
Omdat ik nogal schatplichtig ben aan mijn 75.000 tweeps, besloot ik afgelopen zondag Zomergasten pro deo live te verslaan op Twitter. Een groot succes, uiteraard, want niemand is zo adrem en geestig als ik. Ja, ik weet het: ik gebruikte drie keer "ik" in een zin. Nou, wees maar blij dat ik deze essayette niet opende met "ik": een doodzonde op het roomse ROC voor de Hoernalistiek aan de KUT in Tilburg, op de beschutte werkplaats die Windesheim heet en op de Willi Münzenberg Academie in Utrecht.
Een hele avond naar Kaag in Zomergasten kijken en er verslag van uitbrengen, is vergelijkbaar met de marteltechniek die de 'steen van de eeuwige drup' heet. Als kind bezocht ik de Gevangenpoort in Den Haag en was ik zwaar onder de indruk van de gruwelijke attractie. Die bleek helaas net zo gefabuleerd te zijn als het scoop van Kaag - "ik ben destijds door de Amerikanen gevraagd SG van de VN te worden" - tegen strijkplank Janine Abbring (naast haar is Kaag een wulpse pinup à la Betty Page). De naargeestige sfeer van deze op een na laatste editie van Zomergasten werd gesymboliseerd door de twee glaasjes goedkope bubbels op de tafel die onaangeroerd bleven. Kaag is een totale controlfreak en tijdens zo’n Goebbeliaanse propagandashow, ijzig geregisseerd door een hedendaagse Leni Riefenstahl, zal de beste premier die we nooit hadden geen spraakwater tot zich nemen. Kaag bleek mijn scoop over de gelogen leerstoelen van Frenske (nog zo’n beste premier die we nooit hadden) goed te hebben gelezen, want al in de eerste minuten zei ze tegen Sidonia Abbring: "Nee, nee nee, dat zijn geen leerstoelen, ik geef gewoon wat les op de Sorbonne hoor."
Na een heleboel beleefdheidsgeleuter en veren-in-reet-stekerij kwam er toch een opvallend moment in de show die nog saaier was dan een video van tien uur waarin groeiend gras is gefilmd: Kaag zei namelijk dat de Verenigde Staten Nederland tien jaar geleden hadden gevraagd of Kaag zich beschikbaar wilde stellen als nieuwe secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Dat ging niet door omdat, aldus Kaag, Nederland met andere dingen bezig was. "In mijn ervaring is Nederland niet altijd het beste land om campagne te voeren", aldus Kaag. Zo zou er op dat moment ook een campagne voor het voorzitterschap van de VN-Veiligheidsraad zijn gevoerd. "Het kon niet veel erbij hebben, dus het is gewoon op zijn beloop gelaten. Ik heb daar nooit om getreurd, want ik leef niet voor functies. Grappig genoeg ben ik daardoor misschien ook wel ten dele in de Nederlandse politiek gerold", vervolgde de diplomaat. Gerold als in: Ingrid van Engelshoven - die vooral herinnerd zal worden als de muze van Frans van Drimmelen - haalde ze in opdracht van Vieze Fransje mevrouw Kaag-Al Kak naar Nederland, met de bedoeling haar tot premier te kronen. Er is nog steeds te weinig bekend over Van Engelshoven’s missie naar Beiroet, maar op basis van wat ik weet, kan ik de lezer verzekeren dat het een stinkende beerput is (ik heb hier uitvoerig contact over gehad met Richard de Mos). De knettergekke Ingrid van Engelshoven (een blik in haar ogen was voldoende om dat vast te stellen, en dan had ze nog geen woord gezegd) is na haar rampzalige loopbaan in Den Haag toegetreden tot de Raad van Commissarissen van Parkstad Limburg Theaters en godzijdank horen we niks meer van deze joker.
De feiten over Kaag en de VN: In de openbare kandidatenlijst en de straw polls van 2016 (waarbij António Guterres uiteindelijk werd gekozen) komt Sigrid Kaag niet voor. De kandidaten waren onder meer Guterres, Irina Bokova, Helen Clark, Susana Malcorra, Kristalina Georgieva en anderen. Er is geen enkel VN-document of Amerikaanse bron die de Amerikaanse steun of nominatie voor Kaag noemt. De Amerikanen wilden Susana Malcorra. Kort daarvoor was de arrogante Kaag ook nog eens kritisch geweest over het leiderschap van Guterres. "Ik vind persoonlijk dat hij zich op bepaalde momenten veel actiever had kunnen opstellen."
Ik vroeg aan mijn goede collega Bas Paternotte, die altijd goed geïnformeerd is in het Haagsche, of hij wist hoe de vork in de steel zat.
Paternotte: "Toen ik deze tijdens de uitzending twiette, kreeg ik gelijk een DM van Haagse bron die ik niet kan onthullen: 'Scherp Bas. Koenders wilde ‘t niet steunen omdat hij zelf VN ambities had (niet SG maar eventuele andere hoge functie) Don’t quote me'. En daarna appte nog iemand anders. Dus na even zoeken kon ik de volgende ochtend deze twieten:
SocialKaag zei dus dat Nederland ook bezig was met zetel VN-veiligheidsraad, maar dat is een positie voor beperkte tijd en geen benoeming: dat is gewoon de VN-ambassadeur van dienst (en uiteindelijk moesten we de zetel delen met Italië) die een stoeltje krijgt. Tante Sigrid was dus te deftig om te zeggen: 'Bertje wilde zelf naar de VN'. Maar baas van de VN is echt een serieuze job. En chef van de UNDP (wat Koenders dus wilde) is een soort onderkoning: budget van 10 miljard, kleine 3000 medewerkers en werken in New York. En die baan krijg je dus niet als een Nederlander al SG is. Enfin, Koenders doet niet onder voor Timmermans qua ijdelheid en is net zo doortrapt. En Edwin de Roy van Zuydewijn vertelde mij ooit dat hij Koenders tegenkwam toen hij uit een bordeel/hoerenkast kwam lopen en verschrikt keek toen Edwin hem recht in de ogen keek met blik van 'ik weet wie jij bent, mannetje…' Maar goed: je kan een boel van Kaag zeggen (vergeet niet dat haar security clearance bij Buitenlandse Zaken werd ingetrokken omdat ze haar huwelijk met Al Qaq had verzwegen, haar voorliefde voor Pallies, etc) maar internationaal als (VN) diplomate was ze gewoonweg invloedrijk en werd er naar haar geluisterd in het Midden-Oosten, terwijl Koenders alleen al met zijn piemelachtige uitstraling van veel mindere statuur is. Donald Trump wilde Kaag in zijn Gaza-commissie hebben en heeft geen idee wie Bertje Koenders is, nietwaar?"
Dank, koempel Bas! Ik herinner mij vooral de menboebs van Bertje “Apache” Koenders. En natuurlijk dat dodelijke helicopterschandaal.
Kaag deed dus een prof. dr. ir. P. Akkermansje: 'Ik ben genoemd'. Voor de jonge reaguurdertjes: prof. dr. ir. P. Akkermans verscheen voor het eerst in ‘Kijk op het Rijk’, een onderdeel van het programma ‘Keek op de Week’, van Kees van Kooten en Wim de Bie.
Ik geloof er geen reet van, van het hele verhaal. De megalomane Kaag is net humorloos en gespeend van enige zelfspot als Frenske. En net zo geflopt als partijleider. En net zo gigantisch geflopt als wannabe premier. Kaag: de gedroomde premier van de Nederlandse media, en met name die van de DPG-vodjes. Hallo, lakei Kieskamp van Trouw! Net als Frenske is ze in feite uitgerangeerd, al zal ze het zelf “between jobs” noemen.
Kaags totale afgang als lijsttrekker van D66, haar mislukte VN-loopbaan en het maanden lang verzwijgen van de dampende #metoo-beerput van haar mentor Frans van Drimmelen (“There’s a special place in hell for women who don’t help other women”) werden angstvallig vermeden. Het werd een grote open sollicitatie, al vraag je je af welke internationale powers that be naar deze troosteloze eindeloze reclamespot keken.
Er was maar één moment dat ik Kaag sympathiek en een beetje warm en menselijk vond. En laat dat nou net over “ons” Cairo gaan! Daar schreef ik ooit dit over, in een onvervalste liefdesverklaring aan het mens!
"Ineens zag ik de mens Sigrid, en ik dacht: wat zou er gebeuren als ik een avondje met haar in de kroeg zou zitten, of desnoods bij haar thuis, onder het valse voorwendsel dat ik mij aanbied als social media-doctor? We hebben allebei Arabisch en islam en Midden-Oosten gestudeerd, we kunnen heerlijk roddelen over het seksleven van beroemde professoren in ons vakgebied, we kunnen romantisch en nostalgisch kwebbelen over het dakterras van het Nijl-Hilton in Caïro, hotel Baron in Aleppo, het American Colony-hotel in Jeruzalem en nog veel meer. Bovendien heb ik net als Sigrid jarenlang de Palestijnse zaak gediend en ik zal haar dan ook tientallen artikelen overhandigen die dit bewijzen. Ik kan bovendien uitstekende Libanese mezze maken, want dat heb ik geleerd van Nouna, mijn hospita in Beiroet destijds. Ik schud het zo uit de mouw: tabouli, baba ganoush, hummus, falafel, kishk, kibbe, fattoush etc. etc. Ik zorg voor een schitterende rode wijn van Chateau Kefraya Comte de M uit de Bekaavallei, een blend van de druivensoorten syrah, cabernet sauvignon, cabernet franc en mourvedre. Uiteraard heb ik een puike fles araq bij me, het liefst van Al Massaya, Ksara of Chateau Nakad, en ik zorg voor heerlijke baklava bij het kopje Arabische koffie. Ik kan niet onverdienstelijk koffiedik lezen en dan ga ik vol op het orgel. Deze vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken, mensen. Ik zet na mijn erotisch getinte toekomstvoorspelling Habbaytak Bessayf van Fayrouz op en fluister in haar oortje: ‘Sigrid, wat was er gebeurd als we elkaar in de jaren tachtig waren tegengekomen op het dakterras van het Nijl-Hilton, in zo’n zwoele, broeierige Caireense nacht... Ik was in de kracht van mijn leven, een jonge God, jij was een jonge blom, en misschien hadden we dan wel twee weken naakt gezwommen in de Rode Zee en gedanst met de bedoeïenen in Sharm Al Sheik en jointjes gerookt en blindmakende whisky gedronken van het merk Black Table.’ Dan grijp ik haar hand en zeg met een bijna gebroken stem (wat ze in de Jordaan de snik noemen): 'Na dat twietje dat jij rietwiette, poppedijn, kreeg ik weer eens te horen dat ik een hekel aan sterke vrouwen heb en dat slaat natuurlijk als een tang op een varken. Ik ben altijd dol geweest op Ien Dales, Elizabeth Schmitz, Irene Vorrink, Els Borst en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bovendien was ik getrouwd met Edith Mastenbroek van de PvdA (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn) en dat was een onversaagde tankgirl."
Het ga je goed, Sieg!