
Brand identity and web design for Modern Funder, an advisory helping founders and operators move from running a company to running a philanthropy.

Brian Jones wrote to Charlie Watts in 1962 asking him to leave his R&B group and join his ‘far better’ band instead
A handwritten letter from Brian Jones to Charlie Watts in which he attempts to recruit the drummer to join the band that would soon become the Rolling Stones is being auctioned later this year.
The 1962 letter, which comes directly from Watts’s sister and has remained in the family for more than six decades, will be revealed to the public for the first time.
Continue reading...John Healey says UK faces ‘difficult moment’ as he prepares to deliver first budget of Andy Burnham’s government
Good morning. When Andy Burnham became PM, he signalled that he wanted to end 40 years of neoliberalism. Judging by all the briefing about what will be in the budget today, neoliberalism is probably safe for another year or so because Burnham and his chancellor, John Healey, have decided not to use this as a moment for big, transformative change, but to instead opt for a more low-risk, every-little-bit-helps fiscal statement. There are radical elements in the Burnham agenda, but mostly they will have to wait for another day. In a video setting the scene for the budget, Healey sums it up with the slogan: “Breathing space today, and fresh hope for the future.”
Here is Pippa Crerar and Heather Stewart’s overnight splash story previewing the budget.
Continue reading...This audacious portrait of the French author through the eyes of his women is Shafak’s love letter to literature in dark times
In Frantumaglia, her collection of essays on writing and reading, Elena Ferrante writes that she has sometimes dismissed Gustave Flaubert as a “misogynist”, angered by his invention of as callous a mother as Emma Bovary. In other moods, however, she has wondered whether Flaubert allows his female characters to say what “women truly think and say and live but do not dare write”.
Ferrante’s ambivalence is, I think, the most fitting feminist response to Flaubert’s novel. It’s tempting to castigate him as a male writer who kills his female character because he can’t imagine any other end for a transgressive woman; to reproach him for not giving Emma Bovary the profundity of emotion with which Tolstoy imbues Anna Karenina. But this isn’t the whole story, because Flaubert was so complex a figure: restlessly self-doubting even as he more than held his own in an age of cocksure egos; ecstatically happy in his solitary states of aesthetic creation precisely because they could throw him outwards into other people’s stories and minds.
Continue reading...Hit London plays 2:22, Paranormal Activity and A Ghost in Your Ear are now spooking audiences on and off Broadway amid high demand for communal experiences
As we escaped the restrictions of the pandemic, with many also trying to escape the smartphone addiction that was exacerbated by it, there was widespread desire for the in-person communal experience. It was a slow crawl back with casualties along the way but as the Hollywood and Broadway box office return to pre-pandemic levels this year, our craving for IRL thrills appears to be stronger than ever.
It’s why Imax and 4DX formats are breaking records, concert attendance is at a new high according to a mid-year report and the most recently tracked season of New York theatre grossed more than the previous. It also helps to explain why the hottest tickets of the fall are for plays in the most communal genre of all: horror.
Continue reading...The actor waxes lyrical on directors, dildos on why she hates being referred to as though she’s a dusty old relic
In the late 1950s, Judi Dench was invited to meet a major Hollywood producer about a possible career in the film business. The producer looked at her for a long time and said: “Very nice to meet you but you’ll never make a movie because you have every single thing wrong with your face.” As she left his office, Dench – who was 23 and about to make her professional debut as Ophelia in Hamlet at the Old Vic – breathed a sigh of relief and resolved to concentrate on theatre. Though she dabbled in film and TV, it wasn’t until the 1990s that she became a bona fide movie star, playing M in the Bond films and winning an Oscar for her portrayal of Elizabeth I in Shakespeare in Love. Yet, she notes: “Being onstage is where I feel safest. Yes, I’ve appeared in films, but I’d never consider myself a film actor.”
Dench’s reflections on her working life form the backbone of Is It Too Late to Make a Run for It?, a memoir built around her conversations with the actor and theatre director Brendan O’Hea, Dench’s friend with whom she also collaborated on 2023’s Shakespeare: The Man Who Pays the Rent. This book confirms much of what is already known about Dench: that she is impishly funny, swears like a sailor, and that, despite that film producer’s unkind comments, she has “no hang-ups about what I look like on camera … Acting for me is not about looking glamorous. It’s whatever’s needed for the story.” We also learn that Dench, who is 91, can’t resist a prank: while playing Brecht’s Mother Courage at the Barbican in London, she replaced the drinks her character serves to two soldiers with cider vinegar – “It was a joy watching them knock it back, made even more glorious by the fact they had to ask for a top-up.”
Continue reading...Immersive portrait of mountaineers Jim Morrison and Hilaree Nelson as they seek to become the first people to ski down Everest’s north face
With some of its showings in the huge Imax format, this National Geographic-backed documentary feels like a callback to the early, glory days of large-format cinema when it was all about spectacle and scale, turning footage of natural-world wonders into an immersive experience. Those with a fear of heights or prone to vertigo may find this all a bit too immersive, in fact. That’s even more the case considering the point of the movie appears to be to provoke anxiety in the viewer for nearly the entire running time as we watch the subjects scale the steeper, far less travelled north face Mount Everest and then, for reasons never quite adequately explained, ski back down it again.
Such was the mission of experienced mountaineer Jim Morrison, an amiable-seeming fellow who, like all of those who pursue extreme sports, seems to feel a compulsion to put himself in the kind of grave danger that, should things go wrong, would put other people in danger rescuing him. His partner Hilaree Nelson shares his passion, and the two of them set off to be the first people to ski down Everest’s north face, and the first third of the film tracks them as they plan and eventually do practice runs to achieve this goal. Neither seems able to adequately explain why they’ve chosen to take such a risk, although Nelson tries a bit to articulate her mountaineering life almost as if it’s a career choice that her two teenage sons should simply accept as her choice to make, and maybe even thank her for – even if that means that should she be injured or lost they and Morrison (who is not the boys’ biological father) would also have to deal with the aftermath.
Continue reading...
19 miljoen voor sociale voorzieningen 19 miljoen voor ov 19 miljoen voor infrastructuur 19 miljoen voor de voedselbank 19 miljoen voor de asielcrisis 19 miljoen voor de energierekening 19 miljoen voor lastenverlichting 19 miljoen voor CULTUUR 19 miljoen voor schoonmakers 19 miljoen voor conducteurs 19 miljoen voor bouwen bouwen bouwen 19 miljoen voor vrouwveiligheid 19 miljoen voor gevangenispersoneel 19 miljoen voor onderwijs 19 miljoen voor zorg 19 miljoen voor Maarten van der Weijden 19 miljoen voor box 3 19 miljoen voor gas 19 miljoen voor Hendrik-Ido-Ambacht 19 miljoen voor daklozenopvang 19 miljoen voor veiligheid kernenergie 19 miljoen voor pompcrisis 19 miljoen voor natuur 19 miljoen voor de energietransitie 19 miljoen voor politie 19 miljoen voor cybersecurity 19 voor de landbouw 19 miljoen voor AI 19 miljoen voor koopkracht 19 miljoen voor tanks 19 miljoen voor huizen 19 miljoen voor de economie 19 miljoen voor Emile Ratelband 19 miljoen voor achtergestelden 19 miljoen voor kabinetscursussen 19 miljoen voor de Nederlander 19 MILJOEN VOOR GAZA (en Soedan).
“Kun je even duizend euro overmaken op mijn rekening?” Dat vroeg Emile Ratelband (77) twee maanden geleden in een spraakbericht aan zijn dochter Minou, schrijft De Telegraaf. Zijn zoon Rolls kreeg een verzoek om 12.500 euro. Bij dat tweede bedrag kijkt de Belastingdienst mee.
Een kind dat geld geeft aan een ouder, valt voor de Belastingdienst onder “overige verkrijgers”. Daarvoor geldt in 2026 een vrijstelling van €2.769 per jaar, blijkt uit de fiscale jaargegevens van de Belastingdienst. Andersom, van ouder naar kind, is dat €6.908.
Over alles boven de €2.769 betaalt de ontvanger 30 procent schenkbelasting. Niet jij dus, maar je vader of moeder. Geeft een kind zijn ouder €12.500, dan is €9.731 belast en moet de ouder daarover €2.919 betalen. Het verzoek aan Minou, €1.000, blijft ruim onder de grens.
De vrijstelling geldt per kind. Twee kinderen kunnen hun ouder elk €2.769 geven, zonder belasting.
Je kunt het geld ook uitlenen. Leg dat dan op papier vast, met het bedrag, de rente en hoe en wanneer je ouder terugbetaalt. Zonder zo’n overeenkomst kan de Belastingdienst het als schenking zien. Vraag je geen of te weinig rente, dan kan het deel dat je ouder niet betaalt alsnog een schenking zijn.
Dat papiertje helpt ook later. Overlijdt je ouder, dan is een vastgelegde lening een schuld van de nalatenschap, die eerst terug moet naar jou. Een gift is weg.
Volgens ingewijden die De Telegraaf sprak, zit de positiviteitsgoeroe financieel aan de grond. “ Erfenis? Welke erfenis? Hij heeft geen rooie cent meer over”, zegt een van hen. Dat botst met wat Ratelband zelf in een spraakbericht aan Radio 538 zei: dat zijn kinderen bij de notaris zijn erfenis zouden opeisen.
De oorzaak zou volgens de ingewijden een mislukt vastgoedproject aan de Thaise kust zijn, The Serene Residence. Ratelband zou daarbij miljoenen schuldig zijn aan Russische investeerders en daarom naar Laos zijn vertrokken. Zijn vriendin Natalia zou zijn geld beheren. Ratelband en Natalia waren voor De Telegraaf niet bereikbaar, de beweringen zijn niet bevestigd.
“Erfenis? Welke erfenis? Hij heeft geen rooie cent meer over.”
Minou maakte de €1.000 toch over en kwam daardoor rood te staan, blijkt uit een screenshot. Een reactie van haar vader kwam niet. Eerder bood ze nog 2.500 euro voor een tip over haar vader.
Bronnen: Panorama, De Telegraaf, Belastingdienst
Een goedkoop vliegticket vinden kan in 2027 lastiger worden. Volgens ING blijven hoge kerosineprijzen de luchtvaart onder druk zetten. Europese maatschappijen zijn voorlopig nog deels beschermd door vooraf vastgelegde brandstofprijzen, maar die bescherming loopt geleidelijk af. Daardoor kunnen hogere kosten steeds sterker doorwerken in de ticketprijzen.
Ryanair-topman Michael O’Leary waarschuwt dat vliegtickets in Europa volgend jaar mogelijk 10 tot 20 procent duurder worden. Dat is een verwachting, geen aangekondigde prijsverhoging voor iedere vlucht. Hoeveel reizigers uiteindelijk betalen, hangt onder meer af van de maatschappij, de route en de concurrentie.
Luchtvaartmaatschappijen kunnen een deel van hun brandstofkosten vooraf vastleggen. Zo beschermen ze zich tijdelijk tegen prijsstijgingen. Maar die afspraken lopen niet onbeperkt door. Wanneer oude contracten aflopen, kunnen hogere marktprijzen alsnog op de rekening drukken. ING verwacht dat dit effect in 2027 bij Europese maatschappijen sterker zichtbaar wordt.
Dat verklaart waarom duurdere kerosine niet onmiddellijk overal tot even grote prijsverhogingen leidt. Sommige maatschappijen hebben hun brandstofprijzen langer vastgezet dan andere. Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen waren doorgaans minder beschermd en pasten hun tarieven eerder aan. t
Het is verleidelijk om te denken dat vooral goedkope maatschappijen hun tickets fors moeten verhogen. Toch is dat te eenvoudig. ING beschrijft juist grote verschillen binnen de luchtvaart. Ryanair is voorlopig grotendeels beschermd tegen hogere brandstofprijzen, terwijl andere maatschappijen sneller met de hogere rekening worden geconfronteerd.
Ook financiële kwetsbaarheid en ticketprijzen zijn niet hetzelfde. Een maatschappij die het moeilijk krijgt, kan niet zomaar alle extra kosten doorberekenen: reizigers kunnen immers uitwijken naar een concurrent. Hoeveel ruimte er is om prijzen te verhogen, verschilt per markt en verbinding. t
Brandstof is niet de enige factor. Volgens ING blijft ook de levering van nieuwe vliegtuigen achter. Daardoor kunnen maatschappijen hun capaciteit minder gemakkelijk uitbreiden. Wanneer het aanbod beperkt blijft, kan dat de druk op ticketprijzen verder vergroten. t
Voor reizigers betekent dit niet dat ieder ticket volgend jaar automatisch een vijfde duurder wordt. Wel wijzen de hoge brandstofkosten en de beperkte beschikbaarheid van nieuwe toestellen op aanhoudende prijsdruk. De waarschuwing van O’Leary past in dat beeld, maar een algemene prijsstijging van 20 procent staat niet vast.
Vlieg je deze winter of volgend jaar naar Tenerife of de Costa del Sol om de kou te ontlopen? Dan heb je misschien gelezen dat de vliegbelasting op 1 januari fors omhooggaat. Voor jou valt dat mee. Je betaalt in 2027 per ticket nog geen euro meer dan nu.
Dat geldt ook voor de Canarische Eilanden, al liggen die bijna 2.900 kilometer van Amsterdam.
Nu betaal je overal hetzelfde: tot en met 31 december 2026 is dat € 30,25, waar je ook heen vliegt. Daarna hangt het bedrag af van je eindbestemming, meldt HomeFinance. Het staat in de Wet differentiatie vliegbelasting, die de Tweede Kamer op 27 november 2025 aannam en de Eerste Kamer op 16 december 2025.
De bedragen per persoon vanaf 1 januari 2027:
Ga je verre reizen maken, dan kan de heffing dus meer dan verdubbelen. Wie in de winter naar Marokko of Turkije trekt, betaalt per ticket €19,62 extra.
Je zou denken dat de Canarische Eilanden op die afstand in de middelste groep vallen. Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Saba en Sint-Eustatius liggen op meer dan 5.500 kilometer, maar vallen als deel van het Koninkrijk onder het lage tarief. Hetzelfde geldt voor de Canarische Eilanden, die bij Spanje horen, schrijft HomeFinance.
Volgens Kennisdomein legde het vorige kabinet de grens voor afgelegen delen van de EU bij ongeveer 3.500 kilometer. Voor Tenerife betaal je dus evenveel belasting als voor Barcelona. Het tarief hangt namelijk af van het land, niet van de afstand die je vliegtuig echt aflegt. Stap je onderweg over, dan telt de plek waar je reis volgens je ticket eindigt.
Voor een overwinteraar in Spanje gaat het om 79 cent per vlucht.
Een stel dat in januari vanaf Schiphol naar Gran Canaria vliegt, betaalt nu samen €60,50 vliegbelasting. In 2027 wordt dat €62,08, een verschil van €1,58. De terugreis telt niet mee: je betaalt alleen bij vertrek vanaf een Nederlandse luchthaven. De terugvlucht kost je dus geen Nederlandse vliegbelasting.
Kom je halverwege de winter thuis voor de feestdagen en vlieg je daarna terug naar het zuiden, dan betaal je de heffing twee keer. Dat is per persoon €62,08 in plaats van €60,50.
In eerdere berichten kom je een ander laag tarief tegen. SpanjeVandaag schreef in augustus nog over een laag tarief van 29,40 euro, en TravMagazine noemde eerder dit jaar hetzelfde bedrag. Recentere berekeningen van HomeFinance, Kennisdomein en Manmag komen uit op €31,04. Voor jou verandert de conclusie daardoor niet: Spanje blijft in de laagste groep.
Het onzekere deel is het tarief voor verre reizen. De Tweede Kamer praat maandag 26 oktober verder over het Belastingplan 2027, waarin het kabinet het tarief voor lange vluchten wil verlagen. De stemmingen in beide Kamers volgen in november en december. Aan het lage tarief voor Spanje en de Canarische Eilanden verandert dat niets.
Volgens HomeFinance wordt vakantie in 2027 ook duurder doordat gemeenten de toeristenbelasting verhogen. In Amsterdam kan die naar 16% van de kamerprijs gaan. Dat raakt vooral wie in Nederland overnacht, niet de overwinteraar in Spanje.
Bronnen: HomeFinance, Kennisdomein, Manmag, Dagelijkse Standaard, Infobak, Alles over vliegen, SpanjeVandaag, TravMagazine
Begin jij ook altijd “maandag” met minder snoepen, meer bewegen of eindelijk die cursus? Grote kans dat het maandag weer niet lukt. Psychologen noemen het het woensdageffect: we wachten op een mooi startmoment en zien de gewone dagen ertussen als verloren tijd.
De term komt uit een blog van Emily Balcetis, psycholoog aan New York University, en student Flora Zik in Psychology Today. De Amerikaanse verslavingstherapeut Phil Smyth legde het deze maand uit aan Vice.
Wie een verjaardag, nieuwe maand of 1 januari in gedachten heeft, ziet zijn toekomstige ik als iemand anders, schrijven Balcetis en Zik. Dat lieten Hengchen Dai en Claire Li van de Universiteit van Californië (UCLA) in 2019 zien in een overzichtsartikel. Het gevolg: je schuift het werk door naar die andere persoon, die vanaf maandag wel discipline heeft.
Het nieuwe begin voelt motiverend, maar het werk van vandaag blijft liggen. Ondertussen bestaat je leven vooral uit woensdagen.
Smyth, directeur van een behandelcentrum in de Amerikaanse staat New Jersey, ziet het midden van de week als dieptepunt. Aan het begin van de week geeft een frisse start motivatie, aan het eind lonkt het weekend.
“Op woensdag is de opwinding van het weekend vaak uitgewerkt, maar het volgende voelt nog ver weg.”
Volgens hem kruipt er dan beslissingsmoeheid in, de vermoeidheid die ontstaat als je de hele dag keuzes moet maken. De motivatie zakt en zo’n dag wordt er een om door te komen. Over het kleutertje in je hoofd dat uitstelt schreef WEL eerder.
Een tweede valkuil is perfectionisme. In twee proeven van de Duitse psycholoog Jessica Höpfner (TU Darmstadt) moesten deelnemers een hoog, concreet doel halen. Wie dat door de opzet net niet lukte, werd somberder, had minder zelfvertrouwen en ging daarna minder snel een uitdaging aan.
Dat verklaart het bekende patroon: op dinsdag één keer de sportschool overgeslagen, dus de week is “toch al verpest”. Begin dan maar weer volgende maandag.
Mensen houden gedrag beter vol als het past bij hoe ze zichzelf zien, schrijven Balcetis en Zik op basis van onderzoek van de Australische Kristie-Lee Alfrey uit 2025. “Ik ben nou eenmaal slecht in volhouden” maakt overslaan logisch. “Ik ben iemand aan het worden die hardloopt” doet het omgekeerde.
Ook kleine gewoontes in plaats van grote voornemens helpen volgens psychologen meer dan een grootse start.
Bronnen: Vice, Psychology Today
