Op 1 januari 2027 stopt de salderingsregeling, in één klap, zonder afbouw. Voor meer dan drie miljoen huishoudens met zonnepanelen verandert de rekensom fundamenteel.

Zo weinig levert je teruggeleverde stroom straks op

Tot en met 31 december mag je de stroom die je teruglevert aan het net wegstrepen tegen je verbruik, inclusief energiebelasting. Elke teruggeleverde kWh is daardoor het volle stroomtarief waard. Vanaf 1 januari krijg je in plaats daarvan een terugleververgoeding: wettelijk minimaal 50 procent van het kale leveringstarief (het tarief zonder belastingen), zo regelt de Energiewet. Bij een kaal leveringstarief van €0,10 tot €0,13 per kWh komt die ondergrens uit op zo'n €0,05 tot €0,07 per kWh, berekent Mijnenergierapport.nl op basis van de tariefstand van juni 2026.

Elke kWh die je teruglevert was het volle stroomtarief waard. Straks is het 5 tot 7 cent.

Je verbruikt maar 30% zelf

Dat zou niet zo erg zijn als je alle zonnestroom zelf zou gebruiken. Maar een gemiddeld huishouden verbruikt slechts zo'n 30 procent van de opgewekte zonnestroom direct, aldus Milieu Centraal. Uit gebruiksdata van Zonneplan over heel 2025 komt een vergelijkbaar getal: 31 procent. De overige 70 procent gaat het net op, en juist dat deel wordt straks veel minder waard.

Een voorbeeld uit een rekentool van Energievergelijk.nl illustreert het: een huishouden met 12 zonnepanelen wekt 4.200 kWh per jaar op, waarvan 1.400 kWh direct verbruikt en 2.800 kWh teruggeleverd. Die 2.800 kWh leveren na 1 januari nog maar een paar cent per kWh op in plaats van het volle tarief.

Verschuif je verbruik naar de zon

De goedkoopste maatregel kost niets. Draai je wasmachine, vaatwasser en droger overdag, als de panelen draaien. Volgens Milieu Centraal kun je je zelfverbruik zo verhogen van ongeveer 30 naar zo'n 60 procent. Met een thuisbatterij kan dat zelfs stijgen naar 60 tot 70 procent, aldus EnergieKiezer. Elk procentpunt dat verschuift van teruglevering naar eigen verbruik scheelt je het verschil tussen het volle stroomtarief en de lage terugleververgoeding.

De thuisbatterij: populair, maar niet goedkoop

De populariteit groeit explosief. Eind augustus stonden er bijna 71.000 thuisbatterijen geregistreerd bij energieleveren.nl, meldt het Reformatorisch Dagblad. Vorig jaar augustus waren dat er nog maar ruim 16.000. De kosten liggen tussen €5.000 en €10.000 inclusief installatie, met een gemiddelde terugverdientijd van 7 tot 12 jaar. Het RD waarschuwt ook voor malafide verkopers: ga nooit in op telefonische aanbiedingen.

Overweeg een dynamisch contract

Bij een vast contract ligt de terugleververgoeding doorgaans laag en vast. Bij een dynamisch contract krijg je de actuele marktprijs voor je teruggeleverde stroom, vaak zonder vaste terugleverkosten. Zonneplan berekent dat een huishouden met 10 panelen en 3.500 kWh jaarverbruik gemiddeld ruim €170 per jaar bespaart met dynamisch ten opzichte van vast. Over de bredere keuze tussen contractvormen schreven we eerder.

Check nu je meter en je contract

Meet via je slimme meter of de app van je omvormer hoeveel procent van je zonnestroom je zelf verbruikt. Vergelijk energiecontracten niet alleen op leveringstarief, maar op terugleververgoeding én terugleverkosten: de onderlinge verschillen zijn groot. Wie nieuwe panelen laat plaatsen, doet er goed aan een oost-westopstelling te overwegen, die de productie over de hele dag verdeelt en het onbruikbare overschot rond het middaguur verkleint.

De energierekening stijgt sowieso, ook los van je zonnepanelen. Eerder schreven we over simpele ingrepen om de gasrekening deze winter beheersbaar te houden en over het plan van de netbeheerders om 's avonds meer te laten betalen voor stroom. Wie zonnepanelen heeft, kan de stijging deels opvangen, maar dan moet je nu in actie komen.

Bronnen: Reformatorisch Dagblad · Rijksoverheid · Milieu Centraal · Mijnenergierapport.nl · Zonneplan · EnergieKiezer

De hypotheekrente staat op het hoogste niveau van het jaar. Maar wie nu de rente voor twintig jaar vastzet in plaats van vijf, betaalt daar verrassend weinig extra voor. Het verschil tussen beide looptijden is inmiddels bijna gehalveerd.

53 basispunten in plaats van 84

Het gemiddelde verschil tussen twintig en vijf jaar vast met NHG bedraagt dit jaar circa 53 basispunten, tegenover een historisch gemiddelde van ongeveer 84 basispunten , blijkt uit de renteanalyse van 10 september van De Hypotheekshop. Juist tegenover die stijgende hypotheekrente staat een opvallende ontwikkeling: verschillende renteopslagen blijven uitzonderlijk laag. Die compressie maakt langdurige rentezekerheid relatief betaalbaar, juist in een jaar waarin de basisrente richting een record stijgt.

Je betaalt een hogere basisrente, maar opvallend weinig extra voor vijftien jaar meer zekerheid.

Waarom de lange rente achterblijft

De 5- en 10-jaarsrente zijn de afgelopen maanden het sterkst gestegen, schrijft financieel journalist Michiel Pekelharing op ikbenfrits.nl. Die looptijden reageren het hevigst op de inflatieverwachtingen voor de komende jaren. De heel lange rentes van twintig jaar en langer zijn beduidend minder snel meegestegen. Het gevolg: het renteverschil tussen vijf en twintig jaar vast is inmiddels nog maar half zo groot als in het voorjaar.

Tien jaar vast is inmiddels twee jaar op rij de meest gekozen rentevaste periode, aldus De Hypotheekshop. Juist die populairste looptijden zijn het hardst geraakt door de stijging. Hoe uitzonderlijk die week was, beschreven we eerder in Nooit eerder verhoogden ABN AMRO, ING, Rabobank en ASN op dezelfde dag: wat de hypotheekrecordweek betekent voor jouw woonplannen.

Wat het kost in euro's

Over een gelijkblijvende schuld van €100.000 betekent 0,53 procentpunt extra rente €530 per jaar. Bij €300.000 is dat €1.590, omgerekend circa €132 per maand, berekende De Dagelijkse Standaard op basis van de Hypotheekshop-cijfers. Bij een annuïteitenhypotheek van €350.000 met 30 jaar looptijd scheelt een half procentpunt grofweg €100 bruto per maand, aldus Nieuwsvannu.

Had de opslag op het historische niveau van 0,84 procentpunt gelegen, dan zou diezelfde keuze bij €300.000 zo'n €210 per maand kosten. Nu is dat €132. Je bespaart dus pakweg €80 per maand ten opzichte van wat dezelfde extra zekerheid in een doorsnee jaar zou kosten.

Waarom de opslagen zo laag blijven

De beperkte opslagen wijzen erop dat de concurrentie tussen geldverstrekkers stevig blijft, aldus De Hypotheekshop. De economie draait relatief goed en betalingsproblemen bij hypotheken zijn beperkt. Aanbieders hoeven daardoor minder risico in hun tarieven te verwerken. Ook de NHG-opslag is historisch laag: gemiddeld 39 basispunten in 2026, terwijl het historische gemiddelde rond de 55 basispunten ligt. Volgens De Hypotheekshop maakt juist die combinatie 2026 tot een bijzonder rentejaar.

De kanttekening

De 0,53 procentpunt is een gemiddelde over 2026, benadrukt De Hypotheekshop. Het is geen vaste toeslag die elke bank voor iedere klant rekent. De werkelijke offerte kan een ander beeld geven, afhankelijk van je aanbieder, energielabel en schuld-marktwaardeverhouding. Wie wil weten wat concreet te doen, leest verder in Hypotheekrente knalt naar 4,38 procent: dit is wat je nu écht moet doen.

De rente is hoog, dat klopt. Maar het venster waarin twintig jaar zekerheid relatief weinig extra kost, kan sluiten zodra de korte rente weer daalt.

Bronnen: De Hypotheekshop · ikbenfrits.nl · Dagelijkse Standaard · Nieuwsvannu

AMSTERDAM (ANP) - Hyves is na dertien jaar terug als sociaal netwerk. Eigenaar Mediahuis, bekend van kranten als De Telegraaf en De Limburger, denkt dat er in Nederland behoefte is aan een alternatief voor Facebook waarbij bewust niet is gekozen voor verslavende algoritmes en eindeloze scroll.

Dinsdagochtend ging het platform online. Na korte tijd waren er al duizenden aanmeldingen.

Hyves was na de oprichting in 2004 jarenlang zeer populair. In 2010 werd de site voor zo'n 44 miljoen euro overgenomen door de toenmalige Telegraaf Media Groep (TMG). Hyves had toen rond de 10 miljoen gebruikers.

Facebook

Daarna werd het platform al snel overvleugeld door het Amerikaanse Facebook. Hyves stopte in 2013 als sociaal netwerk en ging verder als gamingplatform.

Mediahuis heeft het sociale netwerk nu opnieuw ontwikkeld, samen met partner Apadmi die de app en website heeft gebouwd. Volgens het bedrijf is bewust gekozen voor Europese technische architectuur. De hosting vindt plaats binnen Europa en Hyves deelt volgens Mediahuis geen gebruikersdata met derden.

HANGZHOU (ANP/RTR/BLOOMBERG) - Het Chinese tech- en webwinkelconcern Alibaba heeft een nieuwe AI-chip gelanceerd die de concurrentie moet aangaan met het Amerikaanse Nvidia en de enorme uitbreiding van datacentercapaciteit in de komende jaren moet ondersteunen. De chip werd gepresenteerd tijdens de jaarlijkse conferentie van Alibaba Cloud in de oostelijke stad Hangzhou.

Volgens Alibaba, dat zich steeds meer richt op kunstmatige intelligentie (AI), is de nieuwe chip, de Zhenwu V900-accelerator, de krachtigste AI-chip van China. De chip levert volgens het bedrijf drie keer betere prestaties dan zijn voorganger en kan worden gebruikt voor de training van geavanceerde AI-modellen.

Alibaba is een van de grootste investeerders in AI onder de Chinese bedrijven. Het bedrijf heeft toegezegd meer dan 53 miljard dollar uit te trekken voor de uitbreiding van zijn AI-capaciteiten over een periode van drie jaar. Ook zei topman Eddie Wu dinsdag op de conferentie te streven naar 20 gigawatt aan datacentercapaciteit voor de wereldwijde Alibaba Cloud-diensten tegen 2032.

BONGURI has added a photo to the pool:

夏休み二発目は明知鉄道。野志駅から列車が発車します。
Photo taken Noshi station, Akechi area, Ena city, Gifu pref.

Vanaf 1 januari organiseert de politie geen religieuze bijeenkomsten meer voor buitenstaanders. Geen kerstvieringen, geen Chanoeka en vooral, want daar ging de politieke ophef over, geen iftars meer.

Ik rouw er niet om.

Want laten we vooral niet doen alsof de politie zulke bijeenkomsten organiseerde uit louter warme belangstelling voor andermans geloof en de ‘band met de buurt’. De politie zegt het zelf: contact met religieuze gemeenschappen is ook nuttig om “signalen uit die gemeenschap op te halen”. De minister noemde eerder eveneens het “preventief signalen oppikken” als onderdeel van dit soort professioneel politiewerk. Vertrouwen winnen, contacten opbouwen, informatie krijgen. Ogen en oren in de gemeenschap dus, dus ook een vorm van surveillance.

Daar zit sowieso iets bedenkelijk aan. Zeker wanneer juist islamitische gemeenschappen al jarenlang als veiligheidsrisico worden benaderd, en dit soort evenementen vooral op die groepen worden gericht, want het werkt repressie in de hand. Tien gemeenten kregen dit jaar nog boetes wegens het illegaal verwerken van informatie over islamitische mensen, na jarenlang heimelijk onderzoek naar moslimgemeenschappen. Profilering langs religieuze en daarmee vaak ook etnische lijnen heeft in Nederland bepaald geen theoretisch karakter.

Het ironische is dat juist de anti-islamhoek dit kennelijk niet zag. FVD maakte dit voorjaar een punt van politie-iftars en de azan, en in het verleden noemde Wilders het ’theedrinken’ met extremisten. En dat terwijl je, als je moslims toch voortdurend als potentiële bron van problemen beschouwt, nauwelijks een handiger constructie kunt bedenken dan ze zelf uitnodigen, eten voorschotelen, vertrouwen winnen en ondertussen “signalen ophalen”.

Dus prima dat de politie ermee stopt. Jammer alleen dat het besluit niet voortkomt uit bezinning op die merkwaardige rol van de politie als vriendelijke buurman én informatieverzamelaar. Het komt na politieke ophef die zich weer eens specifiek op islamitische zichtbaarheid richtte.

Zelfs wanneer racistische politiek per ongeluk iets afschaft waar goede redenen voor zijn, blijft de reden waarom behoorlijk beroerd.

As diet trends proliferate on social media, it can be hard to work out which are backed by science and which should be ignored. From paleo to keto, raw food to intermittent fasting, each attracts a tribe of ardent followers. Now Daniel Lieberman, professor of biological sciences at Harvard University, has written a book to try to cut through the noise. In Fed Up, he uses his background as an evolutionary anthropologist to scrutinise the evidence, turning himself into a guinea pig in the process and trying various diets. In this podcast, he tells Ian Sample which one has remained part of his routine

Order Fed Up from the Guardian Bookshop

Support the Guardian: theguardian.com/sciencepod

Continue reading...

Every ethical issue surrounding parents vlogging their kids’ childhoods for money is raised in Joscha Bongard’s debut, but it releases the dysfunctional tension too easily

When teenager Luca (Maja Bons) wants to watch the film of her birth, she finds it on YouTube. Same with the sweet, thoughtful chat her mum gave her about periods when she was nine or 10; it was filmed in the family’s podcast studio. None of life’s special moments go unmonetised in this satire from Germany, a horror story of family dysfunction. It’s a look at the dark side of the family influencer industry, raising just about every possible ethical question about parents vlogging their kids’ childhoods, and it’s impressively disturbing, up to a point.

Sixteen-year-old Luca is the only child of Stella (Bea Brocks) and Chris (Liliom Lewald), social media stars who make viral videos of their perfect-looking family life for their 4 million followers. They live in a beautiful, sterile minimalist home in the countryside, and we often watch them through CCTV cameras fitted in every room. Shrewdly, first time film-maker Joscha Bongard doesn’t portray Stella and Chris as monsters; they love their daughter Luca, who they affectionately call Nunki. But fundamentally they do their best parenting in front of the camera, all bright smiles and proud affectionate glances.

Continue reading...

This recklessly ambitious doorstopper follows the 16 days of England’s medieval uprising from a vast array of viewpoints, and in startlingly rich prose

AK Blakemore’s third novel tells the story of the Peasants’ Revolt of 1381, when commoners of all classes – not only peasants, but merchants, servants, smugglers, and some local lords and officials – rebelled at the imposition of a poll tax and rampaged through southern England, burning records of debts, killing their oppressors and laying waste to their homes. The book closely follows the events of the rebellion’s 16 days, employing a vast array of points of view, including the young king Richard II, several of his courtiers, dozens of elements of the rebellious Commons, a porpoise and a runaway horse. The title suggests the novel’s portrayal of these events as an inevitable reckoning; a “doom painting” was a picture of the Last Judgment on the wall of a medieval church.

As a book of this scope must be, it’s a doorstopper. As any novel by Blakemore will be, it’s dazzlingly rich in lexical glamour, and this is likely to be any reader’s lasting impression of the book. Sometimes it feels as if the author is out to use every word in the English language in a startling, aestheticised, puckish way that expands both the word and the world. The result can be joyously silly. Who else would give us slugs that “blurb their elementary forms from out of the undergrowth to begin a dank and toothless festa”, or “lunar-brilliantined mud”? But there is also gravity and passion here, especially when she intimately imagines the lives of the commoners: “they rise, to fry eggs in butter and pork fat; they rise, to whet knives on scarred stone; they rise, to braid the manes of their draught horses; they rise, to count arrows; they rise, setting aside their glitchy dreams of hairy stars and blue-skinned devils; they rise, fearful and powerful, into the bright day.” The cheekily anachronistic appearance of “glitchy” in this medieval scene is typical of Blakemore’s method. All forms of language, high and low, archaic and modern, are here. Her use of detail to convey a historical scene is also extraordinary: the barber’s chair where “a crowd has gathered beneath the ribboned pole to watch the draining of a cyst”; the brewer with “a grotty beard, chlorotic with hops, [that] hangs down almost to his belt”; or “the horseflies waltzing over the liquefying flesh of severed heads”.

Continue reading...

I took him to university this weekend, and it reminded me of the exhilaration of suddenly having your own space, absolutely separate from your mother

When kids are small, and their expectations of an event diverge from yours in some important way, you feel terrible about it. You might be taking them to a play, and they thought that meant they’d be allowed to play, but actually it meant they had to sit still while strangers shouted things. You experience their disappointment as much as your own physical pain.

Then when they’re “adults”, your expectations diverge again. They thought you’d drop them at university and immediately leave, while you thought you’d unpack, and meet their flatmates, explore the city, and spin round a supermarket, then have a Nando’s, and maybe read a bedtime story, get chatting to the other parents and maybe all do karaoke? Well, then it’s time to manage your own disappointment, and the only thing to be said for that is that it’s way less bad than managing theirs.

Continue reading...

A long-distance walking route in the south of France devised by the celebrated land artist offers intrepid hikers an opportunity to immerse themselves in nature and art

At 69, I had never hiked with a backpack and I had no idea what land art was. Nonetheless, when my friend Jackie, a nature documentary film-maker, invited me to join her and her friends Wendy and Sasha on a hiking trip to Refuges d’Art in the mountainous countryside of Haute-Provence, I said a resounding “yes”. We would be sleeping alongside sculptures by the renowned land artist Andy Goldsworthy.

First, I watch Rivers and Tides, a documentary on Goldsworthy’s work, and discover he has built exquisite ice sculptures and stone cairns in my own country, Canada. His work seems to speak to an older part of the soul. Then, I start walking up hills, gradually adding weights to my backpack until I can comfortably carry 9kg (20lb).

Continue reading...

At first the mice were just a distant pitter-patter. But soon they had an unblinking confidence that they owned the entire house and all the food in it

Living in a nine-person house in Vancouver, Canada, far from my UK home, came with plenty of benefits. Cleanliness was not one of them. A dish left behind quickly multiplied and bins overflowed in little more than a day. I’m not saying the endless strew of disposable coffee cups was the cause of our year-long mice infestation, but it no doubt helped.

In the winter of 2023, one of my housemates began to hear the sound of creatures rattling around in the ceiling of her basement room. The pitter-patters grew louder and louder; others began to report sightings from across the house. It wasn’t long before I was waking to the sound of my bedroom bin rustling. I had to accept it: we had mice.

Continue reading...

Director Pepa Lubojacki’s heartbreaking film chronicles the lives of her brother as he struggles with drink and homelessness – and her own shame in the face of societal prejudice

Czech film-maker Pepa Lubojacki originally set out to make a film about pigeons. What fascinated the 39-year-old director was that the grey birds are clearly beautiful and highly intelligent creatures, yet human cruelty towards them is socially acceptable in the way it isn’t towards, say, crows or magpies. “You can spot kids kicking and chasing pigeons while their parents cheerfully look on,” she says.

The moral blind spot reminded her of the way that people looked at homeless people like her older brother and her cousins. “The public has learned to avert their eyes,” she says. “My cousin was declined care seven times with open wounds in the hospital, and finally, they had to amputate both of his legs.”

Continue reading...

William Meyers spent 25 years photographing New York – and noticed how small, everyday acts of civic engagement helped sustain the nation. He talks us through his favourite images

Continue reading...

President has been posting on Washington arch, AI and his ‘25 top achievements’ – the chances of an uplifting speech appear slim

The annual gathering of the United Nations general assembly has historically been a platform for US presidents to display their most serious face and a positive vision to the world.

From Harry Truman and Dwight Eisenhower to John F Kennedy and Barack Obama, over eight decades US leaders have used the setting to expound on grand themes before a global audience at pivotal moments in international affairs.

Continue reading...

What if solitaire, but not solitaire?

From Nolen Royalty, an interesting commentary on the most solitaire of gaming experiences. Built for Rhizome's WEBSITES WEBSITES WEBSITES! ("Without attempting a definitive history of Net Art, the exhibition explores thirty years of our changing relationship with the internet through browser experiences that invite experimentation, intimacy and critique.") it answers a question that perhaps no one has ever asked: why not a multiplayer version of Solitaire? (via Paul Ford on bsky)

Filmstudio A24 werkt samen met Spooky Pictures en Image Nation Studios om de SCP Foundation, een van de grootste door fans gecreëerde horror- en sciencefictionuniversums op het internet, voor het eerst naar het grote scherm te brengen. Aldus een persbericht. Maar die Foundation heeft hier niets mee te maken, en de teksten daar zijn Creative Commons. Wat betekent dat?

Even wat achtergrond. SCP Foundation is een grootschalig collaboratief project rondom het specifieke horrorthema van “enorme geheime organisatie onderzoekt akelige fenomenen en houdt uitbraken in toom”. (SCP staat dan ook voor Special Containment Procedures.) Er is geen centraal beheer van het plot, universum of franchise: schrijf wat jij leuk vindt en kijk of het aanslaat. Maar alles is wel Creative Commons-Naamsvermelding-Gelijkdelen.

In juli kwamen filmstudio’s Spooky Pictures en Image Nation  met het concept “V/H/S: SCP”, zes korte(re) films met als thema “gevonden archiefbeeld van SCP operaties”. Binnen de horror een klassiek thema, en het past goed bij de sfeer rond SCP.

De controverse begon toen A24 als producer mee ging doen. A24 is bekend van de cultfilm Backrooms. Ook dat was gebaseerd op internetcontent. Maar nadat A24 de film had uitgebracht, ging men auteursrechtclaims (takedowns) maken op variaties op de originele content, waar velen niet blij mee waren. Logisch: een film maken van een breed communityproject maakt je geen eigenaar van alles uit dat project.

Het helpt dan niet als A24 vervolgens naar buiten treedt en zegt dat het “[is] holding worldwide rights”. Al snel kwam de terugkrabbel: “[A24 is] not asserting any right to prevent others from creating their own SCP-based works” en je moet de film zien als een eerbetoon.

De SCP stichting (de beheerders van het project, niet de geheime organisatie) deed ook een duit in het zakje:

[W]we have not had any communication with the filmmakers, producers, or distributors for this project, despite our best efforts, and to the best of our knowledge they have not made any efforts to contact us.

Om vervolgens fijntjes te wijzen op die Creative Commons licentie, die weliswaar verfilmen toestaat maar wel eist dat die film dan óók Creative Commons wordt. En niet van DRM mag worden voorzien. Klinkt boos, maar ja – A24 gaat een eerbetoon maken zonder het onderwerp daarvan zelfs maar te vragen wat ze ervan vindt?

De kans is klein dat A24 de film werkelijk als Creative Commons uit gaat brengen; dat saboteert ongeveer alle traditionele inkomstenkanalen voor films.

Dan wordt de vraag wie de auteur(s) van de concrete gebruikte verhalen zijn, en of die bereid zijn een rechtszaak te beginnen. (De stichting kan dat niet, want die laten zich niet de auteursrechten overdragen van verhalen op de site.) In Amerika kan dat op no-cure-no-pay, en anders kan de stichting vast een fundraiser organiseren om te helpen. Maar de procedure kan jaren duren, met als mogelijke uitkomst dat A24 de film in de ijskast steekt.

Arnoud

Het bericht Als je een film maakt van een Creative Commons creepypasta, is die film dat dan ook? verscheen eerst op Ius Mentis.

In veel gemeenten lopen de emoties tijdens asieldebatten regelmatig hoog op. Maar maandagavond bleef het opvallend rustig in de Barendrechtse raadszaal. Daar debatteerden raadsleden over het toekomstige azc in het Zuidelijke Randpark, waar ruim 350 asielzoekers opgevangen moeten worden.

In veel gemeenten lopen de emoties tijdens asieldebatten regelmatig hoog op. Maar maandagavond bleef het opvallend rustig in de Barendrechtse raadszaal. Daar debatteerden raadsleden over het toekomstige azc in het Zuidelijke Randpark, waar ruim 350 asielzoekers opgevangen moeten worden.

Thomas Hawk posted a photo: