De intensivering van de landbouw na de Tweede Wereldoorlog is veel minder vanzelfsprekend dan mensen denken, zegt landbouw- en voedingshistorica Amber Striekwold. Ook boeren hebben veel kritiek gehad op de schaalvergroting, die het kabinet met de nieuwe stikstofplannen deels wil terugdraaien.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/29170244/300626BIN_2034469733_Striekwold02.jpg)
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2019/07/roosmalen-marcel-van-online-homepage.png)
Agreement in principle with Castlelake follows several rejected offers and means UK’s biggest low-cost carrier will be taken private
EasyJet has agreed a £5bn takeover by US investment firm Castlelake that will see Britain’s biggest low-cost airline taken private.
The companies announced an agreement in principle on Sunday evening in a statement to the stock market, and requested an extension to a deadline to complete the deal formally. The agreement came after weeks of negotiations and several rejected offers.
Continue reading...US striker was shown red in last-32 match
Fifa disciplinary committee cites article of Fifa code
USA striker Folarin Balogun will play in his team’s last-16 game against Belgium on Monday after Fifa announced it has suspended the one-game ban he received for a red card against Bosnia and Herzegovina.
The decision gives the US a huge boost as they attempt to reach the World Cup quarter-finals for the first time since 2002. Balogun has been a constant threat for the US so far this tournament, and has scored three goals in three starts. Without him, US coach Mauricio Pochettino was scrambling to come up with other options in attack.
Continue reading...Defeat at the hands of the world champions is no shame, but where is the evidence that Steve Borthwick’s side is improving?
In many ways England should be grateful for small mercies. On an old‑style summer tour there would still be two more Tests to come against the formidable Springboks with scant prospect of a happy ending. As they prepare to regroup against Fiji this weekend, they have at least been spared a potentially grim 3-0 thrashing at the hands of the world’s strongest team.
Is it not reasonable, however, to expect the best resourced union in the world to be aiming significantly higher? On Saturday night there was hopeful talk of fine margins and South Africa being rattled in the second quarter. Given the final scoreline of 45-21 with England outclassed in many areas, it was not a conclusion universally shared back at home.
Continue reading...Vingegaard keeps yellow jersey with six-second lead
Fires mean no spectators and ‘adapted route’ for stage three
Isaac del Toro took a victory orchestrated by Tadej Pogacar on stage two of the Tour de France in Barcelona as Jonas Vingegaard retained the yellow jersey.
A day after Vingegaard’s Visma-Lease a Bike squad had their moment winning the opening team time trial, stage two belonged to their rivals UAE Team Emirates-XRG as they engineered a one-two with Pogacar allowing his 22-year-old teammate to take the win just two days into his debut Tour.
Continue reading...KEULEN (ANP/DPA) - De Pride-parade in Keulen heeft zondag circa 1,5 miljoen bezoekers getrokken. Dat meldt de organisatie, die toevoegt dat het gaat om het hoogste bezoekersaantal voor de Keulse lhbtqi-viering ooit. De parade zelf bestond uit zo'n 60.000 mensen, verspreid over 250 deelnemende groepen.
Onder de aanwezigen was voor het eerst ook Herbert Reul, de deelstaatminister van Binnenlandse Zaken in Rijnland-Westfalen. Tegen persbureau dpa zei de CDU'er bezorgd te zijn over de rechten van queers. "Er zijn steeds meer mensen die willen bepalen hoe anderen leven. Dat is verkeerd." Ook de voormalig minister van Cultuur van de Groenen, Claudia Roth, was ter plaatse. Zij sprak van de "grootste demonstratie voor de democratie" van Duitsland.
Op beelden van lokale media is te zien hoe legio uitgedoste mensen al dansend door Keulen trekken, een publiek toezwaaiend dat zelf de nodige regenboogvlaggen en glitters draagt.
De Amsterdamse Canal Parade staat gepland voor 1 augustus.
LONDEN (ANP) - Tennisser Novak Djokovic heeft zich als eerste verzekerd van een plek in de kwartfinales op Wimbledon. De 39-jarige Serviër versloeg in de vierde ronde Roman Safioellin uit Rusland in vier sets. Het werd 7-6 (6) 6-3 3-6 6-3.
De 24-voudig grandslamwinnaar bereikte vorig jaar de halve finale waarin hij verloor van de uiteindelijke kampioen Jannik Sinner. Djokovic was zeven keer de beste op het grandslamtoernooi in Londen, voor het laatst in 2022. Voor Safioellin (28) was de kwartfinale in 2023 zijn beste prestatie.
De Servische nummer 8 van de wereld speelde een moeizame eerste set, waarin hij een 5-2-achterstand in games via een tiebreak toch wist goed te maken. In de tweede set had de ervaren Serviër genoeg aan één break. De derde set was voor de mondiale nummer 128, die niet kon voorkomen dat Djokovic de wedstrijd in de vierde set in zijn voordeel besliste.
In de kwartfinale treft Djokovic de Canadees Félix Auger-Aliassime of Alejandro Davidovich Fokina uit Spanje.
BARCELONA (ANP) - Wielrenner Alex Molenaar heeft in de tweede etappe van de Tour de France de bolletjestrui veroverd op Tadej Pogačar. De zoon van een Nederlandse vader en Catalaanse moeder was halverwege de rit naar Barcelona als eerste boven op de Côte de Begues, waar de meeste bergpunten te verdienen waren. Viervoudig Tourwinnaar Pogačar had zaterdag de bolletjestrui in handen gekregen door in de ploegentijdrit als snelste de Montjuïc te beklimmen.
De 26-jarige Molenaar, die een deel van zijn jeugd doorbracht in Catalonië, debuteert dit jaar in de Tour namens de kleine Spaanse ploeg Caja Rural. De komende dagen staan opnieuw de nodige beklimmingen op het programma, waarin de geboren Rotterdammer moet proberen om zijn bergtrui te behouden.
Noot van de redactie: zoals vorige maand al aangekondigd schrijft Ehsan Jami iedere eerste zondag van de maand een genuanceerd doch doorwrocht stuk, bij gebrek aan beter (al was Jami de Pahmi een uitstekende suggestie, de inzender kan een mailtje naar win@geenstijl.nl sturen om een GS merch pakket te ontvangen) hebben wij JAMAAR JAMI als titel voor deze rubriek gekozen. Enfin, kom er maar in Ehsan.
Ik begrijp waarom het ongemakkelijk klinkt: het islamitische regime in Iran heeft de oorlog tegen de Verenigde Staten en Israël overtuigend gewonnen. Niet omdat Teheran meer vliegtuigen bezit, betere inlichtingendiensten heeft of minder schade heeft geleden. Op al die terreinen was het militair de mindere. Maar oorlog is geen wedstrijd in het produceren van indrukwekkende satellietbeelden. Een oorlog wordt gewonnen door politieke doelen te bereiken en de tegenstander te dwingen zijn doelen op te geven. Precies daar ligt de overwinning van Teheran.
Laat ik eerst een onderscheid maken dat in veel analyses gemakzuchtig verdwijnt. Niet Iran heeft gewonnen. De Iraanse bevolking, die opnieuw bombardementen, economische ontwrichting, repressie en verlies moest verdragen, heeft weinig reden voor een overwinningsparade. Het regime heeft gewonnen. Dat regime is niet hetzelfde als een eeuwenoude beschaving en evenmin als de miljoenen Iraniërs die ervan af willen. Juist omdat ik dat onderscheid serieus neem, kan ik zonder romantiek vaststellen wie strategisch als winnaar uit deze oorlog komt.
Washington en Jeruzalem begonnen met grootse doelen. Het nucleaire programma moest worden uitgeschakeld, de politieke leiding onthoofd, het regime tot overgave gedwongen en de regionale macht van Teheran gebroken. Donald Trump sprak zelfs over onvoorwaardelijke overgave. De militaire overmacht was zichtbaar: Iraanse luchtverdediging werd gepenetreerd, commandanten werden gedood en nucleaire en militaire locaties zwaar beschadigd. Alleen volgde uit die tactische superioriteit geen strategische onderwerping.
De ayatollahs bleven overeind, vervingen hun leiders, radicaliseerden hun bestuurlijke kern en kwamen met meer onderhandelingsmacht aan tafel dan vóór de oorlog. Chatham House concludeert dan ook dat de Verenigde Staten en Israël hun militaire superioriteit niet konden omzetten in regimewisseling of politieke capitulatie.
Het bewijs ligt niet in de propaganda uit Teheran, maar in het memorandum dat Trump zelf ondertekende. De Verenigde Staten gingen akkoord met sanctieverlichting, vrijgave van bevroren tegoeden, opheffing van de blokkade van Iraanse havens en een reconstructie- en investeringsfonds van honderden miljarden dollars. De architecten van "maximum pressure" schrijven nu zelf de cheque uit. Tegelijk bleef een definitieve regeling van het nucleaire programma onderwerp van nieuwe onderhandelingen. Waar Washington eerder eiste dat verrijkt uranium het land zou verlaten en binnenlandse verrijking vrijwel zou verdwijnen, accepteerde Trump nu dat verdunning mogelijk op Iraans grondgebied plaatsvindt. Ook het raketprogramma werd eenvoudig uit handen gegeven.
Dat is allemaal geen onvoorwaardelijke overgave. Het lijkt eerder op een schadeformulier dat Washington na een mislukte verbouwing moet ondertekenen, met de aannemer nog in het pand. De meest onderbelichte overwinning van Teheran is misschien nucleair. Washington en Jeruzalem kunnen installaties hebben vernietigd en centrifuges hebben begraven, maar zij hebben tegelijk het krachtigste argument vóór een Iraanse kernbom geleverd.
De les voor de nieuwe machthebbers is eenvoudig: een nucleaire drempelstaat kan worden gebombardeerd, een volwaardige kernmacht moet worden afgeschrikt en onderhandeld. Daarmee is het nucleaire programma niet langer alleen een technisch project of diplomatiek ruilmiddel, maar een levensverzekering voor het regime. Dat is de paradox van deze oorlog. Militair geweld kan een nucleair programma vertragen, maar tegelijkertijd de politieke wil versterken om het uiteindelijk te voltooien. Washington bombardeerde het nucleaire programma terug in de tijd, maar duwde het Iraanse denken vooruit richting de bom.
Teheran ontdekte bovendien waar de werkelijke kwetsbaarheid van de wereldmacht lag: niet in een vliegdekschip, maar bij de benzinepomp. Door de Straat van Hormuz te blokkeren, veranderde het regime een regionale oorlog in een mondiaal economisch probleem. Meer dan veertien miljoen vaten dagelijkse olieproductie werden geraakt. Olieprijzen, transportkosten en inflatie deden wat Iraanse raketten niet konden: de oorlog rechtstreeks de Amerikaanse huiskamer binnenbrengen, in de vorm van een rekening aan de pomp die geen Fox News- presentator kon wegpraten.
De slimste manoeuvre van het regime was misschien wel dat het weigerde de verschillende fronten afzonderlijk te laten behandelen. Hormuz, sancties, het nucleaire dossier en de oorlog in Libanon werden één onderhandelingspakket. Daarmee werd Israëls vrijheid om Hezbollah te blijven aanvallen een Amerikaans economisch probleem. Teheran hoefde Israël niet militair te verslaan. Het hoefde slechts de prijs van Israëls oorlog bij Washington neer te leggen.
En toen kwam Versailles. Trump ondertekende het memorandum in het paleis waar Duitsland in 1919 de vrede tekende waarmee zijn nederlaag in de Eerste Wereldoorlog politiek werd bezegeld. De symboliek was bijna te fraai om door een scenarioschrijver te worden verzonnen. Ook het nieuwe memorandum telt veertien punten, een onbedoelde echo van de veertien punten die rond de Vrede van Versailles beroemd/berucht werden. Trump wilde geschiedenis schrijven, maar koos uitgerekend het decor dat synoniem werd met de vernedering van de verliezende macht. Misschien was dit toeval. Misschien bezit Emmanuel Macron een buitengewoon droog gevoel voor humor.
Ook Israël bereikte zijn politieke doel niet. Het regime verloor mensen, installaties en prestige, maar Israël verloor iets fundamentelers: de vanzelfsprekendheid dat Washington zijn strategie blijft volgen. De Amerikaanse regering sloot een akkoord waarover Israël grote bezwaren had, terwijl Netanyahu steeds meer als obstakel voor Amerikaanse de-escalatie werd behandeld. Reuters beschreef hem zelfs als mogelijk de grootste politieke verliezer van de deal. In een Israëlische peiling vond ruim 92 procent dat Iran had gewonnen of meer uit het conflict had gehaald. Dat is geen meting van objectieve waarheid, maar wel van een vernietigend veranderd veiligheidsgevoel, en van een premier die thuis een overwinning moet verkopen aan een bevolking die het tegendeel in de peilingen heeft gezet.
De diepere overwinning is regionaal. De Golfstaten hebben gezien dat Amerikaanse bases niet alleen bescherming bieden, maar ook doelwitten creëren wanneer Washington zonder hun instemming oorlog voert. Teheran heeft laten zien dat het, ondanks technologische achterstand, de energiestromen, investeringsbeslissingen en veiligheidsberekeningen van de hele regio kan ontregelen. Amerikaanse macht is nog altijd overweldigend, maar niet langer automatisch beslissend. Dat verschil is de kern van deze oorlog.
Ik juich die uitkomst niet toe. Integendeel, ik had graag gezien dat Trump daadwerkelijk had gedaan wat hij zelf suggereerde: finish the job. Daarmee had hij de voorwaarden kunnen scheppen voor regime change. Dat zou mogelijk hebben betekend dat de Verenigde Staten en Israël militair en politiek tot het uiterste moesten gaan. Juist die beslissende stap heeft Trump niet gezet. Een overwinning van het regime is geen overwinning voor vrijheid, vrouwenrechten of democratie. Een autoritair regime dat een buitenlandse aanval overleeft, gebruikt dat voortbestaan doorgaans om de binnenlandse repressie verder op te voeren.
De tragedie is daarom niet alleen dat de Verenigde Staten en Israël hun doel niet bereikten, maar dat zij, handelend in naam van veiligheid en bevrijding, uiteindelijk precies het regime hebben versterkt dat zij beweerden te willen vernietigen.
Militair wonnen Washington en Jeruzalem vrijwel iedere afzonderlijke confrontatie. Strategisch verloren zij de oorlog. Het regime overleefde, behield zijn belangrijkste machtsmiddelen, dwong economische concessies af, maakte Hormuz tot onderhandelingswapen en veroorzaakte een breuk tussen zijn twee voornaamste tegenstanders. De sterkste partij verloor omdat zij vernietigingskracht verwarde met politieke beheersing. Washington beheerste het luchtruim. Teheran bepaalde uiteindelijk de landingsbaan.
En Europa? Dat stond er zoals gebruikelijk naast: ernstig kijkend, bezorgd verklarend en zoekend naar een gemeenschappelijk standpunt dat waarschijnlijk gereed is wanneer de volgende oorlog alweer begonnen is. Terwijl Washington vocht en Teheran onderhandelde, produceerde Brussel vooral adjectieven. In de nieuwe wereldorde is Europa geen speler meer, maar de notulist.
lynddion has added a photo to the pool:
