japanimfokus has added a photo to the pool:
Publiceren van persoonsgegevens onder de AVG telt alleen als “journalistiek” als je dat doet “met inachtneming van de morele en ethische regels van het journalistieke beroep”. Dat bepaalde het Hof van Justitie onlangs (C-199/24) in een zaak over het Zweedse Legal Newsdesk. Ik vind daar wat van.
Het Zweedse bedrijf Legal Newsdesk Sweden AB exploiteerde een online database waarin burgers tegen betaling beslissingen over strafrechtelijke veroordelingen konden inzien en doorzoeken. Dit kan in Zweden: openbaarheid van bestuur gaat daar zó ver dat ook volledige, niet-geanonimiseerde strafvonnissen op te vragen zijn (net als belastingaanslagen).
Ze opnieuw publiceren is een ander verhaal. Maar Legal Newsdesk had een mooi excuus: zij hadden een utgivnigsbevis, een certificaat dat je als organisatie “journalistiek bezig bent”. Dit bewijs wordt afgegeven door de Zweedse media-autoriteit Mediemyndigheten. Die moest ik ook drie keer lezen, maar in Zweden kun je dus alleen onder de AVG-uitzondering voor journalistieke verwerkingen vallen met zo’n ding.
Een Zweed was strafrechtelijk veroordeeld maar was het oneens met de publicatie van zijn vonnis op die site. Daarop stapte hij naar de rechter, en die achtte het nodig het Hof van Justitie er bij te halen. Onder meer omdat onduidelijk was of Zweden de balans tussen uitingsvrijheid en gegevensbescherming (artikel 85 AVG) goed te regelen, en of je dan als burger als enige remedie een rechtszaak wegens smaad mocht overhouden.
Als derde vraag was nog de algemene vraag meegekomen of het handelen van deze club telt als “journalistiek”. Dat vind ik een belangrijke, want de informatievrijheid wordt vaak als een restcategorie neergezet. Raar, want het is óók gewoon een grondrecht dat niet aan specifieke categorieën organisaties voorbehouden is.
In het Satamedia-arrest hanteerde men de mooie formule dat je hoofddoel moet zijn het aan het publiek ter kennis brengen van feiten, meningen of ideeën. Dat mag ook als je geen mediabedrijf bent en het maakt niet uit of je er geld mee verdient. Leek me een duidelijke lijn, die ook past bij de praktijk: een onderzoeksblogger is net zo goed bezig met journalistiek als de mensen van Follow The Money of de stukjestyper van dienst van het regionale dagblad.
Het Hof voegt nu een paar nuances toe aan die lijn:
Lastiger vind ik dat deze drie nuances voor álle journalistieke verwerkingen gelden, niet alleen voor gebruik van strafrechtelijke persoonsgegevens bijvoorbeeld. Dat legt een forse lat bij kleine organisaties en individuen, waardoor betrokken personen een extra SLAPP-stok hebben om hun onderzoeks- en publicatiewerk tegen te houden: je bent geen journalist want je houdt je niet aan ethische regel X zoals door organisatie Y geformuleerd.
Arnoud
Het bericht Wie journalistiek bezig wil zijn onder de AVG, moet een redactiestatuut hebben verscheen eerst op Ius Mentis.
A scorching puzzle about heat
In a summer heatwave, you keep the curtains drawn all day.
It helps keep the room cool.
Continue reading...From the golden age of Hollywood to harder times today, this is a rapturous account of more than a century of cinema
Film critic, historian and author of more than 40 books, David Thomson is back with another three-hour free jazz solo on the subject of the movies, though it’s a performance delivered with the magnificent elan of a 1940s big band leader. He’s as brilliant, eccentric, exasperating and absorbing as ever.
By “the movies”, incidentally, he means Hollywood, with a side order of established European and east Asian arthouse: he takes us from the cine-prehistory of photographer Eadweard Muybridge to Fritz Lang’s Metropolis, DW Griffith’s Birth of a Nation with its sinister Ku Klux Klan hero-worship, Chaplin, Stroheim, Hitchcock, Capra, Renoir, Bogart, Marilyn Monroe in The Seven-Year Itch, Monroe Stahr in The Last Tycoon, Scorsese’s GoodFellas, David Lynch’s Mulholland Drive (“Is it drive or dream?”), Kirk Douglas and his alleged rape of Natalie Wood, Barbara Loden’s Wanda, Sean Baker’s Anora, Tracey Emin’s Why I Never Became a Dancer and much more. He subtitles his book a “revisionist” history.
Continue reading...Tracing a journey across the Peloponnese, taking as its starting point the locations of Christopher Nolan’s new film. As the region faces mounting tourism and development pressures, the environment is becoming ever more fragile under the strain of recurring wildfires and demand for natural resources, particularly water
Voidokilia Bay, in the southwestern Peloponnese, has a crescent-shaped beach framed by two historical headlands: a Mycenaean tomb on one side and a medieval fortress on the other. Last spring, its crystal-clear waters became a highly secured Hollywood set for The Odyssey, Christopher Nolan’s upcoming film starring Matt Damon and Zendaya. The region of Messenia, with its Ottoman castles and wild coastlines, was chosen to evoke the epic nature of myth.
View of the Ottoman fortress of Methoni from the Venetian castle
Continue reading...The popular broadcaster investigates what happened after a large pile of murdered animals were dumped outside a primary school in Hampshire. Plus, Lena Headey tackles an idea from an ‘ethical pornographer’
Mangled pheasants, mutilated foxes, weeping kids: the third series of the multi-award-winning show about environmental crime opens with a huge pile of murdered animals outside a primary school. The investigation leads to revelations about the world of illegal bloodsports and rural organised crime. It even recruits Chris Packham. “It’s low-level terrorism, isn’t it?” he exclaims at one point – and it’s hard not to agree. An essential listen. Alexi Duggins
BBC Sounds, all episodes available
Powerful animation portrays experiences of a French-Iraqi journalist Feurat Alani, with anecdotes about his father, a prominent leftist exile
With a title translated a little inelegantly from Le Parfum d’Irak to “flavours of Iraq” when “the perfume of Iraq” might have been simpler and better, this film is a powerful, vivid animation co-directed by Léonard Cohen with its author, French-Iraqi journalist Feurat Alani, robustly narrated in Alani’s first-person by the actor Malik Zidi. The animation style is stylised and expressionist: shapes and forms like silhouette cutouts suggest the piercingly insistent forms of memory.
It is about Alani’s childhood and fractured family experience growing up in Paris in the 80s as the son of a prominent leftist Iraqi exile who was forced out of his native country on account of his opposition to Saddam Hussein. The story itself is told through a loose series of flashbacks occasioned by his father’s funeral, at which mourners, members of Iraq’s 1970s socialist diaspora brought together by his death, start recounting anecdotes. To these, Alani adds his own reminiscences of going back to see his extended family in Iraq at the end of the 80s, and experiencing the madeleines of those flavours and smells of Baghdad and Falluja: the delicious taste of ice-cream and the fragrances of young men’s exotic hair oil.
Continue reading...⚽ Latest World Cup news as tournament comes to close
⚽ Player guide | Golden Boot | Follow on TikTok | Mail us
Speaking after the match, Spain’s manager, who is a deeply religious person, said: “It was written, and we deserve it.”
This team and this wonderful fanbase deserve everything. We had a date with destiny and we wanted to make it count.
The players have asked me what we have left to win. Together we’ve figured out that it’s the next match in September [against England in the Nations League] because this team is tireless.
Again and again they had come, again and again they had been halted but they would not be denied. A dozen different players had taken aim at Emi Martínez’s goal but somehow he was still standing and time was slipping away, yet Spain refused to do so, so they came some more.
Continue reading...Het merkwaardige aan erfbelasting is hoe snel het debat verandert in een soort natuurrechtelijke paniek. Alsof de staat plotseling je tandenborstel komt opeisen zodra oma overlijdt. “Er is al belasting over betaald”, klinkt het dan verontwaardigd. Een argument dat meestal wordt uitgesproken terwijl dezelfde persoon zonder morren btw betaalt op een broodje, accijns op benzine en loonbelasting over salaris waarmee vervolgens opnieuw van alles wordt gekocht waar alweer belasting op zit. Geld beweegt door de economie en wordt voortdurend opnieuw belast. Dat is geen uitzonderlijke communistische terreurdaad speciaal gericht tegen nalatenschappen. Dat is gewoon hoe belasting werkt.
De bijzondere emotionele status van erfenissen verraadt iets anders: veel mensen ervaren dat geld eigenlijk al als van henzelf voordat ze het hebben gekregen. Alsof de spaarrekening van hun ouders een soort extensie is van die van henzelf. Een toekomstig bezit waar de overheid vanaf moet blijven. Alleen is dat juridisch, economisch en moreel nogal een vreemde redenering. Dat geld was van degene die het verdiende. Daarna sterft die persoon. Vervolgens krijgt iemand anders plotseling een enorme som geld puur door geboorte, familiebanden en ander toeval.
Maar een erfenis is geen prestatie. Geen beloning voor arbeid, risico of ondernemerschap. Het is in essentie een gelukje. Sommige mensen erven een huis in Amsterdam. Anderen erven schulden, trauma’s of een verzameling vergeelde Donald Ducks. De samenleving accepteert inmiddels vrij breed dat extreme ongelijkheid op basis van afkomst problematisch kan zijn, behalve wanneer die ongelijkheid letterlijk via afkomst wordt overgedragen. Dan heet het ineens “van de familie afblijven”.
Nog vreemder wordt het wanneer erfbelasting wordt neergezet als diefstal van “familiegeld”. Alsof rijkdom een soort bloedlijn-eigenschap is die beschermd moet blijven. Daarmee verschuift bezit van individueel naar erfelijk privilege. Wie rijke ouders heeft, krijgt sowieso al een vliegende start zonder daar iets voor te hoeven doen, daar is die erfenis niet voor nodig. Wie arme ouders heeft, begint vaak vanaf nul. Vervolgens vertellen we elkaar graag dat we in een meritocratie leven waarin hard werken centraal staat.
De obsessie met erfbelasting laat ook zien hoe diep het idee zit dat vermogen eigenlijk onaantastbaar hoort te zijn zodra het eenmaal is opgebouwd. Zelfs als dat vermogen generaties lang blijft accumuleren. Terwijl belasting juist één van de weinige mechanismen is waarmee een samenleving voorkomt dat economische macht permanent erfelijk wordt. Zonder erfbelasting ontstaat vanzelf een aristocratie met aandelenportfolio’s in plaats van landgoederen.
Natuurlijk zijn er discussies mogelijk over percentages, vrijstellingen of familiebedrijven. Een kleine erfenis voelt anders dan honderden miljoenen aan vastgoed en beleggingen. Alleen de morele verontwaardiging over het principe zelf blijft vreemd.
Waarom zou iemand automatisch recht hebben op enorme belastingvrije vermogensoverdracht puur omdat een familielid is overleden?
