I can't believe it. I get it from women and men: "I would listen to your message, but I just can't tolerate your language." Listen, I've watched women clutch their pearls around me my whole life, girl. My whole life, Kyle. I think that's just a way for them to not hear hard things. It gives them an out ... For a woman to speak with authority and power, and to use strong language, is really hard for some people to hear. Especially where we come from.

Related: How Internet Trolls Helped This Detroit Couple Amplify Their Message for LGBTQ+ Rights & Kris and Dave on Instagram

De Roemeense regisseur Radu Jude baseerde zijn tiende speelfilm ‘Kontinental ’25’ op een krantenartikel over een deurwaarder met gewetenswroeging.

ISLAMABAD (ANP/RTR/AFP) - De Pakistaanse oud-premier Imran Khan (73) moet van de gevangenis naar het ziekenhuis worden overgebracht voor medische controles. Dat heeft het hooggerechtshof van Pakistan bepaald. Khan zit sinds 2023 vast en is veroordeeld in verschillende zaken, onder meer voor fraude. Zijn partijgenoten van de Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI) en familie maken zich zorgen over zijn gezondheid.

Volgens zijn advocaten heeft Khan tijdens zijn gevangenschap aanzienlijk zicht in zijn rechteroog verloren. Ook zijn algehele gezondheid is achteruitgegaan. Volgens het hooggerechtshof moet Khan binnen 48 uur naar het ziekenhuis worden overgebracht en daar tot 16 september blijven.

Khan werd in 2022 afgezet. Sindsdien is hij geconfronteerd met meerdere rechtszaken. Afgelopen december werd hij veroordeeld tot zeventien jaar gevangenisstraf voor fraude. Andere zaken gaan onder meer over machtsmisbruik en opruiing. De oud-premier ontkent alle beschuldigingen en noemde de veroordelingen politiek gemotiveerd.

GENÈVE (ANP/AFP) - Slechts vier op de tien zorginstellingen wereldwijd voldoen aan de basishygiënerichtlijn voor sanitaire voorzieningen. Dat melden de VN-organisaties WHO en UNICEF in een rapport. Het gaat bijvoorbeeld om de toegang tot een gehandicaptentoilet, of het voldoen aan de regels rondom schoonmaken.

Volgens de richtlijn die de WHO in 2008 opstelde, moeten zorginstellingen aparte toiletten hebben voor personeel en voor mannen en vrouwen, net als zeker één gehandicaptentoilet. In het rapport staat dat in meer dan één op de tien zorginstellingen helemaal geen sanitaire voorzieningen zijn. Zij bedienen wereldwijd 936 miljoen mensen.

Zorginstellingen moeten zich ook houden aan specifieke regels voor het schoonmaken van het sanitair en ook het schoonmaakpersoneel moet worden getraind. Vooral in arme landen is dit moeilijk voor elkaar te krijgen. In de minst ontwikkelde landen ter wereld voldeed minder dan een kwart van de instellingen aan deze eisen.

DAMASCUS (ANP/AFP) - Wassim al-Assad, de neef van de voormalige Syrische dictator Bashar al-Assad, heeft de doodstraf opgelegd gekregen in Syrië. Een week eerder werd ook Assad zelf bij verstek veroordeeld tot de doodstraf, maar hij is zelf niet in Syrië.

Wassim al-Assad werd veroordeeld voor verschillende moorden en misdaden tegen de Syrische bevolking tijdens de burgeroorlog, die de rechter beschreef als "oorlogsmisdaden", meldt Al Jazeera. Hij werd echter vrijgesproken van andere beschuldigingen rond drugshandel.

Ook een andere neef, Atef Najib, kreeg vorige week de doodstraf opgelegd. Hij was hoofd van de veiligheidsdienst en werd schuldig bevonden aan onder meer moord en marteling. De broer van de voormalige dictator, Maher al-Assad, werd eveneens bij verstek ter dood veroordeeld.

De Assad-familie maakte decennialang de dienst uit in Syrië. Na de val van het regime in 2024 vluchtte Bashar al-Assad naar Rusland, waar hij vermoedelijk nog steeds verblijft.

Jaloezie wordt graag verkocht als bewijs van liefde. Dat is het zelden. Het is vooral een mengsel van angst, woede en verdriet dat zich vastbijt in een belangrijke relatie - en dat zich in het dagelijks leven uit in drie herkenbare gedragingen. Wie erin zit, noemt ze bijna nooit zo.

Bewaken en checken

Het begint met kijken. Wie bang is de aandacht van een belangrijk persoon te verliezen aan een echte of ingebeelde rivaal, wordt hyperalert. Elk kleiner wordend appje, elke late thuiskomst, elke onbekende naam in een verhaal wordt een aanwijzing. Het gedrag heet in de praktijk bezorgdheid, maar functioneert als bewaking: meekijken, natrekken, de omgeving in de gaten houden.

Jaloezie is geen thermometer van liefde, maar van angst.

Ondervragen

De tweede vorm is de vragenronde. Met wie was je? Hoe laat precies? Waarom heb je dat niet gezegd? De vragen zijn op zichzelf redelijk, maar ze stoppen nooit, want geruststelling houdt maar kort stand. Achter de ondervraging zit een piekermachine die scenario's blijft draaien: vergelijkingen, verdenkingen, rampscenario's. Slapeloosheid, hartkloppingen en verlies van eetlust horen erbij.

Verwijten maken

De derde is het verwijt. Niet over wat er is gebeurd, maar over wat er volgens de jaloerse persoon had kunnen gebeuren. Voor degene die het verwijt krijgt, voelt dat als verstikking en verlies van vrijheid: schuldig omdat je onzekerheid voedt, boos omdat de werkelijkheid wordt verbogen. Veel mensen gaan zichzelf censureren om de ruzie voor te blijven. Precies daar wordt de relatie ongezond.

Waar het vandaan komt

Drie achtergronden komen steeds terug. Een onveilige hechting met een diepe angst voor verlating. Een gebrek aan zelfvertrouwen, waarbij iemand zichzelf minder mooi, rijk of slim vindt dan de vermeende rivaal. En pijnlijke ervaringen uit het verleden: een ontrouwe ouder, een broer of zus die alle aandacht kreeg, een partner die ooit voor een ander koos.

Wie geruststelt zonder zichzelf uit te wissen, doet het goed.

Wat wel werkt

Eerst een eerlijke check bij jezelf: voed je het onbedoeld, door dubbelzinnig gedrag of halve antwoorden? Zo niet, dan is geruststellen de weg - herhaald, geduldig, zonder jezelf weg te cijferen. Bruikbaar is de techniek van de waarheidskorrel: erken het feit, corrigeer de interpretatie. "Ja, ik heb lang met die persoon staan praten. Nee, ik val niet op hem; we hadden oude gemeenschappelijke vrienden."

Blijven de conflicten zich opstapelen, dan is professionele hulp de logische stap - individueel of als stel. Werken aan de onderliggende wond helpt meer dan nog een keer uitleggen waar je was.

Wanneer het geen jaloezie meer is

Er is een grens. Als controle overgaat in domineren, isoleren, chanteren of bedreigen, gaat het niet langer om onzekerheid maar om dwingende controle. Dat patroon is in Nederland een erkende voorbode van ernstig geweld. Twijfel je, of herken je dit bij iemand in je omgeving, dan is meepraten met een hulplijn geen overdreven stap.

Meer weten?

• Psyned - De J van Jaloezie: wat moet je weten
• Politie - Herkennen signalen van dwingende controle
• Veilig Thuis - hulp en advies bij onveilige relaties

Whether Elf Lyons’ high-concept Hollywood throwback, Kate Dehnert’s disorientating rave or Ele McKenzie’s Bob Dylan fantasy, heartbreak fuels fine humour at the festival

Breakups. We’ve all been through them. Sometimes they’re mutual, sometimes not. Sometimes agony, sometimes relief. And sometimes, they’re world-shattering bereavements that seem to end, or at least upend, everything. That’s the experience two comedy shows seek to express on this year’s fringe – an experience that can’t be captured by the usual conventions of the medium. Wry wisecracks into a microphone just won’t cut it. A whole new form is required.

Perhaps formal innovation isn’t such a shock when Elf Lyons is the innovator, as almost all of this dedicated nonconformist’s work has been entirely bespoke. But even for her, The Woman on the Edge is something different: shards of a disintegrating sense of self, grafted together to suggest the journey Lyons has been on since her relationship ended, shortly before her wedding day, early last year. The conceit is that the show is being performed by a Norma Desmond-alike alter ego. A brittle and wise-cracking refugee from vintage Hollywood, smoke plumes from her décolletage as she fills in for absent Elf while keeping at bay her husband, the clown Pagliacci, on the end of the phone.

Continue reading...

Any new addition to your collection can contain stowaways, so you’d be wise to deploy a little patience – but how long is long enough?

The problem
There is nothing quite like the joy of bringing home a new plant. You find the perfect spot, nestle it in among your others, and stand back to admire the new arrival. What you cannot see are its passengers: a few spider mites tucked under a leaf, mealybug eggs in a joint, or fungus gnat larvae in the compost. A fortnight later, plants that were perfectly healthy are speckled, sticky or swarming, and you have no idea how it happened.

The hack
Quarantining means keeping any new plant separated from the rest of your collection for a few weeks before letting it join the others. The logic is simple: if something is going to emerge, you want it to do so in isolation, where it can be dealt with before it spreads to the whole crew.

Continue reading...

There are many tech irritants that are a scourge of modern life, yet we have lacked the vocabulary to describe them ... until now

The “dickover” is the scourge of the modern age. Coined in May by John Gruber, a tech writer, it is defined as “a modal panel, popover, or curtain presented by a website or app, deliberately obscuring its own content to frustrate the user”. Essentially, it is the thing (or more often, things) you have to click away in order to read the thing you wanted to read. It is the “accept cookies” box, the “allow notifications?” box, the “sign in with Google” box, the pop-up video box, etc.

We shouldn’t fool ourselves into thinking that dickovers are the only terrible thing about technology in 2026. Until now, though, we have lacked the vocabulary to describe them, so here are some suggestions.

Continue reading...

Co-created by a developer and his sewing-obsessed partner, this design game is ‘the most technically challenging’ its lead programmer has ever made

When Jonathan Hau-Yoon wanted to make something as meaningful as the environmental strategy game Terra Nil, he turned for inspiration to his longtime partner. Sabrina Becker had worn a dress she made herself to their very first date, and would have studied costume design abroad had hypermobile Ehlers-Danlos syndrome (a connective tissue disorder I also have) not put those plans on hold.

The pair developed a concept around the creative decisions involved in dressmaking, like trying to fit pattern pieces on to available fabric while observing the grain line (the direction of the thread in woven fabric). Other decisions followed: a 3D model on which to place garment pieces, buttons and trims with which to decorate them, clients with commissions as creative prompts.

Continue reading...

Critics might have been sniffy back in 2001 but the silly summer camp comedy has endured and director David Wain has been enjoying the ‘slow-burn’ appreciation

In the summer of 2001, the film critic Roger Ebert wrote a scathing film review in song form, with lyrics set to the tune of a classic song about summer camp. “Hello muddah, hello fadduh / Here I am at Wet Hot American Summah,” it began. The review proceeded to mock the film Wet Hot American Summer in rhyme.

Twenty-five years later, the film’s director and co-writer, David Wain, joined several of its stars on the vast lawn of the Autry Museum in Los Angeles to sing the review to a crowd of thousands, many of them wearing Camp Firewood T-shirts and 80s-style sweat absorbers. The performance preceded an anniversary screening of what has become a cult classic.

Continue reading...

Frasers Group increases stake in German fashion house to 48%, after buying Harvey Nichols chain last week

• Business live – latest updates

The retail billionaire Mike Ashley has given the latest indication that his summer shopping spree may be far from over, after he increased his stake in the luxury giant Hugo Boss to nearly half.

Ashley’s Frasers Group, which last week bought Harvey Nichols department stores for a reported £40m, increased its shareholding in the German fashion house to 48%, falling short of taking full control.

In June, the British billionaire made a nearly €2bn (£1.73bn) takeover offer for the luxury group, but its board rejected Frasers’ bid as “inadequate” and urged shareholders not to accept Ashley’s offer.

The new, higher stake is a result of 17.6% of shareholders accepting Ashley’s offer, which amounted to €38 a share. That bid reflected only a 4% premium to Hugo Boss’s shares when it was tabled.
Axel Rudolph, an analyst at the investing platform IG, said it was “another major step towards gaining control” of Hugo Boss. Ashley’s new shareholding puts Frasers “firmly in the driving seat as it looks to increase its influence”, he added.

Continue reading...

The process of training an AI model becomes a paradox at scale – the more it remembers, the less it remembers about the source of its memories. MIT computer scientists went looking for a way to attribute AI model output to specific training data, in the hope that understanding could inform AI regulation. What they found, described in a paper titled, "Outputs of Generative Diffusion Models are Often Unattributable," looks like it will actually make regulation more difficult. Scientific journal Nature Communications will publish the paper on Tuesday. The authors, Zheng Dai and David K Gifford, affiliated with MIT's Computer Science & Artificial Intelligence Laboratory (CSAIL), note that diffusion models like Midjourney and Stable Diffusion have become widely used tools for generating artifacts including images, videos, and audio. Diffusion models have also attracted lawsuits from artists who argue that copies of their work included in training data have enabled AI models to reproduce their output and artistic style. In one such ongoing copyright case from 2023, Andersen et al. v. Stability AI Ltd, the plaintiffs have been trying to convince the court to make defendant Midjourney provide the datasets used to train its models. The plaintiffs allege that Midjourney made its training datasets "by scraping images associated with specific artists’ names for the express purpose of enabling its model to mimic those artists’ expressive content." Being able to attribute model output to the content they ingested during training would help people understand how models function and would have various applications "including machine unlearning, data poisoning, model interpretability, fairness, and privacy," Dai and Gifford wrote in their paper. "Furthermore, given the contemporary adoption of these models for creative and commercial purposes, attributability also carries ethical, policy, financial, and legal implications." But as it turns out, attributing model output to a specific input becomes more difficult as models get larger. "Here we show that attribution, characterized as the task of locating a part of the training data that can be held responsible for a generated sample, can become impossible if a model is trained on a sufficiently large corpus of data," the authors state. "We find that the more data a model is trained on, the less attributable its generated samples become, a phenomenon we henceforth refer to as attribution decay." The authors tested this by removing specific training data through a process called ablation. And the result of this testing showed that for very large models, you could take away, for example, the image of the Mona Lisa or all of Leonardo Da Vinci's work — yet the model could still reproduce that image or style. In MIT's press release, Gifford argues that the findings suggest models are creative in the sense that they're not just copying their training data. "If those outputs have nothing to do with any individual piece of training data, that raises questions about fair use, about whether the outputs are themselves copyrightable as novel works, and about how authors get compensated when what comes out of a model isn't attributable to anything on the internet," he said. He also argues that having the ability to test whether a given output is derivative creates an obligation for companies to show their work cannot be attributed to a particular source. At the same time, the research suggests a liability avoidance strategy – make your model large enough that no output can be attributed to any one specific input. James Grimmelmann, a law professor at Cornell Law School and Cornell Tech, said in a statement, “If attribution worked, it would reliably tell us whether similarities between a model's output and a copyright-protected work are due to copying or coincidence. But this paper provides reason to think that attribution will fail for interesting models. Instead, technologists and courts will need to resort to other methods for assessing copying." In an email to The Register, Grimmelmann said current copyright claims against AI companies haven't focused specifically on the extent to which images similar to artist’s real-world work can be elicited from a model. "German cases have dealt with apparently memorized outputs from music models, and US cases have dealt with whether training is a fair use, but output similarity for image models remains mostly untested in court," he said. ®

wing of kaz has added a photo to the pool:

長崎県雲仙市、雲仙温泉神社 / Unzen Onsen Shrine, Unzen City, Nagasaki Prefecture

Een man is maandagavond gewond geraakt bij een steekpartij in Nieuw-Lekkerland. Hij werd gevonden aan de Dorpslaan en is naar het ziekenhuis gebracht.

Een kledingwinkel op het Zuidplein in Rotterdam is dinsdagochtend overvallen. Het personeel is bedreigd met een mes. De overvaller is uiteindelijk zonder buit op de vlucht geslagen. Niemand is gewond geraakt.

In dit liveblog houden we je op de hoogte van het belangrijkste en meest opvallende 112-nieuws van dinsdag 18 augustus.

Jason Arday is dood. De Britse socioloog, die in 2023 op 37-jarige leeftijd de jongste zwarte hoogleraar in de geschiedenis van Cambridge werd, werd donderdag dood aangetroffen in zijn woning in Londen. De politie beschouwt zijn overlijden niet als verdacht.

In de weken ervoor raakte Arday verwikkeld in een steeds breder onderzoek naar zijn academische werk en levensverhaal. Wat begon met beschuldigingen van plagiaat in zijn proefschrift, groeide uit tot vragen over publicaties, functies, fondsenwerving, sportprestaties en zelfs zijn jeugd.

De Volkskrant kopte: ‘In opspraak geraakte ex-hoogleraar aan Cambridge Jason Arday dood gevonden’.

Feitelijk klopt dat. Arday was in opspraak geraakt, en het artikel zet ‘neutraal’ neer waarvan hij beschuldigt werd. Maar de volkskrant zegt ook een hoop niet. Want wat in deze zaak niet genegeerd kan worden, is dat die opspraak zich ontwikkelde in een context waarin raciale aannames en raciale verdenking een steeds grotere rol gingen spelen. En dat begon al met de persoon die dit alles aan het ligt bracht.

Wie begon te graven?
Een belangrijk deel van de recente beschuldigingen kwam van Nathan Cofnas, een filosoof die zelf aan Cambridge verbonden was en zich nadrukkelijk keert tegen diversiteitsbeleid. Cofnas noemt zichzelf een ‘rassenrealist’ en raakte eerder in opspraak met publicaties over ras en intelligentie. Hij haalde Ardays proefschrift door plagiaatsoftware en publiceerde zijn bevindingen onder de veelzeggende titel DEI Fraud and Cover-Up at Cambridge. Daarmee werd de verdenking vanaf het begin gekoppeld aan een politieke these: Arday was voor Cofnas niet alleen een wetenschapper die mogelijk plagiaat had gepleegd, maar een voorbeeld van wat er volgens hem misgaat wanneer universiteiten diversiteit nastreven. Wetenschappelijke integriteit interesseerde hem minder dan de zwarte persoon die daar niet had mogen zijn. Hij zocht gewoon een stok om hem mee te slaan, en vond deze. Vervolgens pakten onder meer Britse media de beschuldigingen op en werd ook naar andere onderdelen van Ardays cv en levensverhaal gegraven. Dat maakt de herkomst relevant: eventuele fraude moet op haar eigen merites worden beoordeeld, terwijl de campagne eromheen vanaf het begin onderdeel was van een veel bredere ideologische strijd over ras, meritocratie en DEI.

Van werk naar persoon
Opvallend is dat de beschuldigingen niet nieuw waren. Eerder was zijn werk al beoordeeld door de Liverpool John Moores Universiteit en werd Arday vrijgesproken van wetenschappelijk wangedrag en werd geoordeeld dat de overeenkomsten het gevolg waren van ‘eerlijke en begrijpelijke fouten’, veroorzaakt door een gebrek aan academische begeleiding in de beginfase. Maar dit keer bleef niet bij zijn werk. Zijn cv, zijn liefdadigheidsactiviteiten, zijn sportprestaties en uiteindelijk zijn persoonlijke levensverhaal werden opnieuw doorgelicht.

Op een gegeven moment ging het niet meer alleen over wat hij had gedaan, maar over wie hij was en daarbij speelde racisme een steeds zichtbaardere rol in hoe dat “wie” werd geïnterpreteerd.

Het recht op individueel falen
In een interessant essay over deze zaak wijst Indie George op een ongemakkelijke realiteit: niet iedereen beschikt over het recht op individueel falen.

In het geval van Jason Arday werd zijn falen niet neutraal benaderd. Omdat hij een zwarte hoogleraar was die volgens sommigen symbool stond voor diversiteitsbeleid, werd zijn mogelijke fout al snel gelezen door een raciaal kader. Zijn werk werd niet alleen beoordeeld op academische integriteit, maar ook op de vraag of een zwarte man wel “terecht” op deze positie was gekomen, of zelfs maar kon komen.

Dat is een klassieke vorm van institutioneel en cultureel racisme: niet alleen openlijke discriminatie, maar het structureel anders interpreteren van dezelfde feiten afhankelijk van iemands huidskleur. Een witte academicus die plagiaat pleegt, blijft in de regel een individu die een fout heeft gemaakt. Zijn falen wordt niet automatisch een bewijs dat “witte mensen niet thuishoren in de academie” of dat “meritocratie faalt door witte benoemingen”.

Bij Arday gebeurde precies dat wel. Zijn mogelijke fouten werden al snel gebruikt als bewijs tegen diversiteitsbeleid zelf. Zijn zwarte identiteit werd zo een lens waardoor zijn werk niet alleen werd onderzocht, maar ook verdacht werd gemaakt.

Dat is geen neutrale analyse meer, maar een raciaal geladen verschuiving: van individuele verantwoordelijkheid naar collectieve verdenking.

Wanneer racisme bepaalt wat “verdacht” is
Zodra iemand niet meer alleen als individu wordt gezien, maar als representant van een raciale groep, verandert de betekenis van fouten fundamenteel. In Ardays geval werd zijn academische integriteit niet alleen getoetst, maar ook gebruikt om impliciete raciale aannames te bevestigen: dat zwarte academici “extra controle” nodig hebben, dat hun succes uitzonderlijk moet worden verklaard, en dat hun fouten systemisch betekenisvol zijn.

Dat is precies hoe racisme in moderne contexten vaak werkt: niet via expliciete uitsluiting, maar via een asymmetrische last van bewijs en wantrouwen. Een onregelmatigheid wordt een patroon. Een twijfel wordt een bevestiging van een vooraf bestaand vermoeden. En dat vermoeden is in dit geval niet neutraal, maar raciaal gekleurd.

En dat maakt zijn zaak groter dan alleen hemzelf: het laat zien hoe racisme niet alleen bepaalt wie ergens binnenkomt, maar ook hoe iemands fouten worden gelezen zodra die persoon er eenmaal is.