rl_rail has added a photo to the pool:
Nankai 6300 series EMU with local service for Kawachinagano
Osaka, Japan
rl_rail has added a photo to the pool:
Nankai 6300 series EMU with local service for Kawachinagano
Osaka, Japan
rl_rail has added a photo to the pool:
Kintetsu 2410 series EMU with express service for Aoyamacho
Osaka, Japan
Darts development organisations and win for David Munyua at PDC World Darts Championship have turbocharged a resurgence in interest in the sport
Peter Wachiuri pumped his fists as he sensed victory at the Jacaranda showground in the Kenyan city of Nakuru. Leading his opponent, James Kamama, in the final of the main event, Wachiuri approached the oche again, picked a dart from his left hand, leaned forward with an intense gaze on the dartboard, and threw double 10.
“Game shot!” the announcer’s voice boomed across the hall. Cheers erupted in the crowd, gospel music played out of the speakers and Wachiuri launched into a celebratory on-stage dance.
Peter Wachiuri and James Kamama pose for a photo after the final of the main event
Continue reading...Australian Space Agency working to confirm origin of objects as space archaeologist says they may be connected to a rocket launch
Get our breaking news email, free app or daily news podcast
Six pieces of suspected space debris found washed up on north Queensland beaches could be “space balls” that are often left over from rocket launches, according to one expert.
The Australian Space Agency confirmed on Sunday it was working to determine the nature and origin of the mysterious objects, which police said were suspected of containing hazardous chemicals.
Continue reading...You are dealing with a lot right now. Lean on loved ones, and try not to look too far ahead
My husband recently died. It was a protracted illness, but in the three weeks between him being very ill and him passing I did not get to speak to him about death. We had spoken about it earlier in our relationship and he wasn’t frightened. He was the sort of man who didn’t want a fuss and I never lingered by his bedside; I just did what was needed, had a chat and moved on to running the home. I have cried every day since he died.
I have so many recriminations on my part: feelings of not looking after him, not taking the time … We had planned to move in with my daughter part-time, in another part of the country, splitting our time between her house and ours. Now my husband has died, I will be doing this on my own. My dog, who has been such a companion since I lost my husband, died suddenly. He got me through the past six months. I am not equating the profound loss of my husband to my dog, but I feel overwhelmed with grief.
Continue reading...This is no theme bar, and not remotely a joke: they really are doing proper Appalachian regional cooking on a side road near Old Street
Appalachia, newly opened near Old Street, London, is unlike anywhere else in town. It serves grits, pork rinds, collard greens, kilt salad, chow-chow relish and pot liquor. Ali Borer, formerly of Smoking Goat and Guy Ritchie’s Lore of the Land pub, and not remotely Appalachian himself, is cooking the food of yesteryear Scots-Irish mountain settlers who made their home in this sparse region of the eastern United States. Appalachians smoked, pickled and preserved just about any edible item they could get their hands on, because, well, needs must. London’s dining scene has ignored all this porky, liquory stuff until now, mainly because, let’s be frank, most British people’s understanding of Appalachia begins with the Burt Reynolds film Deliverance and ends with those guys from O Brother, Where Art Thou? stealing a chicken. Not only that but, just as many people would be unable to locate the Appalachian mountain region on a map, you might find it equally challenging to locate Nile Street, because it’s hidden away on the borders of Shoreditch, just around the back of Hackney.
The room itself is quite patentlya reclaimed old saloon bar, and you sit up at that bar watching Borer make your cornbread madeleines. And, holy heck, they’re good: cheddary, fiery, served hot with a nod to the cast-iron skillets of the mountain kitchen. The space isn’t terribly comfy and, much like Tollington’s Fish Bar and many other similarly hip indie spots, Appalachia feels more like a restaurant that’s simply making the best of its surroundings rather than truly inhabiting them. The downstairs space, meanwhile, has been turned into a whiskey and cocktail bar called Lowcountry, named after South Carolina’s coastal region, and each time you order a banana pudding sazerac made with brown butter-washed rye and absinthe, or a fat fashioned comprising bacon fat-washed bourbon and maple syrup, a server bearing a tray materialises from below, almost as if they’re ascending from a very well-stocked basement cupboard. The entire drinks list, by the way, is heaven for the non-drinker and for those who like to sway and wake with headaches. The former can enjoy Jörg Geiger’s fruit fermentations, Saicho sparkling teas and a really extraordinary olive lemonade; I also highly recommend the alcohol-free paloma, too.
Continue reading...In a political wasteland dominated by billionaires, war criminals and mega-corporations, the head of the Catholic church is a rare figure of moral leadership
What do Donald Trump, Vladimir Putin and Benjamin Netanyahu have in common? Answer: a chronic inability to tell right from wrong. The three leaders currently causing the most harm in the world share a predilection for violence, a chilling lack of compassion, and extraordinary self-regard mixed with paranoia. Yet the characteristic linking them most closely is their rejection of – or failure to grasp – basic moral standards. Worse, these men typically behave, in their public lives at least, in ways that are fundamentally immoral. And that’s a problem for everyone. Their moral malaise is contagious.
Ideas about what, in absolute terms, constitutes right and wrong are always contentious, as moral philosophers from Aristotle to Kant have shown. Pope Leo, leader of the world’s Catholics, warned recently that “we are living in a time when it is becoming difficult even to recognise what is truly good for everyone”. Yet most people, most of the time, observe a personal moral code held in common with others. There is broad agreement, for example, that it’s wrong to kill, steal, cheat and lie. In an ostensibly secular age, 76% of people worldwide identified with a religion in 2020 – a potent expression of individual and collective morality.
Simon Tisdall is a Guardian foreign affairs commentator
Continue reading...Duitsland heeft nogal wat geschiedenis en daarom is het Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland in Bonn nogal groot. Sinds een half jaar heeft het een nieuwe vaste opstelling. Die vernieuwing is ook voor een Nederlander of Vlaming interessant, want een fors deel van de Duitse geschiedenis is wereldgeschiedenis. Los daarvan: in Nederland is de oprichting van het Nationaal Historisch Museum uitgelopen op een farce en in Brussel bestaat al een interessant Huis van de Europese Geschiedenis. Ik wilde eens weten hoe de Duitsers het geblunder uit Nederland hadden vermeden en hoe hun aanbod zich verhield tot dat in Brussel, dus ik ben er in Bonn vorige week eens langs gegaan.
Eerst maar even een vergelijking met de mislukking in Nederland. Die had natuurlijk alles te maken met de directie: kunsthistorici in plaats van historici. De minachting voor de geschiedwetenschap was er echter al eerder. Het doel van het Nationaal Historisch Museum was immers expliciet politiek: het versterken van de nationale identiteit. Wetenschappers – en dus ook geschiedwetenschappers – zijn er echter niet om de politiek te dienen. Het project had dus zelfs niet mogen beginnen, maar er waren genoeg Nederlandse historici die voor 200 miljoen hun wetenschappelijke autonomie wel wilden opgeven, en dus heeft de klucht bizar lang geduurd. Wat je verder ook mag denken van de in Bonn gemaakte keuzes: men heeft in elk geval niet de Duitse nationale identiteit willen versterken, en dat is alvast een geruststelling.
De slagzin “Du bist Teil der Geschichte” is natuurlijk reclametaal: mensen persoonlijk aanspreken om ze te lokken. Het is ook een beetje een gimmick, zoals wanneer je in de foyer je eigen silhouet kunt laten projecteren op historisch beeldmateriaal. Tegelijk is de slagzin méér dan reclametaal, want het museum betrekt zijn bezoekers nadrukkelijk bij de presentatie, bijvoorbeeld door ze in staat te stellen om te reageren op bepaalde situaties en stellingen.
De persoonlijke dimensie krijgt ook vorm door talloze egodocumenten en getuigenissen. Er is een tekening waarin een jodin aangeeft hoe ze via vijf landen terugkeerde naar Duitsland en uiteindelijk naar Israël migreerde. Er is een schokkend verslag van een verkrachting door een Russische soldaat. Een meisje noemt haar popidolen. Een mevrouw uit Oost-Duitsland vertelt dat ze met 500 mark moet rondkomen terwijl een maaltijd die ooit 30 pfennig kostte na de hereniging vier mark kost. “Ik denk dat ik maar stop met eten om te sparen voor de uitvaart.” De persoonlijke dimensie is nooit ver weg. Maar bedenk: deze mensen vertellen over de gevolgen van gebeurtenissen die anderen veroorzaakten.
De oorzaken liggen elders en vormen de structuur achter de geëxposeerde voorwerpen: de historische processen, de politieke debatten, de gemaakte keuzes. Want hoe aansprekend die egodocumenten ook zijn, het zijn uiteindelijk geen zaken die agency hebben. Het Wirtschaftswunder is oorzaak: de enorme economische groei zorgde voor werkgelegenheid, en daarvan is het aansprekende persoonlijke verhaal van een Turkse gastarbeider het gevolg.
De grote processen lopen door tot in de huidige tijd: digitalisering en klimaatverandering komen royaal aan bod, en natuurlijk ook het feit dat we allemaal voortdurend bereikbaar zijn en geïnformeerd worden via een smartphone. En die processen zijn natuurlijk groter dan alleen maar Duitsland, wat verklaart waarom het aanbod in het Haus der Geschichte regelmatig lijkt op dat van het Huis van de Europese Geschiedenis in Brussel: gebruiksvoorwerpen die de grotere ontwikkelingen illustreren. De Pil voor de Seksuele Revolutie; platenhoezen en tijdschriften voor de jeugdcultuur; posters voor de milieubeweging; een niet afgegane bom voor het islamistische terrorisme.
Dit materiaal wordt dus afgewisseld met documentatie van de actoren die, tegen de achtergrond van de wereldwijde processen, de beslissingen namen. Je ziet dus beide exemplaren van het herenigingsverdrag van 1990, en ook Andy Warhols portret van Willy Brandt, spotprenten op Angela Merkel, een onthoofd beeld van Stalin en de poster met leden van de Rote Armee Fraktion (“Vorsicht Schuβwaffen!”). Ik zou iets meer aandacht hebben verwacht voor de deal tussen Helmut Kohl en François Mitterand: Duitsland zijn eenheid, Frankrijk controle over de mark – en dus de vorming van de euro.
Zoals gezegd: de eigenlijke processen die de achtergrond vormen waartegen politici hun beslissingen nemen, zijn voor Duitsland niet heel erg anders dan die in de rest van Europa. Wat wél uniek is voor Duitsland, is de erfenis van de Tweede Wereldoorlog. Zonder Hitler zag de geschiedenis van naoorlogs Duitsland er anders uit: denk aan de terugkeer van de joden en de krijgsgevangenen, de deling in twee staten, de hereniging en de frustratie die daarop volgde.
Dat Duitsland een Europees land is, komt dus goed uit de verf, heel goed zelfs. Zeker als de val van de Muur aan bod komt, is de uitleg voorbeeldig: het verhaal begint in Polen en gaat via Tsjechië en Hongarije naar Duitsland. Duitsland is sinds 1945 steeds Europeser geworden. Wat ik echter een beetje miste, is dat mensen in het verenigende Europa ook meer met Duitsland te maken krijgen. Het is een steeds belangrijker cultureel centrum. Ik snap wel dat het museum niet zomaar wat techno kan laten horen, maar het genre bloeide in Europa het eerst in Duitsland en verspreidde zich daarvandaan over het hele werelddeel. Het museum toont een Duitsland dat op cultureel gebied ontwikkelingen meer ondergaat dan initieert.
Duitse geschiedenis is, zoals gezegd, niet zelden ook wereldgeschiedenis. Ook voor mij persoonlijk: ik ben tijdens de Koude Oorlog een jaar van mijn leven kwijtgeraakt aan de dienstplicht. Op 9 november 1989 heb ik onbedaarlijk staan huilen en in het Haus der Geschichte hield ik het afgelopen zondag ook niet droog. Een vriendelijk suppoost ving me op en vertelde dat ik niet de enige was die het te kwaad kreeg bij het zien van de televisiebeelden van de mensen op de Muur. Ze bood me een kop koffie aan.
Zoiets illustreert de kwaliteit van een goed museum: het personeel heeft instructies over hoe ze mensen moeten opvangen. Ik neem aan dat er in de eerste zaal, waar de herinnering aan de Holocaust en de Russische bezetting een rol speelt, ook weleens een kop koffie klaar staat (en met meer reden dan voor die Nederlandse dienstplichtige).
Kortom: goed gedaan. Op veel plaatsen is er een filmpje van een doventolk en voor slechtzienden zijn er voorwerpen die ze mogen aanraken. Mensen met hyperacusis hebben het soms wat lastig, maar nooit lang of nadrukkelijk. En vanzelfsprekend is alles toegankelijk voor mensen in een rolstoel. De toegang is gratis; ons bezoek kostte ongeveer drie uur. Al met al een aanrader.
WASHINGTON (ANP) - De viering van het 250-jarig bestaan van de Verenigde Staten is zaterdagavond lokale tijd afgesloten met een speech van president Donald Trump en een grote vuurwerkshow in hoofdstad Washington. De speech werd eerder op de avond uitgesteld vanwege zware onweersbuien.
"Ik wil iedereen bedanken, want ze hebben het juiste gedaan", zei Trump over de evacuatie van het terrein. "En ik zei, als ik voor één persoon moet speechen om 4 uur 's ochtends, dan ben ik er ook. We laten ons niet afschrikken."
De speech van Trump begon rond 23.00 uur lokale tijd op de National Mall. Hij had het onder meer over oorlogsoverwinningen tegen Iran en Venezuela, bedankte veteranen en beloofde de Verenigde Staten "naar een hoger niveau te tillen".
Trump beloofde van tevoren een "hele lange" toespraak te houden, maar hij was naar zijn maatstaven vrij kort, ongeveer 45 minuten. Na afloop begon een enorme vuurwerkshow, die een wereldrecord moet breken. Het vuurwerk duurde volgens CNN ook ongeveer 40 minuten.
Geert Wilders heeft opnieuw ophef veroorzaakt met harde opmerkingen over Marokkaanse voetbalfans. In reactie op beelden van feestvierende supporters suggereerde de PVV-leider dat “al die Marokkanen terug naar de woestijn” zouden moeten. De meeste feestvierders zijn Nederlanders, maar dat maakt extreem-rechts niet zoveel uit.
De uitlating past in een langer patroon van scherpe uitspraken van Wilders over Marokkanen en migratie, waarvoor hij in het verleden al is veroordeeld wegens groepsbelediging en het aanzetten tot discriminatie. Politici, maatschappelijke organisaties en Marokkaanse Nederlanders reageren verontwaardigd en waarschuwen voor verdere polarisatie, terwijl aanhangers van Wilders zijn opmerkingen verdedigen als gebruikmaken van de vrijheid van meningsuiting.