LONDEN (ANP) - Unilever is in vergevorderde gesprekken over een deal rond zijn divisie voor voedingsmiddelen met zijn Amerikaanse branchegenoot McCormick. Dat bevestigt het bedrijf achter Knorr, Hellmann's en Calvé na berichtgeving van The Wall Street Journal. Mogelijk kondigen de bedrijven dinsdag al een overeenkomst aan, maar dit is volgens Unilever niet zeker.

AMSTERDAM (ANP) - De Nederlandse chocoladeproducenten Hands Off en Chocolatemakers gaan samen verder als The Chocolate Impact Group. Samen willen ze hun omzet in 2030 ruim verdubbelen tot 20 miljoen euro.

De chocoladebedrijven denken samen sterker te staan in een cacaomarkt met recordprijzen als gevolg van slechte oogsten. "Door de samenwerking met Hands Off kunnen we ons volume vergroten", zegt Rodney Nikkels, die Chocolatemakers in 2011 heeft opgericht.

Chocolatemakers heeft een fabriek in het Westelijk Havengebied in Amsterdam. De bedoeling is dat de chocoladeproductie van Hands Off op termijn ook in die fabriek wordt ondergebracht. De chocoladebedrijven richten zich op een leefbaar inkomen voor boeren, biodiversiteitsherstel en CO2-reductie.

BONGURI has added a photo to the pool:

内宮の二の鳥居。一番内宮らしい場所かもしれません。
Photo taken at Kotai Jingu, Ise city, Mie pref.

Right On Photography has added a photo to the pool:

Will he make it?

Phil Kingsbury - Thanks for 4.9 million views! has added a photo to the pool:

iPhone 15 Pro back triple camera
f/1.8 - 6.8 mm - 1/20000 - ISO 50

bpanneman has added a photo to the pool:

De Israëlische claim op Palestina wordt in het westen vaak gepresenteerd als een kwestie van herstel, een terugkeer naar een land dat ooit van “hen” was, na een lange en gewelddadige onderbreking. Dat frame suggereert automatisch dat het land in de periode na het gedwongen vertrek grotendeels leeg stond, of dat de bevolking die er woonde er eigenlijk niet thuishoorde. Die aanname is feitelijk onjuist.

Want wat er gebeurde na de Romeinse onderdrukking van de Joodse opstanden was deportatie, maar geen volledige ontvolking. Een groot deel van de bevolking bleef in het gebied achter. In de eeuwen daarna veranderde de religieuze identiteit van de achterblijvers, eerst richting christendom, later richting islam. De lijn van bewoning werd niet verbroken; zij veranderde van vorm. Bovendien was er op dat moment geen staat Israël die werd ontmanteld. De politieke entiteiten die er in de oudheid hadden bestaan waren relatief kortstondig en ingebed in een lange geschiedenis van wisselende rijken en overheersers.

Palestijnen zijn dan ook geen volk dat ergens vandaan is gekomen om zich later in Palestina te vestigen, in de achtergelaten huizen van de verdreven Joden. Zij zijn, in overwegende mate, afstammelingen van de oorspronkelijke bewoners van het gebied en hebben er continu gewoond. Dat hun identiteit over de eeuwen veranderde, maakt hun aanwezigheid niet minder reëel en hun claim niet minder geldig.

De Joden die in de diaspora terechtkwamen, vormden bovendien geen statische gemeenschap die onaangeroerd bleef wachten op terugkeer. Zij mengden zich met hun nieuwe omgevingen, namen talen en gebruiken over en werden onderdeel van andere samenlevingen. Het idee dat deze gemeenschappen na eeuwen nog steeds een direct, collectief territoriaal recht hebben op een specifiek stuk land waar anderen onafgebroken woonden, is historisch niet te verdedigen.

De absurditeit van dit principe wordt zichtbaar zodra men het toepast op andere situaties. Stel dat over tweeduizend jaar een Oekraïense diaspora, na eeuwen van verspreiding en vermenging met andere culturen, terugkeert en Oekraïne opeist op basis van historische en culturele verbondenheid, terwijl de bevolking die er al die tijd is gebleven als tijdelijk of minder legitiem wordt bestempeld. Zo’n claim in het nu onmiddellijk als onhoudbaar worden gezien.

Wat overblijft van de Israëlische claim is daarmee primair cultureel en religieus, een beroep op herinnering en symboliek. Dat kan als identiteitsverhaal betekenis hebben, maar mag geen algemeen geaccepteerde basis vormen voor soevereiniteit.

Dat alles zou theoretisch blijven, als Israël dit verhaal ook als zodanig behandelde. Maar dat doet het niet. De staat Israël gebruikt deze claim actief als politiek instrument en vertaalt haar naar beleid, grenzen en feiten op de grond. De voortdurende uitbreiding van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, ondanks internationale veroordelingen en de kwalificatie als strijdig met internationaal recht, wordt gelegitimeerd met een beroep op historisch en moreel recht.

Hier wordt geschiedenis niet gebruikt om het verleden te begrijpen, maar om het heden te herstructureren. Palestijnen worden in deze logica geen bewoners met rechten, maar obstakels in een historisch verhaal. De groep die continu aanwezig was, wordt gedegradeerd tot indringer. De groep met een lange historische onderbreking wordt gepresenteerd als oorspronkelijke eigenaar.

Het probleem is niet alleen dat de historische claim zwak is. Het probleem is dat zij wordt afgedwongen met macht. Militaire controle, juridische constructies en internationale rugdekking zetten een cultureel verhaal om in territoriale realiteit. Geschiedenis wordt daarbij niet ingezet als verklaring, maar als legitimatie.

Dat maakt de westerse steun aan Israël tot meer dan een geopolitieke keuze. Wie de “terugkeer”-framing klakkeloos overneemt, neemt ook de impliciete degradatie van de Palestijnse aanwezigheid over, en daarmee hun dehumanisering. De vraag is niet of Joden recht hebben op een veilig thuis, dat staat buiten kijf. De vraag is of een historisch verhaal dat feitelijk niet klopt, de basis mag vormen voor beleid dat mensen van hun land verdrijft.

​Veel westerse landen zijn Oost-Israëlisch blind. Dat hebben wetenschappers geconcludeerd na uitvoerig onderzoek. De aandoening zorgt ervoor dat deze landen geen oog hebben voor alle misdaden die het land begaat.

‘Al maanden zien we in westerse media de beelden van de oorlogsmisdaden van Israël.’ vertelt wetenschapper Diederik Vreewijk. ‘Gebruik van witte fosfor boven woonwijken, aanslagen op journalisten, aanvallen op ambulancepersoneel. De lijst is eigenlijk te groot om helemaal op te noemen. En het gekke is: het lijkt wel dat hoe langer de lijst wordt, hoe erger de Oost-Israëlische blindheid opspeelt.’

Vreewijk vervolgt: ‘We hebben een groep respondenten uit westerse landen beelden voorgehouden van hoe Israël de VS voor zijn karretje heeft gespannen, de oorlog met Iran heeft ontketend en lukraak allemaal landen in de regio is gaan aanvallen. Vervolgens hebben we gevraagd hoe zij de situatie in het Midden-Oosten beoordeelden. Op enkele Spanjaarden na zeiden alle respondenten dat ze niets hadden gezien wat niet door de beugel kan.’

Een van deze Spanjaarden is een man die zich premier Sánchez noemt. Hij lijkt de enige westerse leider te zijn die niet getroffen is door Oost-Israëlische blindheid. Wetenschappers noemen het raadselachtig. Vreewijk: ‘Mogelijk was Sanchez niet aanwezig bij een vergadering waar de andere Europese leiders deze aandoening hebben opgelopen. Of heeft hij een medicijn tegen de kwaal ontwikkeld. Dit vraagt in ieder geval om meer onderzoek.

Volgens de onderzoekers is Oost-Israëlische blindheid een handicap die vooral in het Westen uitkomt. ‘We hebben dezelfde methodes toegepast in bijvoorbeeld een gebied als Palestina. Daar kon iedereen haarscherp zien waar Israël mee bezig is.’

​

&

An anonymous reader quotes a report from New Scientist: Andrea Marinoni at the University of Cambridge, UK, and his colleagues saw that the amount of energy needed to run a data centre had been steadily increasing of late and was likely to "explode" in the coming years, so wanted to quantify the impact. The researchers took satellite measurements of land surface temperatures over the past 20 years and cross-referenced them against the geographical coordinates of more than 8400 AI data centers. Recognizing that surface temperature could be affected by other factors, the researchers chose to focus their investigation on data centers located away from densely populated areas.

They discovered that land surface temperatures increased by an average of 2C (3.6F) in the months after an AI data center started operations. In the most extreme cases, the increase in temperature was 9.1C (16.4F). The effect wasn't limited to the immediate surroundings of the data centers: the team found increased temperatures up to 10 kilometers away. Seven kilometers away, there was only a 30 percent reduction in the intensity. "The results we had were quite surprising," says Marinoni. "This could become a huge problem."

Using population data, the researchers estimate that more than 340 million people live within 10 kilometers of data centers, so live in a place that is warmer than it would be if the data centre hadn't been built there. Marinoni says that areas including the Bajio region in Mexico and the Aragon province in Spain saw a 2C (3.6F) temperature increase in the 20 years between 2004 and 2024 that couldn't otherwise be explained. University of Bristol researcher Chris Preist said the findings may be more complicated than they look. "It would be worth doing follow-up research to understand to what extent it's the heat generated from computation versus the heat generated from the building itself," he says. For example, the building being heated by sunlight may be part of the effect.

The findings of the study, which has not yet been peer-reviewed, can be found on arXiv.

Read more of this story at Slashdot.

Chocolate Factory boffins have found a way to reduce AI’s memory use, but don’t assume that means less demand for DRAM

The high cost of memory has sideswiped the technology industry, causing server vendors to admit their quotes are guesstimates and depressing sales of PCs and smartphones. Nobody is immune: Microsoft used the RAM panic as cover for fixing Windows 11’s memory gluttony, and Sony suspended orders for compact flash and SD cards because it can’t buy the chips to build them.…