
Een opgestoken middelvinger naar Montesquieu met z’n trias politica: "Rechters beslissen steeds vaker zelf dat asielzoekers een verblijfsvergunning krijgen." Door een arrest van het Hof van Justitie hebben rechters nu de mogelijkheid om een onderzoek van de IND volledig over te doen. Wat een lief Playmobil-landje zijn we toch: dag in, dag uit zetten we een niet-aangesloten thermostaat hoger, schreeuwend in een microfoon met lege batterijen, kokend in een speelgoedkeukentje met alleen spek en bonen als ingrediënten.
Sinds deze zomer komt het dus vaker voor dat de rechters op de stoel gaan zitten van de rechter de IND. Zoals veel vluchtelingenproblematiek begon ook dit in het oosten. Een Zwolse rechter vroeg namelijk aan het Hof van Justitie hoe ver een rechter mag gaan in zo’n asielzaak. Antwoord in juni: "rechters mogen van de hoogste Europese rechter de verklaringen van een asielzoeker uitgebreid onderzoeken, en beoordelen of hij of zij de waarheid spreekt. Ze mogen vervolgens ook zelf beslissen of er asiel moet worden verleend. Dat botst met hoe het Nederlandse bestuursrecht tot nu toe werkte: de overheid nam het besluit, de rechter toetste of het besluit zorgvuldig is. Zo niet, dan moest er een nieuw besluit komen."
Geef ze een vinger en ze pakken het hele land: hier geloofde de IND een zogenaamd homoseksuele asielzoeker uit Sierra Leone niet. De rechter wel. Hier een Iraaks gezin. IND: doei. Rechter: neem onze sociale huurwoning, onze (lees: uw) kids wonen nog wel even thuis. Met vriendelijke kusjes, de rechter.
De IND is er niet zo blij mee en verzet zich: "Afgelopen donderdag diende een zaak bij de Raad van State, die draaide om de vraag hoe ver asielrechters mogen gaan als een asielzoeker beroep aantekent tegen een afwijzing." Kni-kna-knettergek dat de rechter deze ruimte opeist: "IND’ers hebben een hele dag om iemand te horen, en de organisatie heeft experts in dienst om te adviseren over de situatie in landen, de echtheid van documenten en taalanalyses. Rechters zien de asielzoeker maar een uurtje op zitting, en hebben deze middelen niet."
Vanavond spek en bonen op het menu. Zin in.
therealthings.com has added a photo to the pool:
One of our favourite hotels in Tokyo isn't necessarily the one with the most spectacular views or the most convenient location. What keeps drawing us back is something much harder to describe: the feeling and atmosphere of the place itself.
There's a certain faded grandeur to it that I absolutely love. The classic elevators with their bronze accents, the soft classical music playing in the background… it almost feels as though we've stepped into a feel-good family movie from the 1980s. A little nostalgic, a little old-fashioned, but all the more charming for it.
The location isn't bad either, and being able to park our rental car right underneath the hotel is a definite bonus. The rooms are comfortable and perfectly decent, and from ours, there's one familiar sight that always makes me happy: the Tokyo Skytree.
Now, compositionally speaking, this might not be my most remarkable photograph. But some pictures mean more to you than their technical or artistic merits alone.
Whenever I wake up in the middle of the night and open my eyes, there it is, standing quietly in the distance. Its lights gently pulsing against the darkness, almost like the heartbeat of the city itself. Tokyo is out there, never really sleeping, always moving, always alive.
And somehow, that thought comforts me. There's something reassuring about seeing that familiar tower in the darkness, knowing it's there just as it was the night before. Every time I see it, whether from our hotel room or now in this photograph, I can't help but smile.
Perhaps that's what makes a photograph special in the end. Not every image needs to be spectacular. Sometimes, it's enough for it to bring you back to a place where you feel happy, safe and at home, even when you're halfway across the world.
--
All images are exclusive property and may not be copied, downloaded, reproduced, transmitted, manipulated or used in any way without written permission of the photographer!
© Marcus Antonius Braun
www.therealthings.com
Facebook | Instagram
--
Please only fave when you actually like the image.
Do not comment with images or awards, only text, thank you!
Thomas Hawk posted a photo:
“Hoe krijgen we de academische wereld zover dat ze afstand neemt van Haidt?” Die vraag staat in interne notities van Meta, het bedrijf achter Instagram, Facebook en WhatsApp. Het doelwit: Jonathan Haidt, de psycholoog van wie veel ouders hun ideeën over smartphones en kinderen hebben. Een schandelijke campagne van een van de grootste techbedrijven ter wereld.
De notities komen uit een Amerikaanse rechtszaak tegen Meta en andere socialemediabedrijven over verslaving bij jongeren. Ze gaan over een overleg van 7 maart 2023, meldt Gizmodo. Volgens het juridische nieuwsplatform Law360 stelde Curtiss Cobb, toen vicepresident onderzoek bij Meta, voor om Haidt in de media in diskrediet te brengen.
Dat moest niet “luid” gebeuren, staat erin. De notities spreken van “een campagne onder de radar” en “een fluisterstrategie”. Andere zinnen uit de stukken:
Met die laatste naam bedoelden de medewerkers vermoedelijk Andrew Gelman, statisticus aan Columbia University. Gelman had op zijn blog al kritiek op Haidts onderzoek gegeven. Hij schrijft daar nu dat Meta hem nooit heeft benaderd en noemt de onthulling “absoluut verschrikkelijk”. Meta reageerde niet op vragen van Gizmodo.
Haidt schreef The Anxious Generation, in het Nederlands verschenen als Generatie angststoornis. Zijn stelling: sinds kinderen rond 2012 massaal een smartphone kregen, zijn angst en depressie onder tieners sterk gestegen. Hij pleit voor geen smartphone voor de middelbare school, geen sociale media voor je zestiende en telefoonvrije scholen.
Wetenschappers zijn het niet allemaal met hem eens. Sommigen vinden het verband tussen schermen en somberheid zwakker dan hij stelt. Die discussie bestond al zonder Meta. Het nieuwe is dat het bedrijf zelf zulke kritiek wilde aanjagen.
“Jonathan Haidt is de belangrijkste stem in het debat rondom kinderen en smartphonegebruik. Dat weten ze bij Meta ook. En dít is wat ze ermee deden. Schandelijk.”
Dat schrijft techjournalist Alexander Klöpping op X. Psycholoog Jay Van Bavel van New York University, die de stukken als eerste breed deelde, ziet een groter risico. “Als academici die negatief bewijs over een platform delen het doelwit worden van campagnes om onze geloofwaardigheid te besmeuren, zitten we in heel, heel diepe problemen”, schrijft hij.
Het kabinet koos in juni 2025 een lijn die dicht bij Haidt ligt. Het advies van het ministerie van VWS voor ouders:
Staatssecretaris Vincent Karremans zei erbij dat sociale media “leuk en verbindend” kunnen zijn, “maar de verslavende werking ervan heeft ook een enorme schaduwzijde”. Het advies is niet bindend; jij beslist.
Het Nederlands Jeugdinstituut houdt een slag om de arm. Het onderzoek naar sociale media en schermtijd is nog beperkt, schreef het instituut, en veel is onbekend. Dat maakt het advies voor ouders niet anders. Het wijst er wel op dat de vraag eerlijk onderzocht moet kunnen worden, zonder dat een van de partijen achter de schermen meestuurt.
Techbedrijven verdienen aan aandacht, zoals blijkt uit hoe apps verdienen aan eenzaamheid en uit hoe een TikTok-trend jongeren het leven kostte.
Bronnen: Law360, Gizmodo, Rijksoverheid
Hoor je 's avonds gekrabbel boven het plafond of onder de vloer? Dan ben je dit najaar zeker niet de enige. Muizen trekken massaal naar binnen op zoek naar warmte en voedsel, schreef de Baarnsche Courant op 28 oktober. Pak je nu de doos muizengif uit de schuur, kijk dan eerst even op het etiket. Een deel van die middelen mag je nog maar ruim zeven weken gebruiken.
Volgens de Baarnsche Courant is 2026 een piekjaar voor verschillende muizensoorten, mede omdat bomen vorig jaar veel eikels en beukennootjes hebben gedragen. Vogelonderzoeksorganisatie Sovon meldde in juni al dat veldmuizen, rosse woelmuizen en bosmuizen een piek beleefden, na een aantal magere jaren. Nu het kouder wordt, zoeken die dieren beschutting in huizen, schuren en kruipruimtes. In Noordoost-Friesland merken ongediertebestrijders dat al: zij hebben het druk met muizen, meldde
Middelen met bloedverdunners (anticoagulantia) zijn al sinds 2023 niet meer voor particulieren. Binnenshuis mag je alleen nog muizengif met de stof alfachloralose gebruiken, schrijft RTV NOF. Maar ook dat aanbod wordt kleiner. Het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (Ctgb) heeft de toelating van het middel ALPHACHLORALOSE GRAIN ingetrokken, meldde brancheorganisatie Dibevo in juni. Dat middel ligt onder verschillende merknamen in de winkel:
Winkels mochten deze middelen tot en met 17 juni 2026 verkopen. Gebruiken en in huis bewaren mag nog tot 17 december 2026. Heb je daarna nog iets over, dan breng je dat naar het klein chemisch afval, schrijft lokale omroep
Helemaal verdwenen is muizengif voor thuisgebruik niet. Volgens plaagdierbedrijf Altho Pest Control geldt er nog één toelating voor niet-professioneel gebruik: Tomorin / Protect home express, ook op basis van alfachloralose, op dit moment tot 30 juni 2028. Hetzelfde bedrijf schrijft dat ook bekende schapmiddelen als de muizenlokdoos van Kruidvat en Roxasect onder de intrekking vallen. Die lijst noemt Dibevo zelf niet.
Let op: Tomorin Graan staat wél op de lijst van ingetrokken middelen. Een vergelijkbare merknaam zegt dus niets. Kijk naar de exacte productnaam op de verpakking en controleer bij twijfel de toelating.
Gif is volgens de Baarnsche Courant sowieso niet de eerste oplossing. De GGD noemt muizenvallen de gezondste en veiligste manier om een paar muizen te bestrijden. Wacht er niet te lang mee, want anders heb je volgens de GGD binnen de kortste keren een plaag. Zo pak je het aan:
Nog een reden om het gif te laten staan: bosmuizen en de meeste spitsmuizen zijn beschermd. Een bosmuis mag je volgens Milieu Centraal alleen in gebouwen bestrijden, en dan zonder gif, schrijft schoonmaakblog Poetsmaniak.
Zolang er een gat is, komen er nieuwe muizen binnen. Volgens de GGD past een muis al door een gaatje van een halve centimeter. Kijk dus naar voegen, kieren onder deuren, leidingdoorvoeren en ventilatieopeningen. Prop gaten vol met staalwol en werk ze af met kit of mortel. Purschuim alleen werkt niet, want daar knagen muizen doorheen. Ventilatieroosters dicht je niet, maar daar zet je een fijnmazig rooster voor, zodat je huis wel blijft ventileren.
Weet je niet zeker of je muizen hebt? Let op donkere, spitse keutels van ongeveer een halve centimeter en op aangevreten verpakkingen. Bewaar eten en dierenvoer in afgesloten bakken en ruim kruimels meteen op. Blijven de muizen komen of zitten ze in de spouwmuur, het plafond of onder de vloer, dan raadt Zelfongediertebestrijden.nl aan een bestrijder in te schakelen.
Bronnen: Baarnsche Courant, RTV NOF, Salland1, Dibevo, Sovon, Altho Pest Control, GGD Leefomgeving, Milieu Centraal, Zelfongediertebestrijden.nl, Poetsmaniak
Particuliere verhuurders bieden zittende huurders tienduizenden euro’s om te vertrekken, in uitzonderlijke gevallen meer dan een ton. Dat meldt De Telegraaf op 28 oktober. Een huurder die zo’n bod krijgt, hoeft niets te tekenen. Wie wel ingaat op het aanbod, loopt het gevaar om toeslagen te verliezen.
Een verhuurde woning levert bij verkoop vaak maar 60 tot 70 procent op van de prijs die een lege woning haalt. Bij een lage huur zakt dat naar ongeveer de helft. Dat zegt Jelmer Schortinghuis, oprichter van Proranje Vastgoed, dat verhuurde woningen opkoopt, tegen De Telegraaf. In één voorbeeld scheelde het ongeveer 200.000 euro.
Verhuurders willen verkopen door de hogere belasting in box 3 en dalende rendementen. Proranje kreeg in het derde kwartaal ruim 31 procent meer verkoopverzoeken van particuliere eigenaren dan een jaar eerder. Volgens het Kadaster gingen in twee jaar ongeveer 75.000 huurwoningen naar de koopsector.
Nee. Verkoop is geen reden om je huur op te zeggen: koop breekt geen huur, de nieuwe eigenaar neemt je contract over. Bij een contract voor onbepaalde tijd kan de verhuurder alleen opzeggen om een wettelijke reden, zoals dringend eigen gebruik of wanbetaling, en dan beslist de rechter. Dat staat bij het Juridisch Loket.
Een vertrekpremie is dus een aanbod. Je kunt weigeren, onderhandelen of een tegenbod doen. Een huurster in het oosten van het land, ruim twintig jaar in haar huis voor ongeveer 600 euro per maand, sloeg een bod van rond de 100.000 euro af, meldt De Telegraaf. Huurders met een lage huur en een vast contract hebben weinig reden om te vertrekken, erkent ook Proranje.
Hier zit het grootste risico. De premie telt niet als inkomen voor de huurtoeslag, maar wel als vermogen. Staat er op 1 januari meer dan €38.479 op je rekening, dan krijg je dat hele jaar geen huurtoeslag. Met een toeslagpartner is de grens €76.958 samen, meldt de Belastingdienst.
Voor de zorgtoeslag ligt de grens hoger, maar hij zakt. In 2026 is die €146.011 voor een alleenstaande, vanaf 2027 €119.122. WEL schreef eerder hoe je met €125.000 spaargeld je zorgtoeslag kwijtraakt.
Komt het geld eind december binnen, dan telt het op 1 januari al mee. Gaat het meteen op aan een nieuwe woning of verhuizing, dan blijft je vermogen lager.
Spaargeld boven het heffingsvrij vermogen valt in box 3. Een ton op de bank kost je dus elk jaar belasting zolang je hem niet uitgeeft. Twijfel je hoe de premie zelf wordt belast, vraag het dan na bij de BelastingTelefoon of een adviseur voor je tekent.
De premie is pas iets waard als je ergens anders terechtkunt. Een vergelijkbare huurwoning is moeilijk te vinden, en de vrije sector is vaak een paar honderd euro per maand duurder. Bij 500 euro per maand meer huur is een premie van 60.000 euro na tien jaar op. Huurders betalen in 2027 al tot €75 per maand meer aan vaste lasten.
Bronnen: De Telegraaf, Belastingdienst, Juridisch Loket
JONG21 - de jongerentak van JA21 - bezocht afgelopen maanden meerdere evenementen van de Europese fractie European Conservatives and Reformists (ECR), waarbij extreemrechtse organisaties en politici betrokken waren. Eerder trok de jongerentak nauwelijks op met de ECR. Dat blijkt uit een analyse van Vrij Nederland van socialmedia-activiteiten van de betrokken partijen en organisaties.
In juni nam toenmalig voorzitter Stijn van Ede namens JONG21 deel aan de ECR-zomerschool, verzorgd door het extreemrechtse Franse opleidingsinstituut ISSEP. Le Monde meldt dat dit opleidingscentrum leden van de verboden paramilitaire beweging Génération Identitaire aantrok. Ook ISSEP-oprichter Marion Maréchal, aanhanger van de omvolkingstheorie, sprak bij de ECR-zomerschool.
Daarnaast bezocht Van Ede het Italiaanse festival Onda d'Urbe, waar politici met banden met het neofascistische milieu het podium namen, onder wie Paola Frassinetti. JONG21 was eveneens aanwezig bij een ECR-bijeenkomst in Roemenië, mede georganiseerd door de AUR, die de fascistische IJzeren Garde verheerlijkt.
JA21, zelf aangesloten bij de ECR, laat weten geen bezwaar te zien in de activiteiten van de jongerentak.
Demi Moore’s haute-couture maven attracts the attention of a gang of contemporary Robin Hood type clothes robbers in Riley’s fashion biz satire
Here is an entertaining, if very exhausting fantasy-caper about the fashion biz from Boots Riley, a madcap mile-a-minute melee of unadulterated ker-aziness. You might need a couple of ibuprofen and a lie-down afterwards. Demi Moore perhaps thought she was here getting a gamey starring role, comparable to her Oscar-nominated turn in the beauty-industry satire The Substance. In fact, the way the film is structured and edited, Moore is hardly more than a returning cameo, though a potent one.
She plays Christie Smith, a billionaire couture designer who has an office in a trendily designed city block which leans over at an experimental angle. Christie is the object of obsessive attention from “boosters”: supercool young outlaw women who, nettled by her arrogance, shoplift her clothes from upscale stores and sell them on at knockdown Robin Hood prices. They are Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) and Mariah (Taylour Paige), the latter having the superpower of, by holding her breath, turning herself into a white woman who is less likely to be challenged in a store; an interesting metaphor for what Frantz Fanon might have called black skin, white masks.
Continue reading...