Hiro_A has added a photo to the pool:
VATICAANSTAD (ANP) - Paus Leo XIV heeft in zijn eerste paasboodschap wereldleiders opgeroepen om "te kiezen voor vrede". Hij sprak op een vol Sint-Pietersplein over de vele conflicten in de wereld, maar noemde geen landen en gebieden bij naam.
"We raken gewend aan het geweld, leggen ons erbij neer en raken onverschillig over de dood van duizenden mensen", zei Leo. Hij stelde vast dat er een 'globalisering van de onverschilligheid' heerst, in de woorden van zijn voorganger Franciscus. Die verscheen vorig jaar met Pasen voor het laatst op het balkon van de Sint-Pietersbasiliek. Een dag later overleed hij.
Paus Leo heeft zich in zijn eerste jaar vaker kritisch uitgelaten over wereldleiders die oorlogen beginnen. Hij riep op om komende zaterdag samen te komen op het Sint-Pietersplein voor een gebedswake voor vrede.
Geen Nederlands
Het is de veertigste keer dat Nederland de bloemen levert voor de paasviering van de paus. Volgens het Vaticaan staan er 65.000 tulpen, narcissen en hyacinten op het Sint-Pietersplein.
De traditie begon in 1986, het jaar nadat paus Johannes Paulus II een bezoek had gebracht aan Nederland. Zijn uitspraak 'bedankt voor de bloemen' werd een gevleugelde uitspraak in Nederland. Zijn opvolger Benedictus XVI nam die traditie over. Franciscus deed dat niet, maar bedankte Nederland wel geregeld in het Italiaans voor de bloemen.
Leo zei tijdens zijn eerste paasboodschap niets over de bloemen en sprak geen Nederlands. Wel wenste hij de katholieken een fijn Pasen in tien talen, waaronder Arabisch, Pools en Engels.
Nieuw onderzoek laat zien dat meer dan 39 uur per week werken schadelijk is voor de geestelijke gezondheid – met grote gevolgen voor burn-outs, ongelijkheid en beleid.
Al tachtig jaar geldt de 40- tot 48-urige werkweek als normale maatstaf voor een voltijdbaan. Maar nieuw onderzoek uit Australië laat zien dat deze norm eerder een historisch compromis is dan een gezondheidsgrens. Onderzoekers analyseerden gegevens van duizenden werkenden tussen 24 en 64 jaar en koppelden hun werkuren aan hun mentale welzijn. De uitkomst is confronterend: wie structureel meer dan 39 uur per week werkt, loopt een duidelijk hoger risico op psychische klachten.
Uit de analyse blijkt dat het gezonde maximum gemiddeld rond de 39 uur per week ligt; daarboven gaat de mentale gezondheid meetbaar achteruit. Voor vrouwen ligt die grens zelfs nog lager, rond de 34 uur, omdat zij gemiddeld meer onbetaalde zorgtaken en huishoudelijk werk doen. Voor mannen wordt een grens rond de 47 uur gevonden, mede doordat zij minder tijd kwijt zijn aan zorg en huishouden. Lange werkweken knagen aan zowel mentale als fysieke gezondheid doordat simpelweg minder tijd overblijft om goed te eten, te ontspannen en te herstellen.
Deze bevindingen raken rechtstreeks aan actuele discussies over burn-outs, personeelstekorten en de 4-daagse werkweek. Als twee op de drie voltijders structureel boven de gezonde grens werken, is dat niet alleen een individueel probleem, maar ook een beleidsvraagstuk voor werkgevers en overheid. Opvallend is de genderdimensie: omdat vrouwen minder uren kunnen draaien zonder hun gezondheid te schaden, raken zij sneller op achterstand bij promoties en salarissen. De studie ondergraaft daarmee het hardnekkige idee dat “harder en langer werken” per definitie de weg omhoog is en suggereert dat korter werken juist verstandiger kan zijn – voor mens én organisatie.
We worden met z’n allen ouder en dat is goed nieuws. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zal in 2030 een op de zes mensen wereldwijd 60-plus zijn. Maar langer leven betekent niet automatisch beter leven. De vraag dringt zich op: hoe blijven we vitaal, betrokken en gelukkig naarmate de jaren verstrijken?
Nieuw onderzoek wijst op een opvallend antwoord: niet alleen wat we doen, maar vooral hoe we naar ouder worden kijken, maakt het verschil.
Lang werd ouder worden geassocieerd met achteruitgang. Maar dat beeld is achterhaald. Onderzoekers laten zien dat positieve overtuigingen over ouder worden direct samenhangen met betere fysieke en cognitieve prestaties. Wie zichzelf niet ziet als ‘op leeftijd’, maar als iemand met nieuwe mogelijkheden, blijft actiever en scherper. Ouder worden is geen eindfase, maar een nieuwe levensfase met ruimte voor groei.
In Japan kennen ze het begrip ikigai: een diepgeworteld gevoel van zingeving. Ouderen met zo’n doel blijken langer gezond en actief te blijven, zelfs tot ver in de negentig. Dat zit niet alleen in meditatie of reflectie, maar ook in sociale betrokkenheid, blijven leren en iets betekenen voor anderen. Zo maken mensen soms na hun pensioen juist meer impact door vrijwilligerswerk, buurtinitiatieven of maatschappelijke inzet.
De tweede helft van het leven biedt iets wat jongere jaren vaak missen: keuzevrijheid. Geen carrièreladder meer die moet worden beklommen, maar ruimte om eigen waarden te volgen. Psychologen benadrukken het belang van een groeimindset: blijven leren, nieuwe dingen proberen en jezelf blijven uitdagen.
Dat kan klein beginnen. Een nieuwe hobby, een cursus, of simpelweg vaker contact zoeken met anderen. Sociale verbinding blijkt cruciaal voor welzijn, zeker na pensionering, wanneer werknetwerken wegvallen. Vrijwilligerswerk is daarbij een krachtige hefboom: mensen die anderen helpen, zijn aantoonbaar gezonder en minder eenzaam.
Steeds meer mensen nemen de regie. Van buurtbewoners die zich inzetten voor lokale projecten tot gepensioneerden die hun kennis delen: de tweede helft van het leven wordt steeds vaker een periode van betekenis en verbinding.
Bron: Psychology Today
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/04/05113134/050426CUL_2032736348_AKF.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/04/05094733/050426VER_2032797965_Dienstplicht.jpg)
Read more of this story at Slashdot.
Er zijn nog altijd mensen die geloven in ‘een betere toekomst’. Dat blijkt uit onderzoek van de Erasmus Universiteit Rotterdam. “We kwamen deze zogenaamde ‘optimisten’ per ongeluk tegen binnen een dataset van een ander onderzoek”, zegt een van de wetenschappers. “We dachten in eerste instantie dat het een typfout was. Maar die mensen bleken echt te bestaan.”
Uit nader kwalitatief onderzoek naar deze mensen kwamen een aantal opmerkelijke zaken naar voren. “Ze geloven echt echt echt dat er zoiets als een betere toekomst mogelijk is, maar zijn daarnaast ook gemotiveerd voor die toekomst te knokken.”
Een van de respondenten van het onderzoek wilde best met De Speld spreken. Gevraagd naar zaken als oorlog, fascisme, honger, oliecrises en gierende klimaatverandering glimlachte ze en zei ze dat ze dat allemaal wel wist, maar stelde ook zich dan af te vragen wat een logisch alternatief voor optimisme was. “Ja, wanhoop zeker? Maar god, waarom zou je.”
&
