⚽ Barça will win La Liga with a point from 8pm BST kick-off
⚽ Live scores | Follow us over on Bluesky | And email John
Last time out for both teams.
Reports from Barcelona and some social media footage of Real Madrid’s bus being attacked, and a window smashed.
Continue reading...It was the most extraordinary finale to an occasion when the tension seemed to override everything. The spectacle was suffocated. There was almost too much at stake for both teams. And then there we were, the players from each team standing on the sideline behind the referee, Chris Kavanagh, as he pored over the replay monitor on the advice of the video assistant, Darren England, his heart hammering, like that of everybody else inside the stadium.
Arsenal led 1-0 through Leandro Trossard’s 83rd minute goal, which had come shortly after David Raya had produced a massive one-on-one save to deny the West Ham midfielder, Mateus Fernandes. Now West Ham had their lifeline. Or had they? It all came down to Kavanagh’s interpretation of the moment when West Ham sent their goalkeeper, Mads Hermansen, forward for an all-or-nothing 95th minute corner and, after a melee of bodies, the West Ham substitute, Callum Wilson, had lashed a shot over the line.
Continue reading...Soldiers dropped oxygen supplies and medical aid to Britain’s most remote overseas territory
Paratroopers landed on a “golf course covered in rocks” to supply medical personnel and oxygen to Britain’s most remote overseas territory as it deals with a suspected hantavirus case, an army commander has said.
The UK Health Security Agency confirmed on Friday that a British national had disembarked from the cruise ship MV Hondius to the South Atlantic island of Tristan da Cunha, where they live, with a suspected case of hantavirus.
Continue reading...
@fabio
The beast is EntraID voor alles Microsoft, inclusief Azure. Dat is handig voor orgs met Windows, Azure en Office. En dat koppelt default alleen via ms authenticator, tenzij de admin passkeys toestaat.
En ms authenticator is in staat nummers te genereren zoals elke authenticator. Maar ms backupped je sleutels in de cloud, vraagt teveel rechten om te functioneren en ms producten op je persoonlijke apparatuur, als ZZPer wil je dat misschien niet
TENERIFE (ANP) - Meer dan negentig van de bijna 150 opvarenden van het door het hantavirus getroffen cruiseschip Hondius zullen tegen het einde van zondag zijn geëvacueerd vanaf de Canarische Eilanden. Dat meldt de Spaanse staatssecretaris van Volksgezondheid, Javier Padilla, in een op sociale media gedeelde video.
Tientallen mensen zijn reeds van het Nederlandse schip gehaald en teruggekeerd of onderweg naar hun thuisland. Onder hen zijn acht Nederlandse passagiers. De Hondius was zondagochtend vroeg bij het eiland Tenerife aangekomen.
Aangezien Britse, Turkse, Ierse en Amerikaanse staatsburgers op het punt staan te vertrekken, "komt het totaal hiermee op meer dan negentig personen, inclusief passagiers en bemanningsleden", aldus Padilla.
TEL AVIV (ANP/AFP) - De Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran is pas voorbij als de Iraanse voorraad verrijkt uranium is "verwijderd". Dat zegt de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in een fragment van het Amerikaanse programma 60 Minutes van CBS. "Het is nog niet voorbij, want er is nog steeds nucleair materiaal", benadrukt Netanyahu.
"Je gaat erheen en je haalt het eruit", antwoordt hij op de vraag hoe het uranium verwijderd kan worden. Bij voorkeur na een overeenkomst met Iran. Volgens Netanyahu heeft de Amerikaanse president Donald Trump een vergelijkbare mening.
De Israëlische premier stelt dat nog andere oorlogsdoelen bereikt moeten worden. "Er zijn nog steeds proxy's die Iran steunen, hun ballistische raketten die ze nog steeds willen produceren. We hebben er al veel van onschadelijk gemaakt, maar het is er nog steeds en er is werk aan de winkel."
Het hele interview wordt zondagavond laat uitgezonden.
De vrouwen van SCHC spelen al jaren in de top van de Nederlandse hockey, maar waren nog nooit landskampioen. Donderdag beginnen de play-offs en heeft SCHC, dat een uitstekend seizoen draaide, een nieuwe kans. „De buitenwereld ziet misschien ‘eindstand: verloren’, maar wij zijn elk jaar gegroeid.”
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/05/10152600/100526SPO_2033470549_4.jpg)
Friday its stock price shot up 34% in one day...
Rocket Lab's stock has more than quadrupled over the past year, benefiting from skyrocketing demand for businesses tied to the space economy ahead of SpaceX's hotly anticipated IPO later this year. Demand for space systems and satellites is also escalating as President Donald Trump pursues his ambitious Golden Dome missile defense project and NASA's crewed Artemis missions rev up.
Rocket Lab said Thursday that it signed its largest contract ever with a confidential customer for its Neutron and Electron rockets through 2029, weeks after landing a $190 million deal for 20 hypersonic test flights... "The demand signal is clear," CEO Peter Beck said on an earnings call with analysts, calling the pace of new product releases from the company this year "relentless".... Rocket Lab's good news lifted other space companies. Firefly Aeropspace and Intuitive Machines both jumped more than 20, while Redwire gained 19%. Voyager Technologies rose 14%.
"The company anticipates revenue between $225 million and $240 million during the second quarter."
Read more of this story at Slashdot.
Er zijn woorden die hun onschuld hebben verloren. 'Zionist' is er zo een. Ooit een beschrijving van mensen die geloofden dat het Joodse volk recht had op een thuisland, is het woord inmiddels in brede kring gedegradeerd tot scheldwoord, geflankeerd door gespuug of een denigrerende lach. Wie zichzelf vandaag de dag openlijk zionist noemt in progressieve Europese kringen, doet dat met het gevoel alsof hij tijdens een DEI-training opmerkt dat meritocratie eigenlijk best een goed idee is. Je wacht op de stilteval. Die stilteval ken ik. Ik ben een zionist. En ik ga uitleggen wat ik daarmee bedoel, en waarom dat onderscheid er inmiddels toe doet als nooit tevoren.
Laat me beginnen met een observatie die misschien frivool lijkt maar dat geenszins is: antisemitisme is in de westerse wereld aan een merkwaardige metamorfose onderhevig. De klassieke variant, die van de toog en de kerk en de stamtafel, was in elk geval eerlijk over zichzelf. Je wist met wie je te maken had. Het nieuwe antisemitisme is subtiel gekleed in de taal van mensenrechten, dekolonisatie en sociale rechtvaardigheid, en daarin schuilt precies het gevaar ervan. Het heeft een academische couture aangemeten gekregen. Het draagt vlinderdas in plaats van bruinhemden.
In Nederland manifesteert dit zich op een manier die historisch bijzonder ongemakkelijk is. Dit land verloor driekwart van zijn Joodse gemeenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog, mede dankzij een bestuurlijk apparaat dat zijn taken ijverig bleef uitvoeren, keurig op tijd, met de juiste formulieren in drievoud. Wat dat apparaat demonstreerde was niet zozeer boosaardigheid als wel iets veel alledaagsers: de bereidheid om weg te kijken, om het probleem bij de buurman te laten, om de verantwoordelijkheid netjes door te schuiven naar de volgende schakel in de keten. Die houding is niet met de bevrijding verdwenen. Ze heeft zich slechts aangepast aan de tijd.
Want als november 2024 iets heeft bewezen, dan is het dat de reflex om weg te kijken springlevend is. Toen Joodse voetbalsupporters na een Europa League-wedstrijd door Amsterdam werden opgejaagd door mannen op scooters, die hun slachtoffers via Telegram coördineerden onder de noemer 'jodenjacht', zocht een deel van het politieke en intellectuele establishment naar 'context', naar 'beide kanten', naar de 'complexiteit van het conflict'. Alsof er complexiteit bestaat in het feit dat mensen door een stad worden opgejaagd als wild, op dezelfde novemberbodem waar tachtig jaar eerder razzia's plaatsvonden. Dat soort morele aerobics vergt jaren academische training, maar levert weinig op voor de man die bloedend in een portiek zit.
Dan het begrip zelf, want het verdient een bondige intellectuele schoonmaak. Zionisme is in de kern de politieke beweging die in de negentiende eeuw het idee belichaamde dat Joden, als volwaardig volk, recht hebben op zelfbeschikking in hun historisch thuisland. Theodor Herzl, de Weense journalist die het moderne zionisme codificeerde in zijn befaamde 'Der Judenstaat' uit 1896, deed dit niet vanuit religieus fanatisme maar vanuit nuchtere analyse: zolang Europa Joden behandelde als eeuwige gasten wier verblijfsvergunning kon worden ingetrokken bij elk politiek onweer, was assimilatie een illusie. De geschiedenis heeft Herzl gelijk gegeven op een manier die niemand had gewenst.
Wie het woord 'zionist' vandaag gebruikt als synoniem voor 'militarist' of 'kolonisator' toont niet alleen historische ongeletterdheid, maar ook een selectief moreel kompas dat werkelijk bewonderenswaardig is in zijn inconsequentie. Nationalisme voor nagenoeg elk ander volk is respectabel, bevochten, beschermwaardig. Joods nationalisme is de uitzondering. Die asymmetrie is op zichzelf informatief, en ik raad iedereen aan er een moment bij stil te staan, want het ongemak dat dat stilstaan oplevert is precies het ongemak dat vruchtbaar is.
Ik ben een zionist in de zin dat ik geloof in het bestaansrecht van de staat Israël als thuisland voor het Joodse volk. Dat betekent niet dat ik elke maatregel van elke Israëlische regering steun, evenmin als een fervent democraat elke beslissing van Den Haag voor zijn rekening neemt. Kritiek op beleid is de kern van democratisch engagement. Maar wie de legitimiteit van Israëls bestaan zelf betwist, vraagt iets van het Joodse volk dat hij van geen enkel ander volk zou vragen: namelijk het opgeven van de enige plek ter wereld waar hun veiligheid institutioneel verankerd is. En die institutionele verankering is niet abstract. Ze is actueel. In de context van een Europa waar de aanwezigheid van een keppeltje in bepaalde wijken van Amsterdam, Brussel of Parijs een risicoafweging vergt, is de vraag 'waarom hebben Joden een eigen staat nodig?' niet filosofisch. Ze is ronduit pijnlijk naïef.
Nederland staat voor een keuze die het liever niet maakt, want Nederlanders zijn van nature liever pragmatisch dan principieel, liever polderend dan polariserend. Maar het poldermodel heeft zijn grenzen. Antisemitisme gedijt in een klimaat van halve veroordelingen, voorzichtige formuleringen en electorale calculaties. Neem de leuze 'From the river to the sea, Palestine will be free'. Die klinkt op de Nederlandse universiteiten, bij demonstraties en zelfs in de Tweede Kamer door mensen die zichzelf progressief noemen. Maar wat die zin zegt, als je hem serieus neemt, is dat de staat Israël niet bestaansrecht heeft. Dat er tussen de Jordaan en de Middellandse Zee geen ruimte is voor een Joodse staat. Dat zeven miljoen Israëlische Joden ergens anders maar een oplossing voor zichzelf moeten bedenken. Wie dat roept als politieke poëzie, vraagt om een serieus gesprek over wat hij eigenlijk bedoelt. Wie het roept en de inhoud wel degelijk meent, heeft de grens van legitieme politieke kritiek verlaten en staat op het terrein van een ideologie die de westerse beschaving al eerder tot haar dieptepunt heeft gebracht.
De discussie over Israël en de Palestina is legitiem en noodzakelijk, maar die discussie mag niet fungeren als verlengstuk van ronduit anti-Joods sentiment. De man die 'zionist' roept als hij een Joodse medeburger bedoelt, maakt een conceptuele fout die noch academisch noch moreel aanvaardbaar is. En de bestuurder, de politicus, de rector magnificus die dat laat passeren uit angst voor ophef, maakt een andere fout, een die we in dit land eerder hebben gemaakt. Ik verwacht van mijn land dat het die duidelijkheid opbrengt. Niet vanwege Israël, niet vanwege de internationale betrekkingen, maar vanwege het simpele feit dat er Joodse Nederlanders zijn die de veiligheid en waardigheid verdienen die alle andere Nederlanders als vanzelfsprekend beschouwen.
Dus ja: ik ben een zionist. Geen onverdeeld bewonderaar van elke Israëlische beleidscoalitie, geen propagandist, geen hater van Palestijnen, geen vijand van vrede. Maar wel iemand die gelooft dat het Joodse volk recht heeft op zelfbeschikking, op veiligheid, op een plek in de wereld waar 'nooit meer' niet alleen een slogan is maar een architectonisch principe. Wie dat woord gebruikt om mij te kleineren, onthult meer over zichzelf dan over mij. En wie er ongemakkelijk van wordt dat ik het gewoon uitspreek, mag zich in stilte afvragen waarom dat zo is. Dat ongemak, daar zit de eigenlijke analyse.
