kiri-fuda has added a photo to the pool:
Thomas Hawk posted a photo:
It’s a good time to be in the memory business. As the AI datacenter business booms, SK Hynix and Micron’s revenues have tripled in the last year, and Samsung’s has roughly doubled. But while the trio have the AI revolution to thank for their good fortune, the deck is stacked for a reversal. Such is the memory business historically. Today, sky high demand for high-bandwidth memory (HBM), DDR5, and NAND flash memory needed for GPU servers has devoured any remaining capacity, leading to shortages that have driven up prices on everything from consumer electronics to AI infrastructure. You can't even buy a budget smartphone these days. The big three memory vendors are now in the process of investing hundreds of billions of dollars to bring new fab capacity online. In June, South Korean President Lee Jae Myung announced a $576 billion investment led by SK Hynix and Samsung to bolster chip production and shore up AI supply chains. On Thursday, Micron said that it would invest up to $3 billion to strengthen the US semiconductor supply chain, and according to recent reports, the Idaho-based chipmaker is also working to boost production across its Singapore, Taiwan, and Japan sites. Unfortunately, it's a slow process. Semiconductor manufacturing is among the most complex and resource-intensive industries in the world, and building a new DRAM or NAND flash wafer fab is not a trivial endeavor. Before the first chip can roll off the production line, financing must be secured, a location must been selected, permits must be won, and tens of millions of dollars of support facilities ranging from power conditioning and air handling to the ultra-pure water filtration systems must be deployed. Even after the clean rooms are completed, hundreds of millions of dollars of specialized lithography, wafer transport, and test equipment must be installed and validated. And once everything is ready to be powered on, it can take months to dial everything in and bring yields to acceptable levels. This process often takes years even without delays. So while there are a handful of new memory fabs already under way, anything SK, Samsung, or Micron starts today will take at least three years to bring online, and even longer to ramp production. That means memory prices are going to stay high for the foreseeable future. A recent IDC report warns that we may not see relief from the RAMpocalypse until at least 2028. That’s great news for memory makers, whose revenues will stay inflated. But it’s a big problem for AI startups and model devs, who will be paying higher infrastructure prices until that happens. OpenAI and others have spent the last four years or so and hundreds of billions of VC capital developing ever more capable models, agents, and tools. It’s no longer a matter of whether the technology works, but rather whether the benefits justify continued investment at current or higher levels. Sooner or later, these startups will have to turn a profit, and sky high memory prices certainly aren’t helping to find anything resembling a margin in the cost per token. The question now is whether or not the memory vendors can bring new capacity online before the great AI houses exhaust their VC-subsidized runway and the music stops. Historically, memory is a commodity, with wild swings in pricing characterized by boom and bust cycles. Memory vendors therefore rely on boom cycles to finance fabs, knowing full well that, once they come online, the additional capacity could end up cratering prices. As we reported late last year, the AI boom has changed this dynamic dramatically. Where we should have expected memory prices to fall across 2025 and 2026, we’ve seen the exact opposite as AI infrastructure consumes every bit of DRAM and NAND it can get its hands on. But if the anticipated demand for AI falls short, everyone loses and memory vendors will find themselves at the bottom of a bust cycle to end all bust cycles. On a bright note, the sky-high price of memory will no longer factor into why you can't afford a new laptop or smartphone. ®
A comms director and a charity worker disagreed on taxation, but how did they fare on the climate crisis?
• Want to meet someone from across the divide? Click here to find out how
Emma, 34, London
Occupation Thinktank comms director
Continue reading...Rick and Rachel are non-monogamous – but they both know this arrangement may not work forever
• How do you do it? Share the story of your sex life, anonymously
I’ve tried knowing and not knowing, and I find both difficult. In an ideal world, we’d go looking for sex together
Continue reading...
Social
Het Intnernet speculeerde op basis van deze beelden hevig dat Conor al geblesseerd was vlak voordat hij de ring instapte. Maar dat zou ten eerste helemaal niet stroken met deze opwarm-beelden back stage van een paar minuten eerder, en ten tweede ontkent Conor het zelf stellig en schrijft over zijn knie: "My head gasket is gone. Destroyed. I had no injury / injuries going into the fight. I was throwing kicks, planted and jumping, all throughout camp as well as backstage before the fight. This came out of nowhere. I am beyond dark here. I can only describe it as hell."
Ook daarna lijkt hij te zeggen dat hij het mentaal even heel zwaar heeft nu: "I was so sharp and so ready for this fight I cannot believe what has happened. The talk of me being off while walking in to the fight is nonsense. I was calm, ready, and confident. I am in shock what has taken place. The devil is literally staring at me right in front of my face here. I am not engaging. I will be at church tomorrow. I will overcome this. I will not be deterred. I will return."
De medische lezing lijkt ongeveer hierop neer te komen: "Right knee injury, worry for ACL/MCL Possible additional patella subluxation".
Max(imus) the Merciful gaf tijdens het gevecht 69 seconden meerdere keren bij de scheidsrechter aan dat Conor geblesseerd was en hij het gevecht wilde stoppen, maar toch ging hij schoorvoetend door tot McGregor het zelf opgaf.
Max(imus) the Merciful!
Max Holloway couldn’t stop making knee jokes while talking about Conor McGregor 😭
— Happy Punch (@HappyPunch) July 12, 2026
“You guys are making me a terrible person, what the hell?” pic.twitter.com/IvaqTzjviX
De beelden waar mensen een blessure op voorhand in zagen, maar Conor ontkent dit stellig
SocialEen paar minuten eerder was hij inderdaad nog in orde
SocialHet vertrek
Social
Sinds begin jaren zeventig zien toeschouwers door tijdrekken elk WK minder voetbal. In Qatar keken ze gemiddeld bijna drie kwartier naar een bal die niet bewoog. Een tijdslimiet voor wissels, inworpen en doeltrappen moet dat vanaf nu tegengaan. Werkt het ook?
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/09103211/090726SPO_2034337540_debruyne.jpg)
En dan ineens sta je, op een wat rommelige ochtend, op het Britse kerkhof in Bagdad. Je ziet het graf van officieren en manschappen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog, toen de Britten de olievelden in zuidelijk Irak bezetten. De graven zijn wat mottig, niet al te best onderhouden, op één na: het graf van Gertrude Bell. Een gigant. Geboren in 1868, aanwezig op diverse kruispunten in de geschiedenis van het moderne Midden-Oosten. Zelfmoord in 1926, vandaag een eeuw geleden.
Wie was Bell? Ze was een Britse reiziger, auteur, politiek adviseur en archeoloog. En ze hielp bij de vorming van de moderne staat Irak.
Reiziger in de Levant
Gertrude Bell stamde uit een vermogende familie en was half wees: haar moeder overleed toen ze drie was, en ze werd grotendeels opgevoed door haar vader. Een stiefmoeder zorgde voor haar scholing en begeleidde Bell naar college in Oxford: Lady Margaret Hall. Ik ben er weleens iemand wezen opzoeken en ik denk dat ik me herinner Bells naam daar te hebben gezien, ingeschreven in een inscriptie in een muur.
De jonge Bell – we hebben het over een vrouw van rond de dertig aan het einde van de negentiende eeuw – was een enthousiaste reizigster, bergbeklimster én taalkundige, die niet alleen het Frans, Duits en Italiaans beheerste, maar ook het Arabisch, Perzisch en Turks. Ze publiceerde een vertaling van de middeleeuwse Perzische dichter Hafez, beklom diverse Alpentoppen en trok door Perzië en door Ottomaans Syrië en Mesopotamië. Ze organiseerde een expeditie naar het hart van het Arabische Schiereiland. En daarover publiceerde ze. Zoals destijds gebruikelijk combineerde ze in haar boeken reisverslag, fotografie en archeologische observaties. Hiermee vestigde ze in Europa haar reputatie als kenner van de Arabische wereld.
En ze sloot vriendschappen. Niet alleen met Ottomaanse functionarissen – vriendschappen waaraan ze na de Eerste Wereldoorlog weinig had – maar ook met mannen die toen wél invloedrijk zouden zijn. Eén daarvan was een beginnende archeoloog die onderzoek had gedaan naar kruisvaarderskastelen en inmiddels werkzaam was in Karchemish: de later als “Lawrence of Arabia” bekend geworden .
De Eerste Wereldoorlog
Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, meldde Bell zich als vrijwilligster bij het Rode Kruis, maar al snel was ze werkzaam voor de Britse inlichtingendienst in het Midden-Oosten. Meer precies: het Arab Bureau in Caïro, waar ook Lawrence werkte. (Dat een archeologe inlichtingenwerk ging doen, was normaal: oudheidkundigen waren geschoold in het denken over de lacunes in hun kennis.) Bell hielp bij het verzamelen van inlichtingen over lokale stammen, informatie die later belangrijk was toen Lawrence optrad als liaison met de Arabische troepen.
Toen de Britten Mesopotamië binnenvielen, bevond Bell zich al snel in Basra. Hier begon ze met de documentatie van de gruwelen van de Armeense genocide. Alleen al om deze werkzaamheden zou ze herdacht moeten worden.
Het mandaatgebied Irak
Na de Eerste Wereldoorlog werd “Mesopotamië”, dat we inmiddels Irak noemen, een Brits mandaatgebied. Bell was hier een van de centrale figuren en concludeerde dat de Britse machtsovername alle fouten van het Empire vertoonde: men was zonder kennis of plan begonnen het land te bezetten en dat was dus uitgelopen op een “immense failure”.
Ze kwam in conflict met de high commissioner, die voorstander was van een vorm van bestuur zoals in koloniaal India: Britse regering met plaatselijke adviseurs. Bell pleitte voor een Arabische regering, geleid door koning Faisal I, met Britse adviseurs. Toen er in 1920 een grote anti-Britse opstand uitbrak, gaf Bell de schuld aan de verkeerde en te hardhandige aanpak. Haar rapport kwam hard aan maar ze had het oor van de Britse regering.
In 1921 volgde een conferentie in Caïro, waar de grenzen werden getrokken tussen de diverse Britse gebieden in het Midden-Oosten. Bell was een van de weinige Britse functionarissen met werkelijke expertise in Arabische aangelegenheden. Hier bereikte ze dat Faisal werd benoemd tot koning van Irak, want ze meende dat zijn positie als afstammeling van de profeet Mohammed en buitenstaander (afkomstig uit wat nu Saoedi-Arabië heet) hem kon maken tot een verbindende figuur voor alle bewoners van Irak.
Ze drong er verder op aan dat de olierijke regio Mosul, met een Koerdische meerderheid, zou komen liggen binnen de grenzen van Irak: een lastige kwestie omdat dit gebied in de Sykes-Picot overeenkomst was toegezegd aan Frankrijk.
Bell en Faisal
Faisal werd in 1921 ingehuldigd. Bell adviseerde hem over zijn relatie tot de diverse stammen, bemiddelde tussen Britse ambtenaren en de Iraakse elite, organiseerde conferenties en hielp zelfs bij het ontwerpen van de Iraakse vlag. Ze was voorstander van een door soennieten gedomineerde, pan-Arabische regering, omdat ze (vrijwel zeker ten onrechte) vreesde dat sjiitische religieuze leiders zich zouden verzetten tegen modernisering. Ze stemde ook in met het gewelddadig onderdrukken van Koerdische opstanden. Dat de Koerden, ondanks afspraken over zelfbeschikkingsrecht, nog altijd geen eigen staat hebben, is mede aan Bell te wijten.
Als archeologe zette ze zich in voor het Mesopotamische erfgoed. Ze had contact met Leonard Woolley in Ur, hielp bij de oprichting van de Nationale Bibliotheek en stelde de eerste Iraakse monumentenwet op. Daarin bepaalde ze dat de vondsten zouden worden verdeeld tussen de Iraakse staat en de buitenlandse opgravers, waarbij haar archeologisch bureau aanzienlijke bevoegdheden kreeg als toezichthouder. Jarenlang lobbyde ze voor een eigen archeologisch museum in Bagdad, dat Faisal vlak voor haar dood opende. (Dit is het museum dat in 2003 werd geplunderd.)
Dood
Dat de vrouw die had geholpen Irak vorm te geven, die grenzen had getrokken en Faisal tot koning had gemaakt, eindigde als ere-directeur van een museum, bewijst wat u al vermoedde: een demotie. Faisal had haar niet meer nodig, andere Britten hadden inmiddels evenveel expertise. Ze werd langzamerhand overbodig.
Bells gezondheid verslechterde: ze was een kettingrookster, leed aan bronchitis en malaria, en kreeg een mentale opdoffer toen haar halfbroer overleed. Met de kennis van nu zouden we zeggen: ze leed aan een depressie. Op 12 juli 1926, vandaag een eeuw geleden, werd ze dood op bed aangetroffen. Ze had een overdosis slaappillen ingenomen. De dag ervoor had ze nog instructies gegeven voor de verzorging van haar hond.
Bell werd begraven met “pomp and circumstance”, en Faisal was daarbij aanwezig. “The Iraq state is a fine monument,” was Lawrences commentaar en die woorden hadden haar grafschrift kunnen zijn. Het eigenlijke graf is eenvoudiger, en op een rommelige begraafplaats het enige dat netjes wordt onderhouden.
Literatuur
- Janet Wallach, Desert Queen. The extraordinary life of Gertrude Bell (1997)
- Janet Wallach, Koningin van de woestijn. Gertrude Bell: Raadgever van koningen, avonturier, bondgenoot van Lawrence of Arabia (2006)
- Olivier Guez, Mesopotamia (2025; roman)
- Olivier Guez, Mesopotamië (2025; roman)
- Een mooie documentaire is Letters from Baghdad (2016).
Lees meer berichten op Sargasso
De vijfjarige Jelle uit Velsen-Noord wil later wel een héél bijzonder beroep beoefenen. In tegenstelling tot leeftijdsgenoten ligt zijn passie niet bij de brandweer, politie of boerderij; maar bij systemic transformation alignment coaching. "Als ik later groot ben ga ik commmunicatietrainingen geven."
In het klaslokaal kijken klasgenoten gek op van Jelle, die met een clipboard en een wascokrijtje rond paradeert. "Ik speel in de pauze altijd HR-medewerkertje" zegt hij, en spreekt één van de andere kleuters aan op grensoverschrijdend gedrag. "Joëlle was eerst met die blokken aan het spelen Sjors." Hij krabbelt wat op het clipboard en loopt door. "Ik zou veel liever systemic transformation alignment coachje spelen, maar daar willen ze nooit aan meedoen."
Jelle's juf, Nina, weet niet wat ze met zijn eigenaardige droom aan moet. "Laatst vroeg Jelle of hij de leiding mag nemen in de vertelkring om te oefenen voor later. Toen ik hem vroeg wat hij dan precies wilde worden zei hij 'STA-coach'. Hij heeft daarna nog uitgelegd wat dat precies inhoudt, maar toen kwam er een heel lang en vaag verhaal. Iets met verandering binnen een systeem en dat je, eh, ja ik weet het echt niet." Ze komt iets dichterbij en fluistert. "Het klonk een beetje als een bullshitbaan, maar dat durfde ik hem niet te vertellen."
Van wie Jelle deze passie precies heeft gekregen is niet duidelijk, in ieder geval niet van zijn ouders. "Papa is profvoetballer en mama dolfijnentrainer, maar dat vind ik stom. Systemische opstellingen in organisaties, dat is pas cool."
&
Authorities said there was no risk of an oil spill because the vessel was empty.