De afgelopen tien jaar hebben de economische mondiale kaart drastisch herschikt: tussen 2016 en 2026 steeg Rusland met 118 procent, Mexico met 91 procent en India met 81 procent, terwijl Japan als enige G20-economie kromp met 13 procent. China passeerde de grens van 20 biljoen dollar en de VS bleven de grootste economie met 32,4 biljoen dollar in 2026.

Duitsland sprong in de ranking van plek vier naar drie door Japan in te halen, ondanks een bescheiden groei van 41 procent — aanzienlijk trager dan opkomende markten. Onder andere Spanje (68 procent), Canada (58 procent) en Australië (67 procent) lieten forse uitbreidingen zien, gedreven door inflatie, demografische dynamiek en structurele handelsrelaties.

Waarom deze verschuivingen ertoe doen

De cijfers illustreren een fundamentele herschikking: economische macht hangt steeds minder af van traditionele industriële capaciteit en steeds meer van toegang tot grondstoffen, energiezekerheid en technologische toeleveringsketens. Ruslands spectaculaire groei kwam ondanks westerse sancties tot stand dankzij olie- en gasexport naar China en India, waar energiehonger en strategische autonomie zwaarder wogen dan geopolitieke loyaliteit.

India's opkomst — van 2,3 biljoen in 2016 naar 4,1 biljoen in 2026 — positioneert het land als bijna-evenknie van Japan en Duitsland, met name dankzij binnenlandse consumptie, een jonge bevolking en productie die van China wegtrekt. Mexico profiteerde van nearshoring: bedrijven verplaatsten productie uit Azië naar Noord-Amerika voor kortere lijnen en geopolitieke stabiliteit.

Europa: ongelijke mazen in het net

Binnen Europa vielen de verschillen op: Spanje groeide sneller (68 procent) dan Duitsland (41 procent), Frankrijk (52 procent) en zelfs Italië (43 procent), mede door herstel uit de eurocrisis en toerisme-heropleving na de pandemie. Het Verenigd Koninkrijk, dat de EU in 2020 verliet, groeide met 23 procent — relatief bescheiden vergeleken met continentale buren — maar hield zijn vijfde plek vast.

De eurozone als geheel bleef achter bij opkomende markten, met structurele uitdagingen rond energie-afhankelijkheid, lage groei en inflatiefragmentatie die in 2026 nog steeds boven de doelstelling van 2 procent uitkwam.

Geopolitieke hefboomwerking verschuift

Waar vroeger militaire capaciteit en financiële reserves geopolitieke invloed bepaalden, dicteren nu energiestromen, chipproductie en controle over toeleveringsketens wie aan knoppen kan draaien. Ruslands dubbele bbp toont aan dat sancties omzeild kunnen worden via handelsheroriëntatie; China's positie als dominante afnemer van Russische energie gaf Peking onderhandelingsmacht die westerse hoofdsteden ontbeerden.

Voor bedrijven betekent dit dat risicobeheer niet langer draait om wisselkoersschommelingen, maar om strategische afhankelijkheden: wie levert kritieke grondstoffen, wie controleert productieketens, en hoe flexibel kun je bij verstoringen switchen.

Top 15 grootste economieën (2026, nominaal bbp)

1. Verenigde Staten — $32,4 biljoen (+71%)
2. China — $20,9 biljoen (+83%)
3. Duitsland — $5,0 biljoen (+41%)
4. Japan — $4,4 biljoen (-13%)
5. Verenigd Koninkrijk — $3,2 biljoen (+23%)
6. India — $4,1 biljoen (+81%)
7. Frankrijk — $3,8 biljoen (+52%)
8. Italië — $2,8 biljoen (+43%)
9. Rusland — $2,8 biljoen (+118%)
10. Brazilië — $2,7 biljoen (+50%)
11. Canada — $2,4 biljoen (+58%)
12. Australië — $2,1 biljoen (+67%)
13. Mexico — $2,1 biljoen (+91%)
14. Spanje — $2,1 biljoen (+68%)
15. Zuid-Korea — $2,0 biljoen (+34%)

Nederland: stabiele middenmoter in turbulente tijden

Nederland behoort niet tot de mondiale top 15, maar schaart zich als achttiende economie wereldwijd tussen Zwitserland en Indonesië met een bbp van circa $1,1 biljoen in 2026. De groei over het afgelopen decennium lag rond 35-40 procent — bescheiden vergeleken met opkomende markten, maar vergelijkbaar met andere West-Europese landen zoals het Verenigd Koninkrijk en Italië. De Nederlandse economie profiteerde van de Rotterdamse haven als Europese toegangspoort, sterke logistieke infrastructuur en technologische sectoren (halfgeleiders via ASML, agritech), maar kampte met kwetsbaarheid door energie-afhankelijkheid, inflatieschokken en tekorten op de woningmarkt die consumptie drukten. Waar andere Europese economieën fragmenteerden rond inflatieverschillen, hield Nederland relatieve stabiliteit vast — geen spectaculaire groeispurt, maar ook geen Japanse krimp.

Microsoft heeft namen van Nederlandse ambtenaren en wetenschappers met de Amerikaanse overheid gedeeld. Dat meldt Vrij Nederland. De gegevens staan in een onderzoeksrapport, opgesteld door een commissie van het Huis van Afgevaardigden, die Microsoft, Google, Meta en andere techbedrijven verplichtte interne documentatie te delen.

ACM en AP

De documentatie van Microsoft bestaat uit e-mails, notulen en uitnodigingen afkomstig van ambtenaren bij twee toezichthouders: de Autoriteit Consument en Markt (ACM) en de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). In de documenten zijn hun namen niet weggelakt.

Deze mensen worden genoemd omdat zij werken aan de uitvoering van de Digital Services Act (DSA), de Europese wet die grote onlineplatforms dwingt om strenger op te treden tegen illegale content, desinformatie en online kindermisbruik. De Amerikaanse overheid beschouwt deze wet als een vorm van censuur.

Bron: Vrij Nederland

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

date stamped on slide June 1990

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

(Decca France)
The trumpeter’s improvised soundtrack for the new wave director’s 1957 film still glows with sensuality, tension and nocturnal beauty in this lavish reissue

When Miles Davis was dying in September 1991, an invisible, neighbouring trumpet player, who this writer would frequently hear practising graceful classical phrases, began playing homages to Miles’ voice-like, blues-inflected melodies instead. It was a poignant personal tribute to a unique instrumental sound, and a unique imagination, that had profoundly enriched 20th-century music.

This month marks Miles’s centenary, and a clamour of celebrations of a musical life that led him to be dubbed (by Duke Ellington, allegedly) the “Picasso of jazz” for the many styles he explored. A standout this month is his 1957 movie soundtrack Ascenseur pour l’Échafaud – now repackaged on vinyl and CD with restored audio, beautiful photographs and revealing essays.

Continue reading...

Ik herinner me van mijn middelbareschooltijd de lange fietstochten over de dijk, met mijn vriendin Martha met wie ik zo vaak en hard moest lachen dat we, gierend over onze sturen…