We have for you this week a full set of the Error'd we most love to hate: the perverse password policy.

An anonymous reader drops this, with little to say except to note "Speciaal passwords". Evidently they supplied a password which satisfied each of the five green critera, but still it was rejected. It would be nice to know where this offense originated,

Intrepid Michael R. explains "note: Handy is the German term for mobile phone (UK) or cell phone (US)."

Sacha R. observes a secret policy at play, saying "Oracle try to do the right thing by showing you the password policy requirements when you manually reset a password in their Fusion applications. It's just a pity that it doesn't show you the *correct* password policy requirements."

"Faith, here's an equivocator," reports Matthew S. "Pick one, Staples!" I bet it's the ampersand that offends.

"At least letters or numbers?" questions a final anon. "Just a little head scratching moment. After removing all special characters from the password I was able to register." This looks like partly a translation wtf and partly a software design wtf.

Social

Een overlevende van 7 oktober, de Frans-Israëlische Sabine Taasa, wilde bij de sit-in in Delft van de Israëlische docu over Gaza, waarvoor IDF-soldaten (statement IDF HIER) werden geïnterviewd over hun werkwijze tijdens de oorlog, een statement maken tegen de omstreden film. Nou zal ze niet gedacht hebben dat het publiek dat deze Gaza-docu bezoekt, PRO-senatoren of zo, haar zou verwelkomen met tranen, applaus en knuffels. Maar wat haar wel verwelkomde was: pure haat en hoon. Toen ze probeerde te vertellen over haar door Hamas vermoorde man en zoon klonk de vijandigheid uit de zaal van 'we don't care' en 'go away' tot 'get out' en een 'shame on you' en 'free Palestine' in koor gescandeerd (meer beeld HIER). Volgens De Telegraaf, aanwezig bij de première, zit de groep 'Ad Kan' achter het protest en moest de politie de boel uiteindelijk sussen. Zijn dat nou die 'empathische' Rode Lijn-lopers die voor elke kreupele mier hun sjaaltje uit de kast grissen om te laten zien hoezeer het wereldleed hen aangrijpt? Goed, treurig genoeg wisten we al dat die empathie er nooit is voor Israëlisch leed. Dat was al duidelijk op 7 oktober 2023.

Social

Er was toch nog ergens empathie!

Social

a vast right-wing conspiracy, if you will...
The Future of the Far Right [ungated] - "We misread the far right by taking its discourse at face value. It is an error to believe Trump, Bolsonaro et al when they speak of taking a step back from 'globalism', of returning to a Fordist dream of industrial jobs, turning back the clock on the sexual revolution and re-sacralising the nuclear family and traditional gender roles. These ideas have an obvious psychological appeal to certain voters, but they are not borne out by the actions of the contemporary far right. On the contrary, it is a movement that feeds off the social disintegration produced by decades of neoliberalism, and accelerates that process towards a certain horizon." (via)

In my book, I characterise this horizon as a "privately managed, differentially distributed state of nature": a situation in which the state relinquishes ever more responsibility for mediating social conflict and instead enshrines the rule of brute force. Let me provide one revealing example. In 2019, illegal loggers in the Amazonian state of Rondônia set fire to a fuel truck serving a federal enforcement operation, which then had to be called off; two weeks later the environment minister travelled to the town to meet the loggers and hear their demands. The explicit message was: 'I'm on your side. It's okay if you burn government property, kill the Indigenous people whose land you are logging and collaborate with the drug traffickers who use the same routes – all of that is private enterprise, and we don't interfere with private enterprise.' The same idea informs Trump's relationship with Big Tech. This can take the form of what I have called "overseer capitalism". In plantation economies like Brazil and the American South, policing was a public function that grew out of a private one. The overseer hired to discipline the plantation workforce became, after abolition, the police officer keeping the freed men and women in place. Today that public function is turning private once again. Wagner and Blackwater, the narcos in Mexico, the militias in Rio – such non-state actors increasingly exercise the monopoly of force over the areas they control. Overseer capitalism entails the alliance between capital and these free agents of repression, who join the coalition not merely as guns for hire but as equal political partners. Such a convergence was presaged in the first Bolsonaro government and could easily establish itself under Flávio. It's clear why the powerful would be attracted to such a model that promises them untrammelled enjoyment of power. But why do the weakest also vote for it? Because of the psychological compensations included in the package. The promise is: 'even if you remain hyper-exploited at your job, even if your life expectations are daily shrinking, we will ensure that there is at least one sphere of life in which your power runs free. At home, you can take it out on your wife or your kids, no one will interfere; and no one can tell you not to make jokes about Black people or gay people.'

Crisis unresolved - "One way to understand the class alliance that has coalesced around this project is to think of it as the meeting of those who have given up waiting for the promises of modernization to be realized, and those who have stopped pretending that the promises they made were real."

On one side, there are those juggling several jobs, working informally or in the gig economy, dealing with the economic downturn of the post-2015 period, strained public services and unaccountable institutions. To these, Bolsonarismo offers, if not clear material advantages, the promise that, if they cannot count on the state, the state will at least get off their backs, leaving them free to manage their own risks as they see fit. Bolsonarismo also offers the unhindered exercise of whatever little power they have, in however small a sphere that may be — even if it is just by telling jokes about minorities. To Brazilian elites, on the other hand, and particularly those in agribusiness and extractive industries, Bolsonaro offers the same, but writ large: predatory capitalism outside any control. Between these two groups, there is a middle class that is bitter from losing some of its markers of social distinction vis-a-vis the ascendant poor; from this milieu come some of the most ardent Bolsonaristas and many of the political entrepreneurs that have made a career out of far-right agitation.

Anatomy of Disintegration: What Brazil Reveals About the Global Far Right by Rodrigo Nunes - "Through the lens of Bolsonarismo, Rodrigo Nunes zeros in on the challenge that the enduring success of the far right forces the left to face, in Brazil and beyond: How do we reckon with the appeal of political actors who promise radical positive change while reassuring their own supporters that they, and only they, won't need to change their ways? To put it in the words of the author, how do bold leftists convince a majority of people that, instead of hating particular categories of players, they should hate the game, when their opponents thrive on telling voters that hating other players can spare them the hazardous work of changing the game? To start answering that question seriously and intransigently, Anatomy of Disintegration is a must read." cf. Frances Fukuyama on 'patrimonial capitalism' - "Megalothymia. So that is the desire to be recognized as greater than other people. I think that this is obviously a threat in a democracy because a liberal democracy is based on the premise that all people, all citizens are essentially equal. But that's not enough for a certain group, a certain subset of human beings. They want to dominate. They want to be more than others. It takes often times a very negative form of political domination. So you want to be a dictator or an autocrat." (The return of "patrimonial capitalism")

EK: Trump appears a couple of times in End of History and the Last Man. But when he emerges into politics, he emerges as something other than simply an icon of capitalist success. He emerges as somebody bringing a renewed nationalism, a renewed belief in borders, a belief in maybe more traditional hierarchies in America. And over time he emerges in your telling as somebody who is either proposing or modeling a different form of government, a different regime, not just a different leader. You've described him as repatrimonializing the government. What does that mean? FF: So let's begin with another bit of psychology. It's not natural to favor a well-qualified stranger over your relatives or your friends. It's a very natural human desire to want to reward friends and family. So most states in human history were patrimonial, meaning that they basically were run for the benefit of the rulers. It was the ruler's household, the friends and family of the ruler that were given privileges and were able to enrich themselves. And the reason you went into politics was to enrich yourselves. And I think that every society that has managed to create modern state institutions that are impersonal has had this constant backsliding temptation because the rulers themselves would like their friends and family to be favored... We're doing that right now. You know, instead of professional diplomats handling our Middle East policy, you get Jared Kushner and Steve Witkoff, two friends and family of Donald Trump, and you're paying the price for it because a modern state really does need meritocratic, impersonal people running the state apparatus. EK: Are you surprised how easy it was for Trump to begin to build or rebuild that structure in a system that seemed just choked with rules and procedures to keep that from happening? FF: Yeah, I'm totally astounded that the American people don't seem to really care that much. I mean maybe in the fullness of time there'll be some accountability, but yeah, I would not have expected that the degree of corruption that exists in the current administration would have been tolerable to mainstream Republicans.

viz. "This is the apparatus of mass enslavement - here, or abroad. Deportations first, then work camps when the nonprofit organizations that fight for immigrant rights are weakened enough and the press is captured enough and the population is surveilled enough that it won't lead to mass protest in the streets."

Live coverage of Friday's first Formula 1 practice session for the 2026 Bahrain Grand Prix in Malaysia.

LYON (ANP) - De Franse regio Auvergne-Rhône-Alpes, waar onder meer Lyon onder valt, schat de schade als gevolg van de aanhoudende onderwijsprotesten op circa 25 tot 30 miljoen euro. Dat zeggen de lokale autoriteiten tegen BFMTV.

In het land wordt al dagen gedemonstreerd door scholieren, en nu ook universitair studenten. Zij zijn boos op de in hun ogen gebrekkige onderwijskwaliteit en voorzieningen. Op verschillende plekken in het land leidde dat tot opstootjes met de ordediensten, maar ook tot brandstichting en vernieling. Honderden mensen werden al opgepakt, onder wie veel minderjarigen.

"Dat is 25 tot 30 miljoen euro die we verliezen aan het renoveren van de middelbare scholen in onze regio", aldus het regiobestuur tegen de Franse nieuwszender. "De regio heeft 180 blokkades in drie dagen geteld, en negentig aanvallen gericht tegen middelbare scholen." De bewindspersoon voegt eraan toe dat het niet aan de belastingbetaler is daarvoor op te draaien.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Een leezr vroeg me:

Onlangs hebben mijn broers en ik het huis van mijn overleden vader leeggeruimd. Die had bij leven dozen en dozen met correspondentie gemaakt met kennissen uit binnen- en buitenland. Geen van de kinderen of kleinkinderen had veel behoefte aan deze vele kilo’s papierwerk als herinnering aan vader/opa, dus uiteindelijk hebben we alles rücksichtlos in de papiercontainer gemikt. Maar nu vraag ik me toch af: hebben we niet een enorm datalek veroorzaakt door dit zomaar weg te gooien, in plaats van het door een shredder te halen?

De AVG kent een uitzondering voor verwerkingen “door een natuurlijke persoon bij de uitoefening van een zuiver persoonlijke of huishoudelijke activiteit” (artikel 2 lid 2). Het voeren van (persoonlijke) correspondentie met kennissen wordt in overweging 18 letterlijk genoemd als een voorbeeld van die uitzondering.

Daarnaast gaat het hier om papieren in dozen, zonder kennelijk iets van indexatie of structuur. De AVG geldt bij niet-elektronische verwerkingen alleen als de persoonsgegevens “in een bestand zijn opgenomen of die bestemd zijn om daarin te worden opgenomen” (artikel 2 lid 1). Van een bestand is pas sprake (artikel 4 lid 6) als de collectie “volgens bepaalde criteria toegankelijk” is, wat inhoudt dat je er in kunt zoeken of anderszins makkelijk specifieke elementen terug kunt vinden (HvJ-uitspraak C-25/17 Jehovan todistajat).

Als de correspondentie bijvoorbeeld zakelijk was (opa was schrijver of academicus en onderhield zo een zakelijk netwerk) dan wordt het dus relevant hoe de betreffende brieven in die dozen zaten. Kun je daarbij zeggen dat dit het makkelijker maakte om een brief te vinden, die van dokter Clavan uit november 1989 bijvoorbeeld? Als dat zo is, dan is de collectie een bestand te noemen en dan zou de AVG gelden.

Het vernietigen van een bestand is óók een vorm van verwerken en moet dan ook aan de AVG voldoen. Gebeurt dat niet zorgvuldig (artikel 32), dan spreken we van een datalek (artikel 4 lid 12) wanneer daardoor ongeoorloofde toegang voor derden ontstaat. Van dat laatste is wel sprake als iedereen de papiercontainer kan openen en de brieven kan lezen.

Voor een datalek is meer nodig dan “iemand kon er bij”. Het criterium is of de beveiliging geschonden is, en daarbij hoort de vraag of die beveiliging adequaat was. Bij persoonlijke correspondentie, zeker in dozen en dozen, is het nogal wat om te verlangen dat al die dingen verbrand of versnipperd worden. Dan zou ik echt willen weten om wat voor soort brieven het gaat om te bepalen of die kosten en moeite het waard zijn. Maar dan moeten ze inderdaad op een veilige manier vernietigd worden.

Gaat het om alledaagse correspondentie, dan zie ik weinig tot geen reden om meer te doen dan gewoon in de container bij wijze van vernietiging. De vrijwel afwezige beveiliging is dan dus in die context adequaat, omdat er weinig tot geen risico’s zijn voor de correspondentiepartners. En om diezelfde reden hoeft het datalek – áls iemand de brieven toch leest – dan niet gemeld te worden en ontstaat geen aansprakelijkheid jegens diezelfde partners.

Arnoud

Het bericht Is het een datalek als we de oude correspondentie van een overledene bij het oud papier doen? verscheen eerst op Ius Mentis.

Een leezr vroeg me:

Onlangs hebben mijn broers en ik het huis van mijn overleden vader leeggeruimd. Die had bij leven dozen en dozen met correspondentie gemaakt met kennissen uit binnen- en buitenland. Geen van de kinderen of kleinkinderen had veel behoefte aan deze vele kilo’s papierwerk als herinnering aan vader/opa, dus uiteindelijk hebben we alles rücksichtlos in de papiercontainer gemikt. Maar nu vraag ik me toch af: hebben we niet een enorm datalek veroorzaakt door dit zomaar weg te gooien, in plaats van het door een shredder te halen?

De AVG kent een uitzondering voor verwerkingen “door een natuurlijke persoon bij de uitoefening van een zuiver persoonlijke of huishoudelijke activiteit” (artikel 2 lid 2). Het voeren van (persoonlijke) correspondentie met kennissen wordt in overweging 18 letterlijk genoemd als een voorbeeld van die uitzondering.

Daarnaast gaat het hier om papieren in dozen, zonder kennelijk iets van indexatie of structuur. De AVG geldt bij niet-elektronische verwerkingen alleen als de persoonsgegevens “in een bestand zijn opgenomen of die bestemd zijn om daarin te worden opgenomen” (artikel 2 lid 1). Van een bestand is pas sprake (artikel 4 lid 6) als de collectie “volgens bepaalde criteria toegankelijk” is, wat inhoudt dat je er in kunt zoeken of anderszins makkelijk specifieke elementen terug kunt vinden (HvJ-uitspraak C-25/17 Jehovan todistajat).

Als de correspondentie bijvoorbeeld zakelijk was (opa was schrijver of academicus en onderhield zo een zakelijk netwerk) dan wordt het dus relevant hoe de betreffende brieven in die dozen zaten. Kun je daarbij zeggen dat dit het makkelijker maakte om een brief te vinden, die van dokter Clavan uit november 1989 bijvoorbeeld? Als dat zo is, dan is de collectie een bestand te noemen en dan zou de AVG gelden.

Het vernietigen van een bestand is óók een vorm van verwerken en moet dan ook aan de AVG voldoen. Gebeurt dat niet zorgvuldig (artikel 32), dan spreken we van een datalek (artikel 4 lid 12) wanneer daardoor ongeoorloofde toegang voor derden ontstaat. Van dat laatste is wel sprake als iedereen de papiercontainer kan openen en de brieven kan lezen.

Voor een datalek is meer nodig dan “iemand kon er bij”. Het criterium is of de beveiliging geschonden is, en daarbij hoort de vraag of die beveiliging adequaat was. Bij persoonlijke correspondentie, zeker in dozen en dozen, is het nogal wat om te verlangen dat al die dingen verbrand of versnipperd worden. Dan zou ik echt willen weten om wat voor soort brieven het gaat om te bepalen of die kosten en moeite het waard zijn. Maar dan moeten ze inderdaad op een veilige manier vernietigd worden.

Gaat het om alledaagse correspondentie, dan zie ik weinig tot geen reden om meer te doen dan gewoon in de container bij wijze van vernietiging. De vrijwel afwezige beveiliging is dan dus in die context adequaat, omdat er weinig tot geen risico’s zijn voor de correspondentiepartners. En om diezelfde reden hoeft het datalek – áls iemand de brieven toch leest – dan niet gemeld te worden en ontstaat geen aansprakelijkheid jegens diezelfde partners.

Arnoud

Het bericht Is het een datalek als we de oude correspondentie van een overledene bij het oud papier doen? verscheen eerst op Ius Mentis.

Lewis/BBC Scottish Symphony Orchestra/New
(Delos)
The young New Zealand violinist has chosen an all-American programme for her label debut, and impresses with works by Barber, Zorn and Glass

A former BBC New Generation Artist, violinist Geneva Lewis has chosen an all-American program for her Delos recording debut. She’s accompanied with palpable empathy by fellow New Zealander Gemma New conducting the BBC Scottish Symphony Orchestra.

Samuel Barber’s concerto receives an airy, poetic reading with Lewis and New embracing the music’s lyrical pastoralism while pointing up the opening movement’s scotch snap. The ongoing Celtic motif is seized upon by the orchestra and pays off in a moto perpetuo conclusion that feels second cousin to a highland fling. Lewis’s tone is warm and full of feeling, aching in the allegro and andante, feisty and folkish in the finale.

Continue reading...

Exclusive: Met police say 70 women’s accounts have hallmarks of trafficking, suggesting case numbers could rise

Almost half of the women who reported allegations of sexual abuse by Mohamed Al Fayed to the Metropolitan police are potential victims of human trafficking, MPs have been told.

In a briefing for the all-party parliamentary group (APPG) for the survivors of Fayed and Harrods in July, senior Met officers said a review earlier this year found 70 survivors’ accounts bore the hallmarks of trafficking.

Continue reading...

Barbara O’Neill has previously claimed that cancer is a fungus that can be treated with bicarbonate soda

A controversial proponent of natural remedies who has been banned from providing any health services in Australia is due to embark on a series of events in the UK and Ireland despite criticism from scientists, health charities and academic bodies.

Barbara O’Neill, who describes herself as a naturopath and nutritionist, lectures internationally on “natural self-healing”.

Continue reading...

A sushi master seeks bloody revenge in Anthony Bourdain’s hilariously gory dystopian animation, while Josh Hartnett’s Jaws-esque horror about a mystery sea creature terrorising a small town will keep you guessing all the way

Anthony Bourdain’s eccentric, epicurean spirit lives on through this animation, adapted from a graphic novel series he created with Joel Rose. It’s set in a lawless, near-future LA where food is the only non-digital pleasure left. No one is more important than chefs. Our hero, sushi master Jiro, languishes in the projects with only embattled mother Miyako and sharp knives for company. When he upsets some mobsters, a survival battle ensues. Cue a series of hilariously gory deaths (one man is executed using hollandaise sauce) and lavish celebrations of food culture. The story is hokey and the dialogue doesn’t always sing but Bourdain’s love of food as a sensory delight is greedily indulged.
HBO Max, from Sunday 4 October

Continue reading...

Docufictional 1981 comedy captures the working-class ska-pop pranksters in their hungry years with an almost Loachian authenticity

Opting for the former is the best idea for this unexpectedly revealing, vividly atmospheric, often funny and alarming, docufictional comedy from 1981 about the rise of the baggy-trousered ska-pop national treasures Madness. It takes us from their beginnings in 1976 to their chart breakthrough: gormless, penniless blokes, obsessing about music and roaming north London’s gritty districts of Camden Town, Stoke Newington and Crouch End. (This elicits some droll dialogue: “They’re all the same, these streets” … “That’s why they put signs on them.”)

Our naughty, dodgy heroes play people’s parties, sign on the dole and do mortifying odd jobs, get told off by site foremen and office supervisors, drive to gigs in Arthur Daley vans, almost get into fights with skinheads and have calamitous arguments with the drummer during rehearsals. It could have carried on like that indefinitely, but the arrival of Graham “Suggs” McPherson as singer is the mysterious ingredient around which everything coalesces: his voice miraculously ups the band’s game, apparently curing their worrying propensity for playing flat. His vocals mesh with the reggae thump of the keyboards and sax and the rest of the band’s goofy jogging-on-the-spot stage energy.

Continue reading...

From a neo-baronial country house with turrets in acres of grounds in Scotland to a modernist tower block in a bustling part of London

Continue reading...

From cycling in Berlin and the Black Forest to world-class cocktail bars in Cologne and magical North Sea beaches, readers share their travel tips

• Tell us about a sunny autumn break – the best tip wins a £200 holiday voucher

In an often overlooked corner of Germany, near the Dutch border, Münster is an absolute gem. Covered porticos will convince you you’re in northern Italy, gothic churches will remind you you’re in Mitteleuropa and the buns from Zeit für Brot will insist you’re in heaven. Nature-lovers can take in the Botanical Gardens and relax by the Münstersche Aa river. Those of a historical bent can peek into the room where the Treaty of Westphalia was signed in 1648 and mull the report card of nation states in the nearly 400 years since. But really, it’s a great place just to drop-anchor and lose a few days.
Jeremy

Continue reading...

A twisting, beguiling investigation into the art of poetry that ends in a call to arms on behalf of the natural world

The poet Alice Oswald is no stranger to thinking in public about her art. She was Oxford professor of poetry until 2023, and her lectures are available online. But this is her first full-length book, and as such is something of an occasion.

So what exactly is it? For a work of prose it contains a lot of poetry, much translated or composed by Oswald herself. Shakespeare, Donne, Shelley and Ted Hughes also feature. Though nonfiction, the book is full of stories, particularly retellings of Homer and Aeschylus. It is billed as “genre-defying” and there is much formal experimentation. But at heart it is an exploration of the oral tradition, and the writer’s own subtitle is A Manifesto, which feels exciting and urgent, pointed at the contemporary world with its pressing realities.

Continue reading...

Franse scholieren blokkeren de toegang tot hun scholen uit protest tegen volle klaslokalen, lange dagen, een tekort aan docenten en smerige, oververhitte schoolgebouwen. De politie treedt hard op. De demonstranten schuwen ook geen geweld. Minstens 83 politieagenten hebben verwondingen opgelopen, terwijl 119 scholieren en leraren gewond raakten. Woensdag waren er al meer dan 600 jongeren gearresteerd. Tot nu toe zijn er nog geen doden gevallen, maar dat zou wel kunnen gebeuren als de de politie gebruik gaat maken van een recent aangenomen wet die er op neerkomt dat elk politieschot in principe als legaal beschouwd wordt. Een ‘License to kill’, zoals de oppositie de nieuwe wet heeft genoemd. Een gevaarlijke ontwikkeling bij de aanzwellende sociale onrust in het land.

Twee weken geleden waren er overal in Frankrijk demonstraties tegen deze verruiming van de bevoegdheden van de politie om wapens te gebruiken. Voorheen moest een schot van de politie of gendarmerie aantoonbaar strikt noodzakelijk en proportioneel zijn. Volgens de nieuwe wet wordt het automatisch als rechtmatig beschouwd. Ondanks een petitie tegen de wet die in enkele weken tijd meer dan 730.000 handtekeningen verzamelde, drukte de Franse regering het voorstel op 7 juli door de Nationale Vergadering, met steun van het extreemrechtse Rassemblement National (RN). Tijdens wat critici een ‘vote de la honte‘ noemden, stemden 313 parlementariërs voor het voorstel, onder wie alle 122 afgevaardigden van de extreemrechtse partij. Het is een wet waarbij de staat alle verantwoordelijkheid voor een dodelijke afloop van schietpartijen van agenten naast zich neer kan leggen In plaats van dat de staat moet aantonen dat een dodelijk schot absoluut noodzakelijk is, schrijft Amnesty, ‘is het nu aan de nabestaanden om het tegendeel te bewijzen’. 

Sociale onrust en verkiezingen

Niet alleen scholieren gaan de straat op. Ook ambtenaren zetten de regering onder druk. Bijna 8.000 brandweerlieden marcheerden dinsdag door Parijs om te pleiten voor meer middelen, personeel en betere arbeidsomstandigheden. De recente sociale onrust heeft alles te maken met de beslissingen die de huidige minderheidsregering zeer binnenkort moet nemen over de begroting van 2027. De vakbonden vrezen opnieuw salariskortingen voor ambtenaren. En de vraag is of de regering bij de oplopende tekorten nog iets in het onderwijs wil investeren. Minister van Onderwijs Geffray erkende dat de scholieren heel legitieme wensen hebben. Maar hij meent dat het protest is gekaapt door onruststokers. Ook verweet hij de radicaal-linkse partij La France Insoumise (LFI) de protesten opgehitst te hebben. Volgens LFI ligt de sociale ongelijkheid in Frankrijk ten grondslag aan de protesten en heeft het politiegeweld een ‘duidelijke racistische’ ondertoon. LFI-politicus en burgemeester Bally Bagayoko van Saint-Denis steunt de scholieren. De stad ten noorden van Parijs ligt in een van de armste Franse departementen. In een interview op televisie stelde Bagayoko dat de overheid minder in arbeiderswijken investeert dan in welgestelde wijken. 

Dat LFI onder rechts vuur komt te liggen kan niet los gezien worden van de presidentsverkiezingen komend voorjaar. Partijleider Jean-Luc Mélenchon is juist bij de jongeren buitengewoon populair. Het is mogelijk dat hij in de tweede beslissende ronde komt als de centrumkandidaat het niet haalt. Mélenchon en de kandidaat van de centrumpartijen (Gabriel Attal of Edouard Philippe, dat moet nog uitgemaakt worden) staan nu nog ongeveer op gelijke hoogte . Marine Le Pen (RN) leidt in de opiniepeilingen met meer dan 30%. Haar partij is onlangs opnieuw beschuldigd van antisemitisme met de onthulling van oude uitspraken van Jordan Bardella, de partijvoorzitter die door Le Pen is voorgedragen als toekomstig premier. Bardella slaat hard terug met een aanval op huidig president Emmanuel Macron. Hij krijgt steun uit Israël. De Israëlische minister van Diaspora-aangelegenheden Amichai Chikli, die Bardella heeft uitgenodigd voor een conferentie over antisemitisme in Jeruzalem in 2025, nam het voor hem op . Hij vertelde dat hij Bardella persoonlijk kent en dat ze regelmatig contact hebben. Hij zei dat Bardella zich in Jeruzalem uitsprak “tegen antisemitisme en tegen antizionisme” en zich verzette tegen het besluit van president Emmanuel Macron om een ​​Palestijnse staat te erkennen.

Deze week werd tot slot ook nog bekend dat RN er geen punt van maakt oud-nazi Eric Miné op te nemen in de senaatsfractie. Tot zijn opmerkelijke prestaties, schrijft The Huffington Post,  behoort het runnen van boekhandel L’æncre, waar neonazistische en antisemitische werken werden verkocht. Zoals Le Monde in 2014 schreef, raakte Eric Miné ook betrokken bij FANE, een neonazistische groep uit de jaren zeventig.