Duurder vliegen blijkt geen garantie voor betrouwbaarheid of service: in een nieuwe Europese ranglijst bungelt een klassieke premiummaatschappij zelfs naast prijsvechters als Ryanair en Vueling onderaan. Het consumentenportaal LightRight vergeleek miljoenen vluchtgegevens en klantbeoordelingen en kijkt onder meer naar vertragingen, annuleringen, compensatiebetalingen en algemene klanttevredenheid.

Opvallend is dat Innair, een traditionele full-service maatschappij, het slechtst van allemaal scoort, met slechts 2 van de 5 sterren voor de totale prestatie en een bijzonder zwakke score op betrouwbaarheid. Alleen Vueling en Ryanair doen het nog slechter als het gaat om het uitbetalen van compensaties; alle drie blijven steken op 2 sterren voor hun betaalgedrag richting gedupeerde reizigers. Daarmee schuift het vertrouwde beeld van ‘duur is beter’ volgens de onderzoekers definitief aan de kant.

Top 20 Slechtste Luchtvaartmaatschappijen Europa 2025

1. Finnair - Totaalscore: 2,48
2. Vueling - Totaalscore: 2,52
3. Ryanair - Totaalscore: 2,58
4. easyJet - Totaalscore: 2,68
5. KLM - Totaalscore: 2,72
6. British Airways - Totaalscore: 2,72
7. Wizz Air - Totaalscore: 2,72
8. Condor - Totaalscore: 2,72
9. Swiss - Totaalscore: 2,76
10. Turkish Airlines - Totaalscore: 2,80
11. SAS - Totaalscore: 2,85
12. Widerøe - Totaalscore: 3,14
13. Air France - Totaalscore: 3,15
14. Lufthansa - Totaalscore: 3,18
15. Austrian - Totaalscore: 3,19
16. TUIfly - Totaalscore: 3,23
17. TAP Portugal - Totaalscore: 3,24
18. Iberia - Totaalscore: 3,25

“Het is niet langer correct om te zeggen dat lowcostmaatschappijen per definitie slechter presteren dan premiummaatschappijen”, zegt LightRight-expert Eyza Furkan. “ Kwaliteit staat dus niet automatisch in verband met de ticketprijs.” Voor Europese reizigers wordt de keuze daarmee minder een statussymbool, en meer een test in wie de claims over service en betrouwbaarheid écht waarmaakt.

ROTTERDAM (ANP) - De haven van Rotterdam moet fossiele activiteiten zo snel mogelijk afbouwen en klimaatneutraal zijn in 2050. Die eisen heeft de juridische non-profitorganisatie Advocates for the Future (AftF) neergelegd bij het Havenbedrijf Rotterdam. Het is de eerste officiële stap in een klimaatzaak rond de grootste haven van Europa.

"De Rotterdamse haven is een van de grootste fossiele energie- en industriehubs van Europa. Via de haven worden enorme hoeveelheden olie, kolen en gas ingevoerd, verwerkt en doorgevoerd", schetsen de eisers het belang. "De uitstoot van broeikasgassen die samenhangt met deze activiteiten is zeer groot."

Volgens AftF heeft het havenbedrijf, dat in handen is van de gemeente Rotterdam en de Nederlandse staat, een "zwaarwegende verantwoordelijkheid" om te verduurzamen, maar maakt het die niet waar.

Indirecte uitstoot

"Zo maakt het havenbedrijf afspraken met klanten over de directe uitstoot in de haven, maar wil het geen afspraken maken over de indirecte uitstoot, terwijl juist daar de grote klimaatopgave ligt", legt de organisatie uit. Het gaat dan bijvoorbeeld om de CO2-uitstoot bij het uiteindelijke gebruik van fossiele brandstoffen die in Rotterdam worden geïmporteerd en geraffineerd.

AftF-directeur Maikel van Wissen zegt dat het havenbedrijf als overheidsbedrijf publieke belangen moet dienen. "Daar hoort bij dat het huidige en toekomstige generaties beschermt tegen gevaarlijke klimaatverandering. Wie vandaag blijft kiezen voor fossiele afhankelijkheid, legt de rekening bij jongeren neer", stelt hij. AftF geeft het havenbedrijf een halfjaar om een goed plan op te stellen. Als dat niet gebeurt, stapt de organisatie naar de rechter.

Eerdere klimaatzaken

Voor hun onderbouwing maken de juristen onder meer gebruik van uitspraken in eerdere klimaatzaken. Zo wijzen ze op de zaken van Urgenda en Greenpeace tegen de overheid, de zaak van Milieudefensie tegen Shell en de adviserende uitspraak van het Internationaal Gerechtshof, dat vorig jaar oordeelde dat landen verplicht zijn het klimaat te beschermen.

Volgens de eisers is hun zaak bijzonder, omdat die zich niet richt op "één fabriek, één pijpleiding of één vergunning, maar op een publieke systeemspeler". Ze vatten het punt dat ze willen maken samen in een vraag: "Mag een overheidsdeelneming blijven sturen op de voortzetting van fossiele activiteiten, terwijl duidelijk is dat die activiteiten bijdragen aan gevaarlijke klimaatverandering en ernstige risico's opleveren voor huidige generaties, jongeren en toekomstige generaties?"

TRUE 2 DEATH has added a photo to the pool:

Tatemachi, Yokohama, Kanagawa, Japan

Absence of big US films heralds renewed focus on international cinema that underpins festival’s reputation

For decades, Cannes has occupied a unique place in the cultural imagination – not just as the world’s most prestigious film festival, but as Hollywood’s most glamorous overseas outpost.

From Grace Kelly on the Croisette, Quentin Tarantino and Uma Thurman at the Pulp Fiction premiere, Julia Roberts walking barefoot up the red carpet, to Tom Cruise shutting down the Riviera with fighter jets overhead, Hollywood has made its mark on Cannes.

Friedrich Merz’s criticism of the US president was not a solo run. It was born of the realisation that US leverage has slipped

Friedrich Merz’s criticism of Donald Trump last month reflected more than a moment of personal candour or a split between Berlin and the White House. It pointed to a broader shift under way among European leaders. Increasingly they are willing to publicly confront the Trump administration on issues ranging from Iran to Ukraine and European sovereignty.

The Trump administration’s ever-more erratic policies and the belief that they necessitate a more forceful response partly explains this shift.

Mujtaba Rahman is the managing director for Europe at Eurasia Group, a political risk research and consulting firm

Fresh out of wedlock and in the mood for some fun? Join your newly single sisters in the glow-up to end all glow-ups

‘Sorry babe I’m a divorced mum on a buffet of magnesium glycinate, ashwagandha, peptides, and sertraline, covering a mortgage alone during late stage capitalism, idgaf about your opinion anymore,” wrote Meghan McTavish, an Australian divorce-fluencer, who went viral a couple of years ago because, even after her split, her parents refused to take down her wedding photos.

This might be the core of hot divorcee energy: an unvarnished devil-may-care spirit that seems to have captured the cultural moment this summer. So, of course, you’re wondering how this differs from the brat, last year’s aspirational muse – who also, emphatically, did not care what the world thought (though if you’re still confused about the difference between that and 2024’s hot girl summer, I suggest you go back in time and take last year’s module again).

After a series of deaths on the beaches of Brittany, one bereaved family set out to prove the foul-smelling bloom was to blame

When her phone rang at around 5pm on 8 September 2016, Rosy Auffray was still at work. It was one of her daughters, distressed, calling to tell her that their father, Jean-René, had not come back from his daily run. Only the family dog had returned, alone and exhausted. Rosy rushed back home.

When she arrived, Rosy noticed that the dog was behaving bizarrely: she refused to walk, then collapsed under a bush. Her fur stank of rotten eggs, of overflowing sewers. Rosy knew where that smell came from: the mudflats roughly three miles from the family home in Brittany, where seaweed had been accumulating and putrefying. The soggy, decomposing seaweed stretched for miles along the shore, sometimes as much as five feet thick, killing other plants and suffocating fish and small birds.

Hundreds of four-year-olds among ‘extremely overweight’ patients at 39 specialist centres since 2021

More than 6,000 children living with obesity, including hundreds as young as four, have required treatment at specialist NHS weight-loss clinics, new figures reveal.

NHS England data, published for the first time, underlines the scale of the growing childhood obesity crisis.

The annual gathering at Koovagam is rooted in an ancient poem. Five trans attendees talk about what the event means to them in light of a controversial change to the country’s gender recognition law

The summer air is thick with dust, sweat and the scent of jasmine. In Koovagam, in southern Tamil Nadu, more than 100,000 people have gathered for one of India’s most distinctive festivals. Transgender women from across India, arrive in bright silk saris and gold temple jewellery, their hair oiled and braided with flowers.

For nearly 18 days, the little town swells into a city of devotion, culminating in rituals that blur the boundaries between myth and reality.

The Koovagam festival pageant winner displays her rings

Usually joyous song contest ‘a little bit sad’ this year, says one expert, with rows over Israel and costs to the fore

It was meant to be the crowning moment of a seemingly never-ending success story: the 70th anniversary of the world’s biggest and ever-expanding live music event, held in a city steeped in history both dramatic and musical.

But as Vienna gears up to host this year’s Eurovision song contest, which starts on Tuesday and culminates in Saturday’s grand final, euphoria will be hard to come by outside the power ballads performed onstage.