Okee daar gaan we. Er werken meer dan 22.000 (!) ambtenaren voor de gemeente Amsterdam. Die hebben trouwens allemaal ruzie met elkaar. Die ambtenaren hebben zestig (!) tot tachtig (!) directeuren. En die zestig (!) tot tachtig (!) directeuren kunnen blijkbaar geen leiding geven, want die zestig (!) tot tachtig (!) directeuren moesten van de gemeente allemaal op een spannende cursus in Duitsland met helikopters en die knakker van New Kids en alles van ongeveer 8700 euro per persoon. Tenminste, tot de T. vroeg of dat niet een beetje gek is als het nieuwe college van negen (!) wethouders 2500 banen wil schrappen. Zin van de dag: "Hoewel de directeuren niet beter wisten dan dat ze in de nabije toekomst op een spannend meerdaags uitje zouden gaan, is het na vragen van De Telegraaf onduidelijk of het programma nog doorgaat." Ach jee. Bonuslol: "De gemeente laat weten dat bijvoorbeeld de NS ook ’met succes’ het management aan dit programma onderwierp." Oh ja daar gaat het lekker ja. Nu we het toch over cursussen hebben. Misschien is dit wel wat voor Elanor Boekholt. 

Hoe dan ook, in Amsterdam ligt nog steeds overal vuilnis op straat, is Geert Dales vogelvrij en produceren al die ambtenaren geweldige ideeën zoals de 'klushub', een plan waarvan iedereen en zijn roze weblog van tevoren al wist dat het volkomen debiel was, waar uiteindelijk 3 (drie) bedrijven gebruik van hebben gemaakt. Onze oplossing: stuur Martin Bos als kwartiermaker naar Amsterdam, schrap alle salarissen en laat de ambtenaren onbeperkt limoncello drinken en kaviaar vreten. Dan doen ze ook niks, maar zijn we per saldo wel goedkoper uit.

Dit willen ze van de Amsterdamse directeuren afpakken!

From 20th-century classics to little-known treasures, Michael Cunningham, Hilton Als, Eileen Myles and others share their favorite books about LGBTQ+ life

• ‘Sheer outrageousness’: writers on their favourite LGBTQ+ movie characters

You could debate what the best American LGBTQ+ book is until the cows come home, but experts at least tend to agree on the first one: 1870’s catchily titled Joseph and His Friend: A Story of Pennsylvania by Bayard Taylor. Compared with the well-worn classics of the British LGBTQ+ literary canon – from Oscar Wilde to Jeanette Winterson and beyond – its US counterpart feels invitingly hazy: greener and ever-evolving to reflect the spectrum of queer American life.

To celebrate pride month and the upcoming 250th anniversary of America, the Guardian asked nearly two dozen leading queer writers for their favorite LGBTQ+ book from the country they call home. Read on for their choices.

Continue reading...

Two friends, united by their missing mothers, come of age in segregation-era America, in a cautionary tale about the limits of love

Annie and Vernice (or Niecy, as Annie calls her) are “cradle friends”, brought up in their home town of Honeysuckle, Louisiana, in 1950s America. The protagonists are defined by their motherlessness and their diverging drives to escape their individual tragedies and pre-written destinies. In this haunting novel of motherhood and sisterhood, Tayari Jones writes into unknowability – how far we can know another person, or indeed oneself.

The pair, who speak in alternating chapters, are “not the same, but still the same”. Each is tended to by mother figures – grandmothers, aunts – and gives meaning to each other’s lonely, questioning existence: “When you don’t have your mother, you don’t really know who you are.” Annie’s mother has abandoned her but is apparently alive in Memphis, and she makes it her obsession to reconcile with her; Niecy’s, on the other hand, is lost for ever, murdered by Niecy’s father. Where the former is holding out hope, the latter has none; and herein lies the fork in their futures. While Niecy chooses the sensible, stable life path – college, a traditional marriage – Annie spirals from tragedy to tragedy, consumed by thoughts of her missing mother. Call it destiny, or a kind of grieving.

Continue reading...

Director Lan Hongchun’s family saga feels like a good old-fashioned novel as it goes in search of a man who has disappeared in Thailand

With a story that ranges from the 1940s to the present and, although mostly set in Bangkok, revolving largely around Teochew-speaking Chinese from Guangdong, this generations-spanning drama feels like a good old-fashioned novel. A romantic beach read, perhaps, the kind in which coincidences and random accidents cause misunderstandings that last for decades until the truth is finally revealed. It’s sentimental in places, sure, but there’s also a fair bit of salty, bawdy humour to cut the sweetness, lashings of period colour, and impressively naturalistic performances from a mostly non-professional cast. All that has helped to make this an unexpectedly large box-office hit in the People’s Republic last month; and for non-Chinese or Thai rom-dram aficionados anywhere, it’s well worth looking out for.

As the story opens in the 21st century in the Chinese city of Shantou, octogenarian Shurou (Iap Sok-jiu) is celebrating her 87th birthday, surrounded by adoring friends, family and neighbours who revere the matriarch, not least for managing to raise three kids on her own in the 1940s and 50s. Her shifty grandson Xiaowei (Hiau-ui), however, is less of a solid citizen and, having got into debt, he decides to travel to Bangkok to find out if Shurou’s husband Zheng Musheng, not seen for decades, could help out since he’s reputed to have made a fortune out there, endowed schools all over Thailand, and had a second family after abandoning Shurou.

Continue reading...

⚽ All the latest news on a day packed with six matches
⚽ Player guide | Bracketology | Golden Boot | Mail Daniel

How do we feel about the penalty that wasn’t?

I don’t really see how you can’t give it. Fatawu was in and Konsa launches into him, getting nowhere near the ball with no chance of getting at the ball – which makes it a red card too.

Continue reading...

With the group stage hurtling towards its end we look at who needs what to make the knockout phase

Teams level on points are separated, in order, by head-to-head points; head-to-head goal difference; head-to-head goals scored; overall goal difference; overall goals scored; disciplinary points; Fifa ranking.

Continue reading...

Helen Hunt and Kristin Scott Thomas are leading revivals of the Russian classic whose blend of comedy and tragedy is baked into our own dramatic heritage

What kind of play is The Cherry Orchard? As a new production starring Helen Hunt and Kenneth Branagh beckons in Stratford, I am reminded that it is a question people have been asking since the play’s inception. Chekhov himself wrote that what had emerged in his play was “not a drama but a comedy, in places almost a farce”. Stanislavski, who directed the Moscow premiere in 1904, violently disagreed. “It is a tragedy,” he told Chekhov, “whatever prospect of a better life you hold out in the last act.”

While the debate continues, I hope we shall not be told by anyone involved in the new RSC production that they are at long last restoring the play’s comedy. It is a critical cliche that the British sentimentalise the play and treat it as a lament for the decline and fall of a pseudo-Edwardian aristocracy. In my experience of the play – and I have seen about 20 productions – this is simply untrue. We generally do The Cherry Orchard very well because its blend of styles and moods is something baked into our own dramatic heritage. Eschewing the academic formality of the French, for whom tragedy and comedy are rigidly defined genres, we are used to a glorious impurity in drama: a culture that can produce Twelfth Night should have no problem in comprehending The Cherry Orchard.

Continue reading...

British disinfectant brand withdraws advert about a man’s efforts to find a ‘clean and untouched’ woman

The British hygiene brand Dettol has apologised after an advertisement released in China, which it said was intended to criticise “toxic men”, was widely condemned on social media as offensive to women.

The five-minute advert for a multipurpose disinfectant, released across many online platforms at the end of May, features a man comparing his girlfriend with his former partner. Learning that his former girlfriend previously lived with someone else, the man likens their relationship to a “secondhand service”. He then tells his friends that he intends to find a “clean and untouched” woman for whom he can be the first sexual partner.

Continue reading...

When your accelerators sit idle, the problem usually isn't the chips. It's everything between them and the data. Rather than thinking purely about GPU performance, it's time to think about storage as an active engine for throughput, rather than a passive archive. Legacy storage architectures aren't built that way. What is GPU starvation? A starved GPU is an accelerator waiting around with nothing to do because data isn't arriving quickly enough. Sometimes the network is choking; in other cases, the next batch of training or inference data can't get off storage fast enough. Modern AI training and inference workloads demand sustained high-bandwidth, low-latency feeds that traditional storage was never designed to deliver. How do companies solve the AI storage problem? In many cases, badly. To compensate for slow, passive storage, teams copy and stage datasets into whichever environment can run the next experiment, paying what HPE calls a "staging tax" of extra hops and latency. When GPU utilization drops, those expensive accelerators become idle capital. Why does this matter now? The economics have caught up with the problem. Gartner found that only 28 percent of AI infrastructure projects fully deliver ROI. Storage increasingly shows up as the bottleneck that drives those numbers down. Pilots that ran fine on small, curated datasets hit throughput constraints the moment they scale to distributed jobs, longer training runs, and frequent checkpointing. That's where a lot of programs stall. Instead of relying on passive legacy storage, HPE advocates an "AI-ready data architecture” that gives storage the attention it needs. What does an AI-ready data architecture actually look like? Unify access first. Before chasing raw drive speed, fix the fragmentation. A unified access layer gives teams a consistent view of data across hybrid environments, so pipelines stop depending on constant copying and rehydration. Enrich on the way in. Unstructured data should arrive ready for consumption. Extracting vectors and metadata in the ingest path makes large datasets searchable immediately and exposing that metadata through open standards like the Model Context Protocol (MCP) lets agents and AI workloads discover governed data without manual tagging. Engineer for sustained throughput. All-NVMe, disaggregated designs paired with GPUDirect paths deliver data straight to accelerators and bypass the I/O bottlenecks that throttle utilization. End to end governance. Apply consistent policies, lineage tracking, and access controls across distributed data to ensure data is trusted, auditable, and used responsibly wherever it resides. What's the payoff for the business? Three things change: Iteration speeds up because engineers stop wrangling and start training. Capex stops decaying because the accelerators bought at premium rates actually run at the utilization that justified the invoice. Pilots can scale into durable production systems instead of expensive lessons. That assumes you've structured everything else in the stack correctly, from networking to model choice. The path to AI that works at scale runs through data pipelines feeding the silicon, not only through the silicon itself. Sponsored by HPE.

Automobilisten met pech worden woensdag en donderdag „snel” naar een tankstation of parkeerplaats gebracht, zodat ze niet „langer dan nodig in de hitte op het warme asfalt staan”.

Wie wil afvallen, krijgt vaak hetzelfde advies: ga ’s ochtends vroeg wandelen op een lege maag, want dan verbrand je extra vet. Klinkt logisch, maar volgens sportdiëtist Myrthe Rebattu is dat idee niet zo geweldig als sociale media en fitfluencers doen geloven.

Het perfecte wandelmoment bestaat eigenlijk niet. Het idee achter wandelen op een lege maag, ook wel nuchter wandelen, is bekend. Omdat je lichaam minder opgeslagen koolhydraten beschikbaar heeft, zou het sneller vet aanspreken als brandstof.

Maar volgens Rebattu ligt dat genuanceerder. “Wandelen is een laagintensieve inspanning en dat maakt het een activiteit waarbij je meer vetten dan koolhydraten verbruikt,” vertelt ze aan Libelle. “Het effect van nuchter wandelen is echter minimaal, omdat je veel calorieën moet verbranden om één kilo vet te verliezen.”

Met andere woorden: ja, je lichaam gebruikt relatief veel vet tijdens rustig wandelen. Maar dat betekent niet automatisch dat je sneller afvalt.

Wanneer moet je dan wél wandelen?

Het antwoord is minder sexy dan mensen hopen. Gewichtsverlies draait uiteindelijk niet om het tijdstip waarop je beweegt, maar om de totale energiebalans.

“Waar het echt om draait, is het creëren van een energietekort,” legt ze uit. “Of je nu voor of na het eten wandelt, ’s ochtends of ’s avonds: zolang je meer calorieën verbrandt dan je binnenkrijgt, behaal je hetzelfde resultaat.”

Dat maakt de beste wandeltijd ineens heel persoonlijk. Voor de één werkt een vroege wandeling omdat die dan niet meer wordt overgeslagen. Voor de ander is een avondrondje realistischer.

Waarom de ochtend toch een streepje voor heeft

Dat betekent niet dat ochtendwandelingen geen voordelen hebben. Door vroeg te lopen, is de kans groter dat je het ook echt doet. Bovendien kan wandelen in de ochtend helpen om energieker aan de dag te beginnen en een positief effect hebben op je stemming.

En dat laatste blijkt belangrijker dan het lijkt: gezonde gewoontes houd je vaak beter vol als ze prettig voelen.

Nog zo’n klassieker: moet je eerst wandelen en daarna eten? Volgens experts zijn daar geen harde regels voor. Sommige mensen vinden bewegen vóór het eten prettig, anderen merken juist dat een wandeling na de maaltijd goed werkt voor hun spijsvertering. Voor afvallen maakt het verschil in elk geval nauwelijks uit.

Hoeveel moet je wandelen om af te vallen?

Ook daarop bestaat geen universeel antwoord. Een veelgebruikt uitgangspunt blijft 10.000 stappen per dag, ongeveer 7,5 tot 8 kilometer, maar hoeveel calorieën je verbrandt hangt af van je gewicht, tempo en afstand.

Belangrijk detail: je lichaam gaat niet ineens zuiniger werken omdat je vaker wandelt. “Hoe vaker je traint, hoe makkelijker het wordt, maar je lichaam verbruikt nog steeds dezelfde hoeveelheid energie om hetzelfde gewicht te verplaatsen,” legt ze uit.

Wil je echt verschil zien op de weegschaal? Dan zit de grootste winst vaak ergens anders. “Als je naast het wandelen je voeding met 200 tot 300 kilocalorieën per dag aanpast, gaat het een stuk sneller en kun je maandelijks één kilo of meer verliezen”, zegt sportdiëtist Rebattu.

Bron: Libelle

MOERDIJK (ANP) - Het alternatieve scenario voor Moerdijk waarin het dorp blijft bestaan en uitbreiding van het stroomnet rondom het dorp plaatsvindt, is totaal ongeloofwaardig, vindt gemeenteraadslid Jolijn Koevoets van de VVD. Burgemeester Aart-Jan Moerkerke vindt dat deze optie te weinig garanties biedt voor het dorp. "Er blijft nog te veel boven de markt hangen."

Inwoners van Moerdijk vragen de Tweede Kamer aan te dringen op duidelijkheid over de toekomst van het dorp. "Dwing het kabinet kleur te bekennen", is de oproep woensdag. De Kamer debatteert donderdag met staatssecretaris Jo-Annes de Bat (Klimaat en Groene Groei) over de uitbreidingsplannen van het haven- en industriecomplex Moerdijk en de komst van grootschalige energieprojecten in het gebied.

De Bat maakte onlangs bekend dat hij een nieuwe variant van die plannen laat onderzoeken. In die optie zou het dorp Moerdijk wellicht kunnen blijven. "Dat een dorp mogelijk fysiek kan blijven bestaan, maakt het nog niet leefbaar", stellen Moerdijkers. Zij vragen zich onder meer af wat er gebeurt met de veertig projecten uit eerdere scenario's. "Zonder harde garanties blijft de kans bestaan dat de ruimteclaim alsnog terugkomt. Stap voor stap, met nieuwe projecten en besluiten. Dat gaat in tegen de eerdere afspraak van één integraal besluit."

Voor politieke partijen, ondernemers, inwoners en agrariërs uit Moerdijk is het duidelijk. "Of de opgave wordt daadwerkelijk kleiner en dat moet keihard worden vastgelegd met juridische borging, financiële garanties en bescherming tegen nieuwe ruimteclaims. Of het Rijk wil die zekerheid niet geven. Dan moet het eerlijk blijven uitgaan van de huidige opgave en de moeilijke keuzes maken die daarbij horen."

Griekenland is deze zomer weer bomvol toeristen, maar voor veel Grieken zelf is het land van zon, zee en strand nauwelijks nog betaalbaar. Terwijl de economie op papier hersteld is, raken gewone gezinnen hun traditionele zomervakantie aan zee kwijt.

Groei én klem

De Griekse economie groeit met ongeveer 2 procent per jaar en het begrotingstekort is omgebogen tot een overschot; volgend jaar is Griekenland naar verwachting niet langer de meest schuldbelaste staat van Europa. Tegelijk ligt het gemiddelde jaarsalaris rond 18.000 euro, minder dan de helft van het EU-gemiddelde, en behoren Grieken samen met Bulgaren tot de onderkant van de Europese ranglijst voor koopkracht.

Volgens recente data geven Grieken gemiddeld 35,5 procent van hun besteedbaar inkomen uit aan huisvestingskosten, bij bijna een derde van de huishoudens zelfs meer dan 40 procent, ruim drie keer het EU-gemiddelde. De combinatie van hoge huren, dure energie en stijgende voedselprijzen knijpt elk restje vakantiebudget weg.

Strandvakantie wordt luxe

Waar Griekse gezinnen vroeger steevast enkele weken naar een eiland trokken, is een lang verblijf aan zee nu voor velen een onbereikbare luxe. De Atheense lerares Vera Kalogera, wonend in een relatief welvarende wijk, zegt dat zelfs korte trips naar de klassieke vakantie-eilanden niet meer te betalen zijn en dat haar gezin alle ‘niet-noodzakelijke’ uitgaven heeft teruggeschroefd.

In de toeristische hotspots, met name op eilanden als Santorini, drijft de aanhoudende stroom buitenlandse bezoekers de prijzen van logies, horeca en diensten verder op. Een minimumloon van 920 euro per maand, ondanks een stijging van meer dan 40 procent sinds 2019, weegt daar niet tegen op.

Toerisme als zegen en vloek

Toerisme is goed voor ongeveer een vijfde van het Griekse bbp en breekt jaar na jaar omzetrecords. Die inkomsten ondersteunen banen en overheidsfinanciën, maar zorgen tegelijk voor hogere huren, meer vakantieverhuur en duurdere dagelijkse voorzieningen, vooral in populaire kustgebieden.

De schaarste aan betaalbare woningen is mede het gevolg van jarenlange stilstand in de bouw na de schuldencrisis; de beschikbare voorraad loopt achter op de demografische en toeristische vraag. Economen waarschuwen dat de kloof tussen macro-economische cijfers en het dagelijks leven van burgers niet kleiner wordt als de overheid het kostenprobleem, van boodschappen tot strandbed, niet gerichter aanpakt.

Politieke druk en sociale frictie

Premier Kyriakos Mitsotakis heeft de “mismatch” tussen mooie statistieken en dalende levensstandaard tot prioriteit verklaard, in aanloop naar verkiezingen die uiterlijk volgend jaar moeten plaatsvinden. De regering introduceerde onder meer een prijsvergelijkingsapp voor zo’n 8.700 producten, maar slechts 7 procent van de ondervraagden zegt dat hun financiële situatie vorig jaar verbeterde.

Daarmee wordt de Griekse zomer een symbool voor een breder Europees ongemak: een economie die draait op volle toeren, terwijl de eigen bevolking toekijkt hoe anderen zich de mooiste stranden kunnen permitteren. De vraag is hoe lang Grieken hun paradijs aan zee zonder morren blijven delen als ze er zelf steeds minder vaak komen.

Honderdduizenden mensen in Nederland gebruiken afslankmedicijnen zoals Ozempic om kilo's kwijt te raken. Bijna één op de drie gebruikers krijgt die middelen buiten de eigen dokter om. Zij kopen afslankprikken online, illegaal of via-via. RTL Nieuws meldt dat na onderzoek onder zijn eigen Nieuwspanel.

Gebruikers beschrijven allerlei routes waarop ze buiten de huisarts om aan afslankmedicatie komen: websites, Marktplaats, sociale media, buitenlandse aanbieders, kennissen en familieleden. Zo verklaart een vrouw: "Mijn man krijgt het 'legaal', ik pik zijn restjes." Een koper beschrijft: "Zonder consult en zonder intake gekregen."

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd maakt zich grote zorgen over het online, illegaal en via-via kopen. "Middelen kunnen nep of vervuild zijn, niet de juiste dosering van de werkzame stof bevatten of andere stoffen bevatten", waarschuwt hoofdinspecteur Janet Helder. "Mensen zijn daardoor in het ziekenhuis beland."

Just Fontaine wist het kort voor zijn overlijden in het voorjaar van 2023 bijna zeker. Zijn record van dertien doelpunten op één WK zou standhouden. De topscorer van het WK van 1958 had waarschijnlijk geen rekening gehouden met Lionel Messi, Kylian Mbappé en Erling Haaland. Deze topspitsen zijn zo voortvarend aan de mondiale eindronde in de Verenigde Staten, Canada en Mexico begonnen dat de ongekende prestatie van de in Marrakesh geboren Fransman mogelijk uit de boeken verdwijnt.

Fontaine begon het WK in Zweden met drie doelpunten tegen Paraguay. Daarna scoorde hij tegen het voormalige Joegoslavië (2), Schotland (1), Noord-Ierland (2), Brazilië (1) en in de wedstrijd om de derde plaats tegen West-Duitsland (4). Brazilië won de wereldtitel met de pas 17-jarige smaakmaker Pelé. Maar de spits van het Franse elftal leverde een ongekende prestatie.

Mummie

Kort voor zijn overlijden op 89-jarige leeftijd omschreef Fontaine zijn record in een gesprek met de FIFA als volgt. "Er komt ooit een dag waarop archeologen een mummie opgraven die nog beweegt. Wanneer ze de mummie uitpakken, zegt hij plotseling: Neem me niet kwalijk, maar heeft Just Fontaine nog steeds het doelpuntenrecord?"

Erkende topscorers als Gerd Müller, Eusébio en Paolo Rossi en de Braziliaan Ronaldo kwamen niet in de buurt van het WK-record van Fontaine. Maar Lionel Messi begon in twee wedstrijden en vijf doelpunten net zo goed aan het WK als de recordhouder in 1958. Mbappé en Haaland komen met vier doelpunten ook in de buurt van de prestatie van het Franse fenomeen, Harry Kane en Cristiano Ronaldo hebben de titel van topscorer op het WK ook op hun bucketlist staan.

Gakpo

Het WK van 1958 telde geen zestiende en achtste finales. Als de topspitsen op deze mondiale eindronde zo doorgaan, ligt het record van Fontaine voor het grijpen. Cody Gakpo, Brian Brobbey en Crysencio Summerville zijn met twee doelpunten in twee WK-duels voor Oranje ook goed begonnen aan het grootste WK ooit met 104 duels.

Gakpo scoorde ook al drie keer op het vorige WK in Qatar. Hij is misschien wel op weg naar het record van Johnny Rep die op de WK's van 1974 en 1978 zeven keer scoorde. Ook de records van Johan Neeskens, Rob Rensenbrink en Wesley Sneijder zijn mogelijk niet meer veilig. Zij scoorden elk vijf keer op de WK's van 1974, 1978 en 2010.

RIDDERKERK (ANP) - De waterschappen in het westen van Nederland hebben diverse maatregelen genomen om te voorkomen dat er te veel zout water uit de Noordzee het binnenland in trekt. De komende dagen geldt code oranje in grote delen van Nederland vanwege extreme hitte. De westelijke waterschappen laten zoet water uit onder meer het Amsterdam-Rijnkanaal en de Lek en het Brielse Meer aanvoeren om verzilting tegen te gaan.

Zo laat het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard vanaf woensdag water vanuit de Lek door de Krimpenerwaard stromen en oppompen naar de Hollandse IJssel, die door het Groene Hart loopt. "De Hollandsche IJssel is belangrijk voor de aanvoer van zoet water om in ons werkgebied te kunnen blijven zorgen voor de juiste waterstanden, waterkwaliteit en stabiele kades", aldus een woordvoerster.

AMSTERDAM (ANP) - De AEX-index op de Amsterdamse beurs is woensdag licht hoger geopend na het forse koersverlies een dag eerder. Daarbij werden onder meer de chipbedrijven op het Damrak in de verkoop gedaan vanwege een wereldwijde uitverkoop in de techsector.

De AEX noteerde in de vroege handel 0,1 procent hoger op 1066,92 punten. Dinsdag zakte de hoofdindex nog 1,6 procent, onder druk van minnen voor de chipbedrijven ASMI, Besi en ASML van bijna 8 procent. ASMI zakte nu nog eens 1,7 procent. Besi ging iets omhoog. ASML steeg 0,4 procent.

De MidKap daalde 0,1 procent tot 1083,61 punten. De index voor middelgrote bedrijven in Amsterdam verloor een dag eerder 1,3 procent.

In aflevering 4 van het tweede seizoen van de podcastserie Rijnmond Retro gaan we terug naar 7 april 1996. Die dag werd een geweldig affiche in de halve finale van het bekertoernooi afgewerkt: Op Het Kasteel is het Sparta tegen Feyenoord.