Popplio728 has added a photo to the pool:
Wie in 2027 een volledig elektrische personenauto rijdt, betaalt nog altijd niet de volledige motorrijtuigenbelasting. De korting blijft 30 procent: je betaalt dus 70 procent van het normale MRB-tarief voor jouw gewichtsklasse en provincie. Dat is gunstig voor de portemonnee, maar het betekent niet automatisch dat je rekening volgend jaar lager wordt. Plug-inhybrides vallen buiten de regeling.
Voor welke auto’s geldt de korting?
Het gaat om de motorrijtuigenbelasting, ook wel wegenbelasting genoemd. Voor volledig elektrische personenauto’s geldt in 2027 dezelfde korting als in 2026: 30 procent. Je betaalt daarmee 70 procent van het normale tarief dat hoort bij het gewicht van de auto en de provincie waarin je woont.
Het woord “volledig” is belangrijk. Een plug-inhybride kan deels elektrisch rijden, maar krijgt hierop geen korting. Voor plug-inhybrides is het belastingvoordeel sinds 2026 verdwenen. Een stekker aan de auto is dus niet voldoende.
De regeling betekent bovendien niet automatisch dat een elektrische auto goedkoper is in de wegenbelasting dan een vergelijkbare benzineauto. Elektrische auto’s zijn door hun accu vaak zwaarder. En het gewicht speelt een grote rol bij de berekening van de MRB.
Een stekker is niet genoeg: de korting geldt alleen voor volledig elektrische personenauto’s, niet voor plug-inhybrides.
Wat scheelt dat in euro’s?
Een eenvoudig rekenvoorbeeld laat zien wat de korting betekent. Stel dat het normale jaarlijkse MRB-tarief voor jouw gewichtsklasse en provincie €1.000 bedraagt. Met 30 procent korting betaal je €700. Het voordeel is dan €300 per jaar, gemiddeld €25 per maand.
Dat voorbeeld is geen voorspelling van je persoonlijke aanslag. Het bedrag verschilt per provincie, gewichtsklasse en tariefjaar. Bovendien is het geen extra voordeel ten opzichte van 2026: ook toen gold al een korting van 30 procent.
De korting blijft dus gelijk. Je rekening hoeft dat niet te doen.
Waarom kan de rekening toch stijgen?
De korting is een percentage, geen vast bedrag. Het landelijke MRB-tarief wordt jaarlijks aangepast, onder meer aan de inflatie. Daarnaast bepaalt elke provincie zelf de hoogte van de opcenten: de provinciale opslag op de motorrijtuigenbelasting.
Stijgt het normale tarief, dan kan ook de rekening voor een elektrische auto hoger worden, ondanks de korting van 30 procent. Wie een EV overweegt, doet er daarom goed aan niet alleen naar het kortingspercentage te kijken, maar ook naar het gewicht van de auto en de wegenbelasting in de eigen provincie.
Controleer bij een berekening altijd of je het juiste tariefjaar gebruikt. Een uitkomst voor 2026 zegt nog niet precies wat je in 2027 betaalt.
En na 2027?
Volgens de huidige wetgeving blijft de korting in 2028 30 procent. In 2029 daalt deze naar 25 procent. Vanaf 2030 vervalt de korting helemaal.
Wie een elektrische auto voor meerdere jaren koopt, moet dus verder kijken dan de belastingrekening van volgend jaar. De tegemoetkoming blijft in 2027 bestaan, maar de gratis wegenbelasting keert niet terug.
De korting op een rij
- 2027 en 2028: 30 procent korting; je betaalt 70 procent van het normale MRB-tarief.
- 2029: 25 procent korting; je betaalt 75 procent van het normale MRB-tarief.
- Vanaf 2030: geen korting meer volgens de huidige wetgeving.
Meer weten?
- Rijksoverheid: belastingkorting voor elektrische personenauto’s
- ANWB: wegenbelasting voor elektrische auto’s
- Belastingdienst: bereken je motorrijtuigenbelasting
Een kind aangeven, een document ondertekenen of een scheiding aanvragen: in Estland kan het digitaal. Dat klinkt als een land met een bijzonder handige DigiD. Maar de interessantste les zit niet in het inloggen. Het gaat om wat er daarna gebeurt: welke gegevens moet je nog invullen, welke instanties werken samen en kun je zien wat de overheid met jouw informatie doet? Op die punten biedt Estland Nederland inspiratie.
DigiD is de sleutel, niet het hele huis
DigiD bewijst wie je bent wanneer je inlogt bij een aangesloten organisatie. Dat is belangrijk, maar het maakt van alle overheidsdiensten nog geen samenhangend geheel. Een goede sleutel zegt tenslotte weinig over de inrichting van het huis.
In Estland vormen digitale identificatie, digitaal ondertekenen en gegevensuitwisseling samen de basis van de dienstverlening. Een digitale handtekening wordt er bijvoorbeeld ook gebruikt voor arbeidsovereenkomsten. De vergelijking gaat dus niet tussen twee apps, maar tussen een inlogmiddel en een bredere digitale aanpak.
Een goede digitale overheid vraagt niet alleen wie je bent, maar ook waarom je hetzelfde opnieuw moet invullen.
Les één: vraag niet wat je al weet
Estland werkt met het ‘once-only’-principe: gegevens die de overheid al heeft, hoeven burgers in beginsel niet opnieuw aan te leveren. Via X-tee, de Estse toepassing van X-Road, kunnen organisaties gegevens beveiligd uitwisselen. Dat is geen vrijbrief om overal in te neuzen: toegang vergt afspraken en autorisatie.
Nederland begint hier niet op nul. Ook onze basisregistraties zijn ingericht op eenmalig verzamelen en meervoudig gebruiken. De les is daarom niet: koop een Ests computersysteem. Wel: maak gegevenshergebruik voor de burger merkbaar, zonder onnodige gegevens te delen. Een digitaal formulier blijft bureaucratie als je vooral overtypt wat elders al bekend is.
Les twee: organiseer rond het leven
Een geboorte, huwelijk of overlijden past niet netjes binnen één overheidsafdeling. Estland bundelt daarom op het portaal eesti.ee informatie en diensten rond zulke levensgebeurtenissen. Bij trouwen kun je bijvoorbeeld zien welke stappen zijn afgehandeld en welke nog volgen.
Dat is een bruikbaar uitgangspunt voor Nederland: laat de overheid achter de schermen samenwerken, in plaats van de burger te laten uitzoeken welk loket waarvoor verantwoordelijk is. Meet succes niet aan het aantal online formulieren, maar aan het aantal handelingen dat iemand bespaard blijft.
Les drie: laat zien wie je gegevens gebruikt
Op het Estse overheidsportaal staat een Data Tracker. Daarmee kunnen burgers zien welke bewerkingen met hun persoonsgegevens zijn uitgevoerd bij aangesloten registraties. Die aansluiting is belangrijk: het is geen magisch venster op iedere database.
Voor Nederland is dat een aantrekkelijke norm. Wie meer gegevens wil hergebruiken, moet ook begrijpelijk uitleggen wie erbij kan, waarvoor en hoe een burger fouten kan laten herstellen.
Minder bureaucratie is pas vooruitgang als de burger niet minder grip krijgt.
Digitaal is niet hetzelfde als zonder mensen
Zelfs het Estse paradepaardje vraagt nuance. Een scheidingsaanvraag kan online, maar bij de gemeentelijke procedure volgt voor de afronding nog een persoonlijke afspraak. ‘Digitaal beschikbaar’ betekent dus niet automatisch ‘van begin tot eind vanaf de bank’.
Nederland hoeft bovendien niet ieder loket weg te digitaliseren. Houd telefonische en persoonlijke hulp beschikbaar en zorg voor een uitweg bij fouten of storingen. De beste les uit Estland is uiteindelijk niet méér schermen, maar minder gedoe.
In het kort
DigiD regelt je digitale identificatie bij aangesloten diensten. Estlands aanpak combineert identificatie met ondertekenen, gegevensuitwisseling en diensten rond levensgebeurtenissen. Nederland kent al basisregistraties voor gegevenshergebruik. De winst zit in de samenhang, met privacy, inzicht en menselijke hulp als voorwaarden.
Meer weten?
- NOS: hoe Nederland naar de digitale overheid van Estland kijkt
- Logius: wat DigiD doet en hoe het werkt
- Algemene Rekenkamer: eenmalig gegevens aanleveren en meervoudig gebruiken
Jonas Vingegaard rijdt niet mee op het WK wielrennen in Montréal, maar krijgt in eigen land toch de volle laag. Oud-renner en voormalig ploegleider Brian Holm betwijfelt niet alleen zijn afmelding: hij vraagt zich af of Vingegaard überhaupt wereldkampioen wil worden. De Deense bondscoach spreekt die lezing nadrukkelijk tegen.
Zelfs een cadeau zou niet helpen
Holm presenteert in wielerpodcast Café Eddy een nogal vergaande theorie. Zelfs als Vingegaard de wereldtitel cadeau zou krijgen, zou hij er liever van afzien, is zijn gedachte. De druk, de aandacht en de feestelijkheden zouden de renner tegenstaan.
Dat is geen vastgestelde verklaring van Vingegaard zelf, maar Holms interpretatie. Hij vindt bovendien dat het parcours in Montréal uitstekend bij zijn landgenoot past. Wie die titel echt wilde, had er dit jaar moeten staan, redeneert hij.
Ook Matti Breschel doet in de podcast een duit in het zakje. Hij oppert dat Vingegaard bang kan zijn opnieuw gezichtsverlies te lijden en de Deense wielerfans over zich heen te krijgen. Daarbij speelt zijn mislukte EK van 2025 mee: toen moest hij vroeg lossen en stapte hij af.
Een afmelding wegens een blessure wordt zo een discussie over karakter. Het verwijt is niet langer alleen dat Denemarken een sterke renner mist, maar dat die renner misschien niet graag genoeg voor zijn land zou willen winnen.
Een gebroken sleutelbeen is geen gebrek aan ambitie
De concrete aanleiding voor zijn afwezigheid is minder raadselachtig. Vingegaard brak bij een val in de Tour de France zijn sleutelbeen. Op 17 augustus maakte Visma bekend dat hij in 2026 niet meer zou koersen.
De renner legde toen uit dat zijn blessure de hervatting van zijn training had vertraagd. Terugkeren op topniveau zat er op korte termijn niet in; herstel en de voorbereiding op 2027 kregen voorrang. Begin september drukte zijn ploeg ook geruchten over een vervroegde rentree de kop in.
Daarmee is nog niet iedere discussie over zijn wedstrijdprogramma beslecht. Maar uit een afmelding na een blessure volgt niet dat iemand geen wereldkampioen wil worden. Niet kunnen winnen is iets anders dan niet willen winnen.
Bondscoach: hij wilde juist graag
Bondscoach Michael Mørkøv herkent Holms beeld niet. Vingegaard had hem juist laten weten graag voor de nationale ploeg uit te komen en had al vroeg in het seizoen belangstelling voor het WK uitgesproken.
Mørkøv wijst op de keerzijde van een zwaar programma met de Giro en de Tour: daarna nog pieken op een kampioenschap laat in het seizoen is kwetsbaar. Ook voormalig bondscoach Anders Lund verwerpt Holms theorie. Zijn uitleg is dat Vingegaard twijfelt of hij kan presteren, niet of hij die regenboogtrui wil.
De kritiek is dus onmiskenbaar fel. Maar de suggestie dat Vingegaard liever thuisblijft dan wereldkampioen wordt, zegt voorlopig vooral iets over de stelligheid van zijn critici.
Meer weten?
- Team Visma: waarom Vingegaard zijn seizoen beëindigt
- WielerFlits: Vingegaards uitleg over herstel en 2027
- WielerFlits: geen vervroegde rentree voor Vingegaard
De nabestaanden van de man die vrijdagmiddag werd doodgeschoten op een druk terras in Amsterdam vragen om zijn volledige naam niet te noemen. Zij voelen "veel verdriet bij het steeds opnieuw teruglezen van de volledige voor- en achternaam van hun dierbare", staat in een verklaring die de politie Amsterdam zaterdag heeft verspreid.
De oproep vraagt media "om, waar mogelijk en passend, rekening te houden met het verdriet en de rouw van de nabestaanden". De politie roept namens de familie op om hooguit de voornaam van de man te noemen. Dat zou "voor de familie veel betekenen en helpend zijn bij het verwerken van het verdriet".
Het slachtoffer kreeg vrijdag rond 15.00 uur ruzie met een voorbijganger op de NDSM-kade in Amsterdam-Noord. Hij werd neergeschoten en overleed. Korte tijd later arresteerde de politie een verdachte. Het slachtoffer werkte in de gevangenis bij Zaandam.
De verdachte zou daar hebben vastgezeten, maar de politie heeft dat niet bevestigd. De verdachte zit in beperkingen en mag daarom alleen contact hebben met zijn advocaat. Het Parool meldde zaterdag dat de verdachte een 37-jarige man uit Amsterdam-Noord is.
Duikers hebben vrijdag een wapen gevonden in het water van het IJ bij het terras. Dit is mogelijk het wapen waarmee het slachtoffer werd doodgeschoten.
Veel omstanders zagen de schietpartij gebeuren. De politie heeft achtergelaten spullen meegenomen van mensen die op het terras zaten. Die zijn inmiddels weer terug bij de eigenaren, zegt een woordvoerster.
Het gaat om een bups van 42 gemeenten die inmiddels op Bartje van den Brinkies INTERVENTIELADDER VAN HET INTERBESTUURLIJK TOEZICHT (ook wel: het matje) zijn beland. Volgens de minister omdat die zich niet voldoende inspannen om te voldoen aan de dwangwet, volgens de gemeenten zelf gaat het niet om 'onwil' maar vinden ze wel dat de maatregelen 'uitvoerbaar, proportioneel en passend' moeten zijn. Dat wordt niet erkend, en daarom voelen gemeenten zich: miskend. Zo telt de opvang van Oekraïners niet eens mee, dwangwetwise. De burgemeester van dwangwetweigeraar Vught zegt daarover tegen de NOS: "De minister bekijkt het alleen langs de asielwet. En onze oproep is: kijk er nou eens integraal naar."
Desalniettemin dreigt Bart van den Brink met De Volgende Stap, die uiteindelijk zelfs kan inhouden dat hij de hele handel zelf overneemt en zijn asieldwang er desnoods gewoon doorheen douwt. Succes dus met de ellende, succes met de confrontaties, succes met die hele dwangwet, succes met de dwangsomcentjes en succes Ter Apel, de grootste, en vooral door asielzoekers, miskende gemeente, en succes iedereen. Iedereen voelt zich immers miskend, want de kraan blijft open en het probleem, meneer, dat - diepe zucht - blijft.
Meer dan honderd erfgenamen van oma Schaaij dachten recht te hebben op een vergeten stukje grond in de Rotterdamse Tweebosbuurt. De gemeente spoorde hen op, omdat ze de grond nodig heeft voor de herontwikkeling van de wijk. Nu blijkt dat het perceel mogelijk al jaren eigendom is van de Staat.
