Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

From a slide box "1957 Vac, Las Vegas"

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

DEN HAAG (ANP) - Hoewel een groot aantal gemeenten al jarenlang te weinig huizen regelt voor vluchtelingen met een verblijfsvergunning, willen provincies "liever niet" ingrijpen. Ze proberen gemeenten zo goed mogelijk te helpen om oplossingen te vinden, zeggen ze in een rondgang door het ANP. Provincies zijn wettelijk verplicht om erop toe te zien dat gemeenten aan hun taken voldoen. Het Rijk bepaalt ieder halfjaar hoeveel statushouders een gemeente moet huisvesten.

De meeste gemeenten lopen hiermee ver achter. Ongeveer 19.000 statushouders verblijven nu ongewild langer in overvolle asielzoekerscentra, waardoor er geen plek is voor nieuwkomers. Het aanmeldcentrum in het Groningse Ter Apel, waar nieuwkomers zich moeten registreren, zit zelfs al weken zo vol dat mensen buiten moeten blijven en in noodopvang elders worden ondergebracht.

Vier gemeenten in Zuid-Holland hebben een laatste waarschuwing gekregen van de provincie. Als ze op 1 april niet aan hun opdracht voldoen, gaat Zuid-Holland op kosten van de gemeente de benodigde huisvesting regelen. Ook in Limburg staat de provincie op het punt om bij een gemeente in te grijpen.

'Steun uitspreken'

Zuid-Holland noemt dit "de laatste mogelijkheid" als alle gesprekken niets opleveren. "Als die plannen ontoereikend zijn en de doelstellingen keer op keer niet gehaald worden, dan grijpt de provincie in. Dat is geen vrijblijvende keuze en we doen dat liever niet." De provincie, waarin onder meer Den Haag flink achterloopt met de huisvesting, ziet ook "dat het voor gemeenten vaak geen simpele opgave is". Een woordvoerder: "Met zowel ambtelijk als bestuurlijk contact, het delen van informatie en tips en het beschikbaar stellen van subsidies hopen we gemeenten zo goed mogelijk te helpen".

Noord-Holland intensiveert sinds kort gesprekken met gemeenten over de achterstanden, zoals koploper Amsterdam. Als het ergens goed gaat, zijn er complimenten en zelfs taart, laat Noord-Brabant weten. Ook de provincie Utrecht spreekt gemeenten waar de achterstanden oplopen nadrukkelijk aan en wil dat ze met verbeterplannen komen. "Die aanpak heeft bij verschillende grote en kleinere gemeenten een positief effect geressorteerd", zegt gedeputeerde Rob van Muilekom.

Het kabinet kan volgens provincies helpen door extra geld te geven aan woningcorporaties, die doorgaans de huizen bouwen waar statushouders in terechtkomen. En ook "door steun uit te spreken voor alle lokale bestuurders die op dit type thema's hun nek uitsteken", aldus Zuid-Holland.

ASSEN (ANP) - De rechtbank in Assen heeft vrijdag celstraffen van 47 maanden opgelegd aan de drie mannen uit Heerhugowaard die in januari vorig jaar de gouden helm van Coțofenești en drie gouden armbanden roofden uit het Drents Museum in Assen.

De rechtbank hield bij het bepalen van de straf rekening met de met twee verdachten gemaakte procesafspraken, omdat zij een deel van de buit hebben terugbezorgd. Tegen de derde verdachte was 5,5 jaar cel geëist. Met hem waren geen afspraken gemaakt, maar de rechtbank legde toch aan alle drie dezelfde straf op.

Wie denk jij dat de slimste persoon in je omgeving is? Het is waarschijnlijk niet degene die tot diep in de nacht doorwerkt, altijd direct reageert op appjes of die zijn boekhouding perfect op orde heeft.

Integendeel: volgens wetenschappers komen sommige gewoontes die wij als lui bestempelen, juist opvallend vaak voor bij intelligente mensen.

1. Ze zoeken altijd de makkelijkste weg

Hard werken wordt vaak gezien als iets bewonderenswaardigs. Maar intelligente mensen zijn meestal niet geïnteresseerd in zo veel mogelijk moeite doen. Ze zijn geïnteresseerd in resultaat.

Dat betekent dat ze voortdurend zoeken naar slimmere manieren om iets gedaan te krijgen. Ze automatiseren terugkerende taken, schrappen overbodige stappen en stellen inefficiënte processen ter discussie. Niet omdat ze geen zin hebben om te werken, maar omdat ze geen energie willen verspillen.

Onderzoekers noemen dit de theorie van 'neurale efficiëntie'. Uit verschillende studies blijkt dat mensen met een hogere intelligentie bij cognitieve taken vaak minder hersenactiviteit nodig hebben om hetzelfde resultaat te bereiken. Hun brein werkt als het ware zuiniger.

Waar de één een probleem stap voor stap uitpluist, ziet de ander direct een patroon en komt veel sneller tot dezelfde oplossing. Voor buitenstaanders kan dat eruitzien alsof die persoon nauwelijks moeite doet. In werkelijkheid werkt hij of zij simpelweg slimmer.

2. Ze slapen meer dan je denkt

Niets wordt zo snel geassocieerd met luiheid als uitslapen of een middagdutje doen. Toch blijkt slaap juist een van de belangrijkste voorwaarden voor goed functioneren.

Onderzoekers ontdekten dat bepaalde hersenactiviteit tijdens slaap, zogenaamde 'sleep spindles', samenhangt met een hogere mate van intelligentie. Deze processen spelen een belangrijke rol bij leren, geheugen en informatieverwerking.

Dat betekent niet dat slimme mensen de hele dag in bed liggen. Wel dat ze slaap serieus nemen.

Terwijl veel mensen slaap zien als verloren tijd, beschouwen intelligente mensen het eerder als onderhoud aan hun belangrijkste gereedschap: hun brein. Tijdens de slaap worden herinneringen opgeslagen, emoties verwerkt en creatieve oplossingen gevormd.

Wie structureel te weinig slaapt, merkt dat direct. Concentratie neemt af, beslissingen worden slechter en emoties zijn moeilijker te reguleren.

Dus die collega die tijdens de lunch een powernap doet? Die is misschien minder lui dan je denkt.

3. Ze laten dingen makkelijker los

Er zijn mensen die overal op reageren. Elke opmerking, elke kritiek, elke irritatie krijgt aandacht.

Intelligente mensen kiezen vaak een andere strategie: ze laten veel dingen gewoon gaan.

Dat heeft weinig te maken met onverschilligheid en veel met energiemanagement. Uit recent onderzoek blijkt dat mensen met een hoge emotionele intelligentie beter zijn in het loskoppelen van stressvolle situaties. Ze blijven minder lang hangen in frustraties en kunnen sneller afstand nemen van dingen die niet belangrijk zijn.

Stel: twee collega's krijgen dezelfde kritische opmerking van hun leidinggevende. De één denkt er de rest van de dag over na, bespreekt het thuis opnieuw en formuleert alvast een weerwoord. De ander haalt eruit wat nuttig is en gaat verder.

Voor een buitenstaander lijkt die tweede persoon misschien passief. Maar eigenlijk maakt hij of zij een bewuste keuze: niet alles verdient aandacht.

Juist daarin schuilt vaak een vorm van intelligentie. Slimme mensen weten dat tijd, energie en mentale ruimte beperkt zijn. En dus bewaren ze die voor zaken die er echt toe doen.

Misschien is luiheid soms gewoon slim

Natuurlijk geldt niet dat iedere uitslaper een genie is. Maar onderzoek laat wel zien dat sommige gedragingen die we snel als lui bestempelen, eigenlijk iets heel anders kunnen betekenen.

De makkelijkste oplossing kiezen. Genoeg slapen. Je niet druk maken om iedere irritatie. Het zijn geen tekenen van gebrek aan ambitie, maar manieren om energie verstandig te gebruiken.

Misschien zijn intelligente mensen daarom niet degenen die altijd het hardst werken. Misschien zijn het juist degenen die precies weten wanneer ze dat níét hoeven te doen.

Bron: Psychology Today

Have you followed the big stories in football, rugby, cricket, cycling, basketball, horse racing, tennis and hockey?

A funky, fresh pre-batch to set your summer party alight

The rebujito is a classic Spanish cocktail that’s typically made with sherry and a lime/lemon soda. This lifts it up a notch, and also takes well to being batch-made for summer party drinking.

Steve Georgiou, beverage manager, Alta, London W1

How does a 100-year-old dance company face the 21st century? For Rambert’s Benoit Swan Pouffer the answer is combining innovation with popular adaptations such as the Brummie crime saga

On 15 June 1926, the Lyric theatre in Hammersmith played host to “an engaging little ballet” called A Tragedy of Fashion, a “chic trifle” according to the press, that had been first concocted round a west London dinner table. Yet it turned out to be a momentous moment in the course of British dance. The show was produced by Marie Rambert, a Polish émigré who had performed with Diaghilev’s Ballets Russes, and it was the beginnings of a dance company that’s still going strong 100 years later.

Marie Rambert was a force of nature. She has been called “an inspired talent spotter and legendary bully”, with “wit, taste and a sharp instinct for trends”, and with her nascent company (first known as the Marie Rambert Dancers, then Ballet Club, then Ballet Rambert), she kindled the talents of Britain’s most influential choreographers of the age, including Frederick Ashton and Antony Tudor. “This woman was a pioneer,” says the company’s current artistic director, Benoit Swan Pouffer. “She was really ahead of her time.” Nonetheless, fast-forward 100 years and Marie Rambert wouldn’t recognise the company that still bears her name, written in capitals down the side of a sleek building just behind the National Theatre, on London’s South Bank.

What if your best mate slept with your child? The stars of Alice and Steve, the new taboo-busting comedy about friends at war, open up about drug-taking, iffy sex – and why British jokes are so hard to understand

Alice and Steve, the new “wrongcom” starring Nicola Walker and Jemaine Clement, starts like the story of a lifelong friendship between two 50ish exes. They went out for a short time, a million years ago, and ever since have been platonically inseparable. In one of the first scenes, Alice (Walker) tells Steve (Clement) that she loves him so much that if he were ever drowning, she’d hollow out her own mother’s body and use it as a canoe. Alice and Steve go to funerals, get drunk, talk frankly about their disappointments, devise ill-advised solutions, take cocaine but only once every epoch; all the stuff of a loving friendship is here.

But creator Sophie Goodhart also uses it to put every kind of relationship under the microscope. “It’s every stage of love Sophie is looking at,” says Walker. So it’s also about the doldrums of a long marriage, between Alice and Daniel (Joel Fry). And it’s about first love going exquisitely well for Dom, Alice and Daniel’s teenage son, until they take an edible and everything goes awry. Unavoidably, though, all the fireworks are around one love story – and how it puts paid to Alice and Steve’s relationship.

Foto van Ayada Kachar (geen idee)

Zeven jaar lang De Ruyter-hagelslagjes kopen in de gevangenistoko voor IS-pleefiguur Ayada Kachar! Deze Marokkaans-Naaldwijkse religieus gestoorde gek nam haar kinderen in 2014 mee naar Glamping Syrië omdat ze iets te goed had opgelet bij Koranles in de Witte Tent. Dochter Safia werd in het aardse paradijs als minderjarige uitgehuwelijkt aan de Leidse jihadist Reda Nidalha alias Abu Sumail, die bij terugkomst in Nederland ineens heel zielig was, maar het broodjes bakken in Allahs Afbakbar moest bekopen met 4,5 jaar cel. Safia gaat tegenwoordig door het leven als Safia Dehri en tegen haar loopt ook nog een strafzaak. Ook errug vervelend voor mama Ayada: haar dertienjarige zoon Abdallah belandde in een militair trainingskamp van IS, werd ingezet als kindsoldaat en ging natuurlijk zo dood als een piertje. Ayada zelf verkocht haar kontje aan de Deens-Palestijnse vetnek Jacob El-Ali, die in Denemarken 14 jaar cel heeft gekregen voor landverraad. Deze El-Ali stond met afgehakte hoofden te wapperen en dat vond ONZE Ayada Kachar maar wat geweldig. In de rechtbank heeft mevrouw vooral zitten janken en zeiken dat ze zo zielig is, maar het feit dat ze haar bloedeigen minderjarige zoon offerde is volgens de Nederlandse D66-rechter een oorlogsmisdrijf. Zoon kwijt én zeven jaar cel. Next!

​Een heerlijk gevoel: Jeroen (33) is he-le-maal aan het begin van zijn Latijn. “Godsamme jongens, ik heb m’n hele Latijn nog voor me”, concludeert hij in een gesprek met zijn vrienden op het terras. “Zalig”, zegt hij in het lentezonnetje.

“Ik ben nog lang niet uitgeteld. Sterker nog: ik ben nog niet eens begonnen met tellen”, mijmert hij. “Ik ben dus nog helemaal ten begin raad. Lekker gevoel. Soms zie ik weleens van die mensen die helemaal uitgeblust en uitgebrand zijn, maar bij mij brandt dat heilige vuur juist pas net. Ik heb al twee weken vakantie, dus ik lig er he-le-maal op.”

Jeroen neemt nog een slok van zijn biertje. “Ik ben helemaal in de running, jongens.”

​

&

Privatizing profits, socializing losses. De staat helpt bouwen, de markt mag applaudisseren, en zodra de waardering hoog genoeg is, schuift het risico door naar iedereen met een pensioenpot. Bij SpaceX wordt het principe tot het uiterste gerekt. Het bedrijf wil naar de beurs. Dat betekent dat een bedrijf dat jarenlang in private handen was, aandelen gaat aanbieden aan publieke beleggers. Voor vroege investeerders en insiders is een beursgang vaak het grote afrekenmoment: hun belang, opgebouwd in besloten kring, krijgt eindelijk een openbare prijs. SpaceX mikt op een beursgang waarbij het ten minste 75 miljard dollar wil ophalen, bij een waardering rond 1,75 biljoen dollar.

Bij SpaceX wringt dat extra. Het bedrijf is puur op zichzelf groot geworden. Het is groot geworden met publieke contracten, publieke infrastructuur, publieke afhankelijkheid en strategisch staatsbelang. NASA, defensie, vergunningen, lanceerlocaties, frequenties: de overheid staat overal in de machinekamer. Alleen verdwijnt die overheid uit beeld zodra de winst straks privaat verdeeld kan worden.

Een deel van de kritiek op de beursgang draait precies daarom. Deze prikt wel meteen een krankzinnig hoge prijs vast. Gewone beleggers en pensioenfondsen stappen straks via de index gedwongen in op dat niveau, en zodra de periode voorbij is waarin insiders nog niet mogen verkopen, kunnen zij en de vroege investeerders daar alsnog tegen uitstappen. En er speelt nog iets, gerelateerd aan die net genoemde index: aangepaste Nasdaq-regels. Vroeger moest een nieuw beursfonds normaal eerst een seasoning period doorlopen: maanden handelsgeschiedenis om prijs, liquiditeit en stabiliteit te laten ontstaan. Sinds 1 mei 2026 kan een extreem groot nieuw aandeel onder de fast-entryregel al na vijftien handelsdagen in de Nasdaq-100 belanden. En zodra zo’n aandeel in een grote index komt, moeten indexfondsen en passieve beleggingsproducten het volgen. Pensioengeld beweegt dan niet omdat SpaceX ineens een redelijke prijs heeft, maar omdat de index het zegt. En SpaceX zal direct het grootste fonds worden, en dus een significant deel van wat die fondsen moeten aankopen.

Daar zit de valkuil van dit model. Eerst gebruikt een bedrijf de staat als lanceerplatform. Daarna gebruikt het de beurs als waarderingsmachine. Vervolgens gebruikt het indexfondsen als automatische kopers. En als het ooit misgaat, is SpaceX inmiddels zo verweven met defensie, communicatie en ruimtevaartinfrastructuur dat niemand rustig zal zeggen: jammer voor de aandeelhouders, waarbij ook die eventuele verliezen weer kunnen worden afgewenteld.

Musk is in dit verhaal geen bijzaak. Hij is het merk, de machtsstructuur en het risico in één persoon. De genialiteit zit minder in het ontsnappen aan de aarde dan in het opnieuw uitvinden van een heel aardse truc: laat de gemeenschap de basis betalen, privatiseer de winst, en noem het vooruitgang.

Roelof Bruls (32) en Sylvester Bruls-Groen (38) werken respectievelijk als jurist in Den Haag en arts in Maastricht. Ze wonen in Eindhoven en hebben daardoor allebei dagelijks veel reistijd. Roelof: „Die uren zou ik wel graag terug willen. Het is nu meer werk dan privé in ons leven.”