Greg Adams Photography posted a photo:
The abandoned Tillamook Rock Lighthouse, "Terrible Tilly", off the Oregon Coast. 2019
www.opb.org/article/2022/03/29/historic-terrible-tilly-ti...
en.wikipedia.org/wiki/Tillamook_Rock_Light
TRUE 2 DEATH has added a photo to the pool:
Last train into Ōimachi.
By the end of the night, the crowds are gone, the conversations have faded, and even one of Tokyo's busiest railways finds a moment of calm. Sometimes the journey home is the quietest part of the day.
Ōimachi Station, Tokyo, Japan
July 2026
TRUE 2 DEATH has added a photo to the pool:
Closed for well over a decade, this former roadside restaurant in Happō, Akita still stands as a reminder of another era. My wife's family used to eat here, making this more than just another abandoned building to me. I enjoy photographing places like this because they're part of someone's story, even after the doors have closed.
RECENSIE - De tweede aflevering van het laatste seizoen Zomergasten zat vol met dromen. Die niet zelden verstoord werden door de werkelijkheid. Journaliste Nasrah Habiballah leidde ons langs schitterende fragmenten zonder haar journalistieke masker te laten zakken.
‘Ik wil de openingsscène van Oklahoma! verfilmen’, zegt een van de hoofdpersonen uit A Bunch Of Amateurs, een documentaire over een groep bejaarde filmliefhebbers. De man heeft een geruite hemd aan, een rode kiel om zijn hals en een cowboyhoed op zijn hoofd. Hij wil gefilmd worden terwijl hij op een witte hengst door het maisveld rijdt en ‘Oh, what a beautiful morning’ zingt. ‘Heb je ooit op een paard gereden?’, vraagt iemand. ‘Nee’, zegt hij. ‘En waar vind je mais zo hoog als het oog van een olifant?’ ‘Niet hier in de buurt’, geeft hij toe.
Even later staan ze in het enkelhoge gras van een weiland. Een vrouw met dezelfde kleren is zijn stand-in. ‘Vanuit deze hoek zie je niet dat ik het niet ben’, zegt de man terwijl hij door de camera naar de vrouw kijkt op het witte paard.
De man had een droom. Of het uiteindelijke resultaat overeenkomt met het droombeeld, is nog maar de vraag. Maar doet dat er toe? Hij heeft het toch maar mooi gerealiseerd. Dat hij zelf niet op het paard zat? Een kniesoor die daarover valt.
Zomergast Nasrah Habiballah had ook een droom. Als dochter van een Nederlandse moeder en een Palestijnse vader wilde ze genuanceerde achtergrondverhalen vertellen over het gebied waar ze vroeger zulke fijne vakanties had beleefd. Haar vader was voor de liefde uit Israël naar Nederland gekomen. Die liefde ging uit. Hij runde een shoarmatent in Zierikzee en verliefd op een andere Nederlandse vrouw, met wie hij drie kinderen kreeg. En een daarvan was Nasrah.
In 2023 werd haar droom werkelijkheid: ze werd correspondent voor de NOS in Israël en de Palestijnse gebieden. Maar tussen droom en daad staan vaak niet voorziene gebeurtenissen in de weg: niet veel later werd het 7 oktober en werd ze drie jaar lang in beslag genomen door een realiteit die zo duister en overdonderend was dat genuanceerde achtergrondverhalen zo goed als onmogelijk werden. Ergens had ik het gevoel dat ze nu, een paar maanden na haar laatste uitzending, nog steeds niet tot haar had laten doordringen wat er achter haar lag. Aan de andere kant: misschien was dit precies wie ze was, een journalist die, de film All The President’s Men indachtig, zo feitelijk mogelijk de waarheid probeert te benaderen. Zonder zich te laten afleiden door emotie. Janine Abbring deed hard haar best om door het journalistieke pantser heen te breken, maar Habiballah liet dat niet gebeuren.
Daarbij verborg ze haar afkomst en haar empathie met de Palestijnse zaak overigens niet. Dat begon met de fantasievolle documentaire over 80 koeien die door Israël als staatsgevaarlijk werd aangeduid. Daarna een documentaire over een geluidsman in Gaza. Het derde fragment ging over de Palestijnse literatuurcriticus Edward Said die uitlegde dat je als Palestijn je best moest doen om te begrijpen welke rol de holocaust heeft in het ontstaan van Israël, wat niet betekent dat je het gedrag van Israël hoeft te begrijpen, laat staan te vergoelijken.
Het laatste fragment in het hokje Israël-Palestina ging over de journaliste Mariam Barghouti uit Ramallah die brak toen de interviewer haar vroeg hoe het haar en haar collega’s lukte om ondanks alles toch door te gaan. ‘Dat is het punt’, zei ze, ‘We gaan helemaal niet door.’ Het enige wat ze deden, was niet dood gaan. Habiballah zei het gevoel te herkennen te verdrinken in alle ellende. Janine Abbring probeerde weer door het pantser heen te breken en haar te verleiden iets meer kleur te bekennen. Ik moest denken aan de Zomergasten met de Palestijns-Nederlandse fotograaf Sakir Khader, die volgens toenmalige presentator Joris Luyendijk niet neutraal genoeg was. ‘Ik kan het me niet permitteren neutraal te zijn’, zei Sakir Khader toen. Inmiddels is Joris Luyendijk, niet gehinderd door al te veel zelfinzicht, overal aan het verkondigen dat hij sinds zijn bezoek aan het front in Oekraïne zijn journalistieke neutraliteit aan de wilgen heeft gehangen en activist is geworden. Het kan verkeren, wil ik maar zeggen. Habiballah op haar beurt bleef vasthouden aan haar journalistieke principes. Zij kan zich, met haar Palestijnse achtergrond, niet permitteren haar neutrale masker volledig te laten zakken.
Dromen en illusies
Deze Zomergasten zat vol met fragmenten waarin dromen en illusies de hoofdrol speelden. Het Gazaanse meisje dat heel even terugdenkt aan haar lievelingspop. Het paar dat zich op een cruiseschip laat fotograferen bij de ondergaande zon. De journalistieke idealen van All The President’s Men. De man die de openingsscène van Oklahoma! wil verfilmen. De Chinese componist die Chinese opera met westerse muziek wil combineren. Het Marokkaanse meisje dat voor het eerst naar Marokko gaat. De tweestatenoplossing. Meestal was er dan harde werkelijkheid die deze dromen in stukken sneed. Waarbij het de vraag is: hoe kom je die werkelijkheid onder ogen? Kies je ervoor de ellende te negeren, zoals de wannabe kasteelvrouw uit Ik Vertrek die zich in haar bouwvallige chateau concentreert op het pittoreske torentje? Of ga je de confrontatie aan zoals Edward Said? Of word je erdoor opgeslokt, zoals Mariam Barghouti?
Nog een mogelijkheid: je kan ook besluiten de werkelijkheid te wissen, zoals de hoofdpersonen in Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Maar dat was voor Habiballah niet de juiste weg. Alles wat ze de afgelopen drie jaar had meegemaakt, hoe zwaar het ook was en hoever het ook van haar oorspronkelijke droom verwijderd was: het heeft haar toch ook weer gevormd. Het gaat zoals het gaat. Misschien kwam haar uitnodiging voor Zomergasten iets te vroeg, bedacht ik me. Liggen deze tropenjaren te dichtbij om er écht op te kunnen reflecteren. Maar in combinatie met de schitterende, soms aangrijpende, soms ontroerende, soms grappige en altijd boeiende fragmenten, werd het toch een veelzeggende avond.
Marvel Studios president Kevin Feige hails ‘phenomenal’ opening, which followed box office already buoyed by The Odyssey and Toy Story 5
Spider-Man: Brand New Day brought in a blockbuster $927m in worldwide ticket sales to deliver the second most lucrative opening weekend of all time both domestically and globally.
The movie, which marks actor Tom Holland’s fourth outing as the web-slinging superhero, depicts Peter Parker fighting crime in a world that has forgotten he is Spider-Man. Zendaya, who is married to Holland, co-stars as MJ, the love of Parker’s life. The film explores Parker’s struggles with loneliness and his pursuit of human connection.
Continue reading...A immersive show made with the British artist before he died is headed to Sydney, at the same time as a Hockney portraiture exhibition at Canberra’s National Gallery
Two blockbuster exhibitions dedicated to the late David Hockney are opening in Australia later this year, months after the British artist’s death at the age of 88.
The National Gallery of Australia in Canberra, home to the largest collection of Hockney’s work in Australia, will stage David Hockney: Portraits in Print from September to February. The exhibition will span more than 60 works made over 30 years and offers “an intimate view of his personal life, creative practice and deep engagement with portraiture”, the NGA said.
Sign up for a weekly email featuring our best reads
Continue reading...The new London and South East University Group will be UK’s third largest higher education institution
The UK’s first “super-university”, which will merge the universities of Greenwich and Kent, is set to launch in September.
The new London and South East University Group, to be known as the LASEUG, will have more than 50,000 students on four campuses across London, Medway and Kent, making it the third largest higher education institution in the UK.
Continue reading...
Ian & Marg has added a photo to the pool:
While I have a persimmon growing in my garden, I had never seen an orchard of persimmons before. This strip beside the boundary fence was about to be harvested. I enjoyed a visit to the packing shed, meeting some of the pickers, graders and other farm hands, and then to talk to the owner.
iain.davidson100 has added a photo to the pool:
iain.davidson100 has added a photo to the pool:
iain.davidson100 has added a photo to the pool:
APELDOORN (ANP) - Op de Arnhemseweg in Apeldoorn heeft in de nacht van zondag op maandag een explosie plaatsgevonden. Daarna ontstond brand in een appartement. Het vuur kon snel worden geblust door de brandweer.
Een bewoner is met behulp van een hoogwerker uit het appartement gehaald en naar een ziekenhuis gebracht.
De veiligheidsregio meldt dat er nog niets bekend is over de oorzaak van de explosie.
OOXML, developed by Microsoft and first standardized by Ecma in 2006, became the ISO/IEC 29500 standard in 2008 after a grueling and adversarial process. Microsoft pursued standardization because it has always been a standards-led organization dedicated to maximizing the options for its customers. Or because it had to at gunpoint, while vowing silently to follow the letter of the law but stymie its intent. You decide... The Document Foundation (TDF) which spends its days worrying about such things, reports that Microsoft has effectively broken the standard by sticking with a transitional version as its default rather than the cleaner Strict variant. The result is that what Microsoft software renders is what Microsoft wants to render, despite nominal compliance...
What we need is a test suite that can take any OOXML engine and test its compliance against what Microsoft is actually doing. That means the tooling wrapped around the spec has to account for proprietary dependencies that get smuggled in, such as fonts. It also means actively and continuously tracking the ground truth of Microsoft's evolving products and services. It doesn't need to be perfect, but it absolutely needs to be good enough. Compliant engines have to become good enough for a critical mass of users to coalesce around them.
In an earlier article The Document Foundation reminded all software users that they have a choice. "When an institution sends a letter formatted with a proprietary font, embedded in a proprietary format, produced by proprietary software, it is not communicating information but perpetuating a dependency."
"Digital sovereignty begins with the recognition that this is a choice: the file format is a choice, the font on the page is a choice, and the software is a choice."
Read more of this story at Slashdot.