Ask any parent: banning kids from doing anything doesn't work. On the contrary, it's just about the most powerful way to motivate them. As The Register reported last week, the UK government is planning on kicking under-16s off social media. The move echoes a similar one by the Australian government, which we reported at the end of 2025 – noting at the time that "nobody thinks it'll really work." Perhaps, though, there's more to it than at first sight. Perhaps this is some sinister mandarin's long-term plan to improve digital literacy and technology awareness among British, and indeed Australian, youth, using a well-established form of mind control far more effective than the CIA's MK-ULTRA: reverse psychology. Or, as the late great Sir Terry Pratchett called it, "headology." Although this quotation from Witches Abroad is about witches, he could have been talking about teenagers: "And that ain't easy, with people like them. Got to use headology. Got to make 'em send 'emselves. Tell Esme Weatherwax she's got to go somewhere and she won't go out of contrariness, so tell her she's not to go and she'll run there over broken glass." Given a certain type of teenager, we can think of no more powerful incentive to self-education than to tell them that a powerful adult somewhere doesn't want them to see something fun or potentially naughty. The direct result will be an urge to learn about geolocation, virtual private networks, identity verification, biometrics, and everything to do with accessing bits of the internet that they're not meant to. The legislation specifically says: "The ban will therefore include platforms like Snapchat, TikTok, YouTube, Instagram, Facebook and X." That sounds like a lot of the fun bits to us. Or perhaps not, depending on your perspective. This especially pertains to restrictions that apply to those bits of the internet with lots of, shall we say, flesh tones. It reminds us of the aid package for VPN providers known as the Online Safety Act, which rapidly drove up demand 14 times. It also reminds us of a couple of lines from another Discworld novel, The Colour of Magic. "Rincewind got down on one knee, the better to arrange the picture, and pressed the enchanted lever." "The box said, 'It's no good. I've run out of pink.'" "A hitherto unnoticed door opened in front of his eyes. A small, green and hideously warty humanoid figure leaned out, pointed at a color-encrusted palette in one clawed hand, and screamed at him." "No pink! See?" screeched the homunculus. "No good you going on pressing the lever when there's no pink, is there? If you wanted pink you shouldn't of took all those pictures of young ladies, should you? It's monochrome from now on, friend. All right?" Well, quite. ®

Keir Starmer resigns as leader of the Labour Party and as Prime Minister of the UK, saying he'll stay in office until the party decides a new leader.

Andy Burnham, former mayor of Manchester and winner of the Makerfield by-election last week, will be sworn in as a new MP this afternoon. Burnham is expected to become the next party leader and prime minister. We don't know yet whether Wes Streeting will follow through on his intention to stand for leader.

Een groot deel van de Nederlandse tv-geschiedenis staat online in De Schatkamer. Dat levert ook ongemak op over controversiële fragmenten uit het verleden. Hoogleraar Joke Hermes: „Als je fragmenten uit hun context haalt, gaat het makkelijk mis.”

Deze week viert het Huis voor Klokkenluiders dat het tien jaar bestaat. Er is alleen weinig om over te jubelen: weer vertrekt een bestuurder voortijdig, terwijl maar sporadisch onderzoek wordt gedaan naar maatschappelijke misstanden. „De output van één à twee onderzoekjes per jaar valt simpelweg niet te verdedigen.”

Wat als we de natuur nou eens niet langer benaderen als iets om te ordenen, of te bezitten maar als een wereld waar we onlosmakelijk deel van uitmaken? In de tentoonstelling ‘Living Mesh’ reflecteren zestien hedendaagse kunstenaars op dit thema.

Nog geen twee jaar geleden trad Keir Starmer aan als Britse premier met een ruime meerderheid voor Labour in het Lagerhuis. Door politieke inschattingsfouten, trage beleidsvorming en ongeduld van kiezers en partijgenoten kwam zijn leiderschap snel ter discussie te staan.

The latest in our series of writers highlighting their comfort films is a look at an endlessly quotable antidote to bro-focused comedies

At this year’s Oscars ceremony, Kristen Wiig, Maya Rudolph, Melissa McCarthy, Rose Byrne and Ellie Kemper lined up on stage to celebrate 15 years of Bridesmaids. Frankly, as awards bits go it was a little hard to watch, and the lineup was missing Wendi McLendon-Covey (recovering from a neck lift, naturally), but I had a small thrill seeing them together anyway: Bridesmaids has been my comfort film for almost half my life.

Bridesmaids, written by Wiig and Annie Mumolo and directed by Paul Feig, arrived in a confetti shower in 2011. It follows Annie (Wiig) – already in a fragile state following the collapse of her bakery, her relationship and her living situation – as she navigates being maid of honour for her best friend Lillian (Rudolph). We don’t see much of Dougie, Lillian’s fiance: it’s Annie and Lillian’s relationship that takes centre stage here. They have the sort of friendship it seems impossible to break, built on years of love, shared tastes and endless inside jokes – that is, until the wedding planning begins, and Annie finds herself ill-equipped to lead the motley crew of bridesmaids Lillian has assembled in the run-up to the wedding. No one poses a greater threat to the friendship or Annie’s headspace than Helen (Byrne), the perfectly manicured wife of Dougie’s boss. Helen is everything Annie is not: pristine, well-connected and apparently excellent at organising bachelorette parties. They clash constantly, with increasingly messy results.

Continue reading...

⚽ All the latest news from day 11 of the tournament
⚽ Player guide | Bracketology | Golden Boot | Mail us

Beiranvand, by the way, holds the world record for the longest throw in a competitive match – 61.0026m – and for the longest drop-kick, 78.014m. Not bad for someone who was once sleeping rough.

But let’s return to Iran for a moment. Their goalie, Alireza Beiranvand – or “The Wall of Persia” as he’s known – had to run away from home to become a footballer, his old fella less than enchanted by the ruse and cutting up his gloves. I wonder how he feels now his boy has been player of the match at a World Cup.

Continue reading...

Iedere dag braaf je stappen halen? Volgens een nieuwe wandeltrend uit Japan kan het slimmer. Geen ingewikkelde schema’s, geen sportabonnement en geen hardloopschoenen nodig: drie minuten stevig doorlopen, drie minuten rustig wandelen; en dat een halfuur lang.

Het heet ‘Japans lopen’ en volgens voorstanders levert het meer op dan eindeloos op hetzelfde tempo wandelen. “En het werkt.”

Intensiteit

Sportarts Ruben De Gendt van het Universitair Ziekenhuis Gent ziet er wel degelijk iets in. De methode werd ontwikkeld door onderzoekers van de Japanse Shinshu-universiteit en draait om afwisseling in intensiteit. Dus niet dertig minuten op hetzelfde tempo, maar korte blokken waarin je jezelf nét wat meer uitdaagt.

Volgens De Gendt zit daar precies de winst. “Voor de brede groep van de bevolking die niet in staat is om te gaan lopen, is het iets dat makkelijk toepasbaar is en er toch voor zorgt dat er wekelijks voldoende bewogen wordt.”

Uit je comfortzone

En daar heb je niet eens elke dag uren voor nodig. “Eigenlijk is dat al voldoende om genoeg te bewegen en op weekbasis gezond te zijn”, zegt de sportarts tegen BNR.

Volgens De Gendt draait gezondheidswinst niet alleen om bewegen, maar vooral om de juiste prikkel. “Maar door jezelf te pushen of te stimuleren om echt even op een tempo te wandelen dat misschien wat onaangenaam kan aanvoelen, waarbij de hartslag omhooggaat en het toch iets van inzet vergt, is dat net voldoende om een prikkel te geven aan het lichaam om bepaalde processen in gang te zetten en toch net boven die drempel te gaan die comfortabel aanvoelt.”

Hoe weet je of je hard genoeg gaat?

Daar bestaat geen universeel antwoord op. Volgens De Gendt moet je vooral letten op je eigen lichaam. “Je gaat dan sneller ademen en je kunt moeilijker een gesprek voeren met iemand die naast je wandelt.”

Hoe je die inspanning opwekt, maakt minder uit. “Dat kan op een loopband met een helling zijn of buiten drie minuten een kleine brug op wandelen en weer naar beneden. Je kan het zelf bepalen.”

Ook vaste hartslagzones zijn volgens hem niet heilig. Er is een bepaald regeltje dat de maximale hartslag 220 min de leeftijd zou zijn, maar dat geldt voor een brede groep. Per individu liggen die waarden echt anders.”

Zijn advies: “Je kan zelf wel een aantal weken die waarden bijhouden en dan echt gaan kijken wat voor jou rustig voelt, wat intensief voelt en wat oncomfortabel voelt. Dan krijg je daar wel inzicht in.”

Een belangrijke kanttekening

Wie denkt met wandelen alleen klaar te zijn, komt volgens De Gendt bedrogen uit. Vanaf ongeveer je veertigste neemt niet alleen je conditie af, maar ook je spiermassa.

“Er treedt spieratrofie op, dat is een daling van de spiermassa. Het is daarom wel belangrijk om een vorm van krachttraining te behouden bij het ouder worden, omdat het ook gelinkt is aan een betere levenskwaliteit.”

Of simpeler gezegd: “Dus dat blijft eigenlijk ook belangrijk om naast de cardio of het wandelen een vorm van krachttraining te blijven doen.”

Bron: BNR