Even een appel eten tijdens een wandeling en het klokhuis achteloos in de bosjes gooien. Of na een fietstocht een bananenschil langs de weg mikken onder het mom: dat verteert vanzelf wel. Doe het niet!
Veel Nederlanders bewaren keurig hun plastic, blikjes en ander afval tot ze een prullenbak tegenkomen. Maar bij organisch afval is het vaak een heel ander verhaal. Onterecht, zegt ecoloog en hoogleraar Matty Berg.
“Wanneer een fruitschil in de natuur belandt wordt die afgebroken door een scala aan micro-organismen en bodembeesten”, zegt hij in Trouw. “Schimmels, bacteriën, regenwormen, pissebedden en mijten werken samen aan de verwerking.”
Dat klinkt efficiënt, maar zo simpel is het niet. Een appelklokhuis is vaak binnen twee tot acht weken verdwenen, terwijl bananen- en sinaasappelschillen gerust twee jaar kunnen blijven liggen.
Dat heeft alles te maken met de samenstelling van fruit. “Appels worden door miljoenpoten en pissenbedden goed gegeten, die ben je vrij snel kwijt. Maar bananen, die meer cellulose bevatten, vinden ze minder lekker.”
Ook citrusfruit blijft lang liggen. “In de schil van citrusvruchten als sinaasappels en mandarijnen zitten allerlei oliën die micro-organismen en bodembeesten niet graag eten”, zegt Berg.
Daar komt nog iets bij: pesticiden. “Commercieel geteeld fruit wordt vaak in een bad met pesticiden gedompeld, of krijgt een kleurbehandeling”, zegt Berg. “Veel afbrekers kunnen niks met pesticiden. Slechts een kleine, specifieke groep organismen kan daarmee aan de slag.”
Volgens Milieu Centraal kun je fruitresten daarom beter meenemen naar huis. Expert Angela Bolt zegt: “Het beste zou zijn om de fruitschil bij je te houden en thuis in de gft-bak te doen.”
Bovendien kan een worp met fruitresten duur uitpakken: voor het creëren van zwerfafval staat een boete van 170 euro. Zelfs voor het wegsmijten van een 'onschuldige' bananenschil.
Bron: Trouw
