His passion got him into scraps with the Paris Metro and numerous other bodies. Was it a social crutch? A Freudian response to his father? And why did he take such delight in writing to the Guardian about it all?
• David Hockney – a life in pictures
• David Hockney’s genius for fashion

David Hockney’s last self-portrait that went on show while he lived, in 2025’s Paris retrospective, has a Droste effect: the figure holds a picture in which the figure holds a picture. Between the fingers of one hand, a paintbrush; of the other, a cigarette. He could have been smoking and smoking and smoking into infinity. That’s the elemental truth of the work, and even while that turned out not to be literally true – he died this week, aged 88 – he gave it his best shot.

The painting is titled Play within a Play within a Play and Me with a Cigarette, and it got him into a scrap with the authorities of the Paris Metro, who said a photo of it couldn’t be used to advertise the show, since it contravened regulations – it is a pretty common rule that you’re not allowed to glamorise smoking lest you influence the young. “The bossiness of those in charge of our lives knows no limits,” he said at the time. “Art has always been a path to free expression and this is a dismal [decision].”

I had always dreamt of a grand fairytale wedding, but my boyfriend hated being the centre of attention. Watching a couple negotiate their differences on TV convinced me we could carry it off

I have been with my partner Martin for 10 years, and he has always told me that he doesn’t want to get married. He thinks that the institution of marriage is a way for the state to control us. He also thinks that marriage is inherently patriarchal – and, honestly, I can’t argue with him about any of this.

But the truth is that I’ve had my whole wedding day mapped out in my head since I was seven. As a child I loved daydreaming about adulthood, and a huge wedding was the most adult thing I could possibly imagine. When other children were playing Pokémon, I was thinking about precisely how many tiki torches I wanted to light the way to the blessing ceremony. I didn’t really visualise the groom; he was a kind of blurry Ken-doll figure. My visions mainly centred around myself.

Exclusive: Greater Manchester mayor ‘serious’ about taking over ‘essentials of life’ if he becomes PM, a move critics say could cost taxpayer billions

A decade-long project to bring water and energy into public control will lie at the heart of Andy Burnham’s agenda should he become prime minister, according to sources close to the Greater Manchester mayor.

Several close allies of Burnham have said he wants to take over broad swathes of UK utilities in an effort to improve performance and potentially reduce bills for consumers.

Five multiple-choice questions – set by children – to test your knowledge, and a chance to submit your own junior brainteasers for future quizzes

• ​Submit a question

Molly Oldfield hosts Everything Under the Sun, a podcast answering children’s questions. Do check out her books, Everything Under the Sun and Everything Under the Sun: Quiz Book, as well as her new title, Everything Under the Sun: All Around the World.

From Brinsworth House and Denville Hall to Goliath, Timperley Early and Valentine, test your knowledge with the Saturday quiz

1 Which African capital city and its river are anagrams of each other?
2 In the UK, which bird of prey has gone from near extinction to about 4,500 breeding pairs?
3 Which 1956 play was written on a deckchair on Morecambe Pier?
4 Which song features nine times in the film Groundhog Day?
5 Who was the only crowned heir apparent to the English throne?
6 Denville Hall and Brinsworth House are retirement homes for whom?
7 What is England’s largest forest?
8 What volcanic glass is named after a Roman traveller?
What links:
9 CND chair; 9-57 v South Africa; Happy Valley star; RAF philanthropist?
10 Benfica, 2026 and 1978; Galatasaray, 1986; Perugia, 1979; Red Star, 2008?
11 Coal Miner’s Daughter; I Saw the Light; Sweet Dreams; Walk the Line?
12 Champagne; Fulton’s Strawberry Surprise; Goliath; Timperley Early; Valentine?
13 Isabella Bird; Nellie Bly; Ida Pfeiffer; Freya Stark?
14 Sunshine Desserts (Barron); LA beaches (Anderson); White House (Janney)?
15 Eddy; Falstaff; Junior; Lily; Lin; Lucy; Oscar?

In this week’s newsletter: Are you indifferent to office sweepstakes and bored by endless stats? Fear not – there’s a bounty of film, TV and music being released this summer to take your mind off the on-pitch action

Have you, like me, got an incurable case of World Cup fever? Have you spent hours staring intently at the wallchart, attempting to memorise the kick-off times of all 104 games, even – no, especially – Uzbekistan v DR Congo? Have you signed up for the office sweepstake, played Bracketology, listened to approximately 831 preview podcasts (including the Guardian’s Football Weekly, of course), and quietly left your moral reservations about the Trump of it all at the front door? I’m all in.

For people with no interest in football, however, this must be the most hellish of periods, where every last billboard, newspaper front page (and website) and cola can is devoted to the sport. And that’s before you even switch on your TV, where the tournament has laid waste to regular scheduled programming.

These young people recognise dangers of ‘addictive’ social media but have differing views on a total crackdown

Nine in 10 parents in the UK support an under-16 social media ban, but the feeling among the children it would affect is more mixed. Or at least it is for a group of 10 preteens and teenagers who talked to the Guardian at a location in west London this week.

The 12- to 16-year-olds were well versed in the debate, with a set of views ranging from mandatory time limits to tougher controls and a full ban for under-16s. All those options have been under consideration in a government consultation on children’s online safety that is due to deliver an outcome next week, with an under-16 age limit expected for “high-risk” platforms, and restrictions on features such as livestreaming for others.

Now on its third season, the Scouse sitcom doesn’t shy away from huge topics such as class, anoxeria and neurodiversity. But also, you’re never too far from a joke about ‘ye ma’

How had I not heard of this show? Had I heard of it, then forgotten? Questions plagued me as I caught up on two series of this week’s underrated gem. In my defence, G’wed is an esoteric title. I assumed it was the name of a person, place or ancient story, possibly borrowed from Celtic mythology. Turns out it’s scouse for “go ahead”.

Reviewers that saw previous series of the adolescent comedy noted its similarities to The Inbetweeners. A middle-class boy, Christopher, is forced to “slum it” with working-class lads, including his nemesis neighbour, Reece, at a new secondary school in Liverpool. Immature antics ensue, alongside merciless teasing and finally acceptance. Hearts are warmed, knob jokes hammered. The difference was, this show kept talking about grief, and had more to say about class than does your average fish-out-of-water premise.

Elon Musk is na de beursgang van SpaceX waarschijnlijk de eerste biljonair ter wereld geworden. Zijn vermogen zou door de notering boven de 1,1 biljoen dollar uitkomen, vooral door zijn belang in SpaceX. Het bedrijf haalde bij de beursgang 75 miljard dollar op en wordt nu gewaardeerd rond de 1,77 biljoen dollar. Ja, biljoen. Duizend miljard. Een miljoen miljoen. De Washington Post omschreef Musks nieuwe status terecht als rijkdom “op papier”, want het grootste deel van dat vermogen bestaat uit aandelenwaarde, verwachtingen en marktprijs.

De meest kaakzakkende vergelijking komt van Oxfam. In 2024 had de armste 46 procent van de wereldbevolking, 3,8 miljard mensen, samen een nettovermogen van 890 miljard dollar, omgerekend naar prijzen van januari 2026. Bij een vermogen van 1 biljoen dollar bezit Musk dus meer dan bijna de helft van de mensheid samen. Eén man boven bijna vier miljard mensen. Eén beursnotering boven het gezamenlijke bezit van complete continenten aan armen, schuldenaren, huurders, flexwerkers, landlozen en mensen die vooral worden meegeteld wanneer economen een grafiek over armoede nodig hebben.

De beursgang van SpaceX gaat daarmee minder over ruimtevaart dan over een economie waarin fictieve waardering echte macht produceert. Musks biljoen ligt nergens in een kluis. Het is geen stapel geld die hij morgen zonder gevolgen kan opnemen. Het bestaat grotendeels uit aandelen die alleen deze waarde houden zolang beleggers, banken, analisten, indexfondsen en markten blijven geloven dat SpaceX later nog meer waard wordt. De armste 3,8 miljard mensen leven met materiële tekorten.

De armoede aan die onderkant is concreet: slechte huisvesting, schulden, voedselonzekerheid, gebrek aan zorg, gebrekkig onderwijs, juridische kwetsbaarheid en nauwelijks onderhandelingsmacht. De rijkdom aan de bovenkant is abstract: koers, verwachtingswaarde, groeiverhaal, merknaam, charisma, hype, geopolitieke afhankelijkheid. Toch krijgt die abstracte rijkdom directe gevolgen. Wie op papier een biljoen waard is, kan lenen, kopen, lobbyen, rechtszaken rekken, media bezitten, politici intimideren, werknemers onder druk zetten en overheden tegen elkaar uitspelen.

SpaceX maakt dat extra problematisch, omdat het bedrijf diep in publieke belangen zit. Het gaat over raketten, satellietinternet, militaire communicatie, NASA-contracten en strategische infrastructuur. SpaceX is bij de beursgang verliesgevend: 18,7 miljard dollar omzet tegenover 4,3 miljard dollar verlies in het voorgaande jaar. Toch werd het bedrijf de beurs op gestuurd met een waardering van bijna twee biljoen dollar. Die onwaarschijnlijk grote kloof tussen huidige resultaten en marktwaarde wordt gevuld met toekomstverhalen, staatsafhankelijkheid en de onwaarschijnlijke belofte dat Musk uiteindelijk elke spreadsheet zal rechtvaardigen.

Daarmee wordt publieke afhankelijkheid omgezet in privévermogen. Overheden hebben SpaceX nodig voor ruimtevaart, defensiecommunicatie en satellietinfrastructuur. Beleggers kopen de belofte. Pensioenfondsen en indexfondsen kunnen vervolgens, eventueel gedwongen, worden meegezogen in die waardering. Als de koers stijgt, stijgt Musks vermogen. Als de risico’s werkelijkheid worden, komen de gevolgen terecht bij werknemers, gebruikers, publieke instellingen, beleggers en belastingbetalers. De winst van de verwachting wordt persoonlijk geboekt; de kwetsbaarheid van de infrastructuur wordt collectief gedragen.

De vergelijking met de armste bijna vier miljard mensen legt de politieke kern bloot. Hun gebrek aan vermogen beperkt hun vrijheid. Zijn papieren vermogen vergroot zijn macht. Zij kunnen door één medische rekening, één mislukte oogst, één huurverhoging of één ontslag onderuitgaan. Hij kan door één beursnotering boven hun gezamenlijke bezit uitstijgen. Dat verschil zegt iets over marktwerking, eigendom en democratie.

Een samenleving die toestaat dat één persoon rijker wordt dan bijna vier miljard mensen samen, heeft economische macht losgemaakt van maatschappelijke rechtvaardiging. Bezit telt inmiddels oneindig zwaarder dan arbeid. Verwachting telt zwaarder dan behoefte. Controle over infrastructuur telt zwaarder dan publieke zeggenschap. De beurs maakt van een toekomstverhaal privévermogen, waarna de rest van de samenleving wordt geacht dat te behandelen als een natuurverschijnsel. Terwijl het een keuze is.

De eerste biljonair is daarom geen inspirerend moment in de geschiedenis van innovatie. Het is een diagnose van een wereldorde waarin de onderkant materieel tekortkomt en de bovenkant op papier almachtig wordt. Bijna vier miljard mensen hebben samen minder dan één man, omdat financiële markten hebben besloten dat zijn belofte meer waard is dan hun bezit, hun zekerheid en hun toekomst.

Feodalisme had vroeger land, titels en erfelijke macht nodig. De moderne versie heeft genoeg aan aandelen, staatscontracten en een Nasdaq-notering.