When the Emmy-winning comedy star was diagnosed, her body started giving up on her. She writes about losing control, gaining weight – and refusing to be a ‘good girl’

In 2021 I was diagnosed with multiple sclerosis. MS attacks your nervous system and slows down your functions – your respiratory system, your organs, everything. The disease eats away at all the things we take for granted. Some of us with MS have a raft of pain; some don’t. I have a lot of it. When I wake up, I often can’t get my arm to move far enough to grab the cup of water by my bed or my phone from its charger. I have infusions every six months to slow the disease’s progress, but those infusions kill all my B cells [a type of white blood cell that makes antibodies], making me prone to infection. My stomach frequently slows to a halt, leaving me to rush to the emergency room in agony. Most days, simply walking across the room feels like scaling a mountain.

One of the worst side-effects of the illness is the exhaustion. It feels as though I’ve been on a three‑day sleepless bender – and that’s how I feel after a good night’s sleep. Hence all the time I spend on and in bed, snuggled up against my heating pad. On the back of that diagnosis and the symptoms I face, I no longer care what I say or how I come across or how it makes anyone feel. I don’t have patience for bullshit any more, for things that are meaningless or merely “extra”. And it’s not just because I’m no longer working. Sure, there’s no one breathing down my neck to represent their business or movie or TV show, things I’ve had to represent, usually willingly and passionately, for almost 50 years. It goes deeper. I’ve become an honesty missile. When your physical situation deteriorates, and your life shrinks to the size of a king-sized bed, suddenly all the things you thought were important shift, too. The truth clarifies, like a camera lens slowly focusing.

After a heist and the departure of its boss, the French institution wrestles with water leaks, strikes and much-criticised plans for a €1bn renovation

Just over a year ago, Laurence des Cars, the intellectually brilliant (if famously prickly) former head of the largest and most-visited museum in the world, wrote a somewhat alarming note to her boss, France’s culture minister.

Des Cars, who on Tuesday resigned as president of the Louvre, lamented the advanced state of disrepair of the iconic museum’s buildings and galleries.

The ITV censors had their work cut out in a protest-filled, relatively edgy ceremony that hosted ultra-expressive performances from Rosalía, Wolf Alice and more

• Brit awards 2026: the full list of winners
• ‘We’re going into a dark place’: Brit awards artists voice alarm over Reform UK’s rise

Styles opened the show with his return single, Aperture, a UK No 1 in release week which is fairly swiftly dropping down the charts, perhaps because it is a real stylistic outlier in pop right now. Euphoric yet faintly distant, it conjures the feeling when you’re on a dancefloor, slightly out of it, and gazing at the human melee around you. And so it proves here, with a performance where Styles is in the moment, jiving with his considerable band and backing singers, and twitching in time with dancers in snail T-shirts and sunglasses – and yet also one level above the moment, not letting himself become too giddy beyond a couple of grins. His vocal lines are reminiscent of that master of airy yet warm observation, Kings of Convenience and Whitest Boy Alive singer Erlend Oye, and I even detected a touch of David Bowie here too: an echo of his tailoring and particular handsomeness as Styles ages, and also the way Bowie would perform, with a thousand-yard stare that also takes in the foreground.

An old Dutch ritual of going outside to watch the coming of night – or dusking – is having a revival across Europe. Fans of the practice say it’s a great way to disconnect from screens and find peace

I’m wandering around a walled garden on the edge of the North York Moors at dusk. The darkening sky is faintly illuminated by a sharp sliver of crescent moon and the first stars. Bats are swooping in search of supper, an owl is softly hooting and the dark outline of a ruined castle looms beyond the walls.

But what is really striking about the scene is what’s missing: artificial light. There are no solar lamps or electric bulbs; no torches or phone screens. As parts of the garden recede into the gloom, others are thrown into sharp relief: the bare branches of winter trees; a russet-coloured hedge; clumps of snowdrops, glowing bright in the moonlight.

Regional authorities withdraw permit after citing risk of organised crime infiltration linked to a subcontractor

It is one of Europe’s most celebrated shorelines, framed by mountains and 19th-century villas and famed for its Caribbean-blue water and white sand.

But Mondello beach in Palermo, Sicily, has also been mired in controversy, the subject of complaints stretching back a century from residents and tourists who say its private lidos, cabins and deckchairs have left scant room for public access.

Donald Trump beloofde in 2024 dat hij oorlogen zou beëindigen, niet beginnen. Toch heeft hij in het afgelopen jaar militaire aanvallen bevolen in zeven landen. De jongste operatie tegen Iran is de meest ingrijpende tot nu toe: een grootschalige luchtaanval in samenwerking met Israël, vele malen omvangrijker dan de gerichte bombardementen op nucleaire installaties in juni vorig jaar.

"Disgusting and Evil"

Het meest verontrustende aspect is niet de aanval zelf, maar de manier waarop deze tot stand kwam. Trump kondigde de operatie aan via een video op Truth Social, midden in de nacht, zonder het Congres te raadplegen. De Amerikaanse grondwet kent uitsluitend het Congres de bevoegdheid toe om oorlog te verklaren. Zowel Republikeinse als Democratische parlementsleden uitten scherpe kritiek: Thomas Massie (Republikein) noemde de aanvallen "oorlogsdaden zonder goedkeuring van het Congres". Zelfs Tucker Carlson, doorgaans een Trump-bondgenoot, noemde de militaire actie "Disgusting and Evil"

Twijfelachtige rechtvaardiging

Trump voerde als belangrijkste argument aan dat Iran "directe dreigingen" vormde en bezig was met de ontwikkeling van kernwapens. Maar hij had eerder beweerd dat het Iraanse nucleaire programma al in juni was "vernietigd" – een claim die door de eigen inlichtingendiensten werd tegengesproken. Die tegenstrijdigheid ondermijnt het vertrouwen in zijn rechtvaardiging en roept de vraag op: als het programma al was uitgeschakeld, waarom dan opnieuw aanvallen?

Nederland reageert verdeeld

De reacties in Den Haag weerspiegelen de complexiteit van de situatie. Minister van Buitenlandse Zaken Berendsen riep op tot "terughoudendheid en het voorkomen van verdere escalatie". D66 waarschuwde dat "met een luchtoorlog een regime omverwerpen zelden lukt" zonder langetermijnplan. GroenLinks-PvdA stelde dat er "geen basis" is in het internationaal recht voor de aanval. Op het Malieveld in Den Haag sloeg een demonstratie tegen het Iraanse regime om in een feest nadat het nieuws over de mogelijke dood van Khamenei rondging.

De vraag die blijft hangen

De New York Times stelde het treffend: een verantwoordelijke president had een plausibel argument kúnnen maken voor actie tegen Iran, maar dan met een heldere strategie, steun van het Congres en samenwerking met bondgenoten. Trump kiest voor geen van drieën. Hij vraagt blind vertrouwen – terwijl hij dat vertrouwen niet heeft verdiend. De geschiedenis van Irak en Afghanistan leert wat er gebeurt wanneer een president een oorlog begint zonder plan voor wat erna komt.

De dood van Ayatollah Khamenei na een Amerikaans-Israëlische luchtaanval verandert het Midden-Oosten ingrijpend. Wat zijn de gevolgen? Drie scenario's op een rij.

Op de staatstelevisie moest de omroeper heftig wenen. Op straat werd gedanst. Het onvoorstelbare is werkelijkheid geworden. Ayatollah Ali Khamenei, 37 jaar lang de onbetwiste Opperste Leider van Iran, is dood. Op zaterdagochtend 28 februari troffen Amerikaanse en Israëlische luchtaanvallen zijn compound in Teheran, precies op het moment dat hij vergaderde met zijn binnenste kring. Na uren van speculatie bevestigden Iraanse staatsmedia op 1 maart officieel zijn dood.

Een ongekende militaire operatie

De aanval was zorgvuldig gecoördineerd. De VS richtten zich op commandocentra, luchtafweersystemen en raketlanceerinstallaties, terwijl Israël met circa 200 gevechtsvliegtuigen de leiding van het regime uitschakelde – de grootste luchtoperatie in de Israëlische geschiedenis. Naast Khamenei kwamen ook Ali Shamkhani en IRGC-commandant Mohammad Pakpour om het leven. President Trump schreef op Truth Social dat Khamenei „een van de meest kwaadaardige mensen in de geschiedenis" was. Dat is misschien overdreven, maar het was een slecht mens.

Iran slaat terug

De reactie volgde snel. Iran vuurde ballistische raketten en drones af op Israël, Saoedi-Arabië, de Emiraten en Bahrein. In Dubai raakte een drone het Burj Al Arab-complex. De boodschap vanuit Teheran was helder: een aanval blijft niet onbeantwoord.[

Drie scenario's

Veiligheidsexpert Peter Neumann (King's College London) schetst drie mogelijke uitkomsten:​

• Korte oorlog: Trump voert vier tot zeven dagen strijd, trekt zich terug en claimt de voorwaarden voor regimeverandering te hebben geschapen.
• Interne coup: Een factie binnen de Revolutionaire Garde grijpt de macht in het ontstane vacuüm. Volgens CIA-inschattingen zou een hardliner uit de IRGC Khamenei opvolgen. ​
• Escalatie: Iran slaagt erin Amerikaanse soldaten te doden op een van de acht bases in de regio, waardoor Trump gedwongen wordt zich dieper in het conflict te storten.

Wat nu?

De wereld houdt de adem in. Voor miljoenen Iraniërs die decennialang onder het regime leden, biedt de dood van Khamenei een sprankje hoop op verandering. Maar zonder duidelijke opvolging dreigt ook chaos. De komende dagen zullen bepalen welk scenario werkelijkheid wordt – en of het Midden-Oosten dichter bij vrede komt, of juist verder afdrijft.

Damien Douxchamps has added a photo to the pool:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo: