Krijsende kinderen in de supermarkt, ruzie op verjaardagsfeestjes, ouders die zich laten commanderen: is er een 'epidemie van verwendheid'? Opvoeddeskundigen zien patronen waardoor ouders onbewust in de val lopen.
Niemand tekent ervoor om een kind op te voeden dat alles eist en niets terugdoet. Toch zie je het overal: speeltuinen, winkelcentra, kinderfeestjes. Vroeger was zulk gedrag onacceptabel, maar nu lijken woedeaanvallen, gehuil en gezeur in het openbaar bijna normaal.
Voordat we met een beschuldigende vinger naar ouders wijzen, focussen we op de technologische vooruitgang. Internet, social media, games en mobiele telefoons hebben het dagelijks leven kinderen totaal veranderd, legt psychotherapeut Sean Grover uit in Psychology Today.
Tal van onderzoeken laten zien dat kinderen die te veel op technologie leunen vaker angstig, somber en sociaal geïsoleerd zijn. Dit resulteert in een lage frustratietolerantie, minder sociale vaardigheden en een achterstand in emotionele intelligentie. Er gaan steeds meer stemmen op voor waarschuwingslabels of leeftijdsgrenzen voor social media vanwege de schade aan de mentale gezondheid van tieners.
De eerste smartphone is dertig jaar geleden uitgebracht. Een hele generatie voelt zich daardoor meer op haar gemak bij schermen dan bij mensen. Vaak zijn die kinderen opgevoed door liefdevolle ouders die niet wisten waar ze aan begonnen: hoe verslavend technologie kan zijn, was toen nog niet bekend.
Het gevolg is emotionele achterstand. Kinderen die verwend gedrag laten zien, werken niet naar zelfstandigheid toe. Ze blijven aan hun ouders vastzitten en eisen dat die al hun behoeften vervullen.
Er zijn volgens Grover drie opvoedstijlen die dit gedrag kunnen versterken: de schuldige ouder, de angstige ouder en de alles-oplossende ouder.
1. De ouder die zelf is mishandeld of verwaarloosd. Zij willen hun eigen jeugd goedmaken en geven hun kinderen daarom te veel macht.
2. De angstige ouder. Zij kunnen het niet aanzien dat hun kind worstelt en verwennen het daarom te veel.
3. De ouder die moeite heeft met beslissen. Zij schuiven de ouderrol door naar het kind, dat daardoor voor de ouder gaat zorgen in plaats van andersom.
1. Het kind geeft snel op. Bij frustratie wil het stoppen en kan er slecht mee omgaan.
2. Het lost zijn eigen problemen niet op. Het worstelt niet met een probleem tot het een oplossing vindt, maar wil dat iemand anders het regelt.
3. Het heeft weinig werkethiek. Technologie belooft met één klik verlichting. Verwende kinderen verwachten dat ze alles krijgen wat ze willen, wanneer ze het willen, zonder daarvoor iets te doen.
4. Het heeft het lastig met leeftijdsgenoten. Het mijdt sociale bijeenkomsten, tenzij het in het middelpunt staat. Daardoor is het minder populair en een slechte teamspeler.
5. Het blijft steken in de peuterpuberteit. Driftbuien en meltdowns blijven terugkomen.
