Brian Bornstein has added a photo to the pool:
I captured this image back in 2018. It was before the Crown Casino had been built at Barrangaroo.
I was so excited when this double rainbow appeared right in front of me.
Canon 6D
Canon 24-70 f/2.8L II USM
ISO 200 | 24mm | F11 | 1/40 sec
11 image stitched panorama
Het beeld van de schraalhans-gepensioneerde die elke euro moet omdraaien, mag wat ons betreft het museum in. Het Centraal Bureau voor de Statistiek laat namelijk iets heel anders zien: de Nederlandse 65-plusser is de rijkste spaarder van het land. Gemiddeld staat er 75.300 euro op zijn of haar bankrekening. Geen enkele andere leeftijdsgroep komt in de buurt.
“60-plussers bezitten meer dan de helft van al het private vermogen in Nederland — pensioenen niet meegerekend.”
De cijfers liegen er niet om. Tussen 65 en 75 jaar bedraagt het gemiddelde spaartegoed 76.600 euro. Tussen 75 en 85 jaar 75.000 euro. En zelfs de 85-plussers houden er nog altijd ruim 70.000 euro op na. Dat geld wordt op latere leeftijd vaker aangesproken — voor zorg, een verhuizing, of een schenking aan de kleinkinderen — maar van leegeten van de spaarpot is geen sprake.
| Het gemiddelde liegt — maar niet zoals u denkt. Critici wijzen er graag op dat gemiddelden vertekenen. Klopt: de mediaan bij 65-plussers ligt op 35.600 euro. De helft van de senioren heeft dus minder. Maar zet dat eens af tegen de twintigers, die het met een mediaan van 9.800 euro moeten doen, of de starters van 35-45 die op 15.200 euro blijven steken. Zelfs de "arme" helft van de senioren is rijker dan vrijwel elke jongere generatie. De vermogenskloof tussen oud en jong is geen detail. Het is het verhaal. |
Hier wordt het ongemakkelijk. Terwijl jongeren zich blauw betalen aan torenhoge huren en onbetaalbare koopwoningen, zit de generatie die haar huis ooit voor een paar ton kocht inmiddels op een dubbele jackpot: een afgelost huis dat verviervoudigd is in waarde, én een spaarpot waar menig dertiger alleen van kan dromen. Volgens de cijfersbezitten 60-plussers meer dan de helft van al het private vermogen in Nederland — pensioenen niet meegerekend.
“Het beeld van de schraalhans-gepensioneerde mag wat ons betreft het museum in.”
Dat is geen verwijt aan de individuele spaarder. Wie zijn leven lang werkt en zuinig leeft, verdient zijn appeltje voor de dorst. Maar het roept wel een politieke vraag op die te lang is weggeduwd: hoe houdbaar is een belastingstelsel dat arbeid zwaar belast en vermogen relatief mild? Zolang Den Haag dat gesprek blijft mijden, groeit de stille kloof tussen de generatie die heeft en de generatie die hoopt.
De spaarrijke senior is geen probleem. De politieke windstilte daaromheen wel.
Het is zeer de vraag of de werkgevers en de bonden een oplossing kunnen vinden voor de problemen met de WIA. De regeling voor arbeidsongeschiktheid is uitgedraaid op "een bureaucratisch moeras". Het aanpakken daarvan gaat jaren duren. Dat blijkt uit een rondgang van De Telegraaf.
Verwacht wordt dat er eind dit jaar 955.000 arbeidsongeschikten zijn. Het overgrote deel krijgt een WIA-uitkering. Daarmee zit Nederland weer bijna op het niveau van de vroegere WAO.
Volgens oud-CNV-voorzitter Doekle Terpstra zitten mensen gevangen in het systeem en verzuipt uitkeringsinstantie UWV. Hij denkt dat aan een uitgebreide discussie over een nieuw stelsel niet valt te ontkomen, "ook al krijgen ze daar in Den Haag rode pukkeltjes van".
Het is zeer de vraag of de werkgevers en de bonden een oplossing kunnen vinden voor de problemen met de WIA. De regeling voor arbeidsongeschiktheid is uitgedraaid op "een bureaucratisch moeras". Het aanpakken daarvan gaat jaren duren. Dat blijkt uit een rondgang van De Telegraaf.
Verwacht wordt dat er eind dit jaar 955.000 arbeidsongeschikten zijn. Het overgrote deel krijgt een WIA-uitkering. Daarmee zit Nederland weer bijna op het niveau van de vroegere WAO.
Volgens oud-CNV-voorzitter Doekle Terpstra zitten mensen gevangen in het systeem en verzuipt uitkeringsinstantie UWV. Hij denkt dat aan een uitgebreide discussie over een nieuw stelsel niet valt te ontkomen, "ook al krijgen ze daar in Den Haag rode pukkeltjes van".
Every World Cup needs its hosts to start well, more so this one, and Mauricio Pochettino’s team delivered on a fun day on the Pacific coast
The ball is magic, remember. Just keep watching the ball. On a lovely soft powder blue night in Los Angeles the World Cup produced an opening act on its US front that might have been conjured by the whirling hands of Gianni Infantino himself, a Fifa president who increasingly has the air and the mannerisms of an elite celebrity stage magician. Or at the very least, of a man who appreciates the power of the show.
It turns out California really does know how to put on one of those. There was even a moment before kick-off that seemed to capture the cosmically strange nature of the entire Fifa multiverse. A little later the headline act Katy Perry would appear in a silver bustle and perform on a podium alongside a 10-year-old TikToker.
Continue reading...His passion got him into scraps with the Paris Metro and numerous other bodies. Was it a social crutch? A Freudian response to his father? And why did he take such delight in writing to the Guardian about it all?
• David Hockney – a life in pictures
• David Hockney’s genius for fashion
David Hockney’s last self-portrait that went on show while he lived, in 2025’s Paris retrospective, has a Droste effect: the figure holds a picture in which the figure holds a picture. Between the fingers of one hand, a paintbrush; of the other, a cigarette. He could have been smoking and smoking and smoking into infinity. That’s the elemental truth of the work, and even while that turned out not to be literally true – he died this week, aged 88 – he gave it his best shot.
The painting is titled Play within a Play within a Play and Me with a Cigarette, and it got him into a scrap with the authorities of the Paris Metro, who said a photo of it couldn’t be used to advertise the show, since it contravened regulations – it is a pretty common rule that you’re not allowed to glamorise smoking lest you influence the young. “The bossiness of those in charge of our lives knows no limits,” he said at the time. “Art has always been a path to free expression and this is a dismal [decision].”
Continue reading...I had always dreamt of a grand fairytale wedding, but my boyfriend hated being the centre of attention. Watching a couple negotiate their differences on TV convinced me we could carry it off
I have been with my partner Martin for 10 years, and he has always told me that he doesn’t want to get married. He thinks that the institution of marriage is a way for the state to control us. He also thinks that marriage is inherently patriarchal – and, honestly, I can’t argue with him about any of this.
But the truth is that I’ve had my whole wedding day mapped out in my head since I was seven. As a child I loved daydreaming about adulthood, and a huge wedding was the most adult thing I could possibly imagine. When other children were playing Pokémon, I was thinking about precisely how many tiki torches I wanted to light the way to the blessing ceremony. I didn’t really visualise the groom; he was a kind of blurry Ken-doll figure. My visions mainly centred around myself.
Continue reading...Kandice Chuh, "Pedagogies of Dissent." Brian Glavey, "Having a Coke with You Is Even More Fun Than Ideology Critique." Kieran Healy, "Fuck Nuance" (previously). Steven J. Jackson, "Rethinking Repair." David Kurnick, "A Few Lies: Queer Theory and Our Method Melodramas." Christina Lupton, "Contingency, Codex, The Eighteenth-Century Novel." Shannon Mattern, "Bespoke Methods Syllabus." Mabel Moraña, "Baroque/Neobaroque/Ultrabaroque: Disruptive Readings of Modernity." J.D. Porter, "Popularity/Prestige: A New Canon." Ted Underwood, "Using GPT-4 to measure the passage of time in fiction." Ted Underwood, David Bamman, and Sabrina Lee, "The Transformation of Gender in English-Language Fiction."More articles (abstracts / first page only):
S. Pearl Brilmyer, "Queer Rigidity: Habit and the Limits of the Performativity Thesis." Sarah Brouillette, "The Rise and Fall of the English-Language Literary Novel since World War II." Urvashi Chakravarty and Ayanna Thompson, "Race and Periodization." Ronjaunee Chatterjee, Alicia Mireles Christoff, and Amy R. Wong, "Introduction: Undisciplining Victorian Studies." Ben Glaser, "White Things: Form, Formalization, and the Use of Prosody." Tayana L. Hardin, "The I Who Arrives: A Meditation on History as Inheritance." Martin Harries, "Still: Sarah Kane after Beckett and Joy Division." Kathryn A. Mariner, "American Elegy: A Triptych." Christine Okoth, "Peripheral Labor." Keston Sutherland, "Wrong Poetry." Patricia Yaeger, "Literature in the Ages of Wood, Tallow, Coal, Whale Oil, Gasoline, Atomic Power, and Other Energy Sources."More books (abstracts, tables of contents, etc.):
Emily Apter, Against World Literature: On the Politics of Untranslatability. S. Pearl Brilmyer, The Science of Character: Human Objecthood and the Ends of Victorian Realism. Eugenie Brinkema, Life-Destroying Diagrams. Nicholas Brown, Autonomy: The Social Ontology of Art under Capitalism. Rachel Sagner Buurma and Laura Heffernan, The Teaching Archive: A New History for Literary Study. Pheng Cheah, What Is a World? On Postcolonial Literature as World Literature. Eva Cherniavsky, Neocitizenship: Political Culture after Democracy. Kandice Chuh, The Difference Aesthetics Makes: On the Humanities "After Man". Shane Denson, Discorrelated Images. Sarah Dowling, Here Is a Figure: Grounding Literary Form. Brigitte Fielder, Relative Races: Genealogies of Interracial Kinship in Nineteenth-Century America. Elaine Freedgood, Worlds Enough: The Invention of Realism in the Victorian Novel. Alexandra Gillespie and Deidre Lynch (eds.), The Unfinished Book. Emma Heaney (ed.), Feminism against Cisness. Caroline Levine, Forms: Whole, Rhythm, Hierarchy, Network. Annie McClanahan, Beneath the Wage: Tips, Tasks, and Gigs in the Age of Service Work. Laura B. McGrath, Middlemen: Literary Agents and the Making of American Fiction. Dilip M Menon (ed.), Changing Theory: Concepts from the Global South. Annmarie Mol, Eating in Theory. Aamir R. Mufti, Forget English!: Orientalisms and World Literatures. Amber Jamilla Musser, Sensual Excess: Queer Femininity and Brown Jouissance. Paul Nadal, Remittances, Literary and Economic. Jennifer C. Nash, How We Write Now: Living with Black Feminist Theory. Sianne Ngai, Theory of the Gimmick: Aesthetic Judgment and Capitalist Form. Joseph North, Literary Criticism: A Concise Political History. Tina Post, Deadpan: The Aesthetics of Black Inexpression. Pooja Rangan, The Documentary Audit: Listening and the Limits of Accountability. Roopika Risam, New Digital Worlds: Postcolonial Digital Humanities in Theory, Praxis, and Pedagogy. Christina Sharpe, In the Wake: On Blackness and Being. Dan Sinykin and Johanna Winant, Close Reading for the Twenty-First Century.
Elon Musk is na de beursgang van SpaceX waarschijnlijk de eerste biljonair ter wereld geworden. Zijn vermogen zou door de notering boven de 1,1 biljoen dollar uitkomen, vooral door zijn belang in SpaceX. Het bedrijf haalde bij de beursgang 75 miljard dollar op en wordt nu gewaardeerd rond de 1,77 biljoen dollar. Ja, biljoen. Duizend miljard. Een miljoen miljoen. De Washington Post omschreef Musks nieuwe status terecht als rijkdom “op papier”, want het grootste deel van dat vermogen bestaat uit aandelenwaarde, verwachtingen en marktprijs.
De meest kaakzakkende vergelijking komt van Oxfam. In 2024 had de armste 46 procent van de wereldbevolking, 3,8 miljard mensen, samen een nettovermogen van 890 miljard dollar, omgerekend naar prijzen van januari 2026. Bij een vermogen van 1 biljoen dollar bezit Musk dus meer dan bijna de helft van de mensheid samen. Eén man boven bijna vier miljard mensen. Eén beursnotering boven het gezamenlijke bezit van complete continenten aan armen, schuldenaren, huurders, flexwerkers, landlozen en mensen die vooral worden meegeteld wanneer economen een grafiek over armoede nodig hebben.
De beursgang van SpaceX gaat daarmee minder over ruimtevaart dan over een economie waarin fictieve waardering echte macht produceert. Musks biljoen ligt nergens in een kluis. Het is geen stapel geld die hij morgen zonder gevolgen kan opnemen. Het bestaat grotendeels uit aandelen die alleen deze waarde houden zolang beleggers, banken, analisten, indexfondsen en markten blijven geloven dat SpaceX later nog meer waard wordt. De armste 3,8 miljard mensen leven met materiële tekorten.
De armoede aan die onderkant is concreet: slechte huisvesting, schulden, voedselonzekerheid, gebrek aan zorg, gebrekkig onderwijs, juridische kwetsbaarheid en nauwelijks onderhandelingsmacht. De rijkdom aan de bovenkant is abstract: koers, verwachtingswaarde, groeiverhaal, merknaam, charisma, hype, geopolitieke afhankelijkheid. Toch krijgt die abstracte rijkdom directe gevolgen. Wie op papier een biljoen waard is, kan lenen, kopen, lobbyen, rechtszaken rekken, media bezitten, politici intimideren, werknemers onder druk zetten en overheden tegen elkaar uitspelen.
SpaceX maakt dat extra problematisch, omdat het bedrijf diep in publieke belangen zit. Het gaat over raketten, satellietinternet, militaire communicatie, NASA-contracten en strategische infrastructuur. SpaceX is bij de beursgang verliesgevend: 18,7 miljard dollar omzet tegenover 4,3 miljard dollar verlies in het voorgaande jaar. Toch werd het bedrijf de beurs op gestuurd met een waardering van bijna twee biljoen dollar. Die onwaarschijnlijk grote kloof tussen huidige resultaten en marktwaarde wordt gevuld met toekomstverhalen, staatsafhankelijkheid en de onwaarschijnlijke belofte dat Musk uiteindelijk elke spreadsheet zal rechtvaardigen.
Daarmee wordt publieke afhankelijkheid omgezet in privévermogen. Overheden hebben SpaceX nodig voor ruimtevaart, defensiecommunicatie en satellietinfrastructuur. Beleggers kopen de belofte. Pensioenfondsen en indexfondsen kunnen vervolgens, eventueel gedwongen, worden meegezogen in die waardering. Als de koers stijgt, stijgt Musks vermogen. Als de risico’s werkelijkheid worden, komen de gevolgen terecht bij werknemers, gebruikers, publieke instellingen, beleggers en belastingbetalers. De winst van de verwachting wordt persoonlijk geboekt; de kwetsbaarheid van de infrastructuur wordt collectief gedragen.
De vergelijking met de armste bijna vier miljard mensen legt de politieke kern bloot. Hun gebrek aan vermogen beperkt hun vrijheid. Zijn papieren vermogen vergroot zijn macht. Zij kunnen door één medische rekening, één mislukte oogst, één huurverhoging of één ontslag onderuitgaan. Hij kan door één beursnotering boven hun gezamenlijke bezit uitstijgen. Dat verschil zegt iets over marktwerking, eigendom en democratie.
Een samenleving die toestaat dat één persoon rijker wordt dan bijna vier miljard mensen samen, heeft economische macht losgemaakt van maatschappelijke rechtvaardiging. Bezit telt inmiddels oneindig zwaarder dan arbeid. Verwachting telt zwaarder dan behoefte. Controle over infrastructuur telt zwaarder dan publieke zeggenschap. De beurs maakt van een toekomstverhaal privévermogen, waarna de rest van de samenleving wordt geacht dat te behandelen als een natuurverschijnsel. Terwijl het een keuze is.
De eerste biljonair is daarom geen inspirerend moment in de geschiedenis van innovatie. Het is een diagnose van een wereldorde waarin de onderkant materieel tekortkomt en de bovenkant op papier almachtig wordt. Bijna vier miljard mensen hebben samen minder dan één man, omdat financiële markten hebben besloten dat zijn belofte meer waard is dan hun bezit, hun zekerheid en hun toekomst.
Feodalisme had vroeger land, titels en erfelijke macht nodig. De moderne versie heeft genoeg aan aandelen, staatscontracten en een Nasdaq-notering.
