Popplio728 has added a photo to the pool:
Popplio728 has added a photo to the pool:
Fat Burns ☮ has added a photo to the pool:
Thank you very much for the visit, faves and comments. Cheers.
Australasian (Purple) Swamphen
Scientific Name: Porphyrio porphyrio
Description: The Purple Swamphen is a large rail. It is mainly dusky black above, with a broad dark blue collar, and dark blue to purple below. As the Purple Swamphen walks, it flicks its tail up and down, revealing its white undertail. The bill is red and robust, and the legs and feet orange-red. For such a bulky bird, the Swamphen is an accomplished flier and will readily take to the air to escape danger. In flight, the long legs and elongated toes trail behind or hang underneath the body. Purple Swamphens are proficient swimmers, but prefer to wander on the edges of the water, among reeds and on floating vegetation.
Distribution: Purple Swamphens are common throughout eastern and northern Australia, with a separate subspecies common in the extreme south-west of the continent. Birds have transported themselves from Australia to New Guinea and New Zealand and throughout the islands of the south-west Pacific. It has been suggested that the New Zealand population of Purple Swamphens (locally called the Pukeko) originated in Australia.
Habitat: The Purple Swamphen is found around freshwater swamps, streams and marshes.
Seasonal movements:
Feeding: The diet of the Purple Swamphen includes the soft shoots of reeds and rushes and small animals, such as frogs and snails. However, it is a reputed egg stealer and will also eat ducklings when it can catch them. The Purple Swamphen uses its long toes to grasp food while eating.
Breeding: Purple Swamphens are generally found in small groups and studies have shown that these consist of more males than females. More than one male will mate with a single female. All family members, and occasionally the young from a previous brood, share in incubation and care of the young. The nest consists of a platform of trampled reeds with the surrounding vegetation sometimes being used to form a shelter. Often two broods will be raised in a year.
Calls: A loud, penetrating 'kee-ow', as well as some softer clucking between members of a group while feeding.
Minimum Size: 44cm
Maximum Size: 48cm
Average size: 46cm
(Source: www.birdsinbackyards.net)
© Chris Burns 2026
__________________________________________
All rights reserved.
This image may not be copied, reproduced, distributed, republished, downloaded,
displayed, posted or transmitted in any form or by any means, including electronic,
mechanical, photocopying and recording without my written consent.
DRIEBERGEN (ANP) - De politie heeft aanwijzingen voor betrokkenheid van Nederlanders bij de grote cyberaanval op Odido van eerder dit jaar. In een telefoongesprek kort voor de hack met de klantenservice deed een Nederlandssprekende man zich voor als IT-medewerker van het telecombedrijf. Daarna werd Odido door phishing misleid en konden de gegevens van ruim 6 miljoen klanten worden gestolen.
Het onderzoek naar de hack is nog "in volle gang", meldt de politie donderdag. Het Team High Tech Crime van de politie doet onderzoek naar de persoon die zich voordeed als IT-medewerker en andere betrokkenen. De beller wordt "met klem" opgeroepen om zichzelf te melden. "Mogelijk wordt zijn stem op een later moment openbaar gemaakt."
Bij de hack in februari werden de gegevens van miljoenen klanten van het telecombedrijf buitgemaakt en later openbaar gemaakt. De politie heeft in het begin van het onderzoek meerdere servers offline gehaald die hackersgroep ShinyHunters gebruikte om data te verspreiden. De criminele hackersgroep eiste losgeld voor de gestolen data van Odido, maar het bedrijf koos ervoor om niet te betalen.
Politieonderzoek duurt maanden
Het onderzoeksteam van de politie vermoedt ook dat de daders online of in hun eigen omgeving hebben gepraat over hun betrokkenheid bij de Odido-hack. Ook weet de politie dat er binnen de cyberwereld over de hack gesproken wordt, bijvoorbeeld door mensen die meer weten over de daders. "Wij roepen iedereen die meer weet op om informatie met de politie te delen", zegt Stan Duijf, die als hoofd operaties verantwoordelijk is voor de aanpak van cybercrime.
Naar verwachting duurt het politieonderzoek naar de Odido-hack nog maanden.
Het scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz is donderdag nagenoeg tot stilstand gekomen, nadat de Verenigde Staten voor de tweede dag op rij aanvallen hadden uitgevoerd op Iran. Uit scheepsgegevens blijkt dat de bewegingen in de belangrijke zeestraat zich grotendeels beperken tot een door Iran goedgekeurde route in het noorden van de Straat van Hormuz, terwijl de door de VS ondersteunde corridor bij Oman er verlaten bij ligt.
Woensdag voeren in totaal veertien vrachtschepen door de straat; het laagste aantal sinds het tijdelijke vredesakkoord tussen de VS en Iran van half juni. Het is een scherpe daling ten opzichte van de dagelijkse bedrijvigheid in de afgelopen periode. Volgens gegevens van data- en analysebedrijf Kpler lag het gemiddeld aantal dagelijkse doorgangen van vrachtschepen in de eerste drie weken na het sluiten van het akkoord op 34, met een piek van 59 op 24 juni.
Ton Koenderik is verbonden met verboden extremistische groepen in Duitsland. En niet alleen daarover loog hij. Toch werd hij wethouder in het Twente Berkelland.
Ton Koenderink werd op 30 juni geïnstalleerd als wethouder, kondigde zondagavond al zijn vertrek aan en diende maandagochtend formeel zijn ontslag in. Toch ontstond vanaf zijn installatie direct het recht op wachtgeld
Ton Koenderink werd wethouder namens de lokale partij Samen voor Berkelland, maar legde die functie binnen enkele dagen neer na onthullingen over zijn verleden. Hij profileerde zich eerder als “wappie”, was actief in antivax-kringen en stond op het podium bij een complotprotest op het Museumplein in 2023.
Volgens onder meer Tubantia en BNNVARA trad Koenderink op als ‘arbiter’ voor een sympathisant van de extreemrechtse Reichsbürgerbeweging, een Duitse groepering die de rechtsstaat niet erkent en al eerder is vervolgd voor staatsgreepplannen. Hij zou daarnaast medeoprichter zijn van een soevereinenbeweging (Sapiëntes/Sapientes) en betrokken zijn geweest bij brieven voor een pseudo-tribunaal, gericht aan tientallen buitenlandse ambassades.
Volgens de geldende regels maakt het daarbij niet uit dat het om een zeer korte periode gaat. Wachtgeld is bedoeld als overbrugging voor politieke ambtsdragers die hun functie verliezen, ook wanneer zij zelf opstappen. De minimale duur is in dit geval zes maanden en de uitkering kan oplopen tot 80 procent van het salaris.
In Berkelland bedraagt de volledige bezoldiging van een wethouder 9.042,33 euro per maand. Tachtig procent daarvan is 7.233,86 euro. Over zes maanden komt dat uit op 43.403,18 euro. Met vakantietoeslag en eindejaarsuitkering erbij loopt het totaal op tot 50.477,89 euro.
APELDOORN (ANP) - In de eerste helft van 2026 zijn in Nederland 3476 personenvoertuigen gestolen. Dat is 9 procent minder dan in dezelfde periode een jaar eerder, meldt Stichting Verzekeringsbureau Voertuigcriminaliteit (VbV). Door de daling van het aantal diefstallen daalde ook de schadelast voor verzekeraars.
Het aantal diefstallen van lichte bedrijfsauto's nam met 5 procent af tot 886 en het aantal gestolen motorfietsen daalde eveneens met 5 procent, tot 887. Alleen het aantal gestolen bromfietsen steeg, met 10 procent tot 5368.
De totale schadelast van gestolen personenvoertuigen kwam in de eerste jaarhelft uit op ruim 57 miljoen euro. Dat is 13 procent minder dan in dezelfde periode vorig jaar. Het gemiddelde schadebedrag per gestolen personenvoertuig bedroeg 16.489 euro. Ook bij motorfietsen nam de totale schadelast af, met 8 procent tot 5,5 miljoen euro. Bij lichte bedrijfsauto's bleef de totale schadelast nagenoeg gelijk.
Nederland heeft van boodschappen doen een soort laagbetaalde deeltijdbaan gemaakt. Niet aan de kassa, niet in het distributiecentrum, maar thuis aan de keukentafel, met folders, apps, bonuskaarten, hamsterweken, weekdeals, persoonlijke aanbiedingen en de vraag of het wc-papier deze week bij Albert Heijn, Jumbo of Dirk strategisch verantwoord is.
Dat wordt verkocht als voordeel voor de consument. Wie oplet, wint. Wie slim koopt, bespaart. Wie aanbiedingen volgt, houdt geld over. Het probleem is dat zo’n systeem vooral vriendelijk lijkt vanuit het perspectief van iemand die genoeg geld, tijd, opslagruimte en mentale bandbreedte heeft. Voor wie weinig geld heeft, wordt die zogenaamde keuzevrijheid al snel een extra verplichting.
Het meest gunstige verhaal over aanbiedingen is simpel: supermarkten concurreren, consumenten profiteren. Dat verhaal klopt voor losse producten, op losse momenten, voor consumenten die precies kopen wat toevallig scherp geprijsd is. Op systeemniveau wordt het minder overtuigend. Korting wordt gepresenteerd als cadeau, terwijl het eigenlijk vooral een prijsmechanisme is dat eerst ruimte moet maken om daarna royaal te kunnen ogen.
Een supermarkt die structureel korting geeft, moet die korting ergens terugverdienen. Via andere producten. Via hogere reguliere prijzen. Via fabrikanten die betalen voor schapruimte, promoties of zichtbaarheid. Via klanten die geen tijd hebben om de folder uit te pluizen. Via mensen die de bonuskaart vergeten, de app niet gebruiken of het geld missen om groot in te slaan wanneer de aanbieding langskomt.
Daarmee ontstaat een vorm van prijsdiscriminatie. Niet openlijk op inkomen, want dat zou te opzichtig zijn, maar op gedrag. De klant die genoeg ruimte heeft voor zes pakken koffie, vier flessen wasmiddel en een vriezer vol tweede producten met korting, kan het spel beter spelen dan de klant die per dag of per week moet rekenen. De korting beloont niet alleen zuinigheid, maar vooral liquiditeit.
Dat is de kern van het probleem voor minima. Zij hebben vaak het meeste belang bij lage prijzen, en tegelijk de minste middelen om het kortingssysteem optimaal te gebruiken. Wie weinig geld heeft, kan minder makkelijk voorraad kopen. Wie klein woont, kan minder opslaan. Wie afhankelijk is van openbaar vervoer of een fiets, kan minder meenemen. Wie onregelmatig werkt, mantelzorg verleent, formulieren moet invullen of simpelweg uitgeput is van financiële stress, heeft minder tijd en aandacht over om vier supermarktapps te vergelijken.
Armoede is niet alleen een tekort aan geld. Het is ook een aanslag op tijd. Elke euro die bespaard moet worden, vraagt planning, vergelijking, uitstel, omfietsen en opletten. De “slimme consument” uit de reclamefolder lijkt vrij. De arme consument is vooral bezig met schadebeperking.
Dat maakt de Nederlandse liefde voor acties sociaal scheef. De middenklasse kan er een sport van maken, of gewoon de volle mep betalen omdat voor hen onder de streep uiteindelijk niet zoveel uit maakt. Voor minima is het arbeid. Onbetaalde arbeid, verricht om toegang te krijgen tot prijzen die eigenlijk gewoon normaal hadden kunnen zijn.
Dat betekent dat het niet gaat om een kleine budgettaire ongemakkelijkheid, maar om huishoudens die structureel tekortkomen voor noodzakelijke uitgaven.
Wie dan zegt dat mensen “gewoon op aanbiedingen moeten letten”, schuift de verantwoordelijkheid subtiel naar beneden. Niet de prijsstructuur wordt het probleem, maar de consument die onvoldoende handig zou zijn. De markt maakt het boodschappen doen ingewikkeld, waarna de arme klant wordt aangesproken op onvoldoende marktvaardigheid.
Ook voor supermarkten zelf is het de vraag hoeveel er werkelijk gewonnen wordt. Als alle ketens tegelijk steeds meer acties voeren, wordt korting geen onderscheidend voordeel meer, maar een verplicht wapen in een loopgravenoorlog. In het NOS-stuk over de recordomzet aan aanbiedingen zei iemand uit de sector het bijna letterlijk: als wij die korting niet geven, doet de concurrent dat wel.
Dat is geen teken van een gezonde consumentenmarkt. Het is een collectieve verslaving aan prijsschijn. De supermarkt houdt de klant bezig met tijdelijke voordeeltjes, de fabrikant koopt zichtbaarheid, de concurrentie reageert, en de consument leert dat de normale prijs misschien vooral de prijs is voor wie niet oplet.
Intussen onderzoekt de ACM sinds september 2025 hoe prijzen van dagelijkse boodschappen in Nederlandse supermarkten tot stand komen, mede door signalen dat sommige producten hier duurder zijn dan in omringende landen. Dat onderzoek gaat over prijsvorming, kosten en marges in de keten. Precies daar hoort de discussie thuis: niet alleen bij de vraag of een pot appelmoes elders goedkoper is, maar bij het systeem dat prijzen ondoorzichtig maakt en consumenten tegen elkaar uitspeelt op tijd, informatie en koopkracht.
Er bestaat een veel eenvoudiger consumentenvoordeel dan de eindeloze actie: een gewone lage prijs. Een prijs die vandaag geldt, morgen ook, en volgende week niet eerst kunstmatig hoeft te stijgen om daarna met tromgeroffel te dalen. Voor minima zou dat meer betekenen dan de zoveelste tweede halve prijs op een product dat ze pas kunnen betalen als het salaris of de uitkering binnen is.
Nederland heeft boodschappen doen veranderd in een wedstrijd waarin de prijsbewuste consument applaus krijgt. Alleen speelt niet iedereen met dezelfde hoeveelheid tijd, geld, vervoer, ruimte en rust. Wie het minst heeft, moet het hardst werken om dezelfde korting te krijgen.
Daarom is de kortingscultuur geen democratisering van voordeel. Het is een systeem waarin de laagste inkomens behalve met geld ook betalen met iets wat zij altijd al tekortkomen: tijd.
A young boy and his two siblings stay with their aunt in the West Country, in this haunting debut set over the long, hot summer of 1976
The summer of 1976 calls to my generation of novelists. We don’t remember it, but we remember the textures of daily life in that era, and a heatwave puts daily life under the kind of pressure that fuels fiction. In Guardian journalist Charlotte Edwardes’s first novel, Trouble Was, the scene is set by that heatwave with its attendant, escalating water shortage; the escalating marital and mental health crisis of the mother of three young children; a remote farm in the West Country. Though in some ways the pace is slow– not a criticism, the pace of school holidays with nowhere to go and nothing to do is also slow – the novel’s engines thrum from the first page.
Edwardes has taken the risk of a first-person child narrator, primary-aged Frank. Such figures are necessarily precocious – there’s a reason full-length novels by nine-year-olds are rarely written and never published – and tend to make demands on our suspension of disbelief, but in this case it’s convincing and compelling from the outset. The use of past tense helps, allowing both strikingly immediate observation and the feeling that the prose is in the steady hands of a remembering adult. Through the gap between Frank and the reader’s comprehension, the book conveys what the reader needs to understand about the adults’ lives. We know that most of the adults are also adulterers, that his mother’s mental illness is hereditary as well as situational, and that her efforts to fob off social services are just about adequate.
Continue reading...Bishop Auckland is abuzz with culture and family fun, thanks to the vision of Auckland Palace’s owners – and the new Kynren show featuring birds of prey, Viking raids and mythical beasts, which opens next week
Booming Hans Zimmer-style cinematic music reaches a crescendo, shaking my bones. Two turquoise macaws swoop within an inch of my hair and join a sky filled with nearly 250 birds. Hawks, kites, pelicans, and an owl soar and swoop around a pagan-looking wooden circle. Peacocks fuss at the makeshift river below, coaxed by two actors telling the story of humans’ relationship with nature. Grey clouds roll in, dark with rain. After all, we are risking an open-air performance in north-east England. I’m at a preview of Kynren: the Storied Lands, the latest gloriously unrestrained project in the market town of Bishop Auckland, 12 miles south of Durham.
I grew up near Bishop Auckland, which was once an important coal-mining and railway town. Last time I was here, its centre was dominated by discount stores. If, in 2003, you’d told teenage me that the high street would become an ode to art, history and culture, I would have laughed. Well, I would have grunted and turned up the Nu metal on my MP3 player.
Continue reading...The South African photographer, whose images arise from being embedded in queer and rural communities, has been named the winner of the James Barnor prize
Continue reading...Low-emissivity windows also keep houses warm in winter, but use on bowed glass can have magnifying-glass effect
Low-emissivity or low-E window glass is a useful green technology for keeping buildings warm in winter and cool in summer … but a rare side-effect can set the neighbours’ property on fire.
The glass is coated with a thin layer of metal or metal oxide which lets visible light through but acts like a mirror in the infrared. Heat from the interior is reflected back in, retaining warmth in winter, while unwanted solar radiation is repelled in summer.
Continue reading...De afgelopen jaren ging veel aandacht uit naar de opkomst van radicaal-rechtse partijen en hun invloed op de Nederlandse politiek. Veel minder aandacht is er voor de andere kant van deze ontwikkeling: hoe reageren Nederlanders met een migratieachtergrond op een politiek klimaat waarin migratie en islam steeds meer en heviger aangevallen worden? Mobilisatie migrantenkiezers Nieuw […]
Het bericht Rechtse radicalisering mobiliseert migrantenkiezers verscheen eerst op StukRoodVlees.
banzainetsurfer has added a photo to the pool:
