Een vrouw kreeg in Naarden een boete van 75 euro, omdat ze met haar moeder aan het bellen was tijdens het fietsen. Dat meldde RTL Nieuws onlangs. De reden was een onveilig gevoel vanwege een man voor haar die steeds achterom keek. De boete wordt vernietigd, vooral omdat de agent niet inging op dit argument.
Het artikel legt uit:
Een vrouw in Naarden … voelde zich onveilig toen ze door een bosrijke omgeving fietste. Een man keek namelijk herhaaldelijk achterom naar haar. Ze besloot op dat moment haar moeder te bellen om hulp in te schakelen. Maar even later kwam ze de politie tegen en kreeg ze een boete van 75 euro. Je mag namelijk niet als bestuurder, en dus ook niet als fietser, je telefoon vasthouden tijdens het rijden.Natuurlijk, bellen tijdens het fietsen is gevaarlijk en daarom terecht verboden. Maar bellen als je je onveilig voelt, is dan weer een breed aangeraden tip:
Zorg dat je zelf goed zichtbaar bent met goede verlichting. Laat mensen weten dat je onderweg bent, of dat je goed bent aangekomen. Probeer met iemand samen te fietsen of bel iemand op tijdens het fietsen (handsfree en gebruik 1 oortje, zodat je ook het omgevingsgeluid goed hoort). Ben op de hoogte van de route die je gaat fietsen, pas deze aan en fiets om als je de route in het donker niet prettig vindt.De uitdaging is dan natuurlijk: hoe pakt dat wettelijk verbod uit in zo’n gevaarlijke situatie. In het vonnis lezen we dat de politie daar rechtlijnig in ging: telefoon vast is boete, klaar.
Alleen, als je dan zelf niet van je discretionaire bevoegdheid gebruik wil maken op basis van zo’n situatieschets, dan moet je dat toch wel even noteren in het verslag:
Als betrokkene hierover een verklaring aflegt bij de verbalisant, mag van de verbalisant vervolgens verwacht worden dat deze daar in zijn verslag aandacht aan geeft. Hier is volstaan met de enkele verklaring van betrokkene dat zij zich niet veilig voelde. De verbalisant had wel iets meer kunnen doen, zoals aangeven om wat voor soort weg het gaat, of het druk was, licht of donker. Op basis daarvan had dan ook de kantonrechter zich een beter beeld van de situatie kunnen vormen en kunnen beoordelen of er objectief bezien sprake was van een situatie die maakt dat begrijpelijk is dat betrokkene de telefoon heeft gepakt om hulp te zoeken.Omdat die toelichting ontbreekt, ziet de rechter geen reden om aan de verklaring van betrokkene te twijfelen. In de geschetste situatie wordt de boete dan ook doorgehaald.
Had ze anders kunnen handelen? Volgens het OM wel, aldus RTL: “Zo had ze volgens hen vaart kunnen minderen of kunnen stoppen totdat de man uit zicht was.” Voor mij onbegrijpelijk, als je je onveilig voelt wil je weg uit de situatie. En als je het idee hebt dat iemand inschat of hij je aan kan vallen, dan ga je niet stilstaan in een bos om te kijken of die dat gaat doen.
Uiteraard hoge uitzondering, zeer specifiek geval et cetera. Maar wel terecht.
Arnoud
Het bericht Vrouw die boete kreeg voor bellen op de fiets, krijgt geld terug: ‘Terecht’ verscheen eerst op Ius Mentis.
AMSTERDAM (ANP) - Een stichting vordert miljoenen euro's van de Autoriteit Consument & Markt (ACM) namens voormalige klanten van Flexenergie. Volgens de Stichting Benadeelden in Actie is de ACM aansprakelijk vanwege "haar falende toezicht" op de energieleverancier, die in 2018 failliet werd verklaard. De stichting begint een rechtszaak en eist een bedrag van minimaal 15,7 miljoen euro.
Volgens de stichting had de ACM als "poortwachter van de energiesector" Flexenergie niet mogen toelaten op de markt. De energieleverancier probeerde met grote kortingen nieuwe klanten aan zich te trekken. Volgens de stichting was er binnen het bedrijf sprake van "organisatorische en financiële wanorde".
De stichting verwijt de toezichthouder dat er niet op tijd is ingegrepen, terwijl de ACM wel op de hoogte zou zijn geweest van de situatie bij Flexenergie. De schade van klanten bestaat onder meer uit betaalde voorschotten waar nooit energie voor is geleverd, stelt de stichting.
Leveringsvergunning
"Wij hebben getracht om in goed overleg met de ACM een oplossing te vinden voor de situatie. Nu dat niet is gelukt, stappen wij naar de rechter om deze deuk in de rechtsorde te herstellen", aldus voorzitter van de stichting Frank Bentschap Knook.
De ACM laat in een reactie weten dat het als toezichthouder niet kan voorkomen dat een energieleverancier failliet gaat. Flexenergie voldeed aan de eisen om een leveringsvergunning te krijgen, deze werden destijds bewust laag gehouden. De toezichthouder heeft vervolgens wel ingegrepen bij het energiebedrijf, stelt een woordvoerder van de ACM.
Sinds 2022 zijn de eisen voor het krijgen van een vergunning aangescherpt. Dat gebeurde nadat een aantal energieleveranciers failliet was gegaan als gevolg van de energiecrisis.
DEN HAAG (ANP) - De investeringen van bedrijven in Nederland zijn in mei opnieuw afgenomen, meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Ondernemingen investeerden 3,8 procent minder vergeleken met dezelfde maand een jaar eerder. De daling volgt op een afname van de investeringen van 3,3 procent in april. In maart stegen de investeringen nog met 2,4 procent.
Vooral in gebouwen, infrastructuur en machines werd minder geld gestoken dan een jaar eerder. In vliegtuigen werd meer geïnvesteerd. De cijfers zijn niet gecorrigeerd voor werkdagen. Mei had in 2026 twee werkdagen minder dan in 2025.
Het CBS publiceert elke maand ook de investeringsradar over het klimaat voor investeringen. Volgens die radar waren de omstandigheden voor de investeringen in juni minder ongunstig dan in mei. Dat komt volgens het statistiekbureau vooral doordat het consumentenvertrouwen en het oordeel van producenten over de orderpositie minder negatief waren.
Een pakketje bestellen bij een buitenlandse webshop lijkt vaak voordeliger dan kopen bij een Nederlandse aanbieder. Toch valt de uiteindelijke rekening regelmatig hoger uit dan verwacht. Wisselkoersen, verborgen toeslagen en afwijkende voorwaarden zorgen ervoor dat consumenten achteraf worden geconfronteerd met kosten die nergens duidelijk vermeld stonden.
Steeds meer Nederlanders shoppen inmiddels grensoverschrijdend: cross-border e-commerce is goed voor een aanzienlijk deel van de totale online omzet, en veel shoppers kopen minstens één keer per jaar iets bij een buitenlandse partij. Juist bij dat soort aankopen sluipen er kosten binnen die je op een Nederlandse checkout-pagina niet snel tegenkomt.
Verborgen wisselkoerskosten bij internationale online aankopen
Wie in een andere valuta betaalt, krijgt zelden de werkelijke interbancaire koers te zien. Banken en kaartnetwerken rekenen doorgaans een opslag van ongeveer 1 tot 3 procent bovenop die koers, een marge die nergens expliciet op de betaalpagina staat vermeld. Volgens Stripe-informatie over internationale betalingen is dit percentage vrij standaard bij grensoverschrijdende kaarttransacties.
Bij grotere aankopen kan dit verschil al snel oplopen tot tientallen euro's extra, zonder dat de consument dit als aparte kostenpost terugziet op het bankafschrift. De marge zit simpelweg verwerkt in de koers die wordt gehanteerd op het moment van afrekenen. Vooral bij creditcardbetalingen en internationale betaaldiensten is deze opslag hoger dan bij binnenlandse alternatieven.
Onverwachte invoerrechten en administratiekosten achteraf
Naast wisselkoerskosten spelen er bij aankopen buiten de EU ook invoerrechten, invoer-btw en afhandelingskosten van pakketdiensten. Deze kosten worden vaak pas zichtbaar bij aflevering, wanneer de bezorger onverwacht om een aanvullend bedrag vraagt. Voor consumenten is dit lastig te voorspellen, omdat de douanewaarde wordt berekend over de productprijs plus verzend- en verzekeringskosten.
Transparantie is niet overal vanzelfsprekend, maar sommige internationale sectoren laten juist zien hoe het anders kan. Digitale bankdiensten publiceren alle kosten en wisselkoersopslagen overzichtelijk voordat een transactie wordt bevestigd. Prijsvergelijkingssites tonen invoerrechten en verzendkosten naast de productprijs, zodat de totaalprijs direct duidelijk is. Zo biedt CasinoBeats deelt internationale goksites een overzichtelijk beeld van hoe buitenlandse platforms hun voorwaarden, licenties en kostenstructuren kunnen presenteren, iets waar consumenten bij reguliere webshops nog vaak naar op zoek moeten.
Afwijkende licenties en voorwaarden bij buitenlandse platforms
Buitenlandse webshops werken lang niet altijd volgens dezelfde regels als Nederlandse aanbieders. Retourrecht, garantietermijnen en klachtenprocedures kunnen sterk verschillen, en dat wordt vaak pas duidelijk zodra er iets misgaat met een bestelling. Vooral bij dropshipping-constructies, waarbij producten rechtstreeks vanuit een ander land worden verzonden, blijkt regelmatig dat retourzendingen naar het buitenland moeten en dat de kosten daarvan voor rekening van de consument komen.
Wie zaken doet met een niet-EU-webshop, doet er goed aan om vooraf te controleren hoe invoerrechten precies werken. De KVK-uitleg over invoerrechten geeft een helder overzicht van hoe de douanewaarde wordt bepaald en welke kosten daarbovenop kunnen komen. Dat voorkomt verrassingen bij de deur.
Zo check je betrouwbaarheid voordat je betaalt
Voordat je bij een buitenlandse webshop afrekent, loont het om een paar simpele controles uit te voeren. Kijk of er een duidelijk Nederlands of Europees contactadres vermeld staat, controleer de retourvoorwaarden en zoek uit of prijzen inclusief of exclusief invoerkosten zijn. Toezichthouders zoals de Autoriteit Consument en Markt behandelen consumentenbescherming in de digitale economie inmiddels als topprioriteit, met specifieke aandacht voor misleidende prijzen en verborgen kosten bij online platforms.
Het aantal handhavingsverzoeken bij deze toezichthouder is de afgelopen jaren flink gestegen, wat volgens analyse van consumentenrecht laat zien dat consumenten steeds vaker de weg naar handhaving weten te vinden. Een kritische blik voordat je op "betalen" klikt, blijft voorlopig de beste bescherming tegen onaangename verrassingen achteraf.
COLUMN - Op de Waddeneilanden is een groep bewoners een petitie gestart tegen de plannen van Rijkswaterstaat om een aantal Natura2000 gebieden volledig af te sluiten. ‘De maatregelen zoals die nu zijn gepresenteerd’, schrijft de stichting Wij zijn de Wadden, ‘dreigen het Waddengebied voor bewoners, ondernemers en bezoekers ingrijpend te veranderen. Traditioneel en cultuurhistorisch medegebruik, waaronder recreatief gebruik, komt hierdoor ernstig onder druk te staan of verdwijnt zelfs geheel.’
Aanleiding tot de actie onder de leuze ‘Vrije vogels, vrije mensen’ is een nieuw ecologisch beheerplan voor het Waddengebied vanaf 2028. Daarin wordt voorgesteld ter wille van het ecologisch herstel van de Wadden de toegang te verbieden tot enkele natuurgebieden zoals de Boschplaat op Terschelling, de Vliehors op Vlieland en De Balg op Schiermonnikoog. Rijkswaterstaat noemt het ‘ecologenschetsjes’ en minister Karremans verzekerde de actiegroep in juni op een bijeenkomst in Den Helder dat er geen concrete plannen zijn om natuurgebieden af te sluiten. Volgens de minister zijn fouten gemaakt in de communicatie over de toekomstige beheerplannen. “Als er op de eilanden een beeld is ontstaan dat niet overeenkomt met onze intenties, dan is er wat misgegaan in de communicatie.” De actiegroep is er niet gerust op. De groep wil niet alleen een petitie met handtekeningen aanbieden aan de Tweede Kamer, maar ook volwaardig meepraten over het toekomstig beheer van de eilanden.
Wij zijn de Wadden is een gezamenlijk initiatief van bewoners van alle Waddeneilanden. In het bestuur van de stichting zijn ondernemers sterk vertegenwoordigd. Een citaat uit hun beginselverklaring: ‘Wij geloven in een toekomst waarin natuurbeleving, leefbaarheid, lokaal ondernemerschap en respect voor het landschap hand in hand gaan. Waar ruimte blijft voor stilte, kleinschaligheid, ontmoeting en verwondering. Waar bezoekers niet alleen consumeren, maar zich ook verbonden voelen met het gebied waar zij te gast zijn.’ De stichting pleit voor bescherming van de natuur, maar vreest kennelijk dat al te ingrijpende maatregelen ten koste gaan van de mensen die nu op de eilanden wonen en afhankelijk zijn van het toerisme. Betrokkenheid bij de ‘vrije vogels’ komt in de communicatie wat minder duidelijk uit de verf, nog afgezien van het feit dat natuur wel wat meer omvat dan onze gevederde vrienden.
Ondanks mijn liefde voor de Wadden en alle mooie woorden van de actievoerders heb ik de petitie niet ondertekend.
Allereerst: wie zijn de ‘wij’ uit de slogan? ‘Wij zijn de Wadden verbindt eilanders, bewoners, ondernemers, kunstenaars, gasten en liefhebbers van het Waddengebied,’ schrijven de initiatiefnemers. En ook: ‘Dit gebied is niet alleen van ons. Het is van iedereen die hier ooit vrij heeft geademd en begreep wat ruimte betekent.’ Maar zit daar nu niet precies het probleem? Natuurbescherming vereist naar mijn idee een veel bredere coalitie dan hier wordt gepresenteerd. Mensen zijn niet meer dan een deel van de natuur, we zijn er in hoge mate afhankelijk van. En tegelijkertijd zijn we ook verantwoordelijk voor het ecologisch verval. Natuurbescherming en -herstel vereisen in de huidige omstandigheden van natuurvernietiging en afname van de biodiversiteit dat mensen bereid zijn een stapje terug te doen. Niet voor de natuur als iets anders, iets buiten ons, maar voor de toekomst van de natuur waar we zelf deel van uitmaken, als een ongedeeld geheel, voor de toekomst van alles wat ons mensen, vogels, vissen, flora en fauna in leven houdt. Precies dit besef mis ik in verhalen over een mogelijk verstoorde balans tussen mens en natuur.
Ik weet niet of je met een bredere benadering van natuurbeheer uitkomt op sluiting van de genoemde Natura2000 gebieden. Wat ik wel weet is dat zo lang we niet uitgaan van de breedst mogelijk coalitie voor de behartiging van de belangen van de natuur als geheel de mens als machtigste partij aan het roer blijft en de vervuiling en vernietiging door zal gaan.
Daar komt nog iets bij. Met alle begrip voor de zorgen van alle eilandbewoners, fietsenverhuurders op Schiermonnikoog en huifkarexploitanten op Terschelling, de Wadden hebben in Europa een breder belang. Ze zijn niet voor niets door de UNESCO verklaard tot werelderfgoed. Dat betekent dat we de toekomst van het gebied moeten beschouwen als algemeen belang en dus onderwerp van het beleid dat het Rijk en de EU namens ons voeren. Er is niets op tegen daarbij de expertise van eilandbewoners in te schakelen. Maar een stelling als ‘Wij zijn de ogen en oren van het Wad’ klinkt mij, net als de naam van de actiegroep zelf, toch iets te arrogant. De insteek van de actiegroep lijkt erg op: wij eilandbewoners die weten wat hier speelt versus de overheid die niet wil luisteren. En dat is een bekend frame dat nog los van de belangen van vogels en mensen bepaald zorgwekkend is.
Read more of this story at Slashdot.
People gather at cafes and outdoor screenings to support team after Spain’s backing for Palestinian rights
The Spanish football team’s World Cup win has been celebrated in the streets of Gaza, where Spain’s support for Palestinian rights and Israel’s backing for the Argentinian team turned the competition into more than a football showdown.
Gathered at cafes and outdoor screenings, Palestinians defied the risk of Israeli attacks to cheer on a team they had taken to their hearts.
Continue reading...A half-chicken half-hare, a skunk and a tortoise go in search of a 3,000-year-old groundhog in this wholesome animation with a surprisingly complex plot
Although this animated feature doesn’t have a title as utterly awesome as its predecessor, Chickenhare and the Hamster of Darkness, it’s still a perfectly adequate 90-ish minutes of creamy pastel-coloured picaresque entertainment. It feels like it’s skewed in the direction of younger viewers given the simple character designs, general wholesomeness and easy-on-the-jokes tone, but the plot is surprisingly complicated. The lead character is named Chickenhare because of course he is half-chicken half-hare, although in practice he looks more like a hare than a chicken other than a tuft of feathers on the crown of his head. He is best friends with a skunk named Meg, equipped with the awesome power of stink and who is very butch-coded with her waistcoat, faux-hawk and tomboy characteristics; there is also a tortoise named Abe, who as you might imagine is less keen on running about than the other two.
After a pleasingly kinetic introductory action sequence that feels very Indiana Jones-inspired, during which the treasure-hunting trio run into a svelte but scratchy cat called Crolloq, an old school friend (girlfriend?) of Meg’s. Angry at Meg for assorted reasons, she leaves the other three in a pit but they eventually escape with the golden spork they were seeking all along, a doodah that proves useful later. One thing leads to another, like they do, and they end up on a new adventure in search of a 3,000-year-old groundhog with a backwards facing face who can turn back time. A new character accompanies them on the way: Gina, Chickenhare’s long-lost half-sister who is, wait for it, a harechicken – more aviform than mammalian.
Continue reading...Vertical Aerospace says government has given £10m backing, taking its total investment in the project to £48m
British flying taxi startup Vertical Aerospace has said the UK government has expressed interest in buying a military variant of its aircraft as it races to gain approval for flights with paying passengers.
Vertical also welcomed another £10m grant from the government, taking its total UK state funding to £48m.
Continue reading...Is that a rooftop crocodilian? Can you cause a forest fire in a matchbox? Things are not always as they seem with the winners of this year’s Lensculture critics’ choice awards
Continue reading...The grit and grandeur of 80s New York drive this rollicking story of an underground wheeler-dealer
In the summer of 1977 a bolt of lightning struck a substation on the Hudson River, knocking out power across New York City. Two nights of darkness sparked a wave of looting as Harlem and Bronx teenagers swiped high-end items from the downtown stores. They took speaker systems and turntables to experiment with at home. They taught themselves how to scratch and mix, and sang self-styled scat lyrics into stolen microphones. Hip-hop, according to urban legend, was the child of a lightning strike and a robbing spree.
It’s art from crime, thinks Ray Carney, the hardscrabble hero of Colson Whitehead’s rollicking Cool Machine, the final part of his Harlem Trilogy. Or possibly vice versa, given that the man dislikes rap music and nurses a sneaking affection for old-school smash-and-grab. For years Carney has led the sort of intrepid double life that would make Spider-Man proud, supplementing his furniture business on 125th Street with a lucrative sideline as an underworld fence. In his stealthy, dogged fashion, he helps facilitate a process he describes as “the churn”: the movement of stolen goods through New York. The churn fuels the economy and helps refresh the culture. It’s the city’s equivalent of an endocrine system.
Continue reading...The seven inhabited isles off the North Sea coast, part of a Unesco world heritage site, are a sanctuary for wildlife – with great hotels and restaurants too
‘Can you hear that?” my guide Andrea Wellmeyer asks as I sink a little deeper into the wet ground, cold mud seeping between my toes. When the wind drops, I detect a faint but distinct crackling, similar to the rustle of a sweet wrapper or the bubbling of sparkling water. “That’s the Wattknistern,” she says, “a natural phenomenon caused by the tens of thousands of mud shrimp that live here.”
We’re standing in the Wadden Sea mudflats on Norderney, an island just off Germany’s North Sea coast. It’s Friday evening at low tide. In the town centre, bars are pumping with music, but here, just 15 minutes along the southern edge of the island, it’s a completely different story.
Continue reading...