• Dutch sprinter makes it two from two in Geneva

• Her team still intend to sue UCI over Giro disqualification

The Dutch sprinter Lorena Wiebes took her second win in this year’s Tour de France Femmes in Geneva, further extending her overall lead in the nine-day race. Wiebes is proving untouchable in the sprint finishes and her turn of speed in the final 250 metres, on the lakeside finish of the Quai du Mont-Blanc, reduced her rivals to onlookers.

Lone breakaway Riejanne Markus had led by more than half a minute on the flat approach to Geneva and maintained that advantage into the final 5km, even with the whole peloton giving chase. But as the kilometres clicked down, the peloton clawed its way back, eclipsing Markus in the last 500 metres, before Wiebes made her inevitable surge to take yet another sprint win.

Continue reading...

Senator Bernie Moreno says congressman and ex-son-in-law should step down after his daughter’s allegations

Republican senator Bernie Moreno on Sunday publicly called for Representative Max Miller, his ex son-in-law, to step down from Congress amid allegations of domestic and child abuse.

As recently as Friday, the Ohio senator had avoided giving his opinion directly on accusations made by his daughter, Emily Moreno, against the congressman.

Continue reading...

Landskampioen PSV speelde vanaf de negende minuut met een man minder, na een rode kaart voor Joey Veerman. Met name na rust had het vermoeide PSV weinig meer in te brengen tegen de elf man van de bekerwinnaar.

In Zeist wonen huurders van de L-flat en Geroflat tussen 25.000 stutpalen. Dat gaat ten koste van hun woonoppervlak en woongenot. Woningcorporatie Woongroen heeft de huren per 1 juli met 3,6 procent verhoogd. Bewoners hebben het gevoel geen kant op te kunnen. „We zoeken al jaren naar iets anders, maar komen niet weg.”

Terwijl de EU omwille van alternatieve energieleveranciers de banden met Azerbeidzjan aanhaalt, verslechteren de mensenrechtensituaties. Negen journalisten werden veroordeeld tot straffen rond de 15 jaar. Een „nepproces” aldus Reporters Without Borders.

Voortdurend moeten mensen water oversteken om van A naar B te komen. Hoe doen ze dat en welke problemen doemen daarbij op? Deel vier in een serie: de brugwachter verdween door automatisering steeds verder uit het straatbeeld. In de stad Groningen bleek bediening op afstand geen succes. „We hadden soms meerdere malen per week slagbomen op auto’s.”

Lorena Wiebes wint na een machtige eindsprint beide ritten in het openingsweekend van de Tour. In de gele leiderstrui neemt ze revanche op de internationale wielerbond UCI, die haar eerder dit seizoen uit de Giro zette wegens een te lichte fiets.

"Scientists say they have detected promising signs that a planet orbiting a star 49 light-years from Earth could have an atmosphere," reports CNN, "making it potentially suitable for life."




Called LHS 1140b, the object is about five times the mass of our planet, or a "super-Earth." This planet orbits around its star in the "Goldilocks zone," also known as the habitable zone, meaning its surface temperature is not too hot or too cold for liquid water to exist... "It appears to be consistent with Earth, meaning it might have an iron core and a silicate mantle, plus some sort of low-density component, which is probably a combination of water and, now we know, an atmosphere," [said Collin Cherubim, a planetary scientist and lead author of a paper on the finding, published July 16 in the journal Science]... If further observations confirm the findings, LHS 1140b would mark the first discovery of an atmosphere on a rocky planet in the habitable zone of another star...

There is no evidence of life or a life-supporting atmosphere on LHS 1140b now, but Cherubim said he believes it's a formidable candidate for potential signatures of extraterrestrial life. "I think it's the best place to look for life outside the solar system at this point," he said. "It's mostly rocky, it's at the right temperature to support liquid water on the surface, and it has an atmosphere — those are the three key ingredients we look for..." Confirming the existence of an atmosphere on a rocky planet orbiting a red dwarf would be particularly exciting, Cherubim said, because the possibility of that happening is an open question in astronomy. "Can rocky planets have atmospheres around red dwarfs? This is the first bona fide yes," he said. "It's kind of a sigh of relief for a lot of us. But the jury's still out. Maybe this is a weird planet, and it's an oddball, or maybe it's the first of many. We don't know yet."

Now "The James Webb Space Telescope is going to look at it," Cherubim told CNN, and "Hubble's going to look at it. Basically, everybody who can see it is going to be training their eyes on it."

Michaël Gillon, research director of the Astrobiology Research Unit at Belgium's University of Liège warned CNN that no definitive proof exists that LHS 1140b possesses a substantial atmosphere. But if the detection of helium can be confirmed, the implications would be profound. "Until now, we had only limited evidence for atmospheres on temperate rocky exoplanets. Demonstrating that LHS 1140 b has retained a substantial atmosphere over billions of years would show that at least some habitable zone Super-Earths around red dwarfs can survive the intense early activity of their host stars."

Read more of this story at Slashdot.

In de nieuwste aflevering van Feyenoord: De Verlenging werd uitgebreid gesproken over de voorbereiding en afsluitende oefenwedstrijd van de Rotterdammers. Samen met presentator Bart Nolles maakten Dennis van Eersel en Dennis Kranenburg de balans op en werd gesproken over allerhande transferperikelen.

Niet zien waar de bal ligt, maar hem toch feilloos weten te vinden op geluid. Voor blinde en slechtziende voetballers is er nu het eerste volwaardige blindenvoetbalveld van Nederland. En dat ligt in Rotterdam. Een plek waar niet de ogen, maar het gehoor de weg wijst.

Een lange gitaarsolo, kan dat wel in de indierock? Bij Ratboys vinden ze van wel. Deze duurt net geen vijf minuten. Ze hebben sowieso geen haast, deze Ratboys. Ze nemen rustig de tijd om het nummer op te bouwen. En ook hun andere nummers mogen soms best wat langer duren dan drie minuten. Ik heb er geen bezwaar tegen.

conspectus_bs posted a photo:

Kodak Portra 400 with Mamiya RB67 and Sekor 50 mm

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide October 1965

Several data sets show roughly a 0.35°C per decade increase in long-term average global temperature during the decade 2010–2019, which represents a significant acceleration from the roughly 0.18°C/decade in 2000–2009.   "If the warming rate of the past 10 years continues, it would lead to a long-term exceedance of the 1.5°C limit of the Paris Agreement before 2030," said Stefan Rahmstorf, with some models suggesting as early as 2028.

G. Foster, S. Rahmstorf. Global Warming Has Accelerated Significantly. Geophysical Research Letters, 6 March 2026.

Jim Morrison

Nederland is een land geworden waarin het proces belangrijker is geworden dan vooruitgang. Een natie die ooit de zee terugdrong, krijgt nauwelijks een woonwijk gebouwd zonder eerst jarenlang te praten over stikstof, draagvlak, parkeerdruk en, inderdaad, vleermuizen. De Afsluitdijk zouden we vandaag vermoedelijk niet meer aanleggen. Er zou eerst een bestuurlijke verkenning worden opgetuigd naar een breed gedragen waterkerend perspectief.

Wij zijn het land van de regietafel, de taskforce en de conferentie met deelsessies. Als een probleem te groot wordt, nemen we geen besluit, maar beginnen we een programma of commissie. Werkt dat niet, dan volgt interbestuurlijk overleg. Levert dat weinig op, dan volgt een evaluatie. En levert ook die geen conclusie op, spreken we van een lerende aanpak. Dat klinkt stukken beter dan: we durven niet. 

Er is woningnood, maar bouwen blijkt ingewikkeld. Er is netcongestie, maar aansluiten is ingewikkeld. Er is asielcrisis, maar grenzen sluiten is ingewikkeld. We hebben schijnbaar een stikstofcrisis en besluiten nemen is, u raadt het al, eveneens ingewikkeld. Ouderen verdwalen in formulieren, ondernemers lopen vast in vergunningen en jongeren wonen noodgedwongen tot ver na hun dertigste bij hun ouders. Gelukkig beschikken we over steeds betere dashboards waarop we de neerwaartse ontwikkeling nauwkeurig kunnen volgen.

De Nederlandse overheid is een machine geworden die uitstekend kan uitleggen waarom iets niet lukt. Vraag een willekeurige bestuurder waarom een project stilstaat en er volgt een sonate van verantwoordingspoëzie: een complex speelveld, bestuurlijke sensitiviteit en een groot aantal stakeholders. Het klinkt intelligent, en vaak is het dat ook. Juist daarin schuilt het gevaar: stilstand heeft in Nederland een academisch vocabulaire gekregen.

Bureaucratie begon als bescherming tegen willekeur, zodat macht kon worden gecontroleerd. Maar ergens onderweg is de waakhond een huisdier geworden dat op de bank ligt en gromt zodra iemand met een idee binnenkomt. De procedure beschermt niet alleen de burger tegen de overheid, maar steeds vaker de overheid tegen verantwoordelijkheid. 

Daar zit de kern van het probleem. Niemand wil nog werkelijk eigenaar zijn van een besluit. Iedereen wil betrokken worden, maar niemand wil degene zijn naar wie wordt gewezen wanneer het verkeerd uitpakt. De bestuurder zoekt rugdekking, de ambtenaar vraagt om een helder mandaat en de jurist formuleert een voorbehoud.

En rond het geheel staat inmiddels een uitdijende schil van communicatieadviseurs. Zij zijn de afgelopen vijftien jaar niet alleen aangenomen om beleid uit te leggen, maar steeds vaker om de perceptie ervan te managen. Als het resultaat tegenvalt, wordt de boodschap aangescherpt. Als een besluit impopulair is, wordt gezocht naar het juiste frame. En als er nog geen besluit ligt, kan er altijd alvast een narratief worden ontwikkeld. Zo wordt communicatie, ooit bedoeld om het handelen van de overheid begrijpelijk te maken, soms een middel om het ontbreken van dat handelen professioneel te verpakken.

Hierdoor ontstaat een bestuurscultuur waarin zorgvuldigheid nauwelijks nog van lafheid te onderscheiden is. Wie niets doet, heeft zorgvuldig gehandeld. Wie wel iets doet, heeft een risico genomen. Alles wordt afgestemd, opnieuw afgestemd en daarna nog één keer voorgelegd. Het besluit sterft niet door openlijk verzet, maar ergens tussen het vooroverleg en de laatste schriftelijke ronde.

Die bestuurlijke verlamming is niet alleen het werk van ambtenaren. De politiek beloont haar. Een politicus die zegt dat mensen sommige problemen zelf moeten oplossen, wordt al snel kil genoemd. Een politicus die een actieplan aankondigt, oogt betrokken en daadkrachtig. Dus krijgen we actieplannen: tegen eenzaamheid, tegen armoede, voor bestaanszekerheid en vertrouwen. 

Een probleem lijkt pas werkelijk te bestaan zodra het een logo heeft, met een projectleider, een klankbordgroep en een evaluatiekader. Aan het einde volgt een slotbijeenkomst met bitterballen, waar wordt vastgesteld dat de opgave complex blijft, maar dat er waardevolle inzichten zijn opgehaald.

De staat groeit niet alleen omdat politici en ambtenaren macht naar zich toe trekken, maar ook omdat burgers en bedrijven bij ieder ongemak om bescherming, compensatie of toezicht vragen. Vrijwel iedereen klaagt over bureaucratie, behalve wanneer de eigen subsidie of uitzonderingspositie aan de orde is. Dan heet diezelfde bureaucratie ineens rechtsbescherming. 

Dat maakt ontregelen buitengewoon moeilijk: achter ieder formulier schuilt een incident dat bijna niemand zich nog herinnert. Elk loket is de versteende herinnering aan een bestuurlijke paniekreactie van jaren geleden. Wie regels wil schrappen, gooit dus niet alleen papier weg. Hij raakt belangen, zekerheden en vaak ook banen. 

Nederland is bovendien een land geworden waarin conflict steeds vaker met onfatsoen wordt verward. We willen woningen bouwen zonder hinder, klimaatbeleid voeren zonder kosten en migratie beheersen zonder pijnlijke keuzes. We verlangen verandering, maar liever zonder verliezers. Dat kan niet. Dat is geen bestuur, maar kindermenu-politiek: iedereen mag kiezen zolang niemand iets krijgt wat hem niet bevalt.

Besturen betekent kiezen, en kiezen betekent dat niet iedereen zijn zin krijgt. Dat is geen gebrek aan beschaving, maar de onvermijdelijke prijs van verantwoordelijkheid. Wie die prijs niet wil betalen, vlucht in het proces, en daarin is Nederland buitengewoon bedreven geraakt. Een ondernemer die iets wil bouwen, hoort zelden hoe we dit mogelijk maken, maar vooral een overzicht van alles wat mis kan gaan. Tegen de tijd dat alle antwoorden zijn aangeleverd, is zijn Chinese concurrent alweer enkele productgeneraties verder. We zijn wereldkampioen proeftuinieren. Maar implementeren, opschalen, doorpakken? Rustig aan. Eerst een reflectiesessie.

Dit is geen pleidooi voor het gedachteloos slopen van de rechtsstaat. Een land zonder regels is geen vrije samenleving, maar willekeur met een goede marketingafdeling. Toch is niet elke regel heilig: sommige beschermen burgers tegen macht, andere beschermen instanties vooral tegen ongemak of aansprakelijkheid. 

De vraag moet daarom eenvoudiger en harder worden gesteld: helpt dit Nederland vooruit? Helpt deze regel de woningzoekende, de ondernemer of de bestuurder die verantwoordelijkheid moet nemen? Of dient hij vooral om het handelen van het systeem achteraf van een rechtvaardiging te voorzien? Wanneer het antwoord op die laatste vraag 'ja' is, moet de regel verdwijnen. Niet na een nieuwe evaluatie of bestuurlijke verkenning. Gewoon schrappen.

Nederland is groot geworden door praktische intelligentie: koopmanschap, waterbouw en nuchterheid. De polder was ooit een manier om tegenstellingen te overbruggen en aan de slag te gaan. Nu lijkt zij vooral een methode om besluitvorming uit te stellen. Als we niet oppassen, worden we het eerste land dat ten onder gaat, niet aan oorlog of natuurramp, maar aan een overvolle map genaamd 'procesafspraken definitieve versie 7'.

Toch is vastgeroest niet hetzelfde als verloren. Roest kun je verwijderen, al moet je daarvoor durven schuren. Nederland heeft geen gebrek aan kennis, geld of goede bedoelingen. Het ontbreekt ons vooral aan bestuurlijke moed: de moed om te bouwen, te vertrouwen en keuzes te maken, ook wanneer niet ieder belang kan worden ontzien, en de moed om te erkennen dat zorgvuldig bestuur soms niet meer is dan een deftige naam voor georganiseerde stilstand.

Een land dat geen grote dingen meer durft te willen, krijgt vanzelf een kleine politiek. En kleine politiek produceert uiteindelijk vooral één ding: grote bureaucratie.

Doneer hier

SÃO PAULO (ANP/AFP/RTR) - Luiz Inácio 'Lula' da Silva heeft zich opnieuw kandidaat gesteld voor het Braziliaanse presidentschap. De zittende president dingt daarmee mee naar een vierde en laatste termijn in de presidentsverkiezingen van oktober. Lula kondigde zijn kandidatuur aan tijdens een partijcongres van zijn Arbeiderspartij in São Paulo.

De 80-jarige president verklaarde zich in zijn aankondiging nog topfit. "Ik wil tegen de hoge leeftijd strijden", aldus Lula, die nog dagelijks sport om zijn gezondheid op peil te houden. Naar eigen zeggen voelt hij zich gezonder dan toen hij in 2002 voor het eerst president werd.