Annet Bertram (66 jaar) is de beoogd staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat namens het CDA in het kabinet-Jetten . Zij woont in Noordwijk en is een topambtenaar met een uitgebreide carrière in het openbaar bestuur

Bertram studeerde Sociologie en Rechten aan de Universiteit Leiden. Zij draagt de titels mr. drs.. ​​

Loopbaan

Bertram heeft een indrukwekkend ambtelijk cv opgebouwd op lokaal, regionaal en nationaal niveau:

• Gemeentesecretaris Den Haag — tien jaar lang, met betrokkenheid bij de oprichting van de Metropoolregio Rotterdam–Den Haag
• Secretaris-generaal Metropoolregio Rotterdam–Den Haag (2015–2017)​
• Directeur-generaal Vastgoed en Rijksvastgoedbedrijf, ministerie van BZK (2017–2023)​
• Directeur-generaal Migratie, ministerie van Justitie en Veiligheid (vanaf 2023)​
• Secretaris-generaal Asiel en Migratie (vanaf 1 april 2025) ​

Rol in het kabinet-Jetten

Het CDA heeft Bertram voorgedragen als staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat. Als staatssecretaris wil zij werken aan infrastructuur die woningbouw mogelijk maakt, Nederland bereikbaar houdt, en goed openbaar vervoer buiten de Randstad bevordert . Het kabinet-Jetten bestaat uit een coalitie van D66, VVD en CDA, met Rob Jetten als minister-president. D66 levert zeven ministers en drie staatssecretarissen, VVD zes ministers en drie staatssecretarissen, en CDA vijf ministers en drie staatssecretarissen.

Persoonlijk

Bertram woont samen met Kees en heeft twee dochters die het huis uit zijn . Haar hobby is hardlopen . Zij staat bekend als een resultaatgerichte bestuurder met oog voor samenwerking, die met politici van links tot rechts kan werken .

Via Reddit:

Ik ben recent verhuisd naar een nieuw huurappartement (voor 1 persoon). Bij het intrekken heb ik 1 toegangstag gekregen voor het complex. Mijn vriendin komt regelmatig langs en blijft soms slapen, en praktisch gezien zou een tweede tag heel handig zijn. Volgens de regels is het officieel “1 persoon = 1 tag”, dus extra tags zijn eigenlijk niet toegestaan. [Mag ik er zelf eentje bijmaken?]

Allereerst is het de vraag of dat wel kan, zelf een tag (laten) bijmaken. Simpele RFID-tags of druppels zijn inderdaad vaak triviaal te klonen, maar bij moderne apps lukt dat niet.

Er zijn vast trucs, maar dan kom je al snel in een schimmig gebied terecht. Een aspect daarvan werd in de comments aangestipt:

Afhankelijk van het type tag en het gebruikte systeem kan kopiëren zelfs worden aangemerkt als onbevoegde toegang of het omzeilen van beveiligingsmaatregelen.

Deze opmerking wijst op twee mogelijke serieuze juridische problemen. Allereerst het auteursrecht. In al wat oudere Amerikaanse jurisprudentie (Skylink en Lexmark) werd bepaald dat het klonen van een draadloze garagedeuropener telt als kraken van een toegangsbeveiliging van de software van het origineel. En dat is strafbaar plus kan tot enorme schadeclaims leiden.

Weliswaar kwam daar in hoger beroep een forse correctie, maar het beeld is blijven hangen dat iedere vorm van kopiëren, namaken of soms zelf aanroepen van andermans software in strafrechtgebied terecht komt. Ik meen onterecht

Een voor mij serieuzer probleem is of we hier te maken hebben met computervredebreuk. Door zo’n tag te klonen, creëer je wat strafrechtelijk een “valse sleutel” heet. De sleutel klopt technisch, maar is niet officieel en dús vals. (Ook een gestolen echte sleutel gebruiken telt wel als “valse sleutel”.)

Binnendringen in een computersysteem met een valse sleutel is strafbaar. En dat computersysteem is dus het kastje dat de toegangscontrole regelt. Ik realiseer me dat ik hiermee de normale verwachtingen van dit strafbaar feit oprek, maar dat is in lijn met de jurisprudentie.

In 2024 blogde ik over een geval waarbij een werknemer foto’s maakte van e-mails die hij nodig had voor een arbeidsgeschil:

Maar omdat hij ziek was, en het toch ook moeilijk “je werk” genoemd kan worden om bewijs te screenshotten voor een arbeidsgeschil, vindt de rechter dit een vorm van binnendringen met valse sleutel.

Hier zou het argument dan zijn dat je alleen naar binnen mag met een originele tag, fob of druppel. En jouw tag is hoe dan ook niet origineel, dus dring je binnen.

Tegenargument is dat je op zich wel naar binnen mag daar, en dat daar ook geen doelbinding aan zit: het is je woning. Niet je werkplek terwijl je ziek bent of na diensturen. Maar het gaat niet om in het huis zijn, het gaat om in die computer zijn. En daar mag je niet zijn met een nepsleutel.

Arnoud

 

 

Het bericht Zelf een extra beveiligingstag bijmaken voor je huis, mag dat? verscheen eerst op Ius Mentis.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide October 1965

Thomas Hawk posted a photo:

Tripping Daisy

The small city in the Lorraine region has been put on the map with the aid of two Parisian heavyweights – a loan from the Pompidou Centre and designer Philippe Starck’s quirky new hotel

As I stand and look at a six-metre skeleton of a domestic cat named Felix, the words of Alice in Wonderland spring to mind: “Curiouser and curiouser.” The sculpture is part of a thought-provoking and enchanting exhibition at the Centre Pompidou-Metz, and this isn’t the first time I’ve felt a sense of wonder during my weekend in this lesser-known city in north-eastern France. While most of us know what to expect from a city break in, say, Paris, Lyon or Bordeaux, Metz throws up surprises at every turn.

The giant feline sculpture is the work of Italian visual artist Maurizio Cattelan (of banana-duct-taped-to-a-wall fame), whose works form part of Dimanche Sans Fin (Endless Sunday), an exhibition he has curated that brings together more than 400 works from Paris’s Centre Pompidou, which closed for a five-year renovation last October. Each piece depicts a different way the “day of rest” could be interpreted, whether it’s the innocent play of Picasso’s sculpture Little Girl Jumping Rope (1950-1954) or Max Ernst’s figure playing chess in the King Playing with the Queen (1944).

Continue reading...

Club culture is notoriously hard to capture on film. Oscar-tipped director Oliver Laxe explains why he had to organise his own music festival in the Moroccan desert to find deeper meaning in dance-floor ecstasy

In the opening scene of Oliver Laxe’s existential mystery thriller Sirāt, a crowd of partygoers stack up a sound system for a rave in the southern Moroccan desert, where the paths of the film’s protagonists cross for the first time. Crucially, Laxe explains, the revellers were no ordinary extras. Most of them were committed, lifelong ravers who had travelled to the makeshift festival from across Europe. One of the DJs who played, Sebastian Vaughan AKA 69db, was a core member of Spiral Tribe, the pioneering British “free party” collective of the 1990s.

“In film, reality is usually made to adapt to the rules of cinema,” the French-born Spanish director tells me when we meet in Berlin. “But we do the opposite: we adapt cinema to reality.” When negotiating with the ravers how to best represent them in the film, he recalls, “they told us that the music cannot stop for three days. And we were really pleased with this idea”.

Continue reading...