Check it out
Today’s four puzzles are inspired by chess. (If you haven’t yet watched the recent documentaries on Judit Polgár and Hans Niemann, I recommend them.)
1. Oddities
Continue reading...A woman’s encounter with the stepfather she hasn’t seen for decades leads to a revived bond – but is it all too perfect?
I blame Meryl Streep. Once she’s in your head, it’s hard to kick her out. Streep narrated the audiobook of Tom Lake, Ann Patchett’s last novel, and I’ve played it so many times I listen for the rhythm now, not the story. Or perhaps the rhythm is the story. Nothing much happens in Tom Lake, which is to say that everything happens – life happens – but ever so gently. On a cherry farm in Michigan, a mother tells her restless, world-hungry daughters the tale of a long-ago summer romance, piece by piece, as they work the harvest together. It’s Scheherazade with pie.
Tom Lake is a lovely book, indulgently so. A pandemic novel that imagines the crisis as Edenic: a family thrown together with little to do but talk and remember and cherish one another. Sun-ripe fruit, rescue dogs, the future paused for one last impossible season. Some ingenue glitz; a whiff of tradwifery. A lesson – quite literally – in cherrypicking.
Continue reading...The presenter meets remarkable public figures, starting with a lovely talk with writer-actor Meera Syal. Plus, a vital deep dive into US supreme court justice Neil Gorsuch
Continue reading...Underwater beastie shows discerning moral judgment when picking off victims in this fun Norwegian action film
As Greta Thunberg demonstrates, an eco-chastising feels somehow cleansing when it comes out of Scandinavia. Maybe it’s because of the idea that people there live in greater harmony with nature. It is splendidly showcased in the shape of Norway’s Sognefjord, the country’s largest fjord, in this didactic but still-enjoyable action film. Kraken could almost serve as an extended tourist promo – other than the titular beastie that is, slewing off giant crab-like lice, and emerging from the depths to administer a stern 90-minute ticking-off about tampering with nature.
Marine researcher Johanne (Sara Khorami, cementing her Norwegian creature-feature credentials after Troll 2) is summoned to the Sognefjord after reports of mass salmon strandings. Her first port of call is the local fish farm run by Erik (Mikkel Bratt Silset), an old flame with whom she developed sonic delousing pods now used to keep the pens clean. But in a bid to impress Japanese investors, owner Avaldsnes (Øyvind Brandtzæg) has cranked the tech up to the max, harshing the vibe not just for the wild salmon but the fjord’s deep denizen too.
Continue reading...DALIAN (ANP/BLOOMBERG) - De Chinese mijnramp van vrijdag jaagt de prijs van kolen op in het Aziatische land. Handelaren maken zich nu zorgen over verstoringen in de kolenaanvoer en andere industrieën door krachtig Chinees overheidsingrijpen.
De prijs van cokeskool bij de handel in het Chinese Dalian ging maandag met wel 8 procent omhoog. Ook op de Chinese metalenmarkt waren prijsstijgingen te zien, want veel van de kolen zijn bedoeld voor de staalproductie.
Vrijdag was er een explosie in een kolenmijn in China, waarbij zeker 82 doden vielen. Het gaat om het dodelijkste mijnongeval in het land sinds 2009. Chinese autoriteiten hebben een grondig onderzoek aangekondigd en strenge straffen voor de verantwoordelijken.
Op de Chinese aandelenbeurzen profiteerden mijnbouwbedrijven echter. Aandelen van bijvoorbeeld Shanxi Lu'an Environmental Energy Development en Jinneng Holding Shanxi Coal Industry wonnen tot meer dan 9 procent, omdat handelaren erop rekenen dat de bedrijven voordeel kunnen trekken uit de hogere kolenprijs.
NEW DELHI (ANP/AFP) - Volgens de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, bestaat er nog steeds een kans dat er maandag een deal wordt gesloten tussen de Verenigde Staten en Iran.
"We dachten dat we misschien gisteravond, misschien vandaag, wat nieuws zouden hebben. Ik zou er niet te veel achter zoeken", zei Rubio over een mogelijke vredesovereenkomst tijdens een officieel bezoek aan de Indiase hoofdstad New Delhi.
Hij voegde daaraan toe dat Israël onder een toekomstige deal "altijd het recht behoudt zichzelf te verdedigen".
De VS sluiten of een goede overeenkomst met Iran, of zullen "op een andere manier" met het land omgaan, zei Rubio tegen verslaggevers in New Delhi. De VS zullen alle diplomatieke kansen benutten voordat zij "alternatieven" onderzoeken, aldus Rubio.
BELGOROD (ANP/RTR) - Bij een grote raketaanval op de Russische regio Belgorod werd energie-infrastructuur beschadigd. Dat meldt het Russische persbureau Interfax op basis van de lokale autoriteiten. Onder meer de stad Belgorod, vlak bij de grens met Oekraïne, werd getroffen.
De raketaanval onderbrak de stroom- en watervoorziening. Er vielen geen slachtoffers.
De Nederlandse asielopvang functioneert inmiddels als een ellende-carrousel. Eerst wordt de structurele opvangcapaciteit afgebouwd, vertraagd of bewust krap gehouden. Vervolgens ontstaat er “plotseling” een crisis. Gemeenten raken overbelast, Ter Apel loopt vast, mensen slapen buiten, het COA moet in paniek noodopvang regelen, en de overheid betaalt vervolgens astronomische bedragen voor hotelkamers, cruiseschepen, sporthallen en commerciële tussenoplossingen. Daarna volgt politieke verontwaardiging over “de onbeheersbare instroom”.
Dat patroon is inmiddels zo consistent dat het moeilijk nog als falen alleen te zien valt. Het begint verdacht veel op een systeem te lijken.
Nederland weet namelijk vrij goed hoeveel opvangplekken er gemiddeld nodig zijn. Toch wordt opvangcapaciteit politiek en bestuurlijk nog steeds behandeld alsof ieder leeg bed een vorm van verspilling is die zo snel mogelijk moet verdwijnen. Iedere tijdelijke daling in bezetting leidt vrijwel onmiddellijk tot afschaling, sluiting of uitstel van investeringen. Asielmigratie fluctueert, alleen die fluctuaties zijn geen onbekend natuurverschijnsel. Toch wordt opvangcapaciteit keer op keer ingericht alsof iedere stijging uit de lucht komt vallen. Structurele locaties verdwijnen zodra de druk even afneemt, langetermijninvesteringen worden uitgesteld, gemeenten krijgen onvoldoende ondersteuning en spreidingsbeleid wordt politiek opgeblazen tot nationale crisis.
Het gevolg laat zich raden: zodra de aantallen weer stijgen, ontstaat er onmiddellijk schaarste. En schaarste kost geld. Heel veel geld.
Tijdelijke noodopvang is per plek vaak aanzienlijk duurder dan reguliere opvang. Commerciële partijen verdienen goud geld aan crisisbeheer dat grotendeels voorspelbaar was. Hotels, beveiligingsbedrijven, noodlocatie-exploitanten en consultancyclubs draaien mee in een systeem waarin permanente improvisatie lucratiever is geworden dan stabiel beleid. De overheid betaalt vervolgens hoofdprijzen om problemen op te lossen die ze zelf jarenlang heeft helpen organiseren.
Intussen ontstaat er politiek een tweede verdienmodel: electorale winst.
Want beelden van overvolle aanmeldcentra, geïmproviseerde opvanglocaties en lokale onrust vormen ideale brandstof voor partijen die campagne voeren op “grip verliezen”, “grenzen dicht” en “Nederland is vol”. De crisis bevestigt voortdurend het eigen verhaal. En precies daardoor ontstaat een pervers mechanisme: het politieke belang van sommige partijen loopt steeds minder parallel met het daadwerkelijk oplossen van het probleem.
Vooral de VVD heeft daar een opmerkelijke geschiedenis in opgebouwd. Jarenlang regeren, jarenlang verantwoordelijk zijn voor het afbreken van stabiele opvangstructuren, jarenlang waarschuwingen negeren van uitvoeringsorganisaties, en vervolgens bij iedere nieuwe chaos doen alsof de situatie hen overkomt. Alsof de asielopvang een spontane natuurramp is die iedere keer onverwacht toeslaat.
Terwijl veel van die “crisis” juist voortkomt uit beleidskeuzes.
Dat geldt ook voor het voortdurende politieke verzet tegen spreiding. Iedere gemeente die géén opvang organiseert, vergroot de druk elders. Iedere uitgestelde locatie maakt noodopvang waarschijnlijker. Iedere symbolische verkiezingscampagne tegen “dwang” of “asieldruk” vergroot uiteindelijk precies de chaos waar later weer politieke winst uit gehaald kan worden.
En zo blijft het systeem zichzelf voeden.
Een functionerend opvangsysteem zou waarschijnlijk veel minder zichtbaar zijn. Minder paniek, minder beelden van overvolle centra, minder crisisretoriek. Juist daarom levert goed beleid politiek minder op dan permanente ontregeling. Een stabiel systeem produceert immers weinig mogelijke angstcampagnes. Dus blijven we hangen in een model waarin Nederland tegelijkertijd beweert dat asielopvang onhoudbaar is, terwijl het bewust kiest voor de duurste, meest chaotische en minst efficiënte manier om die opvang te organiseren.
De “asielcrisis” is daarmee allang meer dan alleen een opvangprobleem geworden. Het is een politiek ecosysteem. Een crisis die periodiek opnieuw geproduceerd moet worden, omdat teveel partijen belang hebben gekregen bij het bestaan ervan.
En ergens onder al die beleidsnota’s, peilingen en campagnes bevinden zich nog steeds echte mensen. Mensen die maanden of jaren in onzekerheid zitten, van noodlocatie naar noodlocatie worden geschoven, kinderen die opgroeien in permanente tijdelijke opvang, gezinnen die bewust onderdeel worden gemaakt van een politiek spektakelstuk.
Hun uitzichtloosheid is inmiddels onderdeel van het decor geworden. Niet ondanks het politieke systeem, maar steeds vaker ten dienste ervan. Want iedere overvolle opvanglocatie, iedere slaapplaats in een sporthal en iedere nieuwe crisisfoto functioneert ondertussen ook als verkiezingsmateriaal.