Ook als het kabinet alle belemmeringen zoals een vol stroomnet wegneemt, heeft de economie een probleem.
Ook als het kabinet alle belemmeringen zoals een vol stroomnet wegneemt, heeft de economie een probleem.
Aan de rol van toegewijde dierbare aan het ziekenhuisbed raakte Robert Vuijsje noodgedwongen gewend. Zelf in dat bed liggen bleek toch een ander verhaal.
The world’s economy is completely dependent on petrochemicals. Is there any way to avoid them?
The US-Israel war on Iran has brought into sharp focus our reliance on petroleum and natural gas. Petrochemicals are the cheap, ubiquitous feedstocks for so much we consume: the raw materials for our digital devices, cosmetics and detergents, plastic packaging, our medical supplies and fertilisers. There are greener alternatives, of course, but for now the world’s economy is hopelessly dependent.
Many of us have been avoiding filling up at the bowser to alleviate the oil and gas crunch, but the pressures are no longer just about transport costs. This left me wondering, in this global economy, could I last 24 hours avoiding petrochemicals altogether?
Continue reading...Wilson is not the first high profile respondent to change her wardrobe for court, but fashion can also help plaintiffs express themselves when speech is constrained
Pitch Perfect star Rebel Wilson is being sued for defamation by actor Charlotte MacInnes. The trial has seen Wilson arrive in court wearing various iterations of white button-down shirt beneath neutral knitwear or suiting, paired with cropped black trousers and heels. Similar to the undeniably demure, court-appropriate uniform she also adopted during her trial against Bauer Media in the 2010s, her courtroom aesthetic sits in stark contrast to her usual glittery, vivacious style.
This isn’t the first time a celebrity’s courtroom look has diverged from their regular wardrobe. While it shouldn’t materially affect the outcome of a case, famous or not, how one presents at trial can carry real consequences.
Continue reading...Wie weet nog dat The Black Keys een loeiwarm Lowlands 2012 afbraken en overal waar ze verschenen waren ze supersterren en alles wat ze aanraakten veranderde in goud, en onze zwemkoningin Ranomi Kromojwojwojaidmiwdjowdjo stond aan de kant van het podium weg te zwijmelen bij Dan Auerbach die zo cool was als een pak Liuk (de bedenker van Liuk mag de hemel in, later kreeg Ranomi trouwens met zwemmer Ferry Weertman, een heel goede naam om mee naar Engeland te gaan). Dat was allemaal na de fenomenale platen Brothers (2010) en El Camino (2011) en sindsdien kakten de Blekkies er meerdere albums uit, maar op delta blues snoeiplaat Delta Kream na kon het ons allemaal niet meer bekoren. Ze proberen allemaal een rondje wat anders via rock en pop en blues en als ze dan terugkomen lijden ze A) aan het syndroom van Di-rect en B) zijn ze domweg vreselijk. Nu zijn The Black Keys niet vreselijk, wel heel erg saai. Wegluisteren doet het daarentegen wel, maar dat doen The Kinks ook. O ja, er is ook iets met Kneecap, maar we doen hier niet aan hatelijk antisemitisme. Het is weekend. Santé.
O! ’t ruischen van het ranke riet!
o wist ik toch uw droevig lied!
wanneer de wind voorbij u voert
en buigend uwe halmen roert,
gij buigt, ootmoedig nijgend, neêr,
staat op en buigt ootmoedig weêr,
en zingt al buigen ’t droevig lied,
dat ik beminne, o ranke riet!
O! ’t ruischen van het ranke riet!
hoe dikwijls dikwijls zat ik niet
nabij den stillen waterboord
alleen en van geen mensch gestoord,
en lonkte ’t rimplend water na,
en sloeg uw zwakke stafjes ga,
en luisterde op het lieve lied,
dat gij mij zongt, o ruischend riet!
O! ’t ruischen van het ranke riet!
hoe menig mensch aanschouwt u niet
en hoort uw’ zingend’ harmonij,
doch luistert niet en gaat voorbij!
voorbij alwaar hem ’t herte jaagt,
voorbij waar klinkend goud hem plaagt;
maar uw geluid verstaat hij niet,
o mijn beminde ruischend riet!
Nochtans, o ruischend ranke riet,
uw stem is zoo verachtlijk niet!
God schiep den stroom, God schiep uw stam,
God zeide; “Waait! . . .” en ’t windtje kwam,
en 't windtje woei, en wabberde om
uw stam, die op en neder klom!
God luisterde . . . en uw droevig lied
behaagde God, o ruischend riet!
O neen toch, ranke ruischend riet,
mijn ziel misacht uw tale niet;
mijn ziel, die van den zelven God
’t gevoel ontving, op zijn gebod,
’t gevoel dat uw geruisch verstaat,
wanneer gij op en neder gaat:
o neen, o neen toch, ranke riet,
mijn ziel misacht uw tale niet!
O! ’t ruischen van het ranke riet
weêrgalleme in mijn droevig lied,
en klagend kome ’t voor uw voet,
Gij, die ons beiden leven doet!
o Gij, die zelf de kranke taal
bemint van eenen rieten staal,
verwerp toch ook mijn klachte niet:
ik! arme, kranke, klagend riet.
On the futility of border walls. “The Ozymandian ruins of many such walls litter our ancient and modern landscapes, because for as long as humanity has built hard borders, people have inevitably found ways to cross, topple or simply bypass them.”