Thomas Hawk posted a photo:
Vijf jaar na het hoogtepunt van de Free Britney-beweging oogt het leven van Britney Spears minder bevrijd dan haar fans destijds hadden gehoopt. De juridische ketenen zijn verdwenen, maar de onrust rond de zangeres is gebleven.
De Free Britney-beweging ontstond als fanprotest tegen de conservatorship die sinds 2008 vrijwel alle aspecten van Spears’ leven en financiën onder curatele plaatste. In november 2021 zette rechter Brenda Penny in Los Angeles na dertien jaar definitief een punt achter die regeling, waarmee Spears formeel de controle over haar leven en vermogen terugkreeg. Voor veel supporters gold dat moment als het symbolische eindpunt van een langdurige strijd tegen een in hun ogen paternalistisch en misbruikt juridisch instrument.
Sinds het einde van de conservatorship kent Spears’ leven een grillig openbaar vervolg, zichtbaar in haar soms verontrustende posts en publieke optredens, die geregeld zorgen oproepen bij vrienden en fans. Amerikaanse media berichten de afgelopen jaren herhaaldelijk over incidenten, emotionele uitbarstingen en zorgwekkende nachtelijke uitstapjes, waarbij bronnen in haar omgeving spreken van “alarmerend gedrag”. Ook in juridische zin werkte het verleden nog lang na: pas in 2024 werd een langlopend geschil met haar vader en voormalige bewindvoerders geschikt, waarmee Spears definitief verlost werd van nieuwe rechtszaken over de curateleperiode.
In haar memoires omschrijft Spears de conservatorship als een traumatische ervaring met gedwongen opnames, medicatie en een vrijwel totale controle over haar dagelijks leven. Tegelijkertijd stellen kritische commentatoren nu de ongemakkelijke vraag of het enkel opheffen van juridische dwang voldoende is voor iemand met een lange geschiedenis van psychische druk, verslavingsproblemen en extreme media-aandacht. Waar de Free Britney-beweging ooit symbool stond voor digitale emancipatie, laat de huidige situatie vooral zien hoe dun de grens kan zijn tussen noodzakelijke bescherming en betuttelende ontneming van autonomie.
Vijf jaar na het hoogtepunt van de Free Britney-beweging oogt het leven van Britney Spears minder bevrijd dan haar fans destijds hadden gehoopt. De juridische ketenen zijn verdwenen, maar de onrust rond de zangeres is gebleven.
De Free Britney-beweging ontstond als fanprotest tegen de conservatorship die sinds 2008 vrijwel alle aspecten van Spears’ leven en financiën onder curatele plaatste. In november 2021 zette rechter Brenda Penny in Los Angeles na dertien jaar definitief een punt achter die regeling, waarmee Spears formeel de controle over haar leven en vermogen terugkreeg. Voor veel supporters gold dat moment als het symbolische eindpunt van een langdurige strijd tegen een in hun ogen paternalistisch en misbruikt juridisch instrument.
Sinds het einde van de conservatorship kent Spears’ leven een grillig openbaar vervolg, zichtbaar in haar soms verontrustende posts en publieke optredens, die geregeld zorgen oproepen bij vrienden en fans. Amerikaanse media berichten de afgelopen jaren herhaaldelijk over incidenten, emotionele uitbarstingen en zorgwekkende nachtelijke uitstapjes, waarbij bronnen in haar omgeving spreken van “alarmerend gedrag”. Ook in juridische zin werkte het verleden nog lang na: pas in 2024 werd een langlopend geschil met haar vader en voormalige bewindvoerders geschikt, waarmee Spears definitief verlost werd van nieuwe rechtszaken over de curateleperiode.
In haar memoires omschrijft Spears de conservatorship als een traumatische ervaring met gedwongen opnames, medicatie en een vrijwel totale controle over haar dagelijks leven. Tegelijkertijd stellen kritische commentatoren nu de ongemakkelijke vraag of het enkel opheffen van juridische dwang voldoende is voor iemand met een lange geschiedenis van psychische druk, verslavingsproblemen en extreme media-aandacht. Waar de Free Britney-beweging ooit symbool stond voor digitale emancipatie, laat de huidige situatie vooral zien hoe dun de grens kan zijn tussen noodzakelijke bescherming en betuttelende ontneming van autonomie.
Een 41-jarige Nederlandse toeriste uit Schagen is tijdens een soloreis in Colombia om het leven gekomen, vermoedelijk door een misdrijf. De vrouw, door media en familie geïdentificeerd als Marlies Genz, verdween op 25 mei nadat ze haar boutiquehostel in het populaire koffiedorp Salento verliet voor een wandeling naar een koffieplantage. Een week later werd haar lichaam gevonden in een klein meer in de landelijke omgeving Palestina, in dezelfde regio.
Aanvankelijk leek sprake van een tragisch ongeluk, maar een autopsie wees op sporen van geweld, waarna de Colombiaanse politie een moordonderzoek startte. Politiecommandant kolonel Carlos Mario Bustamante verklaarde tegenover lokale media dat “de belangrijkste hypothese is dat de vrouw fysiek is mishandeld en dat dit haar dood heeft veroorzaakt”. De autoriteiten proberen met behulp van getuigen haar laatste uren te reconstrueren en hebben een beloning van omgerekend enkele duizenden euro’s uitgeloofd voor tips.
De familie van Marlies spreekt in een verklaring van een “onvoorstelbaar verlies” na een reis waar zij “tot in de kleinste details” naar had uitgekeken. Zij vragen rust en wijzen erop dat zij, net als het publiek, moeten wachten op de definitieve uitkomsten van het forensisch onderzoek in Colombia. Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken biedt consulaire steun; in het reisadvies voor Colombia wordt al langer gewaarschuwd dat toeristen zelden doelwit zijn maar wel slachtoffer kunnen worden van geweld en criminaliteit.
Elektrisch rijden werd jarenlang verkocht als hét betaalbare en duurzame alternatief voor de benzine- en dieselauto. Subsidies, vrijstellingen en lage gebruikskosten moesten de overstap aantrekkelijk maken. In 2026 draait de wind langzaam: fiscale voordelen worden afgebouwd, sommige kosten stijgen en de vraag rijst of elektrisch rijden nog wel voor iedereen betaalbaar is.
De tijd van royale aanschafsubsidies op nieuwe elektrische auto’s loopt in veel Europese landen ten einde. Nationale overheden bouwen regelingen versneld af of versoberen ze om de kosten voor de schatkist te drukken en omdat EV’s inmiddels geen nicheproduct meer zijn.
Voor de consument betekent dat: minder korting aan de voorkant. Waar je een paar jaar geleden nog een forse subsidie kon krijgen op een nieuwe EV, moet je nu steeds vaker de volledige catalogusprijs zelf ophoesten. Tweedehands subsidies blijven soms wat langer bestaan, maar ook daar zie je dat budgetten sneller op zijn en voorwaarden strenger worden.
Batterijen blijven het duurste onderdeel van de elektrische auto. De prijzen van kritieke grondstoffen als lithium, nikkel en kobalt zijn volatiel en fabrikanten proberen die kosten door te berekenen. Tegelijk investeren ze in nieuwe batterijtypes en software, wat de ontwikkeling duurder maakt.
Gevolg: veel nieuwe modellen worden rijker uitgerust, maar daarmee ook duurder in de basis. De écht goedkope elektrische stadsauto blijft schaars. Het instapsegment verschuift langzaam omhoog, waardoor een nieuwe EV voor een doorsnee huishouden financieel minder makkelijk binnen bereik komt.
De fiscale vrijstellingen voor elektrische auto’s – denk aan (gedeeltelijke) vrijstelling van motorrijtuigenbelasting of lagere bijtelling voor zakelijke rijders – worden in veel landen stap voor stap afgebouwd. De redenering van overheden is simpel: als iedereen elektrisch gaat rijden, kunnen ze het zich niet veroorloven om die grote groep structureel te blijven ontzien.
Dat zie je terug in:
Per saldo wordt het doorsnee kostenplaatje van een EV minder gunstig ten opzichte van een efficiënt benzinemodel.
Jarenlang was “laden is veel goedkoper dan tanken” een van de belangrijkste argumenten voor elektrisch rijden. Met sterk schommelende energieprijzen en hogere belastingen op elektriciteit wordt dat verhaal genuanceerder.
Er zijn een paar belangrijke ontwikkelingen:
De EV-rijder die geen tijd of zin heeft om te optimaliseren, merkt dat de gebruikskosten niet meer zo spectaculair laag zijn als de marketing ooit deed vermoeden.
De optelsom van hogere aanschafprijzen, afnemende subsidies, stijgende belastingen en minder vanzelfsprekelijk goedkope stroom zorgt ervoor dat de totale kosten van elektrisch rijden in 2026 hoger uitvallen dan veel mensen verwachten.
Concreet kun je denken aan:
Tegelijk blijft een EV in veel scenario’s nog steeds gunstiger dan een traditionele brandstofauto, vooral als je veel kilometers maakt én toegang hebt tot goedkoop thuisladen. Voor wie weinig rijdt of geen eigen laadplek heeft, wordt de rek echter kleiner.
Ondanks de stijgende kosten zijn er manieren om de financiële schade te beperken. Een paar strategieën die je als consument direct kunt toepassen:
Als je twijfelt of elektrisch rijden in 2026 nog de juiste keuze is voor jou, helpen deze drie vragen:
Wie veel rijdt, thuis kan laden en de auto langer dan vijf jaar wil houden, heeft doorgaans nog steeds een financieel én comfortvoordeel met een EV. Rijd je weinig, woon je in een drukke stad zonder eigen laadplek en ben je gevoelig voor elke beleidswijziging, dan is een kleine, zuinige benzineauto of een mix van deelmobiliteit wellicht rationeler.
Wil je dat ik deze blog nog meer toespitst op Nederland (met concrete verwijzingen naar Nederlandse regelingen en cijfers) of juist breder Europees houd voor jouw publiek?
On our side of the Irish Sea we have made the best of a bad job. But we saw the damage a reckless and reactionary British government could do
To read more from the Brexit Vote: 10 Years On series, click here
For Brexit’s true believers, Ireland will always be the spoke in the wheel that set everything off course, the green tarnish that took the shine off the golden age. Without the vengeful and malicious obstructionism of the Irish, all the promises of freedom and prosperity would have been fulfilled.
To understand how nonsensical this is, it is necessary to go back five years before the referendum of 2016. Back, that is, to the sense of an ending. In May 2011, Queen Elizabeth made a four-day state visit to Ireland. This should not have been remarkable – the heads of state of neighbouring countries visit each other all the time. But no reigning British monarch had set foot in what is now the Republic for almost exactly a century.
Fintan O’Toole is a columnist with the Irish Times and the author of Heroic Failure: Brexit and the politics of pain
Continue reading...Industrial action is biggest escalation yet in months-long dispute with populist government of Andrej Babiš
Thousands of public service media employees in Czechia are holding a 24-hour strike after the government of the billionaire prime minister, Andrej Babiš, pushed ahead with controversial plans to change the way the country’s public broadcasters are funded.
Monday’s industrial action by staff at Czech Television and Czech Radio marks the biggest escalation yet in a months-long confrontation between the broadcasters and Babiš’s populist administration.
Continue reading...A national heatwave plan has been activated to help people stay cool during the Netherlands’ increasingly hot summers
Households in Amsterdam are being urged to hang their curtains outside their windows as health experts recommend simple hacks to moderate the heatwave rolling across the Netherlands, where homes were built for old-fashioned damp and coldish northern European weather.
In a viral social media post last week, Eline Coolen, the heat coordinator at the city’s public health institute, urged sweaty city-dwellers to rig up temporary curtain rails or drape curtains or sheets outside to stop the sun’s rays reaching their large windows.
Continue reading...Tournament could hold up a useful hand mirror to the isolationism and divisiveness of Trump’s joint-host nation
One of the best parts of following football across the world is the way it drags you into special places, local shrines, objects of profound cultural connection. The US, of course, has these holy spaces too.
The queue of pilgrims in Philadelphia on Thursday morning stretched down the sun-blasted steps to the plaza at the bottom. Edging forward, the people in their ritual colours approached the figure at the top, arms outstretched in supplication, in a state of hushed deference. Called finally for his moment of communion, the man at the front of this line straightened his Ronaldinho shirt, clenched his fists above his head for the ceremonial Insta pic and shouted: “Adrian! I did it.”
Continue reading...One of the finest players to grace the game no longer deserves his place in the team and should take it upon himself to stand down to serve their chances
At 41, Cristiano Ronaldo’s problem is not his age. It is that nobody seems willing to tell him to his face what everyone else can see. In Portugal, patience for the legend has run dry.
Ronaldo is not fit to be a Portugal starter any more. What would have sounded like a treasonous statement a few years ago now looks an obvious truth. At least to everyone except the national team manager, Roberto Martínez, and his coaching staff.
Continue reading...The writer made headlines when she accused the world’s wealthiest man of lacking joy, culture, a sense of beauty … Meanwhile, her own life has been an attempt to understand and explain the world. She talks us through her latest book
‘Many people, including myself, spend a lot of time thinking about the past. And if you’re living in the same house you were living in with a spouse, the spouse is all around. Nonetheless, it’s not healthy to live in the past; I think we all know that.” Joyce Carol Oates is speaking to me from a book-lined room – one that makes you finally understand what “den” means – at her home in Princeton, New Jersey. She teaches at Princeton University as well as teaching advanced creative writing at Rutgers, also in New Jersey.
The author turned 88 this month, but she looks little changed from the 1960s, when she came to prominence: weightless like a sprite, focused and serious like a librarian. She has been a prolific writer, with more than 60 novels and many volumes of short stories to her name, earning her five Pulitzer prize nominations and a National Book award, among others, since the start of her career. Blonde, a haunting, fictionalised account of the life of Marilyn Monroe, Them, part of the Wonderland quartet, and Zombie, loosely based on the serial killer Jeffrey Dahmer, are often name-checked as career highs, but her consistency is striking. When she wanted to write mysteries, she did so under the pseudonyms Rosamond Smith and Lauren Kelly. Her works of nonfiction, mainly criticism and memoir, would constitute a career on their own.
Continue reading...Read more of this story at Slashdot.