SergioQ79 - Osanpo Photographer - posted a photo:
Siamo a Uguisudani, una stazione spesso ignorata dai visitatori nonostante si trovi a poche fermate da Ueno. È un quartiere residenziale e popolare, noto per la presenza di molti love hotel, ma soprattutto per una quotidianità che continua a esistere lontano dalle rotte turistiche.
In questa foto non c'è nulla di straordinario. Una piccola attività che prepara cibo da asporto, una bicicletta parcheggiata davanti all'ingresso, una scala che conduce agli appartamenti del piano superiore e le cassette della posta dei residenti.
È una scena normale. Proprio per questo mi interessa.
Qui commercio e abitazione convivono nello stesso edificio. Chi lavora nel locale probabilmente conosce chi vive sopra. Chi rientra a casa può fermarsi a prendere la cena a pochi metri dalla propria porta.
Una Tokyo semplice, funzionale e quotidiana. Quella che raramente compare nelle guide turistiche.
鶯谷は上野から数駅の場所にあるが、観光客があまり訪れない地域である。ラブホテル街として知られている一方で、実際には多くの人が暮らす生活の町でもある。
この写真に特別な出来事は写っていない。
持ち帰りの飲食店、自転車、上階へ続く階段、住人用の郵便受け。
ただそれだけである。
しかし、その普通さこそがこの場所らしさを表している。
店と住居が同じ建物にあり、働く人と住む人の日常が自然に重なっている。
観光地の東京ではなく、生活の東京である。
This photograph was taken in Uguisudani, a neighborhood only a few stops from Ueno but often overlooked by visitors. The area is known for its residential character and its concentration of love hotels, yet everyday life remains the dominant feature.
Nothing exceptional is happening here. A small takeaway restaurant, a bicycle parked outside, a staircase leading to the apartments above, and a row of resident mailboxes.
That normality is exactly what caught my attention.
The restaurant and the apartments share the same building. The people working downstairs and the people living upstairs are part of the same neighborhood ecosystem.
A simple, practical and ordinary side of Tokyo that rarely appears in travel brochures.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/13180925/130626DEN_2034378403_pro4.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/13171247/130626BIN_2034378511_vvd1.jpg)
In de Azijnbode stond een illustratie van Jip van den Toorn, wier talenten overduidelijk op een ander gebied liggen dan tekenen. We zien Oranje-supporters juichen in een stadion, terwijl hun handen geketend zijn. Zoals altijd duikt er in de huisvlijt van Jip ook nu weer 1 persoon van kleur op (man/vrouw/X), en dat is steevast een betrouwbare beschaafde goeierik die wijze dingen roept. Nooit eens een Kempi maar altijd het type Franc Weerwind, hij die ook wel Franc Weereenkind wordt genoemd. Ik wist overigens niet dat deze volslagen incompetente D66-jobhopper (nu al het pleonasme van het jaar) nog leefde, maar gisteren dook hij warempel op als burgemeester: ‘Heel Terneuzen huilt om dit verschrikkelijke ongeval’.
Tussen Jippie's juichende Oranje-supporters staat een token black person die heel erg op Weerwind lijkt (het zal toch niet dat homewrecker Jip behalve met Gijs Groenteman en Pieter Klok en Teun van der Keuken ook met wakaman Franc…) en als alleen hij geketend zou zijn geweest, was dat een duidelijke verwijzing geweest naar het schokkende bericht in de Halsemabode dat Nederland niet slechts 600.000 Afrikanen tot slaaf had gemaakt maar maar liefst 6 miljoen, een mooi rond getal. Maar ook de witmensen zijn geketend, en in eerste instantie dacht ik aan een soort publieke boetedoening voor de slavernij en als ludiek protest tegen Trump, de baarlijke duivel van Jip en de Volkskrant. In de Verenigde Staten zien je wel eens dat oom agent de schoenen poetst van een George Floyd-achtige, en ik zag eens foto’s van een groepje roomblanke activisten die aan elkaar geketend, als een chain gang, door het stof kruipen en gegeseld worden door een zwarte slavendrijver.
De overtekeningen van Jip - perfect geduid door Michiel Lieuwma in zijn potkast Boze Geesten - zijn altijd ambigu (dank, Michiel) en ik sloeg aan het interpreteren. Misschien zijn de handen van de supporters geketend door de verregaande kommersie van dit WK en kunnen ze daarom niet voluit juichen.
Op het veld telde ik 16 pikzwarte figuurtjes die op mieren leken. Het zou natuurlijk zo kunnen zijn dat Jip geen verstand van voetbal heeft of wellicht lijdt het goede mens aan dyscalculie. Of zijn het 16 piepkleine huispersoontjes van kleur, die als moderne slaven in een colosseum moeten opdraven? Maar daarmee doet Jip de roomblanke ploegen van Japan, Tsjechië, Japan, Zuid-Korea, Iran, Irak, Saudi-Arabië, Qatar en Oezbekistan ernstig tekort. Hoe het ook zij: ik heb geen zin meer in dit WK na de "tekening" van Jip, en ik was er eigenlijk al klaar mee na dat gedoe van haar Teuntje van de Keuken, de volmaakte promiscue narcist met zijn gebitslopende slaafvrije chocola en zijn mislukte boycot van het "Trump-WK".
Ik kan me niet meer voorstellen dat ik ooit stapelgek was op voetbal en helemaal in de ban was van de WK’s in 1974 en 1978. Ik leed toentertijd letterlijk aan Oranjekoorts.
Als pupil speelde ik bij de legendarische Edesche club DTS’35 en reeds vier dagen voor de wedstrijden tegen gevreesde tegenstanders als Fortissimo (Molukkers), de boeren van Harskamp en de kakkers van Bennekom, deed ik ‘s nachts geen oog meer dicht in mijn jongensledikant, omringd door posters van The Sweet, Mud en Horst Blankenburg. Als het dan eindelijk zaterdag was, stond ik meestal reserve en werd ik - met mijn dwerggroei - ingezet als pinchhitter en maakte ik menig goaltje in de laatste minuten van de match. Ik krabde, beet, trok aan haren en stompte in kloten. Ik herken dan ook veel van mijzelf in Vinnie Jones.
Net als het grote Ajax ging ik helaas geheel naar de klote door drank, drugs en lekkere wijven en zag ik mij genoodzaakt mij op 15-jarige leeftijd terug te trekken uit het zaterdagamateurvoetbal. Wel bleef ik passief genieten van het bruine monster en maakte ik deel uit van de gevreesde hooligans van FC Wageningen. Het schitterende stadion op de Berg staat al decennialang leeg en is overwoekerd door onkruid maar in de jaren zeventig stond de tegenstander al met 1-0 achter als die aan de gevreesde klim moest beginnen. De lijst van spelers uit die tijd laat zich lezen als een gedicht, vrienden: Jan van Osenbruggen, Bert van Geffen, Jan van Halst, Jan Oosterhuis, Jan Menting, Dick Schoenaker, Gerdo Hazelhekke, Richard Budding, Rob McDonald, Martin Laamers en Willem Leushuis. Mannen van stavast!
Na mijn noodgedwongen vlucht van de Veluwe naar Amsterdam, was ik bij iedere thuiswedstrijd van Ajax te vinden. Daarover schreef ik op de GeenStijl: Je had toen nog volkshelden als Peter Boeve, Piet Schrijvers, Edo Ophof en Dick Schoenaker. Deze mannen werden de Brazilianen van Ajax genoemd vanwege hun frivole en elegante spel. Dicko Schoenakerinho! Mijn maten en ik gingen eerst indrinken (half dozijn kopstoten) bij het legendarische café Meerzicht en om vijf voor half drie kochten we dan een kaartje voor zeven gulden vijftig cents. Daarna strompelden wij naar Vak O, waar Jan Rot al Ivanhoe stond te brullen. Die lieverd van een Rot was toen nog full blown gay.
Inmiddels kijk ik al jaren geen voetbal meer, niet in stadions en niet op de treurbuis. De laatste keer dat ik echt meeleefde met Oranje was toen ik in Rio de Janeiro woonde en met Nederlandse expats de wedstrijd tegen Brazilie volgde (WK 2010). Toen heb ik echt staan huilen, maar dat kwam mede door de liter cachaça die ik naar binnen had geklokt. Ik heb beleefdheidshalve nog met 1 oog de oefenwedstrijden tegen Algerije en Oezbekistan gevolgd op Teletekst en die waren een teken aan de muur. Ik ben sowieso allergisch voor die vadsige Koeman met zijn kaaskop en zijn nietszeggende praatjes. De lol is er voor mij helemaal af en ik ga dat hele kuttoernooi boycotten en ook niet naar die paar wedstrijden van “ons Oranje” kijken, op onzalige tijdstippen en met commercials midden in de wedstrijd. En als we tegen Japan verliezen, krijgen de 2 blanken in het elftal de schuld omdat die geen respect toonden aan de kabel, or whatever.
Over racisme gesproken. In het Algemeen Dagblad stond een foto van Oranje in het vliegtuig op weg naar de Verenigde Staten. Helemaal achterin zie je vijf donkere silhouetten die ik in ieder geval niet thuis kon brengen. De fotograaf van dienst had eigenlijk een papillon voor de belichting mee moeten nemen, of een wit A4’tje, zodat de spelers duidelijk herkenbaar waren geweest. Dit moet wel boze opzet zijn geweest van de man die de kiek maakte.
Toch raakte “tekenares” Jip van den T. een gevoelige snaar bij mij met haar hilarisch bedoelde overtekening in de Azijnbode want ook ik voel mij geboeid en geketend: een slaaf van het moderne voetbal dat helemaal kapot is gemaakt door de FIFA en die rattenkop van een Gianni Infantino, die niet voor niets in Qatar woont. Ik ben ervan overtuigd dat hij ook nog een extra WK in elkaar flanst voor de 163 landen die zich niet plaatsen voor het WK 2030.
Enfin, ik boycot het WK dus en ga Fever Pitch van Nick Hornby, The Damned Utd van David Peace en The Football Factory van John King herlezen. En last but not least: Foul! The Secret World of FIFA en The Dirty Game van Andrew Jennings.
SergioQ79 - Osanpo Photographer - has added a photo to the pool:
Siamo a Uguisudani, una stazione spesso ignorata dai visitatori nonostante si trovi a poche fermate da Ueno. È un quartiere residenziale e popolare, noto per la presenza di molti love hotel, ma soprattutto per una quotidianità che continua a esistere lontano dalle rotte turistiche.
In questa foto non c'è nulla di straordinario. Una piccola attività che prepara cibo da asporto, una bicicletta parcheggiata davanti all'ingresso, una scala che conduce agli appartamenti del piano superiore e le cassette della posta dei residenti.
È una scena normale. Proprio per questo mi interessa.
Qui commercio e abitazione convivono nello stesso edificio. Chi lavora nel locale probabilmente conosce chi vive sopra. Chi rientra a casa può fermarsi a prendere la cena a pochi metri dalla propria porta.
Una Tokyo semplice, funzionale e quotidiana. Quella che raramente compare nelle guide turistiche.
鶯谷は上野から数駅の場所にあるが、観光客があまり訪れない地域である。ラブホテル街として知られている一方で、実際には多くの人が暮らす生活の町でもある。
この写真に特別な出来事は写っていない。
持ち帰りの飲食店、自転車、上階へ続く階段、住人用の郵便受け。
ただそれだけである。
しかし、その普通さこそがこの場所らしさを表している。
店と住居が同じ建物にあり、働く人と住む人の日常が自然に重なっている。
観光地の東京ではなく、生活の東京である。
This photograph was taken in Uguisudani, a neighborhood only a few stops from Ueno but often overlooked by visitors. The area is known for its residential character and its concentration of love hotels, yet everyday life remains the dominant feature.
Nothing exceptional is happening here. A small takeaway restaurant, a bicycle parked outside, a staircase leading to the apartments above, and a row of resident mailboxes.
That normality is exactly what caught my attention.
The restaurant and the apartments share the same building. The people working downstairs and the people living upstairs are part of the same neighborhood ecosystem.
A simple, practical and ordinary side of Tokyo that rarely appears in travel brochures.
Read more of this story at Slashdot.
More than 100 UK lawmakers urge government to cancel London event, warning it is linked to land ‘stolen from Palestinians’
More than 100 UK lawmakers have called for the cancellation of an Israeli real estate event scheduled to take place in London on Sunday, which had appeared to advertise the sale of land in Israeli settlements in the occupied West Bank.
In a letter sent to the foreign secretary on Friday, 101 parliamentarians and members of the House of Lords, warned the event was “firmly embedded in Israel’s project of colonial expansion by facilitating the sale of land that has been stolen from Palestinians” and called on the government to take “all necessary steps” to stop the event from going ahead in the capital.
Continue reading...
