Please use small words, URLs, and assume that I have no idea what any of the acronyms you used mean.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/11174644/110726VER_2035150802_.jpg)
Bob gaat trouwen, dus zijn beste vrienden zijn druk bezig met het organiseren van een vrijgezellenfeest. Het plan is om een hele dag te vullen met leuke activiteiten, zoals lasergamen, varen en steengrillen. Het enige probleem: het festijn kost vooralsnog maar €100 per persoon. Een schandalig laag bedrag dat opgekrikt móét worden.
De twee vrienden die het organiseren overleggen druk over mogelijkheden om het vrijgezellenfeest wat prijziger te maken. “Misschien kunnen we er een extra dagje aan vastplakken? Want dan moeten we wel een overnachting erbij regelen. Dan kunnen we ook op de tweede dag nog gaan karten en paintballen, en ’s avonds hebben we de tijd om een paar uurtjes bankbiljetten te verbranden. Zo slaan we meerdere kostenverhogende vliegen in één klap!”
Als het vrijgezellenfeest na deze aanpassingen nog niet duur genoeg is, hebben de organisatoren nog één troef achter de hand: een voedselgevecht met cashewnoten en pijnboompitten.
&
Read more of this story at Slashdot.
Read more of this story at Slashdot.
A largely figurative painter with a penchant for literary citation, Andrew Salgado turns his attention to the still life in a new body of work. Wanting to depart from his narrative-driven process in favor of subject matter allowing for greater intuition and spontaneity, the artist began to render vibrant bouquets in his signature gestural marks. Color ripples across each canvas, presenting the stylized florals in various states of blossom and decay.
Salgado is an avid, eclectic reader, and while his still lifes operate at a remove from his typically reference-rich compositions, they still contain snippets of texts and art history. Awash in blues of all shades, “The Prince,” for example, emerges from a Thomas Bernhard novel that follows an aristocratic protagonist’s descent into paranoia and obsession. In Salgado’s painting, the singular, focused color palette and flowers splayed in every direction mirror the frenetic energy of a message left on the table.
There’s also “Dear Theo,” which centers on a bright cluster of sunflowers synonymous with Vincent van Gogh. Like the title, a scribbled note at the bottom right is addressed to Theo, the Dutch painter’s brother and longtime financial supporter. “To be sufficiently heated up to melt those golds and those flower tones, not just anybody can do that,” Vincent famously wrote Theo. “It takes an individual’s whole and entire energy and attention.”
Being attuned to one’s energy and attention is also critical in this body of work. Rather than follow a rigid, predetermined path, the artist opted for more freedom and the ability to latch onto a thought or association and allow it, and the paint, to lead.
Glory! is on view from July 16 to August 15 at BEERS London. Keep up with Salgado on Instagram.
Do stories and artists like this matter to you? Become a Colossal Member today and support independent arts publishing for as little as $7 per month. The article Andrew Salgado’s Gestural Still Lifes Pulse with Energy appeared first on Colossal.
SergioQ79 - Osanpo Photographer - posted a photo:
A Takamatsu ci sono luci, insegne, gallerie commerciali e strade serali come in molte città giapponesi. Ma il ritmo è diverso. Non c’è la stessa calca, non c’è la stessa pressione continua di Tokyo. La città resta accesa, ma lascia spazio per camminare e guardare. Anche per questo Shikoku continua a sembrare un Giappone più accessibile, meno consumato dal passaggio dei visitatori.
高松にも明かりがあり、看板があり、商店街があり、夜の道がある。日本のほかの都市と同じように街は動いているが、速度が違う。東京のような混雑や強い圧力は少ない。街は明るいままでも、歩いて見回す余白が残っている。だから四国には、まだ人の暮らしに近い日本が残っているように感じる。
Takamatsu has lights, signs, shopping arcades, and evening streets like many Japanese cities. But the rhythm is different. There is not the same crowding, not the same constant pressure as Tokyo. The city stays lit, but it still leaves room to walk and look around. This is also why Shikoku still feels like a more accessible Japan, less worn down by the flow of visitors.
Greg Adams Photography posted a photo:
Saw this while trying to get home from work during a surprise heavy snowstorm that shut the city down. Philadelphia, 2018
In de wasmachine van het leven heeft een 'bezoeker van de Amersfoort Pride' een rondje extra gedraaid: hij is na zijn bezoek op z'n snuit getimmerd door een groepje snoeiharde heteroseksuelen die zó hetero zijn dat ze met de onderbroekjes aan onder de groepsdouche stappen. Meer specifiek: 'jongens op fatbikes'. Of, hoe de NOS dat noemt: 'meerdere jongens'. En dan weet u vast wel weer hoe laat het is, want die grote groep 'fatbikers' verpest het weer eens voor de welwillende kleine minderheid van de 'fatbikers'. Sad.
Meerdere steekincidenten dwongen het Rode Kruis en vluchtelingenwerk zich terug te trekken uit Ter Apel. Een klein groepje mannen uit veilige landen die geen kans maken op asiel dwingen een viervoudig Nobelprijswinnaar te stoppen met hulpverlening. Het voelt alsof we een stukje grasland hebben afgestaan aan barbaren. Capitulatie.
Volgens het Rode Kruis, vluchtelingenwerk en vele andere gelovigen van de Linkse Kerk is de oplossing nog meer asielzoekerscentra en nog meer woningen voor statushouders. Dan schuiven asielzoekers naar de opvang, staan deze slachtoffers niet meer bij Ter Apel en kunnen ze daar niet meer neergestoken worden. Gratis huizen tegen steekincidenten.
Je zou toch denken dat we met beveiligers, politie en desnoods defensie elke grasspriet verdedigen tegen een buitenlandse invasie, om deze slachtoffers, samenleving en echte vluchtelingen een vredig, veilig en vrij land te bieden!? Dit kleine groepje mannen hoort in detentie, gevolgd door deportatie, dat maakt bedden vrij voor moeders met kinderen.
Ons kabinet probeert tien gemeenten met de spreidingswet te dwingen asielzoekers en statushouders op te vangen, maar faalt zelf messentrekkende kansarme asielzoekers uit veilige landen op te pakken, te veroordelen, te straffen en uit te zetten. Wanneer mogen gemeenten het kabinet dwingen de nieuwe Europese vertrekregeling uit te voeren!?
Ons migratiesaldo zakte ietsje onder de honderdduizend per jaar. Dat is ongeveer het aantal daklozen dat we hebben volgens ETHOS. Gewone mensen leven door een paar tegenslagen in hun auto, een bootje of op de bank van vrienden. Pointer deelde daarover deze week een meesterlijk portret, wie helpt deze jongedame aan een eigen huisje?
Onze daklozen worden zelfredzaam genoemd, krijgen geen hulp en staan op de wachtlijst voor sociale huurwoningen, een woning die nooit zal komen. Verslaafden krijgen tenminste nog een begeleid wonen traject, criminelen een maatregel stelselmatige daders, maar wie niet gebruikt of steelt wordt niet geholpen.
De gemeente Den Haag hielp in het eerste halfjaar 711 statushouders aan een woonplek en bouwde vorig jaar 158 nieuwe sociale huurwoningen. De eis van de spreidingswet is een veelvoud van de complete nieuwbouw. Deze statushouders mogen in alternatieve panden wonen, waar wij met dwangsommen worden uitgegooid.
Landelijk kan je dezelfde rekensom maken. Ons migratiesaldo over de afgelopen tien jaar was een miljoen nieuwe Nederlanders. Uitgaande van gemiddeld 2,1 personen per woning hebben ze bijna 476 duizend woningen nodig. Vorig jaar hadden we een tekort van 396 duizend woningen. Hun woningbehoefte overstijgt ons huidige tekort.
Alleenstaande statushouders eisen een eigen woning omdat ze graag een gezinnetje willen stichten of herenigen. Een eigen woning is voor de meeste Nederlandse alleenstaanden met een vaste baan een droom. Als ze samen met vrienden een huis willen huren of kopen, botsen ze met bestemmingsplannen en handhaving.
Tijdens de jaren vijftig woonden er gemiddeld 4,3 mensen in een woning, dat was vroeger goed genoeg voor ons, zo zijn vele nieuwkomers opgegroeid, waarom geven we nieuwkomers met een uitkering recht op een woning in plaats van een kamer? Waarom hebben we een hetze tegen woningdelen en wonen in alternatieve panden?
Tijdens de naoorlogse woningnood werden houders van een Nederlands paspoort gevraagd te emigreren, dat was toen geen radicaal rechts standpunt, waarom nu wel? Toen grote groepen gastarbeiders werden gevraagd, ging iedereen ervan uit dat ze zouden teruggaan naar het land van herkomst. Remigratie was de norm, niet een taboe.
De woningbehoefte door migranten over de afgelopen tien jaar overstijgt het huidige tekort met 80 duizend woningen. Je zou denken dat we zonder migratie geen tekort hebben, maar we zijn afhankelijk van 75 duizend migranten om woningen te bouwen. Probeer eens in een bouwput Nederlands te praten, zonder hun stort de bouw in.
Een totale migratiestop zou de afgelopen jaren aardig wat nieuwbouwwijken jarenlang hebben vertraagd, dat hadden we ook ruim honderdduizend woningen minder. We mogen niet sturen op arbeidsmigratie binnen de EU, we hebben geen zicht en geen controle. Ze hebben weinig rechten, dus eindigen ze regelmatig werkloos als dakloze.
Ons vorige kabinet kopieerde jaren terug een plan voor daklozen, ze moesten allemaal direct een huis krijgen, elke euro die je besteed aan huisvesting, bespaart 2,5 euro op allerlei zorg en incidenten, iets waar ze in Finland ook achter zijn. Helaas beloof je dan een half miljard Europeanen een huisje zodra ze een paar maanden komen kamperen.
Dan wordt het wel erg interessant in te gaan op een vaag verhaal van een Oost-Europese of Mediterrane koppelbaas, in een gratis bus te stappen naar Nederland en als het qua werk tijdelijk fout gaat je snel en definitief te vestigen in een sociale huurwoning. Op straatzorg en asiel dromen diverse kabinetten over woningen die ze niet bouwen.
We kunnen niet bouwen op louter beleid en budget.
