Amerika kan zich de luxe niet permitteren om Europa te verliezen: economisch, militair én politiek is het continent de onmisbare hefboom onder de macht van Washington. Dat is de centrale waarschuwing in de analyse van The Economist, dat onomwonden stelt: “Without European followership, America ceases to be a leader.”
The Economist fileert de Trump‑lijn die Europa wegzet als een vergrijsd, migratie‑overspoeld mausoleum dat amper verdediging waard is. Juist dat cynisme, zo betoogt het blad, ondermijnt de grondslag van Amerikaanse macht: Europese steun maakt van Amerikaanse voorkeuren de “lijn van het Westen”, en vaak zelfs de wereldwijde norm – van IMF en Wereldbank tot de VN. Verliest Washington die Europese legitimiteitsmachine, dan blijft een supermacht over die vaker wordt bestreden dan gevolgd.
Ook in harde cijfers laat The Economist zien wat er op het spel staat. Europa is een “tweede thuis” voor Amerikaanse bedrijven; Europese consumenten kopen jaarlijks voor zo’n 3,6 biljoen aan goederen en diensten van Amerikaanse firma’s. Tegelijkertijd vormt het continent met zijn dicht netwerk van bases en radarinstallaties de militaire springplank waarmee de VS Rusland afschrikken en invloed uitoefenen in het Midden-Oosten en Afrika. Wie Europa van zich vervreemdt, snijdt dus niet alleen in handelsstromen, maar ook in strategische reikwijdte.
De ironie die The Economist blootlegt, is dat Trumps vijandigheid precies bereikt wat hij zegt te vrezen: een Europa dat versneld werkt aan strategische autonomie. Landen die altijd tot de trouwste Atlantici behoorden, van Polen tot de Nordics, praten nu openlijk over minder afhankelijkheid van Amerikaanse energie, tech en wapens. Als dat proces doorzet, zal Amerika pas merken wat het is kwijtgeraakt – een loyale “tweede viool” die decennialang de melodie van de Amerikaanse macht heeft versterkt.