Thomas Hawk posted a photo:

Het Nederlandse ministerie van Economische Zaken verbiedt de overname van DigiD-hoster Solvinity door het Amerikaanse IT-bedrijf Kyndryl. Dat meldde Tweakers gisteren. Het Bureau Toetsing Investeringen concludeerde op grond van de Wet ongewenste zeggenschap telecommunicatie (Wozt) dat de koop mogelijk een risico vormt voor het publieke belang. Dat zou een einde moeten zijn voor de eindeloze soap rond Solvinity.

“DigiD komt in Amerikaanse handen” was afgelopen jaar steeds de kreet. Formeel onjuist: het ging om de overname van infrastructuurdienstverlener Solvinity, waar de applicatie DigiD op gehost werd. Maar praktisch snap ik de zorg wel, want wie bij je infrastructuur kan, kan alles. En als dat dan moet van die snode CLOUD Act, dan zijn we met huid en haar overgeleverd aan de Yanks.

De maatschappelijke ophef snap ik dus helemaal. Er was alleen niet heel veel aan te doen; Kamervragen kan altijd, maar het contract opzeggen of verlengen was écht de keuze van het ministerie. Een kort geding in mei mocht ook niet baten: dat zou een opzegging op korte termijn van de dienstverlening impliceren, en dat zou weer het functioneren van DigiD in gevaar brengen.

De ingreep van het BTI is verrassend, hoewel het juridisch inderdaad gewoon kan. Het punt is vooral dat die wet geschreven is voor overnames door strategisch vijandige partijen, overnames die een “bedreiging van het publiek belang” opleveren. Het is voor het eerst dat wordt erkend dat Amerikaanse partijen zo’n bedreiging kunnen geven.

Hoe nu verder? Op korte termijn zal het vooral shoppen zijn naar een andere overnamepartij, want Solvinity stond niet voor niets in de verkoop. Maar het zou een wake-upcall kunnen zijn voor overheden om hier dieper na over te denken. Het idee van Bert Hubert om een rijkscloud op te zetten, zou ik alleen maar toejuichen.

Arnoud

Het bericht Nederland blokkeert overname DigiD-hoster Solvinity door Amerikaans IT-bedrijf verscheen eerst op Ius Mentis.

Nu de hoofdredacteur al bijna drie weken gevrijwaard is van dagelijkse beslommeringen, en hij door een warme Romaanse stad dwaalt temidden van andere toeristen, stelt hij zich natuurlijk existentiële vragen.

Inmiddels is de hoofdredacteur 40e-jaars student Nederlands, sinds hij zich in 1986 inschreef voor die opleiding. Het is niet overdreven om te stellen dat het veertig jaar waren van voortdurende neergang. Al zat hij met ruim honderd eerstejaarsstudenten in de collegezaal, toch werd de hoofdredacteur er toen al op gewezen dat dit er veel minder waren dan tien jaar eerder. En dat bovendien de kwaliteit van de opleiding die de hoofdredacteur en die 99 anderen kregen niet bepaald vooruit was gegaan sinds de invoering van de zogeheten tweefasenstructuur enkele jaren eerder, die de maximale lengte van een studie had teruggebracht naar vier jaar.

Sindsdien werd altijd alles almaar minder. Allerlei opleidingen waarbij de hoofdredacteur betrokken is geweest, leiden een kwijnend bestaan, de tak van onderzoek waarover de hoofdredacteur zo vol vuur een proefschrift geschreven heeft, bestaat niet meer, grote helden uit het verleden zijn overleden, en de hoofdredacteur kent uit zijn eigen studieperiode meerdere personen (mannen) die manager zijn geworden, maar geen grote wetenschappers.

Geldschieters

Ondertussen mag je blij zijn als alle opleidingen Nederlandse Taal en Cultuur samen net zoveel studenten trekken als die ene waar de hoofdredacteur zijn lange, lange studiepad op begon.

Je zou misschien verwachten dat bij zoveel achteruitgang er geregeld sprake is van felle protesten, of misschien zelfs ongeregeldheden. Al is het alleen al omdat een en ander ook een slechte uitwerking moet hebben op het ene schoolvak dat iedereen in Nederland volgen moet — Nederlands. Maar de hoofdredacteur kan zich uit die veertig jaar niet dergelijke protesten herinneren.

Het is, denkt de hoofdredacteur, terwijl hij een Romaans taartje eet naast een Romaanse koffie, misschien een generatiekwestie. Zijn generatie, geboren uit de laatste lootjes van de stille generatie, is altijd ingeklemd geweest tussen de groep die in de jaren zeventig studeerden of hun eerste banen kregen, overal een grote mond over hadden, maar het vak daarmee ook daadwerkelijk groot hebben gemaakt. Die af en toe rollebollend over straat gingen met twisten over het vak, maar daarmee ook lieten zien hoe belangrijk neerlandistische vragen waren. En deze zelfde polemische kracht ook wist in te zetten in manieren om geldschieters ervan te overtuigen dat het onderzoek naar het Nederlands gesteund moest worden.

Onzin

De hoofdredacteur heeft zijn generatie ooit weleens de generatie Isaäc genoemd, genoemd naar de schlemiel onder de aartsvaders, de man over wie zijn vader niet aarzelt om hem zo nodig te slachten, en die door zijn zoons later voor de gek wordt gehouden, en dat is zijn enige functie in de lange Bijbelse geschiedenis. ‘Ze zijn competent, mijn generatiegenoten,’ schreef de hoofdredacteur 15 jaar geleden, ‘vooral communicatief.’

Maar veel ideeën hebben ze niet en ze zullen geen geschiedenis maken. Dat lijkt hun ambitie ook niet. Ze hebben de macht, maar een macht die nog steeds aan het handje loopt van de vorige generatie, die ook nog ruim vertegenwoordigd is en die als mentor optreedt […]. Zulke constructies, van oudere mannen die over de schouder meekijken, had de vorige generatie waarschijnlijk niet toegelaten.

De bestuurders in mijn generatie, of in ieder geval de mannen onder hen (opmerkelijk genoeg zijn de vrouwelijke bestuurders vaak wel uit het juiste hout gesneden — maar dat zijn er dan ook te weinig), blijken sindsdien inderdaad vooral goed in op andermans winkel passen. Mark Rutte, in Trouw indertijd al hét voorbeeld, laat dat nog steeds iedere dag zien. Zijn werk bestaat uit het slijmen bij hoger gestelden. De onderzoekers van de generatie Isaäc breken geen baan. En vergis u niet: ook de hoofdredacteur is vooral hoofdredacteur bij de gratie van anderen.

Er is gelukkig wat dit betreft wel hoop. Deze generatie is het stokje aan het overdragen aan de kinderen van de naoorlogse generatie die wel stampij maakten, en die dit talent mogelijk (hopelijk) ook hebben doorgegeven aan de jongeren die nu aan het roer komen. Die hopelijk weer wat meer luidkeels durven te zeggen waar het op staat, ook als dat in de ogen van de hoofdredacteur onzin zal blijken te zijn.

We hebben nu wel genoeg berust.

The author of When I Hit You returns with a pithy, savagely funny tale of online shaming and the Indian manosphere

We can all agree that the internet today, especially two particular platforms owned by the world’s greatest megalomaniacs, is a hellscape. But if you think X and Facebook are purgatories of friendless trolls endlessly posting hate and bullying women, each other and minorities under the guise of free speech, wait till you experience the Indian version of that netherworld, as captured by novelist and poet Meena Kandasamy. Take the worst algorithms in the world, add a billion-and-a-half people, mix in a far-right government with advanced internet skills and bring on the “burning ghats of Indian politics” that include caste and misogyny as well as roiling ethnic and religious antagonisms, and the western version of X begins to look like a children’s playground.

This is the world that Amy Chaturvedi, a posh student activist-communist living in London, wakes up to one day when the internet is set ablaze by a deepfake sex tape. It’s her face, but it’s not her. Don’t get her wrong, Amy is sexually unapologetic and proudly experimental; she has done plenty of transgressive things, she just didn’t do that one video. But try telling that to the Indian manosphere or, in fact, Amy’s mother. “The main aggressors are a disparate bunch of Nazi-loving, Islamophobic vegetarian dicks with profile pictures that are either the Joker or V for Vendetta,” Kandasamy writes. “If these trolls are to be believed, I am a leading member of the tukde-tukde gang of academics who want to balkanise India. I am on Pakistani payroll. I am funded by George Soros.” She nails the weaselly character of the Indian internet troll, exposing all their shameful secrets – their failures with women, their desire to be followed by Prime Minister Modi (it’s a real thing, look it up), their fear of Muslims, and their rage. Kandasamy’s sharp humour provides much-needed relief from the anger of the internet and I found myself laughing many times at her wicked, tart observations.

The Hong Kong action master’s deliriously violent 1990 epic fuses gangland thriller, war movie and tragic melodrama into a spectacular vision of greed and moral collapse

The title of this 1990 John Woo extravaganza might lead the uninitiated to expect a chillingly focused, targeted assassination. Actually, there are innumerable bullets and innumerable heads in this over-the-top gonzo spectacle. It is a crime thriller, a wartime action film set in Vietnam, but it offers something other than the usual Hollywood perspective; it is a parable of greed comparable to The Treasure of the Sierra Madre, and even a kind of romantic melodrama.

There is, however, one key bullet in a head, a literal bullet lodged in the skull of someone who achieves a macabre zombie-like semi-survival, the bullet being symbolic of the way violence takes root in the brain, dehumanising its victim. The final “boardroom” scene disclosing this image is toweringly mad and strange. Yet in this movie, as in so many other Woo films, we can see how the director counterintuitively uses sad music – harmonica, woodwind – over grisly, brutal action sequences, as if what he wants us to register is not the violence or the shock but just how poignantly futile and pathetic it all is.

Cape Town schoolkids heading home and rules for maintaining a long-distance relationship feature in photos exploring the theme of unknown futures

A new cap on bus fares in the Highlands and islands makes exploring this stunning archipelago in Scotland a breeze

The views are remarkable. From one window, gorse-gold hills roll west towards mountains patched with snow. On the other side, fields of new spring lambs slope down to a silver sea. Elsewhere, the bus crosses wide estuaries and cascading burns. There are thatched crofts, rocky bays and birch woods starred with anemones. One of the most remarkable things about this scenic 111-mile, 3½-hour trip on bus X99 is that it costs just £2.

Until March 2026, a single from Inverness to Scrabster on Scotland’s north coast was £28. Now, thanks to a new bus fare cap in Orkney, Highland and Moray, no journey in the area costs more than £2. The bus is timed to coincide with the Northlink Ferry to Stromness, Orkney’s second biggest town, and I’m heading there to explore by bus.

Barnardo’s says survey shows online abuse and harassment becoming ‘part of background noise of growing up’

Nearly one in five girls in the UK receive persistent, unwanted images online, according to a poll by the charity Barnardo’s, which warned that online misogyny was becoming an everyday part of childhood.

Its survey of 4,000 young people found that a quarter of girls had been called degrading names online, while one in seven 13- to 15-year-olds had been asked to send a nude photo.

Vorige week verscheen op De Correspondent een stuk waarin Jesse Frederik mijn boek De Symfonie van Onvredeaangreep voor een polemiek over de oorzaken van het succes van radicaal-rechts en de manier waarop wetenschappers daar onderzoek naar doen. Laat ik vooropstellen dat ik een groot voorstander ben van open debat en kritische journalistiek. Ik heb immers […]

Het bericht Jesse Frederik gaat te kort door de bocht: Waarom complexe maatschappelijke onvrede niet in één verklaring past verscheen eerst op StukRoodVlees.