Turner prize winner Helen Cammock withdraws piece after 50 peers criticise claim former PM ‘starved people’

An artwork by a Turner prize-winning artist has been removed from the National Portrait Gallery (NPG) after a row about the role Winston Churchill played in the 1943 Bengal famine.

The Persistence video installation by Helen Cammock was taken down on Monday after a week of criticism as pressure mounted on the gallery.

Continue reading...

BORK!BORK!BORK! Are you a glass-half-full or glass-half-empty person? Some distressed digital signage on the island of São Miguel in Portugal's Azores is running on empty, judging by today's entry into the files of signage silage. Spotted by an eagle-eyed Register reader, a Coca-Cola display has clearly had too much of the carbonated beverage and urgently needs to free up some space, a feeling many an over-caffeinated techie will be familiar with after chugging one Diet Coke too many. It's tricky to work out what operating system is running behind the scenes. Running Windows with 200 MB or so of disk space is only for the brave (or foolhardy), but we suspect this might be Ubuntu Unity warning onlookers that the volume is fit to burst. While there is an option to ignore the message (assuming the viewer can find somewhere to plug in a mouse or keyboard), doing so might be the computing equivalent of dropping some Mentos into a bottle of Coke and standing well back. While a good old-fashioned poster would never show an error message, thus obscuring whatever message Coca-Cola is trying to convey via the medium of a bottle top, Ubuntu isn't a bad choice for digital signage. Assuming it is indeed the operating system running behind the scenes, security maintenance could continue well past the display's lifetime, and there are plenty of tools to deploy, provision, and manage the hardware. All of which makes the pop-up a little incongruous. Somewhere, a distant dashboard is flashing red to indicate the signage storage is not what it might be. But on a well-managed system, surely the customer would never be aware of any issues. Kiosks and digital signs are about keeping their internals well tucked away from prying eyes after all. Except here. A volume is getting dangerously full. The same effect can be created by pouring a sachet of Pop Rocks/Space Dust* into one's mouth and chugging a glass of Coke. The result could be your very own storage error. Possibly through your nostrils. ® *Also known as popping candy.

Je hebt het vlees gemarineerd, de groenten netjes geregen en de barbecue perfect op temperatuur. En dan gebeurt het weer: nog vóór je saté gaar is, veranderen de stokjes in zwarte lucifers. Goed nieuws: de oplossing is verrassend simpel.

Iedereen die wel eens saté op de barbecue maakt, kent het frustrerende moment. Het eten ziet er goed uit, maar de stokjes zelf beginnen te roken, verkolen of breken nog voordat je kunt serveren. De oorzaak? Niet de barbecue. Niet de marinade. Maar meestal de voorbereiding.

Het trucje duurt 30 minuten

De oplossing blijkt kinderlijk eenvoudig: leg houten satéstokjes vóór gebruik minstens een half uur in koud water. Nog beter: laat ze ongeveer een uur weken.

Waarom werkt dat? Het water trekt in het hout. Daardoor warmen de stokjes minder snel op en vatten ze niet direct vlam boven hete kolen. Ja, de uiteinden kunnen nog wat donker worden, dat hoort erbij, maar ze branden niet meer volledig weg. Het is zo’n tip waarvan je achteraf denkt: waarom wist ik dit niet eerder?

Maakt het uit welk stokje je kiest?

Een beetje wel. Bamboe is veruit de populairste keuze en niet zonder reden. Het materiaal is relatief dicht en neemt water goed op. Daardoor werkt de weektruc hier meestal uitstekend. Gebruik je dunne houten stokjes, bijvoorbeeld van zachter hout? Dan loont het om ze wat langer te laten liggen.

Barbecue je vaker in de zomer? Dan kunnen metalen satéstokjes interessant zijn. Die hoef je nooit te weken, verbranden niet en gaan praktisch eindeloos mee. Er zit alleen één klein nadeel aan: ze worden heet. Heel heet. Dus vastpakken zonder tang of handschoen is geen goed idee.

ROME (ANP/AFP) - Het Italiaanse ministerie van Gezondheid heeft code rood afgekondigd voor vijftien steden vanwege extreme hitte. De autoriteiten waarschuwen de inwoners van onder meer Rome en Milaan om tijdens de warmste delen van de dag zoveel mogelijk binnen te blijven.

Het is in Italië al dagen erg warm. De autoriteiten houden rekening met korte en plaatselijke stroomuitval doordat het netwerk de temperatuur mogelijk niet aan kan. Het ministerie adviseert mensen ook om licht te eten en zich koel te houden door zichzelf bijvoorbeeld te besprenkelen met koud water.

Het WK 2026 moet het eindhoofdstuk worden van de Belgische “gouden generatie”. Dat is precies het probleem. Oranje vliegt naar Noord‑Amerika als altijd: half onderschat, half uitgelachen, maar stug aanwezig. En je voelt het nu al: als er één ploeg weer boven zijn niveau gaat presteren, is het niet België met zijn sterrencast, maar dat rommelige, taaie Nederland.

België: gegijzeld door zijn eigen mythe

Jarenlang werd België gepresenteerd als leerboekvoorbeeld: klein land, grote jeugdopleiding, topclubs, derde op het WK 2018 – het sprookje klopte perfect. Alleen: sprookjes kun je niet eindeloos rekken. Elk toernooi dat níet eindigde met een beker, werd een nieuwe kras op het imago.

Nu staat die “gouden generatie” op een punt dat niemand hardop durft te formuleren: misschien komt die wereldtitel er gewoon nooit. De kwalificatie voor 2026 was weer zoals altijd – keurig groepswinnaar, keurige cijfers, keurige persconferenties. Maar cijfers kennen geen zenuwen. Spelers wel.

Oranje: de toernooi‑ploeg met littekens

Nederland daarentegen is een ploeg met littekens – en dat is een voordeel. Elf WK‑deelnames, drie verloren finales, dramatische uitschakelingen, ruzies, mislukte kwalificaties: geen psycholoog kan dat nog repareren, dus heeft het elftal het maar leren dragen.

In 2022 was Oranje alles behalve sprankelend, maar wel onuitroeibaar: zakelijk door de groepsfase, cynisch effectief tegen de Verenigde Staten, en pas in een krankzinnige kwartfinale tegen Argentinië eruit. Dat is toernooivoetbal: niet het mooiste verhaal willen zijn, maar simpelweg in het verhaal blijven.

De groepsfase als karaktertest

Kijk naar de loting en je ziet meteen de psychologische valkuilen. België krijgt een groep waarmee je in Brussel alleen maar kampioen kunt worden: tegenstanders waar je op papier zeven punten tegen “moet” halen. Eén moeizame 0‑0 en de nationale paniek breekt uit. De vraag is dan niet “hoe repareren we dit?”, maar: “oh god, begint het wéér zo?”

Nederland zit in een poule waarin je echt moet werken, maar waarin ook ruimte zit om te groeien. Oranje weet: op een WK was de eerste wedstrijd geen finale, maar een temperatuursmeting. Paniek is voor landen die hun eigen spiegel niet verdragen.

Sterren tegen ploegen

Op papier is België nog altijd indrukwekkender. Grote namen, indrukwekkende cv’s, veel Champions League‑ervaring. Alleen: een WK wordt niet gespeeld op LinkedIn. Diezelfde sterren hebben nu een dossier aan toernooiteleurstellingen bij zich.

Nederland komt met een selectie die minder glanst, maar beter klemt. Jongens die nog iets moeten bewijzen, bijgestaan door een paar routiniers die weten hoe een WK voelt. Dat is geen elftal voor glossy posters, maar wel een groep die je liever niet tegenover je hebt in een knock‑outwedstrijd.

Beslissende momenten: wie breekt, wie buigt

Op de beslissende momenten gaat het verschil pijn doen. België sleept de schaduw mee van 2014, 2016, 2018, 2021, 2022 – telkens nét niet. Dat kruipt je hoofd in. Iedere kwartfinale voelt dan als een examen dat je al drie keer hebt overgedaan.

Nederland kent ook zijn trauma’s, maar heeft één troef: gewend zijn aan tragiek maakt je vreemd genoeg minder bang voor de volgende. Oranje kan verliezen met opgeheven hoofd – de Belgen vrezen vooral de koppen de ochtend erna.

En misschien is dat wel het hele verhaal van dit WK: België speelt om een mythe te redden, Nederland om gewoon weer eens heerlijk vervelend ver te komen. Rara, wie is hier eigenlijk favoriet?

Dozens of homes were completely leveled and at least 16 people were injured, local officials said.

Thomas Hawk posted a photo:

handwritten on back of photograph, "a country home"

Thomas Hawk posted a photo:

Mooi nieuw voor iedereen die dacht dat Nathalie van Berkel, die door Alexander Pechtold bij D66 werd gesteund omdat ze een vrouw van kleur is, maar wel een vrouw van kleur die opklom tot bestuurder van een volkomen verrotte organisatie waar niks kunnen juist een pré is, loog over haar cv, eerst aanbleef als staatssecretaris, toen toch niet, toen aanbleef als Kamerlid, en toen toch niet, bij de pakken neer ging zitten: ze heeft een SUBSTACK. En wat voor een. Best of Matthijs (RIP, red.) is er niks bij. De vrouw die volgens D66 'nog wel een keer haar verhaal zou vertellen' heeft een blogpost geplaatst waarin ze uitlegt dat ze weer aan het werk is. "Sinds een poosje ben ik begonnen met ademwerk." U denkt misschien dat dat geen werk is, maar dat denkt u verkeerd. "Ademen als eerste levensbehoefte en als medicijn." Wacht even? Ademen? Een eerste levensbehoefte? Wat een inzicht! Nu wilt u misschien iets gemeens over mevrouw Van Berkel zeggen maar dat kan haar niks schelen. "Ik adem door de angst voor kritiek, gemene opmerkingen en berichten en hoon." Hoppa. "Diep in en met een grote zucht uit. Omdat we elkaar kunnen helpen met inzichten, met wijsheid en met steun. Omdat het tijd is om een stapje te zetten." Wat jammer dat deze vrouw geen staatssecretaris geworden zeg.

YESSS er komt een vervolg!

Jammer dat cynisme van de T.

Social