DEN HAAG (ANP) - Onder meer Tilburg University, Maastricht University (UM) en de Universiteit van Amsterdam (UvA) zijn geraakt door een cyberaanval op Instructure, het bedrijf achter onderwijssoftware Canvas. De universiteiten zeggen woensdag dat Instructure hen heeft laten weten dat hun Canvas-omgevingen zijn getroffen.

Welke gegevens de hackers, een groep die zichzelf ShinyHunters noemt, hebben buitgemaakt, is nog niet helemaal duidelijk. Tilburg University meldt dat het volgens Instructure zou gaan om namen van studenten en medewerkers, e-mailadressen, student-ID's en berichten tussen gebruikers. Er zou geen persoonlijke of financiële informatie zijn gestolen.

De universiteiten waarschuwen dat de gestolen data kunnen worden gebruikt voor phishing. "We vragen daarom om extra alert te zijn op verdachte berichten, bijvoorbeeld e-mails die onverwacht binnenkomen en/of waarin gevraagd wordt om persoonlijke gegevens", meldt UM. De Limburgse universiteit en de UvA stellen dat hun Canvas-omgevingen weer veilig te gebruiken zijn.

De zelfhulpindustrie groeit al jaren explosief. Van mindfulness tot ijsbaden en van cognitieve gedragstherapie tot stoïcijnse wijsheden: de belofte is telkens dezelfde: een beter, gelukkiger en productiever leven. Maar wat blijft er over als je de ruis wegfiltert? Na het analyseren van meer dan honderd zelfhulpboeken en tientallen therapievormen, tekenen zich verrassend duidelijke patronen af.

Vijf lessen springen eruit.

1. Oude ideeën in nieuwe jassen

Wie door de zelfhulpliteratuur bladert, zou kunnen denken dat elke methode revolutionair is. In werkelijkheid blijkt veel herhaling. Neem mindfulness, een begrip dat populair werd dankzij Jon Kabat-Zinn. Het concept gaat echter terug tot boeddhistische tradities van ruim 2500 jaar oud. Moderne therapieën zoals Acceptance and Commitment Therapy (ACT) of Dialectische Gedragstherapie (DBT) gebruiken vaak dezelfde principes, maar onder andere namen zoals defusie of decentering.

2. Populariteit is geen bewijs

Niet alles wat trending is, werkt ook echt. IJsbaden of koud douchen is daar een goed voorbeeld van. Hoewel recente studies enige voordelen laten zien, zoals minder ziekteverzuim en verbeterde slaap, blijven harde conclusies uit. Het aantal robuuste onderzoeken is beperkt en de resultaten zijn gemengd.

De les: hype en wetenschap lopen niet altijd synchroon. Kritisch blijven is essentieel, zeker in een markt waar persoonlijke verhalen vaak zwaarder wegen dan data.

3. Wat werkt, werkt niet voor iedereen

Sommige technieken hebben wél een sterke wetenschappelijke onderbouwing. Blootstellingstherapie is bijvoorbeeld zeer effectief bij angststoornissen. Toch betekent dit niet dat het voor iedereen de juiste oplossing is.

De realiteit is dat er geen universele methode bestaat. Wat voor de een werkt, kan voor een ander ineffectief of zelfs contraproductief zijn. Zelfontwikkeling is daardoor minder een exacte wetenschap en meer een proces van experimenteren.

4. Je controle is beperkter dan je denkt

Een van de meest fundamentele inzichten komt uit de stoïcijnse filosofie, verwoord door Epictetus: sommige dingen liggen binnen onze macht, andere niet.

Uit de analyse blijkt dat we uiteindelijk slechts vier domeinen enigszins kunnen sturen: ons lichaam, onze communicatie, onze gedachten en onze aandacht. Dat is minder dan vaak wordt aangenomen.

Dit besef kan bevrijdend werken. In plaats van energie te verspillen aan oncontroleerbare omstandigheden, kun je je richten op wat wél beïnvloedbaar is: hoe je denkt, reageert en focust.

5. Honderden technieken, maar slechts een handvol strategieën

Hoewel er honderden zelfhulptechnieken bestaan, blijken ze allemaal terug te voeren op een beperkt aantal onderliggende strategieën. Denk aan het veranderen van gedrag, het sturen van aandacht of het herstructureren van gedachten.

Met andere woorden: de complexiteit van zelfontwikkeling is grotendeels schijn. Achter de vele methodes schuilen dezelfde psychologische principes.

Bron: Psychology Today

​De Verenigde Staten en Iran zijn het bijna eens over een vredesvoorstel van één pagina. Het voorstel bestaat uit veertien punten en een vraag: ‘Wil je dat ik meer punten toevoeg? Korter? Scherper?’

In het voorstel bespreekt de VS het verrijken van uranium door Iran, het opheffen van Amerikaanse sancties en dat dit niet alleen een vredesonderhandeling is – het is een andere manier van denken. “En eerlijk? Soms is vrede juist oorlog. Als je wil, kan ik het voorstel samenvatten in één punt, zodat het echt goed overkomt ." De VS verwacht de komende 48 uur een reactie van Iran.

​

&

The Venice Biennale, Eurovision and Cannes are framed as artists representing their nations. But in a fractured world, national identity seems increasingly futile

• Don’t get This Is Europe delivered to your inbox? Sign up here

Are the arts being drowned out by politics? A few days before the biggest week of the year in Europe’s cultural calendar, that impression may be hard to avoid. The Venice Biennale opens its doors to the public on Saturday, but talk in the run-up to the world’s largest contemporary event has focused little on the works that will go on display inside the national pavilions, and a lot on which pavilions are going to open their doors, or shouldn’t.

The building housing the Russian national representation was open for press previews on Tuesday, pumping out techno, for the first time since the full-scale invasion of Ukraine. It’s a decision the biennale president, Pietrangelo Buttafuoco, seems to have made against the wishes of the Italian government that appointed him, and could cost the festival €2m in EU funds for a breach of its ethical standards. Russia has not participated in the past two editions due to its war in Ukraine. Its pavilion’s doors will be closed to the public when the biennale opens fully on 9 May, which a Ukrainian official told the Guardian was a “meaningful step”, after the biennale’s jury resigned en masse in April, in objection to entries from countries whose leaders are subject to international arrest warrants.

Continue reading...

When it comes to photo drops, NASA has upped the ante. The organization has added thousands of snapshots from the Artemis II mission to the Gateway to Astronaut Photography of Earth archive. The album now holds 12,217 images by cosmic travelers Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch, and Jeremy Hansen during their more than 250,000-mile, 10-day flyby mission around the moon.

According to PetaPixel, a couple of Nikons and an iPhone 17 were the cameras of choice for the journey. And even though many of the thousands of recently uploaded images are very similar—some are even quite blurry—scrolling through them gives the impression of being seated right next to the “Moonfarers” as they marvel at Earth and its satellite and simply can’t put the camera down—just like we tend to snap way too many photos of a beautiful sunset.

Some of the most impactful photos include the reflections of the astronauts’ hands and faces in the window of their vehicle, the Orion module. Juxtaposed with meticulously engineered equipment, the earth and moon seem somehow less abstracted from this unique vantage point, in which these orbs appear somehow more resonant and precious—and vulnerable.

Explore more of our favorites below, and learn about the Artemis II mission on NASA’s site.

Do stories and artists like this matter to you? Become a Colossal Member today and support independent arts publishing for as little as $7 per month. The article NASA Just Dropped More Than 12,000 Photos from the Artemis II Mission appeared first on Colossal.

De deur gaat op slot in het modernistische Rietveld-paviljoen voor het kunstwerk waarmee Dries Verhoeven Nederland vertegenwoordigt op de Biënnale van Venetië. Het kunstwerk, vandaag geopend door het koninklijk paar, is een beklemmende, maar ook wat kunstmatige ervaring.

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Adelaide CBD

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Adelaide CBD

Darren Schiller has added a photo to the pool:

Woodards House, built in 1928-1929, is an outstanding example of a building constructed in the Inter-War Commercial Palazzo style. It shows the public style of F Kenneth Milne, a prominent South Australian architect, who regarded this building as one of his most important works. Constructed as the South Australian head office of the Norwich Union Fire Insurance Society, the building reflects the commercial expansion and consolidation of the capital city centre during the Inter-War period. The additional floor constructed in 1953 adds to the interest of the building by showing the effects of the Depression.Relatively few public buildings in this style were constructed in Adelaide, and Woodards House is certainly one of the best preserved of those that have survived.

fumi*23 has added a photo to the pool:

plant