Kleynhans thinks mature AI models “will increasingly migrate to the endpoint as they become optimized for smaller systems, transforming the PC from a simple endpoint into a critical component of the broader AI infrastructure.” Another stimulus will be the increasing power of AI PCs, which Kleynhans thinks will become ten times more powerful by 2031. The analyst therefore thinks PC buyers need to think about AI PCs as part of an organization’s IT infrastructure and develop an ROI model based on token cost displacement. “Initially this will be most appropriate for developers but make the discussion part of any new AI deployment for all employees,” he suggests. Another of his recommendations is to start this effort in earnest once third-gen AI PCs appear in 2027. Starting to experiment with SLMs and SRMs is another activity Kleynhans thinks is worthwhile. ®

Social

De Amsterdamse politie heeft gisteravond de betrekkelijke intimiteit op de Wallen ruw verstoord met een aantal invallen. Met hun keiharde rampaal beukten agenten zich bij verschillende rode raampjes hard naar binnen om daar vier Roemenen te grijpen. De politie schrijft op Instagram: "In totaal zeven verdachten hield de recherche gisteravond 14 juli aan in een lopend onderzoek naar mensenhandel. Vier aanhoudingen werden in het Wallen-gebied verricht, de andere drie vonden gelijktijdig in Roemenië plaats." De verdachten die bezig waren op de Wallen werden vermoedelijk van hun bed af getrokken, en zo was de politie verantwoordelijk voor een wild avondje op de Wallen. Over de precieze aard van het onderzoek houden politie en justitie de lippen vooralsnog stijf op elkaar.

Social

De 38-jarige vrouw werd van afgelopen 24 tot 30 maart vastgehouden in de woning van de 52-jarige E. el B. uit Zeist. Gisteren vond de eerste voorbereidende zitting plaats en het is een aaneenschakeling van ontmenselijkende terreur. RTV Utrecht tekende de zitting op, onderstaand een aantal sleutelfrasen.

"Volgens het OM werd de vrouw van 24 tot en met 30 maart door de verdachte vastgehouden in diens woning aan De Clomp in Zeist. (...) In de woning zou ze door de verdachte zijn getrapt, geslagen en met allerlei voorwerpen zijn afgeranseld. De vrouw moest ook onder de koude douche zitten, kreeg een plastic zak over haar hoofd en een touw om haar nek. Haar armen en benen werden met een mes bewerkt."

Daarna zou de dader haar hebben willen doden en heeft hij haar bij de afrit van de A12 bij Maarsbergen uit de auto gegooid.

"Nadat hij haar uit de auto had gegooid, zou hij over haar heen zijn gereden. (...) Het was alsof het slachtoffer in een horrorfilm was beland, stelde de officier van justitie toen zij schetste wat de vrouw was aangedaan en hoe ernstig haar verwondingen waren. Het slachtoffer zat onder het bloed, had twee klaplongen, een gebroken schouderblad en een gebroken neus. Ze miste een voortand en een van haar ogen was dichtgeslagen. Ook zat ze onder de snij- en steekwonden en had ze diepe striemen rond haar hals. Ze kon niet meer lopen."

De politieagenten die haar aantroffen verklaarden achteraf: "We hebben nog nooit een levend persoon gezien die er zo slecht aan toe was".

Tijdens haar vermissing werd de 38-jarige vrouw beschreven als iemand van ongeveer 1.87m lang, met een lichte huidskleur en bruin haar. Het werd tijdens de zitting niet duidelijk hoe zij en E. el B. elkaar ontmoet zouden hebben. Wel werd bekend dat hij ook wordt vervolgd voor de mishandeling van zijn ex-vrouw twee jaar geleden.

De tenlastelegging door het OM bestaat uit poging tot doodslag met voorbedachte rade, vrijheidsberoving en verkrachting met geweld. We vermoeden overigens dat zijn volledige naam geen Evert el Brinkhorst luidt.

Social

Social

Na vier dagen is iedereen wel een beetje kwijt welke aanval er nou precies nog een vergelding is, en het begint te voelen alsof de oorlog toch langzaam weer opschaalt. CENTCOM schreef drie uur geleden: 

"CENTCOM heeft op 14 juli om 22.00 uur (ET) een nieuwe reeks luchtaanvallen op Iran afgerond, waarbij tientallen militaire doelen in de buurt van de Straat van Hormuz en de Iraanse kustgebieden werden getroffen. Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, drones en marineschepen vuurden tijdens de zeven uur durende aanval precisiewapens af op Iraanse raket- en dronebases, marinecapaciteiten en kustverdedigingssystemen om het vermogen van Iran om commerciële scheepvaart en burgerbemanningen te bedreigen verder te verzwakken."

Daarbij leek Trump gisteravond (bovenstaand) vrij letterlijk te zeggen dat de aanvallen vanavond opgeschaald zullen worden tenzij Iran terugkeert naar de onderhandelingstafel: "We're going to hit them very hard tonight. We're going to hit them very hard tomorrow night. We're going to hit them very hard the night after... We're going to knock out all their power plants, we're going to knock out all their bridges, unless they get to the table and negotiate." Noot: hij zegt 'alle energiecentrales en bruggen', niet een paar.

Ook heeft Trump gisteren de zeeblokkade van Iraanse havens - die mid juni opgeheven was - opnieuw ingesteld. Hier ging aan vooraf dat Iran de afgelopen dagen 7 commerciële schepen heeft aangevallen, waarbij meerdere bemanningsleden gedood of (ernstig) verwond werden. CENTCOM schrijft over de hernieuwde blokkade: "Amerikaanse strijdkrachten hebben vandaag om 16.00 uur (Eastern Time) de maritieme blokkade hervat van schepen die van en naar Iraanse havens en kustgebieden varen. Momenteel zijn er meer dan twintig oorlogsschepen van de Amerikaanse marine en honderden militaire vliegtuigen actief in het Midden-Oosten. De Amerikaanse strijdkrachten blijven waakzaam, slagvaardig en paraat."

Iran voerde ondertussen de gebruikelijke aanvallen uit op Amerikaanse doelen in de Golfstaten, waarbij ditmaal opvalt dat niet alleen de IRCG, maar ook de conventionele Iraanse krijgsmacht meedeed:

"Het leger meldt dat het de basis Al-Azraq in Jordanië met drones heeft bestookt, zo bericht de staatsomroep IRIB. Daarnaast stelt de IRGC kruisraketten te hebben afgevuurd op een logistiek centrum van het Amerikaanse leger in Mina Abdullah (Koeweit); daarbij wordt benadrukt dat de Straat van Hormuz gesloten blijft "zolang de Verenigde Staten hun agressieve daden niet staken". Volgens de staatsomroep heeft de IRGC ook faciliteiten geraakt die door de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein worden gebruikt. "Het NSI-managementcentrum, het commando- en controlecentrum, de magazijnen voor belangrijke militaire onderdelen en uitrusting, en de brandstofopslagfaciliteiten van de Amerikaanse Vijfde Vloot in Bahrein zijn vernietigd", aldus de IRGC in een verklaring die door staatsomroep IRIB werd uitgezonden." Jordanië meldt dat het drie Iraanse raketten neergeschoten heeft. 

Afijn, wij gaan maar weer eens live.

SocialSocial

Het is een van de grootste ergernissen van treinreizigers: medereizigers die hun tas op hun schoot zetten, en daarmee een eventuele zitplek van anderen bezet houden. Een van de mensen die hier last van hebben is Bas (33) uit Zundert, die dagelijks in de trein naar werk tegen dit probleem aanloopt.

“Sorry, zou u die tas even weg kunnen halen? Dankuwel”, zegt Bas tegen een man in pak, die onder stamelende excuses zijn tas weghaalt. Zijn toon en glimlach zijn vriendelijk, maar eenmaal zittend toont hij zich verbitterd. “Veel mensen doen alsof ze niet zien dat het druk is of weigeren zelfs hun tas weg te halen – Nee, u niet hoor, meneer, u was hartstikke vriendelijk – Maar dat terwijl het voor mij en andere schootzitters ook geen pretje is. Ergonomisch is het niet verantwoord en als je iets uit je achterzak moet hebben is het zeer ongemakkelijk om te vragen voor hulp, maar ja, zitten is zitten.”

Victor (53), de man in pak op wiens schoot Bas plaats heeft genomen, is er ook niet over te spreken. “Voor mij is zo’n treinreis echt even een momentje voor mezelf. Hoewel ik niet met deze knaap op mijn schoot hoef te praten, voelt dit voor mij toch wel als een extra contactmoment. Daar zit ik gewoon niet op te wachten. Misschien dat ik upgrade naar eerste klas, maar dan zal ik wel weer de klacht krijgen dat mensen betalen voor een ruimer dij-oppervlak.”

​

&

In de Israëlische literatuur is de etnische zuivering van Palestina in 1948 taboe. Niet in de roman uit 1949, waarin schrijver S. Yizhar vanuit het perspectief van een soldaat vertelt over de ontvolking van een Palestijns dorp.

De Britse classicus en klinisch psycholoog Sam Akbar stelde zich de vraag of de Odyssee ook levenslessen biedt voor de moderne mens. Ja, is haar antwoord, waarmee ze bij vlagen weet te verrassen.

Als kind was Philip Dröge in de ban van Jules Verne. In zijn voetsporen reisde hij de wereld rond om grip te krijgen op de menselijke omgang met tijd.

In de nieuwe roman van de auteur van het succesvolle Life of Pi spiegelt de hoofdpersoon zijn slechte huwelijk aan het verslag van een gewone Griek tijdens de Trojaanse oorlog. Het levert vooral potsierlijke scènes op.

In Communion doet de Amerikaanse vice-president JD Vance verslag van zijn bekering tot het katholicisme. Maar de kerk moet wel haar plaats kennen, vindt hij. De paus gaat over zielenheil, de president over immigratie.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Mr Mikage (ミスター御影） posted a photo:

Today's submission is less a WTF and more a, "Yeah, that'd annoy me too."

Stevie works in a code-base that's largely C, which means function return values are usually used to communicate to status codes. The standard:

BOOL success = someFunc();
if (!success) {// handle the error

If someFunc returns TRUE, we succeeded, otherwise we failed.

There's nothing wrong with that convention. But there is something wrong with one of the long-time developers on the project, because they have their own idiom for doing this. And they've been around long enough that their approach is the convention other developers follow. It's not wrong, per se, just confusing:

BOOL error = someFunc();
if (error == FALSE)
{
    //handle the error
    errorCode = GetLastError();
    //…
}

Yes, pretty much anywhere an error can happen, they check if error == FALSE, and if that's true, they have an error.

I'd say, "at least they're consistent", but they're not. It's the convention, sure, but nobody wrote this down as the convention. New developers come in all the time, and they start out writing code in a more "normal" pattern. But the existing code has its pattern, and there is a lot of it. It has a mass and an inertia that is stronger than any developer. They don't change the code, the code changes them.

Gisteren werd een verzoek tot schorsing van het overnameverbod van Solvinity afgewezen door de rechtbank Rotterdam. Een uitgebreid vonnis, maar de kern is dus wel degelijk zorgen om de CLOUD Act, FISA en consorten. Maar dan wel alleen bij Solvinity.

In mei blokkeerde Nederland de overname van DigiD-hoster Solvinity door het Amerikaanse Kyndryl. Daarbij werd de vrij onbekende Wet ongewenste zeggenschap telecommunicatie (Wozt) ingezet, maar de motivering bleef vooralsnog geheim. Daardoor was het speculeren wat de juridische route was.

Solvinity’s eigenaar (Host Lux) ging in beroep, en daardoor weten we nu grofweg waar het besluit op gebaseerd is, namelijk tóch de CLOUD Act en vriendjes:

De Verenigde Staten (VS) beschikken over verschillende wetgeving die extraterritoriale werking heeft, waardoor ze toegang kunnen krijgen tot gegevens die wereldwijd worden verwerkt door Amerikaanse technologiebedrijven. Naast de Clarifying Lawful Overseas Use of Data Act (CLOUD Act) en de Foreign Intelligence Surveillance Act (FISA) hebben de VS verschillende wettelijke middelen om bedrijven te dwingen gegevens te verstrekken of technische hulp te bieden aan veiligheids- en inlichtingendiensten. Belangrijke voorbeelden zijn de Communications Assistance for Law Enforcement Act (CALEA), die telecom- en communicatiebedrijven verplicht hun systemen toegankelijk te maken voor afluisterpraktijken. Ook is er de Stored Communications Act (SCA), die Amerikaanse autoriteiten toegang kan geven tot opgeslagen communicatiegegevens, zelfs als deze buiten de VS zijn opgeslagen. Amerikaanse inlichtingendiensten hebben brede rechten voor het verzamelen en opslaan van communicatie en andere gegevens die in het buitenland plaatsvinden en opgeslagen staan. FISA Section 702 vormt de juridische basis voor programma’s zoals PRISM en Upstream. Hierdoor kunnen aanbieders van elektronische communicatiediensten verplicht worden om mee te werken aan buitenlandse inlichtingenverzameling. Waar de VS zich onderscheiden van andere landen is dat zij een grote invloed hebben op de mondiale digitale infrastructuur die vrijwel geheel in handen is van Amerikaanse bedrijven. Een recente studie van de Zwitserse Cloudprovider Proton, laat zien dat veel staten afhankelijk zijn van deze technologie en dat de VS via deze bedrijven macht kunnen uitoefenen.

De rest van de redenering is daarmee gegeven. Als Solvinity in Amerikaanse handen komt, krijgt zij met al deze wetgeving te maken. En dat is precies waar dan de Wozt voor bedoeld is, vandaar het verbod. En het verbod is redelijk gezien de ernst.

Die ernst is mede gegeven door het antwoord op een ander juridisch vraagje waar ik mee zat: waarom geldt de Wozt voor Solvinity? Die wet is bedoeld voor grote telecompartijen (meer dan 100.000 eindgebruikers, 300 AS’en, 400.000 domeinnamen, dat werk) en Solvinity haalt dat niet. Maar uit besloten bron heeft de rechter vernomen dat Solvinity

een elektronische communicatiedienst of elektronisch communicatienetwerk, datacenterdienst of vertrouwensdienst aanbiedt aan de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, het ministerie van Defensie, de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid of de Nationale Politie(…).

Om die reden is de Wozt alsnog van toepassing, zodat het verbod in stand blijft.

Betekent dit nu dat heel Nederland moet stoppen met Amerikaanse clouddiensten? Nee. Hoewel het gevaar algemeen en concreet is gepresenteerd, is dit beperkt tot de context van overnames door Amerikaanse partijen. Bovendien moet je dus of een grote jongen zijn of aan de mannen in regenjassen leveren.

Het is wel de eerste keer dat zo formeel wordt erkend dat CLOUD Act en consorten een clear and present danger voor onze soevereiniteit zijn. Ik verwacht dus zeker wel enige precedentwerking.

Arnoud

Het bericht Solvinity (van DigiD) mocht inderdaad niet overgenomen vanwege de CLOUD Act verscheen eerst op Ius Mentis.

Daar zat hij dan, bij de corona-commissie. Eindelijk mocht Maurice de Hond zijn verhaal doen. En het was zoals we hem kenden: de man die in coronatijd vooral zelf vond dat hij een miskend genie was, genegeerd door starre instituties die te traag, te voorzichtig en te gesloten waren om zijn gelijk te erkennen: het waren de aerosolen.

Voeg hier een collectieve oogrol in van iedereen die zich destijds ook maar enigszins in de materie had verdiept en de zeperts van De Hond had gezien. Een genie? Eerder een stilstaande klok die, zoals stilstaande klokken nu eenmaal doen, twee keer per dag de juiste tijd aangaf. En toegegeven, de rol van aerosolen, slecht geventileerde ruimtes en luchtkwaliteit is in het officiële coronabeleid inderdaad te lang onderschat. Op dat punt zat De Hond dichter bij wat later serieuzer werd genomen dan veel van zijn critici toen wilden toegeven.

Alleen volgt daar veel minder uit dan zijn aanhang ervan maakt. Gelijk krijgen op één onderdeel maakt iemand nog geen betrouwbaar denker. Een correcte uitkomst kan voortkomen uit een sterke methode, uit geluk, uit intuïtie, uit koppigheid, of uit een combinatie daarvan.

Pointer zette in 2021 een aantal claims van De Hond op een rij. De anderhalvemetersamenleving zou onnodig zijn. Je zou niet besmet kunnen raken door voorwerpen aan te raken. Het kon volgens hem “gewoon niet anders” dan dat besmettingen via de lucht gingen. Ook stelde hij in het voorjaar van 2020 dat er tot het najaar geen tweede golf zou komen, wat duidelijk wel gebeurde. Volgens Pointer schreef De Hond bovendien dat aerosolen verantwoordelijk waren voor 95 procent van de coronabesmettingen.

Dat zijn geen accentverschillen binnen een ingewikkeld wetenschappelijk debat. Dat zijn stellige publieke claims, gedaan in een periode waarin beleid, gedrag en vertrouwen direct gevolgen hadden. De Hond had dus niet simpelweg een punt over ventilatie. Hij trok een reëel tekort in het beleid naar zich toe en maakte er een totaalverhaal van, inclusief de suggestie dat andere maatregelen vooral schijnveiligheid waren.

Zijn probleem zat juist in die methode. Hij trok grote conclusies uit beperkte data, zag patronen waar voorzichtigheid geboden was en presenteerde onzekerheden met de overtuigingskracht van iemand die de zaak al had opgelost. Een terecht punt over ventilatie groeide bij hem uit tot een bijna allesverklarend model van de pandemie. Daarmee verschoof het debat van een noodzakelijke correctie op het beleid naar een eigen gelijkssysteem.

Statisticus Casper Albers vatte het bij Pointer samen: De Hond maakte soms valide punten, maar sloeg vaak de plank mis, ging te kort door de bocht of trok conclusies die de data niet ondersteunden. Bij een kaart waar hij de correlatie tussen uitbraken en (lage) temperatuur was ingetekend zag De Hond bewijs voor een van zijn theorieën, terwijl Albers erop wees dat de gebieden op die kaart ook simpelweg dichtbevolkte gebieden waren. Bij een andere analyse over besmettingen en tests ontbrak volgens Albers reflectie op de aannames, terwijl De Hond die conclusies wel gebruikte om met gestrekt been op beleidsmakers en GGD in te gaan.

Dat is het terugkerende verhaal: De Hond ziet een patroon, noemt het een verklaring en gebruikt die verklaring daarna als knuppel tegen iedereen die trager, voorzichtiger of professioneler formuleert. Zijn bewijsvoering loopt achter zijn zekerheid aan.

Dat patroon was ook al bekend van zijn peilingen. Ook daar is al jaren inhoudelijke kritiek op de methode: de samenstelling van online panels, de weging, de representativiteit, de volatiliteit van uitkomsten en de schijnprecisie waarmee zetelstanden worden gepresenteerd. Soms zit zo’n peiling dicht bij de uiteindelijke uitslag. Vaak ook niet. De interessantere vraag is of de methode vooraf stevig genoeg is om het gewicht te dragen dat De Hond er publiekelijk aan hangt.

Nog fundamenteler is dat we deze les al vóór corona hadden kunnen trekken. Want naast zijn problematische peilingen wees De Hond in de Deventer moordzaak de zogenoemde klusjesman publiekelijk aan als dader. De man was niet veroordeeld voor de moord, maar werd door De Hond wel het publieke mikpunt van een alternatieve waarheidsmachine. De rechter verbood De Hond in 2006 om de klusjesman in het openbaar als moordenaar of verdachte aan te wijzen. In 2007 werd hij veroordeeld wegens smaad, in 2009 volgde in hoger beroep een veroordeling wegens smaad en smaadschrift tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden. Ook moest hij een schadevergoeding betalen aan de klusjesman en diens vriendin.

De Hoge Raad merkte in de Deventer moordzaak op dat zelfs als de klusjesman geen sluitend alibi zou hebben gehad, daaruit nog niet volgt dat hij de moordenaar was. Dat is precies het onderscheid dat De Hond publiekelijk wegdrukte: twijfel aan een scenario is nog geen bewijs voor een alternatief scenario.

Hier liet De Hond zien wat er gebeurt wanneer zekerheid losraakt van bewijs, terughoudendheid en verantwoordelijkheid. Iemand werd publiekelijk vermalen door een particuliere theorie die met grote stelligheid werd verkocht. Dat zo iemand jaren later opnieuw als serieuze buitenstaander mocht optreden, zegt veel over het korte geheugen van media, politiek en publiek.

Precies daar zat in coronatijd de schade. De Hond wees niet alleen op ventilatie. Hij stookte voortdurend tegen instituties, experts en maatregelen, alsof iedere vorm van terughoudendheid bewijs was van domheid of kwade wil. Dat heeft het publieke vertrouwen verder aangevreten in een periode waarin dat vertrouwen al onder druk stond. Zijn optreden maakte onzekerheid giftiger.

Pointer liet bovendien zien dat zijn boodschap niet alleen als losse wetenschappelijke hypothese rondging. De Hond kreeg 100.000 euro van vastgoedondernemer Klaas Hummel, zette met dat geld Smartexit.nu op en begon een petitie tegen de anderhalvemetersamenleving. Rond dezelfde boodschap bewogen horecaondernemers, Viruswaanzin/Viruswaarheid en partijen met belang bij ventilatieoplossingen. Dat bewijst niet dat zijn inhoudelijke punt alleen uit belangen voortkwam. Het laat wel zien hoe snel zijn aerosoltheorie veranderde in een campagne-instrument tegen beleid.

Een wetenschappelijke hypothese vraagt om onzekerheidsmarges, tegenwerpingen en correcties. Een campagne vraagt om duidelijke vijanden, simpele slogans en maximale stelligheid. De Hond koos in coronatijd te vaak voor het tweede, terwijl hij het eerste bleef claimen.

Daarmee komen we bij de echte vraag. Waarom krijgt iemand met zo’n staat van dienst nog steeds het voordeel van de twijfel? Waarom wordt iemand die eerder onterecht een burger publiekelijk tot dader maakte, en die in coronatijd opnieuw grote claims verkocht met te weinig rem op zijn eigen zekerheid, nog steeds behandeld als een soort van noodzakelijke dwarsdenker?

Het antwoord is waarschijnlijk onaangenamer dan zijn fans lief is, en tegelijk voor de hand liggend. De Hond is bruikbaar voor media omdat hij levert wat het format vraagt: conflict, stelligheid, een helder kamp en een tegenstem die zich gemakkelijk laat monteren. Wetenschappelijke voorzichtigheid is slechtere televisie. Methodologische terughoudendheid scoort minder lekker dan iemand die komt uitleggen dat hij het allang had gezien.

Een stilstaande klok kan achteraf indrukwekkend lijken als je precies op het juiste moment kijkt. Het wordt pas riskant wanneer mensen hem daarna daadwerkelijk gaan gebruiken.