De zondag overleden sjeik Hamad was tussen 1995 en 2013 emir van Qatar. Hij maakte van de „rijke maar zwakke” Golfstaat een belangrijke speler in het Midden-Oosten en haalde het WK voetbal binnen. Vrijheid van meningsuiting is er echter beperkt, en vrouwen en LHBTI’ers worden bij wet gediscrimineerd.

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide November 1964

Thomas Hawk posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Kent Town, South Australia

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Hackney, South Australia

Romilly House – more recently known as Hackney Lodge – is a landmark heritage building at the corner of Hackney Road and North Terrace in Adelaide. Erected in the late 1870s as an elegant Italianate structure, it has witnessed dramatic transformations in purpose and fortune over nearly 150 years. From its origins as a grand hotel and residence, through periods as offices, shops and social venues, it ultimately devolved into a low-budget boarding house. By 2017 the once-stately premises had decayed so badly that health authorities condemned it due to a severe cockroach infestation (7 News, 2017). The tale of Romilly House’s rise, decline, and hoped-for renewal reflects broader social and urban
changes in Adelaide’s history.

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Kent Town, South Australia

Ons zult u niet horen zeggen dat alle reisbloggers intrinsiek slecht zijn, maar als we iemand moeten meenemen naar een onbewoond eiland, kiezen we per definitie geen reisblogger, enerzijds omdat die mensen strontvervelend zijn, anderzijds omdat we ze er vermoedelijk een plezier mee zouden doen, en als er nu één cohort is dat geen plezier verdiend, dan is het wel de reisblogger. Die zou eerder op schuchtere wijze gemarteld worden, niet op een manier die voor eeuwig sporen achterlaat, maar wel zo dat ze het nooit maar dan ook nooit meer vergeten. Eigenlijk zou je van iedere reisblogger het volledige oeuvre willen uitprinten op kraftpapier, foto's incluis, puur om al die domme listicles en gesponsorde soepcontent vervolgens aan ze te voeren. VEEL HE. De vraag wat je als samenleving aanmoet met iemand die voorheen reisblogger was is een ingewikkelde; aan de ene kant verdient iedereen een tweede kans, aan de andere kant heeft iemand serieus stukjes getikt over heuvels waarop je heel leuk op de foto kunt en tentjes waar de koffie heel erg lekker is. Moreel dilemma: wat als een reisblogger zelf tot inkeer komt, en zich keert tegen de grondbeginselen van het reisbloggen? "Ik heb mezelf lange tijd voorgehouden dat ik mensen hielp de wereld te ontdekken," schrijft er eentje in de Volkskrant. "Maar zonder dat ik me daar toen bewust van was, heb ik ze vooral allemaal dezelfde kant op gestuurd." Moeten we zo iemand empoweren, of geldt het adagium 'eens een reisblogger, altijd een reisblogger'?

Afijn, zin in komkommer nu.