Iran pokert ('doet-ie het wel of doet-ie het niet) Trump blaast en krijst. Maar wat gaat er echt gebeuren? 3 scenario's
De komende dagen staat Iran op een kruispunt: diplomatie kan leiden tot een wapenstilstand op langere termijn, maar een mislukking dreigt te eindigen in een nieuwe luchtoorlog met wereldwijde gevolgen.
Drie scenario’s op tafel
- Scenario 1: Vredesakkoord en verlengde wapenstilstand.Sinds 8 april geldt een twee weken durend staakt‑het‑vuren tussen de VS en Iran, dat door Pakistan is bemiddeld en rond 22 april afloopt. In Islamabad wordt achter de schermen gewerkt aan een tweede onderhandelingsronde, waarbij Washington onder leiding van vicepresident JD Vance inzet op een deal die nucleaire beperkingen, openstelling van de Straat van Hormuz en verlichting van sancties combineert. Politicologen wijzen erop dat zo’n akkoord alleen haalbaar is als Donald Trump het thuisfront als overwinning kan verkopen én Teheran genoeg garanties krijgt voor regime‑overleving.
- Scenario 2: Voortslepende patstelling. Zelfs als er geen grote deal komt, kan het staakt‑het‑vuren informeel worden verlengd, met minimale aanvallen en voortdurende spanningen rond de Straat van Hormuz. Iran heeft de cruciale zeestraat de afgelopen dagen herhaaldelijk geopend en weer gesloten, wat wijst op interne machtsstrijd binnen het regime en een strategie van maximale druk. Volgens analisten gebruikt Teheran tijdrekken als wapen, in de verwachting dat de internationale druk op Washington groter wordt naarmate de oorlog langer voortduurt.
- Scenario 3: Hervatting van de luchtoorlog.Mochten de gesprekken stuklopen, ligt een herstart van de Amerikaanse en Israëlische bombardementen op Iran voor de hand, waarbij Trump al openlijk heeft gedreigd elektriciteitscentrales en bruggen uit te schakelen als Teheran Hormuz niet openhoudt. Beide partijen hebben de pauze benut om troepen te hergroeperen; oorlogsschepen zijn “volgeladen met bommen”, terwijl Iran zijn raket‑ en drone‑arsenalen in stelling brengt. Reuters wijst erop dat een nieuwe escalatie de olieprijzen verder kan opdrijven, nadat al meer dan twintig tankers per dag onder verhoogd risico door de zeestraat varen.
De vraag is dus niet óf, maar hoeveel Iran‑risico de wereld nog aankan.
Poetins oorlogseconomie draait op volle toeren, maar onder de motorkap kraakt en piept het Russische model gevaarlijk.
Officiële cijfers laten zien dat de Russische economie blijft groeien, zelfs sneller dan veel westerse landen. Het IMF schatte de groei in 2024 op ruim 3 procent, een opvallend herstel na de eerste sanctieschok van 2022. In Moskou klinkt triomf: het Westen zou zich hebben verkeken op de veerkracht van Rusland. Maar achter die groeicijfers schuilt een economie die steeds smaller, kwetsbaarder en afhankelijker wordt van oorlog en grondstoffen.
De motor van Poetins economie is niet innovatie of productiviteit, maar oorlogsinvesteringen en overheidsuitgaven. Defensie-uitgaven en sociale compensatie slokken een steeds groter deel van de begroting op, terwijl de particuliere sector klem zit tussen mobilisatie, onzekerheid en sancties. Oorlogsproductie telt positief mee in het bbp, maar bouwt geen welvarende toekomst. Het is groei die je later dubbel terugbetaalt: met verouderde industrie, brain drain en een uitgeholde middenklasse.
Tegelijk verliest Rusland zijn gouden inkomstenbron. De olie- en gasopbrengsten zakten in 2023 naar het laagste niveau in drie jaar, door prijsplafonds en omgeleide stromen naar Azië met forse kortingen. In 2025 en 2026 lopen die inkomsten verder terug en daalt het aandeel van olie en gas in de begroting van meer dan de helft naar grofweg een vijfde. De schatkist blijft gevuld dankzij hogere belastingen en een zwakke roebel, maar dat is noodverband: de koek wordt niet groter, alleen anders verdeeld.
Sancties doen de rest. Westerse technologie, onderdelen en kennis zijn grotendeels afgesneden, waardoor Rusland gedwongen is duurdere, minder efficiënte alternatieven uit niet-sanctielanden te halen. Dat remt productiviteit en modernisering. Tegelijk raakt de arbeidsmarkt overspannen: honderdduizenden – vaak hoogopgeleide – Russen zijn vertrokken, terwijl honderdduizenden anderen aan het front zitten. Op korte termijn levert dat kraptegedreven groei op, op langere termijn een uitgeputte en vergrijzende samenleving.
Poetins Rusland lijkt economisch overeind, maar het is een oorlogseconomie op afbetaling. De rekening komt later – en die wordt hoog.
De blauwe pyjama van Meneer Kaktus is terug, maar het podium is niet langer het Mediapark: het zijn nu kermissen en braderieën waar Peter Jan Rens zijn publiek weer opzoekt.
In zijn oude, herkenbare outfit speelt hij een geïmproviseerde Meneer Kaktus-show tussen de suikerspinnen en grijpkasten, ver weg van de glitter van zijn televisiejaren. Rens, die zelf zegt dat hij „er best wel een puinhoop van heeft gemaakt, zowel in de liefde als zakelijk”, gebruikt zijn roerige verleden inmiddels als brandstof voor een biografie met onbekende verhalen.
Op de kermis blijkt zijn cultstatus onverminderd: mensen willen herinneringen ophalen, een handtekening, even terug naar de jaren tachtig en negentig. „Hoe mensen over me denken, interesseert me niet. Ik heb mijn leven weer op de rit”, zegt hij, terwijl hij onvermoeibaar doorgaat in diezelfde blauwe pyjama waarin hij ooit een Gouden Televizier-Ring won. Het is nostalgie met een rafelrand: een gevallen tv-ster die zijn publiek terugvindt tussen de botsauto’s.
Zakelijke kwesties en faillissementen
- In zijn ondernemerscarrière liet hij volgens diverse verslaggeving een spoor van onbetaalde rekeningen en schulden achter, onder meer via BV’s binnen de zogeheten Kaktus Holding.
- Zeventien ondernemers bleven zitten met ruim 78.000 euro aan openstaande facturen bij een project in Alkmaar; ook zou er een belastingschuld van zeker 20.000 euro zijn geweest.
- Rond 2009 ging de Kaktus Holding failliet; vlak daarvoor werd zijn huis in Amsterdam voor circa acht ton aan zijn toenmalige partner overgedragen, waarna zij met grote schulden achterbleef.
- In 2017 werd hij opnieuw persoonlijk failliet verklaard op vordering van onder anderen Emile Ratelband.
Relaties en privé-affaires
- Hij is twee keer getrouwd geweest en kreeg in totaal drie dochters (één als donorvader, twee uit zijn tweede huwelijk).
- De relatie met zijn ex-partner Virginia van Eck eindigde in een vechtscheiding, met rechtszaken, dwangsommen tot duizenden euro’s en conflicten over de kinderen, waarover hij zelf uitgebreid in de media sprak.
- In recente jaren kampte hij ook met verlies van zijn woning, waarna vriend Johan Vlemmix hem tijdelijk in huis nam; de twee wonen volgens entertainmentmedia zelfs samen.
As individualistic as this place often is, I thought there still existed minimum standards when it came to how we see each other
When ‘the birdman’ of St James tunnel died, Sydney commuters streamed past his body for days
A homeless man died in public in Sydney. How did his death go unnoticed? – podcast
In the daily horror of this year’s news cycle, it’s difficult to be shocked.
But all yesterday I couldn’t stop thinking about Bikram Lama, with both shame and sadness.
Continue reading...Fraudsters are using the promise of fake roles to trick job-seekers out of money, personal information or both, and with the help of AI they are more convincing than ever. But there are ways to spot them
There were clues from the start that it was too good to be true. A headhunter emailed me with a job prospect – a journalist role with “a leading US technology and markets editorial team”. The opportunity, she said, was part of a confidential expansion and hadn’t been publicly posted.
My spidey-sense was tingling, but the timing was auspicious. I was on the lookout for new work as my maternity leave was coming to an end. Initially, the email seemed legitimate. When I Googled the sender, I found a headhunter with the same name and profile picture on LinkedIn, and the message was clearly tailored to me: It referenced several roles I’d previously held and identified my specific areas of expertise. “Your focus on the real-world impacts of AI, digital culture and the gig economy aligns perfectly with an internal, high-priority mandate I’m managing,” the headhunter wrote.
Continue reading...As he stars alongside Sheridan Smith as a casino boss on the take, the actor talks about leaving school with no qualifications, playing vile dads – and why he’s eager to circulate the This Is England reunion rumour
Michael Socha is about to jump on a train to Wales. The impressively bushy beard he’s got is for his role in The Witch House, a dramatic adaptation of an episode of the Danny Robins podcast Uncanny, about a supposed haunting in the Brecon Beacons. He plays Bill Rich, who moves his family to a spooky old farmhouse where it all goes “horribly wrong”, Socha says. “In the photos he has a beard, and I thought, ‘I’ll match that.’” The actor strokes his chin and turns his head from side to side. It looks pretty substantial to me. “You say that, but see this bit? I’m struggling. It’s a bit patchy there. I’m happy with this bit, but then this needs work.”
Socha has just left a screening of his new BBC thriller The Cage, and he has the gentle bounce of a man who struggles to stay still. As with his beard, he finds it hard not to find flaws in what he’s done. Normally, he admits, he tries to avoid watching himself on screen. “I’ll sort of nitpick away,” he shrugs, but he had such a nice time making The Cage that he was looking forward to seeing it. “But the more you watch something, the more you find bits that you’re not too happy with.”
Continue reading...‘Stone age’ system of booking cross-border rail tickets holding back climate action by consumers, says thinktank
Europe’s “stone age” system of booking train tickets makes it needlessly difficult for travellers to avoid polluting flights, a report has found.
Booking equivalent train tickets is “difficult or impossible” on almost half of the EU’s busiest international air routes, analysis from the Transport & Environment (T&E) thinktank shows.
Continue reading...Forty years after the 1937 masterpiece returned to Madrid from its Franco-era exile in New York, it is again embroiled in politics
Every September, Spain celebrates one of the most symbolic moments of its transition to democracy. This year will mark 45 years since an Iberia commercial flight from New York landed in Madrid with its pilot announcing to the surprised passengers that they had just travelled with one of the country’s most famous exiles: Pablo Picasso’s Guernica. After more than four decades on display at New York’s Museum of Modern Art (MoMA), the painting could finally return home after the end of the Franco dictatorship, in accordance with the wishes of the Spanish painter.
Picasso’s most famous painting, which depicted the horrors inflicted on civilians during the bombing of the Basque town of Gernika in the Spanish civil war, was intended to be a cry for peace. “If world peace prevails, the war I painted will be a thing of the past,” Picasso told Josep Lluís Sert, his friend and the architect of the Spanish Republic’s pavilion at the 1937 Paris international exhibition.
María Ramírez is a journalist and deputy managing editor of elDiario.es, a news outlet in Spain
Continue reading...
Op de Gebroken Meeldijk in Barendrecht is maandagavond een maaltijdbezorger aangereden. De bezorger kwam met zijn scooter in botsing met een auto. De scooterrijder raakte hierbij lichtgewond. De schade aan beide voertuigen was flink.
