I’m marching across Lower Manhattan in the middle of a heatwave with a friendly mob of Luddite gnomes, and there isn’t a phone in sight.

It’s Fourth of July weekend in New York City, and the brutal temperatures haven’t stopped a hundred-or-so people from donning pointy hats and dancing in the streets while chanting anti-Big Tech slogans. “Fuck, fuck, fuck AI,” the Luddite gnomes – people in colorful, pointy homemade hats – chant as we march, urging the confused spectators recording us to put away their pocket rectangles and join us in our sweaty, phone-less revelry. The gnomes are headed West, towards Washington Square Park, where they plan to carry out a public show trial for OpenAI and its CEO, Sam Altman. It’s the fourth iteration of a theatrical protest event they call “S.H.I.T.P.H.O.N.E,” which stands for “Scathing Hatred of Information Technology and the Passionate Hemorrhaging of Our Neo-liberal Experience.”

This time, the protest isn’t a one-off. It’s part of the “Summer of Ludd,” a week-long festival of free public events organized and advertised entirely off of tech platforms and social media. The Summer of Ludd doesn’t have a website, but you can call a phone number to get a run-down of the events happening each day around the city. The schedule includes everything from an “offline rizz” workshop designed to help you ditch dating apps, a phone-free rave called “Let’s Get Off Together,” internet piracy 101 skill-shares, and an outdoor play that retells the story of the original Luddites. I found out about the Summer of Ludd from a local event mailing list called NYC Off Tech, but other folks I met throughout the week learned about it from posters wheat-pasted around their neighborhoods, paper event guides distributed to bookstores and coffee shops, or just word-of-mouth from friends.

Basically, the whole thing is an experiment designed to prove a single point: You don’t need social media and extractive tech platforms to meet people and have fun.

“Google knows next to nothing / My mom knows everything!” the gnomes chant as they hand out gnome hats to random bystanders and implore them to put away their phones. The hats, I’m told, are a reference to a Dutch anarchist group from the 1970s known for their impish culture-jamming and absurd carnival humor. It’s also “just kinda silly,” one of the organizer gnomes explains to me.

At the front of the march, two gnomes carry a giant cardboard smartphone labeled “ChatGPT,” which lists off the various well-documented social ills caused by chatbot tools. “Even if it gives us rabies / we will free the iPad babies,” the gnomes continue chanting as they set the smartphone effigy down on a grassy knoll, next to a soapbox that will be used as a witness stand. The crowd is all-ages, but skews heavily Gen-Z — consistent with recent polls showing that young people have become some of Big Tech’s fiercest critics.

One by one, witnesses take the stand to accuse Altman of numerous crimes perpetrated by OpenAI — from training models on artists’ work, to inducing AI psychosis, to accelerating the climate crisis with polluting and power-hungry AI datacenters. “I used AI to write one of my essays and got in trouble. Now I’m starting a war on AI,” one young person says from atop the soapbox, receiving cheers of approval. “These companies want you to think that you’re dumb, but that is a lie. Everyone here is smart. Everyone here is creative,” says another witness, describing how tech companies design AI tools and social media apps to make people dependent on them — making them feel helpless, alienated, and addicted to the endless scroll. The crowd roars its unanimous verdict in unison (“GUILTY!”) and everyone begins joyfully stomping on the giant cardboard GPT phone. Leading them is a gnome “executioner” holding a hammer that bears the phrase “Enoch Made Them / Enoch Shall Break Them” — an homage to the original 19^th Century Luddites, who named the hammers they famously used to smash factory machines after the guy who made both the machines and the hammers.

It’s tempting to compare the spectacle to something from the days of Occupy Wall Street. But what sets the Summer of Ludd apart from what one might expect of a Luddite protest is its lack of cynicism and an overwhelming abundance of raw, anarchic joy. Far from the distorted caricature of Luddites as curmudgeonly, puritanical tsk-tsk’ers, the new Luddites attract people to their movement through playfulness and participation. Instead of shaming others for too much screen time, they use public events to make their points for them, demonstrating organically and in real-time that the “indispensable” tech we’ve organized our lives around is not so indispensable after all.

I first met the Luddites a week earlier in Tompkins Square Park, for a press conference hosted by their official spokesperson: a puppet made of garbage.

I joined a small group of journalists sitting in plastic chairs and directing questions at the puppet, who is named Gowanus, after the famously putrid Brooklyn canal where the parts of its patchwork body were found. Gowanus is the Luddites’ “media spokespuppet,” a stand-in created to maintain the organizers’ anonymity while interfacing with digital media platforms and their operatives—including me.

As one might imagine, the Luddites are very averse to any kind of social media. Smartphones are verboten, and they ask every journalist present to sign a “Terms of Service” agreement on a comically long brown paper scroll, which states that nothing we capture may be used to make “short-form video content” like TikToks or Instagram Reels. In keeping with the spirit of the event, I kept my phone stowed away and used nothing but my Hobonichi notebook, a pen, and a small voice memo recorder to do my reporting for this article.

“We are interested in building alternative social infrastructure that allows us to be no longer reliant on Big Tech,” Gowanus told the group of journalists as they dutifully scribbled notes. “All our events are free, and defy any sort of transactionalism or consumption. We’re trying to dispel that transactional element and get people to participate and create the events themselves. That is what the Summer of Ludd is all about.”

On my train ride home, I pondered the irony of being a journalist covering an event series designed to resist digital capture and consumption. When I reached my subway stop, I noticed an ad for the second-hand online marketplace Backmarket, showing a pink Nintendo Game Boy with the text “AB > AI.” Someone drew a heart next to it in black sharpie marker—an anonymous mark of approval that felt like the opposite of the subway ads for the “Friend” AI device that were widely and virally defaced last year.

Almost reflexively, I took a picture of the ad with my phone and posted it to BlueSky with the caption: “Hatred of AI now reaching the level of cultural consensus that becomes attractive to advertisers.” I woke up the next morning to thousands and thousands of interactions, many from people delighted to see their anti-AI sentiment vaguely reflected in a subway ad for overpriced second-hand goods. This made me think about the classic political trap, where capitalists co-opt social movements by channeling their radical potential into harmless forms of aesthetic consumption and feckless identity politics. 

How can the neo-Luddites resist these inevitable attempts at co-optation? Can Luddism generate mass-appeal beyond Y2K aesthetic Tiktok trends, where Gen-Z’ers marvel at flip phones, iPods, and other retro tech as a kind of performative false-nostalgia? And how do you build a successful movement while eschewing the most common (albeit flawed) tools of mass-communication?

The Digital Packrat Manifesto

DRM and big tech’s war on ownership has led me to make my own media libraries, and you should too.

Members of the Luddite Renaissance—as the loose-knit, anonymous collective that organized the Summer of Ludd refer to themselves—attempt to answer these questions in “The Event is the Medium,” a zine manifesto referencing the famous Marshall McLuhan quote which, naturally, is only available in physical paper format (The Luddites humbly request that none of their work be uploaded to social media). The central idea is utilizing public space to run events that get people to experience—and directly participate in—what Luddism has to offer in 2026, instead of just yelling at people on a street corner.

What should these Events entail? This is where the Luddites become intentionally vague—not for lack of answers, but as a defense mechanism designed to make the Event unpredictable and unmonetizable. If social media’s role is to consume and metabolize human existence into an endless scroll of bite-sized, short-form video content, then the Event’s purpose is to bring people together in ways that defy categorization and documentation. Like the “Happenings” of 1960s performance artist Allan Kaprow, they can be anything and everything—as long as they are free, participatory, and never, ever boring.

“The Event may seem nebulous and surreal to you; this is on purpose,” the Luddites write in their zine manifesto. “DIY shows, teach-ins, art fairs, all come with a preconceived notion of what will happen. This causes people to act in a ritualized or transactional way. Any way that you can break through the monotony of ‘coolness’ to facilitate earnestness and urgency is paramount.”

In other words: If the event is the medium, the message is that being a Luddite is fun again.

I returned to Tompkins Square several times over the next week. Throughout the Summer of Ludd festivities, the Luddites had transformed the formerly-bohemian Lower East Side hangout into a kind of town square. They camped out at the park each day, providing free food, zines, and plenty of ways to plug in to the various happenings throughout the city. Basically, if you wanted to find out what the Luddites are all about, you had to meet them here, in person.

Somewhere in the large crowd that had gathered for the gnome protest, I ran into Motherboard founder and fellow low-tech appreciator Alex Pasternak, along with “extremely online” journalist Taylor Lorenz, who recently told WIRED that her screen time averages 17 hours a day. Also present was Reverend Billy, leader of the Church of Stop Shopping, whose corporate exorcisms and culture-jamming theatrics have been a staple of NYC protests since the 90s.

“Chronically online culture has become something we’re attached to, even as activists,” Bucky, one of the Luddite organizers, told a crowd of gnomes in the park, just prior to the million-gnome march. “Our consumer habits are tracked, analyzed, and sold back to us. Every time we seek fun in our little light-boxes, we feed a beast which surveils us, which exploits our time and our imagination, and which lines the pockets of big psycho assholes like Elon Musk, Peter Thiel, Mark Zuckerberg, Marc Andreesson, and Tim Cook.”

“I want my attention back!” someone shouts in response. The crowd cheers in agreement.

Bucky mentions the 2012 Arab Spring uprisings as a pivotal example of how Silicon Valley extended this capture to the realm of activism. In the heyday of Twitter, tech companies and most of the Western press pushed a narrative that social media platforms were helping liberate people around the world from oppressive regimes. Thanks to these platforms and their beneficent corporate overlords, the argument went, the techno-utopian dream of the 90s internet would be realized, and dictators would crumble under the power of free information and free markets.

Others like Evgeny Morozov argued that this framing was not only naïve and wrong, but allowed companies like Twitter and Facebook to advance their ambitions and establish themselves as centralized social infrastructure under the guise of do-gooder tech saviorism. At the same time, the ad-powered surveillance networks built by social media enabled governments to crack down on dissidents like never before, paving the way for things like facial recognition, algorithmic manipulation, and discriminatory digital ID laws.

But there was another explanation for the revolutions in Egypt and elsewhere that had little to do with tech.

“The reason hundreds of thousands of people went to Tahrir Square is because a million people lived within ten miles of it. That is public space, and public space is where politics happens,” said Bucky. “Public space is the new social media. Running an event is the new activist infographic on an Instagram story.”

You’re Invited: 404 Media’s Third Anniversary Live Podcast and Party!

We’re celebrating with TWO NIGHTS of good times: A live taping of the podcast, and a party the following night! Paid 404 Media subscribers get free and discounted access. Details below.

With hatred of big tech and AI hitting the mainstream, it makes a lot of sense that something like the Summer of Ludd would emerge in this particular moment. Everywhere I go, there is an overwhelming sense that the Silicon Valley experiment is on its last legs. The companies that once aimed to make good products and postured as democracy-loving and progressive now open ally themselves with fascists, actively enshittify the internet with slop, and force-feed us annoying AI features that nobody wants. In response, the new Luddites seek not to abandon technology entirely, but build new infrastructure that embraces proximity and in-person human relationships, instead of alienation and doom-scrolling.

“This is an activism of the moment,” internet culture theorist and media professor Douglas Rushkoff, who was also present for the Luddite gnome march, told 404 Media. “Even if the whole thing is ending, even if we’ve already lost, we’re gonna go and party. We’re gonna go down having fun. And if we can have a good enough party in face-to-face, non-technological, non-digital interaction, we will seduce the world like Abby Hoffman never could.”

As the person who coined the rise of “viral” media back in the 90s, Rushkoff has been paying attention to tech backlash trends longer than most. His 2016 book “Throwing Rocks at the Google Bus” captures a pivotal moment where public sentiment toward Silicon Valley began to sour, as companies like Google and Facebook disrupted public infrastructure and reshaped the San Francisco Bay Area in their image.

Over the next decade, the tech companies did away with their vaguely progressive, ‘Don’t Be Evil’ public image, and young people who came of age in the aftermath increasingly found themselves attracted to tech backlash and the neo-Luddite movement as a reflection of their lived reality.

“The extent of the skinner box that this generation is living in is more extreme. We adapted to it as best we could, but they were born inside of it,” said Rushkoff. “Their hearts and their somatic sensibilities have been intentionally disrupted and stymied since they were born. And so they’re a good case study to show that whatever that part of us is, it will seek expression eventually.”

Bleak job prospects and a visibly collapsing climate further explain why some of the biggest moments of Big Tech backlash in recent months have come from Gen-Z—like the series of viral videos showing graduates booing tech CEOs for praising AI during their commencement speeches. But the Luddites are quick to point out that their movement is multi-generational, and their goals for the Summer of Ludd can’t be realized through the medium of news headlines and viral online attention.

Students Boo Commencement Speaker After She Calls AI the ‘Next Industrial Revolution’

A commencement speaker at the University of Central Florida was booed, with graduating humanities students yelling out, “AI SUCKS!”

So, what am I doing here? Why am I writing this article, attempting to capture the essence of a movement and an event that—by its very nature and stated intention—refuses to be captured? Maybe it’s because journalism is best when it acts as a cultural placeholder, a blurry indication that something happened here, and perhaps will keep happening in the future. It’s also a kind of beacon for others to find—an indication that the “inevitable” future tech companies keep threatening us with is perhaps not so inevitable, and that humans aren’t so hopeless at finding each other and creating new ways to live.

“Part of the concept is: You had to be there,” Rushkoff told me. “It’s like oh, Earth? You had to be there. Life? You had to be there.”

You just had to be there.

Geen ideologisch geëmmer, geen eeuwig gejank over zielige kindjes wereldwijd en geen gast die de kijker continu wil wijsmaken dat híj́ de oplossing voor het wereldraadsel en de wereldproblematiek heeft, maar gewoon DE IDEALE TV-AVOND van Peter Pannekoek, met leuke fragmentjes, blootvoetige onderwerpen, normale gesprekken, Jackass en géén Eus en géén Grietje. Zul je zien dat het nog aardig scoort ook: 400 duizend kijkers terwijl gisteren niemand tv keek is best goed. Zeker als we de opening van vorig jaar met maar 200 duizend kijkers in ogenschouw nemen. En wie Zomergasten wél graag kijkt voor het ideologisch geëmmer, eeuwig gejank over zielige kindjes wereldwijd en een gast die de kijker continu wil wijsmaken dat zíj́ de oplossing heeft voor het wereldraadsel en de wereldproblematiek: u kunt uw hart straks ophalen bij Sigrid Kaag en Nasrah Habiballah.

De Vlaminator is nu eenmaal de Vlaminator

Social

OPINION Sick of relying on proprietary programs and American software giants and hyperclouds? Join the digital sovereignty revolution. It really is the smart thing to do. Honestly, with Donald Trump calling the shots, who knows what he'll do next? Demand that American companies stop providing services to European companies unless Denmark surrenders Greenland? Order Microsoft to disable Windows 11 unless the International Criminal Court is dismantled? Force Anthropic to lock down Claude Fable 5 and Mythos 5 models for international users? Oh, wait. They already did the last one. Wake up, sheeple! You can't trust American tech, and I speak as a US citizen whose ancestors first arrived in the States in the 1770s. Finnish MEP Aura Salla put it well at February's Open Source Policy Summit: "The EU runs on Microsoft. The US could turn us off inside one hour." The same is true for the UK and pretty much every country in the world. If that doesn't scare you, it should. Some people get it. When I was at the United Nations Open Source Week recently, it wasn't just European Union countries beating the drum for digital sovereignty. Speakers from Tanzania, Vietnam, Morocco, and elsewhere argued for greater control over their technology futures. Many of them aren't just talking a good game. They are actually doing something now. Finally! For example, the German state of Mecklenburg-Vorpommern is dumping Microsoft SharePoint for Nextcloud and OpenProject. Bavaria is also moving toward digital sovereignty. Neither state is jumping from Windows to desktop Linux yet, but, hey, baby steps. Ireland was preparing to pull the trigger on a Microsoft procurement potentially worth €1 billion when the government called a halt. Opposition politicians then asked why open source alternatives had never made it onto the shopping list. Ireland's Minister for Public Expenditure, Infrastructure, Public Service Reform and Digitalization, Frankie Feighan, said the agreement for Microsoft software and services had been canceled after "matters of concern were raised by an interested party." At the UN Open Source Week, Ireland's Government CIO, Louise McKeever, said that as far as she was concerned, digital sovereignty is "the ability of a government to maintain control over its digital infrastructure, data, and technologies" in a world of cross‑border data flows, AI, and geopolitical risk – and that makes it "a national security concern" as much as a tech one. Cian O'Callaghan, deputy leader of Ireland's opposition Social Democrats, would agree. He said that, for value-for-money reasons and to avoid US technology dependency, Ireland should at least consider alternatives including "LibreOffice, Linux, Thunderbird, and Open-Xchange." It's not just governments getting into the sovereignty act. Airbus is migrating its most critical applications from AWS to French cloud provider Scaleway. Why? For much the same reason as governments. Scaleway made a competitive commercial offer, and, as Catherine Jestin, Airbus's executive vice president of digital, said: "I need a sovereign cloud because part of the information is extremely sensitive from a national and European perspective. We want to ensure this information remains under European control." Makes sense to me! In the United Kingdom, however, it's a different story. A House of Commons Library briefing published in March put it plainly: "The UK Government does not have an overarching policy on digital sovereignty. It has set out its approach to building 'sovereign capability' in key technologies." The closest thing Britain has is the UK Compute Roadmap. It states that the government wants "sovereign, secure, and sustainable capability," and directs the UK Sovereign AI Unit to treat compute as a priority area. Back in 2025, which is prehistory by AI standards, Labour wanted to pour £2 billion into sovereign AI. Now? Who knows? Stay tuned. I might add that, in AI business terms, £2 billion is less than the American companies throw at AI in a week. Believe it or not, the biggest US tech companies are projected to spend about $700 billion on capex this year – roughly $13.5 billion a week. Yes, I agree. Those are insane numbers. Welcome to the wild, wonderful world of AI bubble spending. Leaving aside the crazy AI numbers, some people in the UK get that digital sovereignty must be a priority. The Open Rights Group has a petition: Demand UK Digital Sovereignty. I suggest you sign. As Trump has shown time and time again, "his" US has no "special relationship" with anyone. Just ask Israel or Canada. If the new PM, Andy Burnham, so much as sneezes at Trump, the President could take offense and apply pressure for the UK to lose its access to American tech resources. To me, there's no longer any question about it. Everyone, including companies and people in the States, must reduce their reliance on American software and services. Linux and open source alternatives that are not beholden to Washington offer the clearest way forward. ®

Steeds meer Nederlanders dromen van uitstappen voor de AOW-leeftijd. Pensioenfondsen laten je fijn rekenen met bruto bedragen. Wat er niet bij staat: de Belastingdienst wacht met heffingskortingen die verdampen, een pensioenkorting van ongeveer 7 procent per jaar en een RVU-heffing die in 2028 richting 65 procent gaat. Eerder stoppen is vooral een fiscaal rekensommetje — en de fiscus rekent mee

Eerder stoppen klinkt als vrijheid. Maar reken je niet rijk. Wie zijn pensioen naar voren haalt, ontdekt dat "netto" en "bruto" plotseling twee heel verschillende werelden zijn — en dat de folder van het pensioenfonds de kleinste van de twee liet zien.

De actuariële korting van 7 procent per jaar

Vervroegd pensioen is geen cadeau van je pensioenfonds. Het is een lening van jezelf, aan jezelf, tegen ongunstige voorwaarden. Als vuistregel kost elk jaar dat je je pensioen naar voren haalt ongeveer 7 procent van je levenslange uitkering. Drie jaar eerder stoppen betekent dus grofweg een vijfde minder pensioen — voor de rest van je leven.

Die korting heet actuariële herrekening en klinkt neutraal, maar hij is dat niet. Je pensioenfonds gaat er simpelweg vanuit dat je langer uitgekeerd krijgt en verdeelt dezelfde pot over meer jaren. Wie op zijn 64ste stopt en 90 wordt, financiert die extra jaren zelf.

De RVU-heffing loopt op naar 65 procent

Voor werknemers die met de werkgever afspreken om eerder te stoppen — de zogeheten Regeling Vervroegde Uittreding — geldt sinds 1 januari 2026 een structurele drempelvrijstelling. Klinkt goed, tot je de kleine lettertjes leest.

• Je mag maximaal drie jaar vóór je AOW-leeftijd stoppen met vrijgestelde uitkering.
• Het vrijgestelde bedrag is € 2.357 bruto per maand (2026), plus € 300 extra voor lage inkomens.
• Alles daarboven of daarbuiten valt onder de RVU-heffing van 57,7 procent in 2026 — oplopend naar 64 procent in 2027 en 65 procent in 2028.

Wie vier jaar voor zijn AOW wil stoppen, of € 3.500 bruto per maand meekrijgt, ziet dus meer dan de helft van dat extra deel naar de fiscus verdwijnen. Formeel betaalt de werkgever die heffing, maar reken maar dat die hem verrekent in wat hij overhoudt voor jouw vertrekregeling.

De heffingskortingen verdampen sneller dan je denkt

Zolang je werkt, krijg je arbeidskorting — in 2026 een aftrekpost die bij een modaal inkomen zomaar richting de 5.500 euro per jaar loopt. Stop je met werken, dan verdwijnt die korting per direct. Ook de inkomensafhankelijke combinatiekorting vervalt als je geen arbeidsinkomen meer hebt.

Het gevolg: je bruto pensioen mag dan lager zijn dan je bruto salaris, netto is het verschil vaak fors groter dan je verwacht. Twee mensen met hetzelfde bruto-inkomen kunnen honderden euro's per maand verschillen, puur omdat de één werkt en de ander stopt.

En de AOW-korting waar iedereen op wacht? Die komt pas op je AOW-leeftijd. Wie eerder stopt, betaalt in de tussenperiode nog gewoon het volle premietarief van bijna 36 procent in de eerste schijf.

Toeslagen en de tweede schijf: een dubbele val

De schijfgrenzen worden in 2026 bewust niet volledig aangepast aan de inflatie, om de btw-verlaging op cultuur en sport te financieren. De tweede schijf begint bij € 78.426. Wie meerdere pensioenen tegelijk laat uitkeren — ouderdomspensioen, een lijfrente, misschien een klein tweede pensioen — belandt sneller dan verwacht in die hogere schijf.

Erger nog: elk pensioenfonds houdt loonheffing in alsof jij daar je enige inkomen hebt. De optelsom komt pas op je aanslag boven water, meestal als een naheffing. Wijzer in Geldzaken waarschuwt er niet voor niets al jaren voor.

Daarbovenop kunnen zorgtoeslag en huurtoeslag verdwijnen zodra je pensioen wordt uitgekeerd. Wie tijdelijk een groter deel opneemt om het "AOW-gat" te overbruggen, verliest die toeslagen soms voor een heel jaar — ook als hij daarna weer onder de grens duikt.

En dan komt in 2029 het bedrag ineens

Vanaf 1 januari 2029 mag je bij pensionering maximaal 10 procent van je pensioenkapitaal ineens opnemen. Perfect voor die verbouwing of camper, denk je. Tot je beseft dat dat bedrag in één klap bij je jaarinkomen wordt opgeteld en dus vrijwel zeker in de hoogste schijf valt. Van een opname van 40.000 euro houd je dan al snel minder dan 22.000 over.

Wat betekent dit voor je rekenmodel?

Wie serieus overweegt eerder te stoppen, kan niet volstaan met "ik heb genoeg gespaard". De drie kernvragen zijn:

• Blijf je binnen de driejaarsgrens en het RVU-drempelbedrag, of ga je 57 tot 65 procent extra heffing betalen?
• Reken je met de actuariële korting van circa 7 procent per jaar op je levenslange pensioen?
• Weet je hoeveel heffingskorting je kwijtraakt en welke toeslagen wegvallen zodra je stopt?

Het Nibud raadt niet voor niets aan om met je pensioenfonds én de Belastingdienst te schakelen voordat je je ontslagbrief tekent. De folder is bruto. Het leven is netto.

De vrijheid van eerder stoppen is echt — alleen kost hij niet één keer geld, maar drie keer: bij het pensioenfonds, bij de fiscus en bij de Belastingdienst/Toeslagen. En van die drie stuurt alleen de eerste je een vriendelijke brief.

NEW DELHI (ANP/RTR) - De Indiase politie heeft een agent geschorst die een AK-47-geweer afvuurde tijdens demonstraties. Daarvan waren beelden op internet verschenen.

In een filmpje is te zien dat de politieman richting een groep betogers rent in Siwan. Hij lijkt daarbij in de lucht te schieten, waarbij voor zover bekend niemand gewond raakte. Het voorval kreeg landelijk aandacht en de oppositie eiste maatregelen.

Een hoge politiefunctionaris erkent dat het is misgegaan en noemt het gebruik van het wapen niet te rechtvaardigen. "Hij heeft het verkeerd gebruikt, omdat het om studenten ging. Dat was nergens voor nodig. Daarom is hij geschorst."

De politie wordt al langer achtervolgd door beschuldigingen van overmatig gebruik van geweld tijdens recente jongerenprotesten. Die volgden op het lekken van een toelatingsexamen. Na wekenlange onrust nam afgelopen weekend de minister van Onderwijs ontslag.

AMSTERDAM (ANP) - De politie heeft op 18 mei in Amsterdam een 74-jarige man aangehouden op verdenking van ontucht met twee minderjarige meisjes en het bezit van kinderpornografisch materiaal. Het Openbaar Ministerie bevestigt een bericht hierover van De Telegraaf. Volgens de krant gaat het om Hans V., die eerder veroordeeld werd voor kindermisbruik.

V. verbleef een tijd in Kenia. Hij richtte er weeshuizen op en werd er eind 2018 opgepakt op verdenking van misbruik van minderjarige meisjes. Justitie bevestigt maandag niet dat het gaat om V.

De aangehouden man zit nog vast. Op 24 augustus is een eerste inleidende zitting in zijn strafzaak in de rechtbank in Den Bosch.

Vrouwen konden geen narcist zijn — dat dachten psychologen decennialang. Nieuw onderzoek en de klinische praktijk laten iets anders zien: narcisme bij vrouwen bestaat wel degelijk, maar het blijft vaak onder de radar. Verborgen achter zorgzaamheid, perfectionisme en een keurig imago. Dit zijn de signalen bij een partner, moeder, bazin of vriendin.

Wie aan een narcist denkt, ziet meestal een man voor zich. Iemand die zichzelf luidruchtig op de borst klopt, anderen vertrapt en over lijken gaat. Dat beeld klopt — maar het is onvolledig. In diagnostische handboeken en onderzoek is jarenlang vooral naar mannen gekeken, waardoor de vrouwelijke variant grotendeels onzichtbaar bleef. Vergelijk het met autisme en ADHD, die bij vrouwen ook systematisch later of anders worden herkend.

De grootste meta-analyse tot nu toe — 355 studies bij ruim 470.000 mensen — bevestigt dat mannen gemiddeld iets narcistischer scoren dan vrouwen, maar dat verschil is klein en zit vooral in de opvallende, grandioze variant. Op kwetsbaar of verborgen narcisme scoren mannen en vrouwen nagenoeg gelijk. Juist die verborgen variant is de vorm die relaties, gezinnen en werkvloeren jarenlang stilletjes kan verzieken.

Twee smaken: openlijk en verborgen

Psychologen maken grofweg onderscheid tussen twee vormen:

• Grandioos of openlijk narcisme — de bekende variant. Groots, dominant, hongerig naar bewondering, weinig schaamte. Deze vorm valt snel op. Bij mannen komt dit type vaker voor.
• Kwetsbaar of verborgen narcisme — introverter, gevoeliger voor kritiek, vermomd als bescheidenheid of slachtofferschap. Onder de oppervlakte zit hetzelfde patroon: het gevoel bijzonder te zijn, weinig echte empathie, en anderen inzetten om de eigen leegte te vullen. Bij vrouwen komt deze vorm relatief vaker naar voren.

Belangrijk onderscheid: iemand kan narcistisch gedrag vertonen zonder een narcistische persoonlijkheidsstoornis te hebben. Bij gedrag is er nog ruimte voor spijt, empathie en verandering. Bij de stoornis — zoals beschreven in de DSM-5-TR — is er sprake van een hardnekkig patroon van grootheidsgevoelens, buitensporige behoefte aan bewondering en een gebrek aan empathie dat door alle levensgebieden loopt.

Waarom vrouwen langer onder de radar blijven

Vrouwelijke narcisten hebben één krachtige buffer die mannen minder inzetten: het imago van de goede vrouw, moeder of vriendin. Zij weten dat sociale afkeuring hen harder raakt en dat hun identiteit in de buitenwereld vaak wordt afgemeten aan zorg, warmte en betrouwbaarheid. Dus houden ze de schone schijn op — vaak jarenlang, vaak overtuigend.

Onderzoekers zien daarnaast dat narcistische vrouwen agressie zelden fysiek of frontaal uiten. Ze kiezen indirecte wegen: roddelen, iemand uitsluiten, iemand systematisch klein maken, kinderen of collega’s tegen elkaar opzetten. Die vormen van "relationele agressie" doen niet minder pijn — ze zijn alleen moeilijker aan te wijzen.

Zeven signalen van verborgen narcisme

Één opmerking of eigenschap maakt nog geen narcist. Kijk naar het patroon, niet naar het incident.

1. De buitenwereld ziet iemand anders dan jij. Voor collega’s, familie of Instagram-volgers is ze warm, gul en gezellig. Thuis of achter de schermen krijg jij een andere versie.
2. Subtiele kleinerende opmerkingen. "Dat heb je weer goed gedaan, hè." Buitenstaanders horen het niet, jij voelt precies wat er bedoeld wordt.
3. Controle vermomd als zorg. Waar je bent, met wie je praat, hoe je je kleedt — het lijkt bezorgdheid, maar er is één juiste manier: die van haar.
4. Regels gelden voor jou, niet voor haar. Zij mag een leugentje, een flirt of een uitzondering. Jij niet.
5. Emotionele leegzuiging. Jij geeft aandacht, geruststelling en excuses. Terug krijg je vooral verwijten, koelte of stilte.
6. Slachtofferrol. Ook wanneer zij pijn heeft veroorzaakt, is zij uiteindelijk degene die het zwaarst getroffen is.
7. Geen enkele echte, gelijkwaardige vriendschap. Wel veel kennissen, veel bewonderaars — geen beste vriendin die haar tegenspreekt.

Hoe herken je haar in verschillende rollen

Waarom juist jij haar aantrekt

Verborgen narcisten kiezen hun mensen zorgvuldig. Ze zoeken partners, vriendinnen en collega’s die veel empathie hebben, moeilijk grenzen stellen en snel verantwoordelijkheid nemen voor de gemoedstoestand van een ander. Ook mensen met een lage eigenwaarde zijn kwetsbaar: die accepteren de kleineringen als iets wat ze verdienen. Sterke, empathische mensen zijn interessante prooien juist omdát ze sterk zijn — zij dienen als leverancier van bewondering en steun die de narcist zelf niet kan opbrengen.

Wat helpt — en wat niet

• Stop met bewijs zoeken. Je hebt geen rechtszaak nodig. Als een patroon je maandenlang uitput, is dat op zichzelf al signaal.
• Documenteer voor jezelf. Kort een paar voorvallen opschrijven helpt tegen de mist die gaslighting achterlaat.
• Zoek een derde blik. Een therapeut, huisarts of vertrouwenspersoon buiten haar invloedssfeer. Bij de eigen huisarts, GGZ of een gespecialiseerd traumatherapeut in Amsterdam kun je terecht.
• Verwacht geen inzicht van haar. Bij een echte persoonlijkheidsstoornis is er zelden spijt of duurzame verandering. Bij louter narcistisch gedrag kan therapie iets opleveren — maar dat begint met haar erkenning, niet met jouw geduld.
• Grenzen zijn geen straf. Ze zijn de enige taal die werkt. Grijp niet naar uitleg, maar naar handelen: minder contact, andere afspraken, in het uiterste geval breken.

AMSTERDAM (ANP) - Prins Bernhard van Oranje verkoopt al zijn zakelijke belangen, onder meer die in circuit Zandvoort en vastgoed. De belangen worden verkocht aan zijn zakenpartners Menno de Jong en Coen Groeneveld. Dat meldt een woordvoerder van prins Bernhard in een verklaring.

Ook zijn belangen in het Media Park in Hilversum en het IT-bedrijf Levi9 worden verkocht aan de zakenpartners. Financiële details over de verkoop werden niet gemeld. Met deze overdracht bezit prins Bernhard geen investeringen in particulier en commercieel vastgoed meer.

• Italian politicians had raised concern over appointment

• Former player says he has never expressed views on war

Andrea Pirlo has confirmed he is no longer in line to coach Italy, with his sponsorship deal with a Russian betting firm believed to behind the development.

Several Italian politicians have raised concerns about Pirlo’s role as an ambassador for Fonbet, saying the national team coach should not have conflicting views on Italy’s support for Ukraine in the war with Russia.

Continue reading...

A high-quality pirated version of the summer’s hit movie was leaked on Elon Musk’s X platform and viewed more than 3m times before being removed

A leaked copy of The Odyssey has been taken down from Elon Musk’s X platform but only after a post flagging it gained millions of views.

A high-quality pirated version of the film went viral at the weekend after an account linked to it saying “Someone uploaded ‘The Odyssey’ full movie on X. Can you believe it?”. The post flagging the film was viewed more than 3m times before the account hosting the apparently leaked film was suspended by X.

Continue reading...

The young leaders are eloquent and organised – and now they know what victory looks like. That could be a huge headache for Narendra Modi

The rebellion in India of the young, led by the Cockroach Janta party (CJP), unfolded against a backdrop of large, abstract, geometrical structures – arcs, planes, hemispheres – that together make up an observatory called Jantar Mantar, built in the early 18th century to refine almanacs and tell time. Jantar Mantar has been a byword for political protest for decades: it marks the space that the Delhi police assigns to the politically disgruntled so they can vent in a contained way. But it had never before hosted a political insurgency that started from scratch and forced the Indian state to back down in less than eight weeks.

When its founder, Abhijeet Dipke, brought the CJP to Jantar Mantar, it was a social media hashtag with 20 million followers. While he was studying in Boston, Dipke took the remarks of chief justice Surya Kant, who is accused of referring to the swathes of unemployed young people and activists as “parasites” and “cockroaches”, and turned them into a here-we-come meme. When he brought the CJP home to Delhi on 6 June to make it real, people were intrigued. Given the mostly dismal fate of civil society movements during prime minister Narendra Modi’s time in office, no one anticipated the David and Goliath contest that came to a head last Saturday.

Continue reading...

Een koerssprong van 472 procent: zelfs de grootste beursgang ooit, die van het Amerikaanse SpaceX, kon er niet aan tippen. Maar het Chinese chipbedrijf CXMT deed het maandag op de beurs van Shanghai bij het debuut.

Ondanks het verzoek van Janine Abbring meer stiltes te laten vallen bleef Peter Pannekoek in ‘Zomergasten’ drie uur lang wiebelen en wild gebaren.

De grote Franse bosbrand in het departement Gironde, rond Bordeaux, is in de nacht van zondag op maandag stabiel gebleven.

Remeslo previously spent a month at a psychiatric hospital in St. Petersburg between March and April after he publicly denounced President Vladimir Putin for mishandling the full-scale invasion of Ukraine.

wing of kaz has added a photo to the pool:

熊本県宇土市、長部田海床路 / Nagabeta Seabed Road, Uto City, Kumamoto Prefecture

jspeter9191 has added a photo to the pool:

Today(27/07/26) evening at Tallawong Metro stations, Sunset, Sydney, Australia.
God loves you.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo: