Jury’s statement, apparently aimed at Russia and Israel, makes clear it is committed to the defence of human rights
The jury of the Venice Biennale has said it would not give awards to artists from countries whose leaders are facing charges of crimes against humanity, in a statement apparently aimed at Russia and Israel.
The five-member jury of the art exhibition said it was committed to “the defence of human rights”, in continuity with the vision established by Koyo Kouoh, the Swiss-Cameroonian curator who was appointed to lead the 2026 edition of the biennale before her death last year, and would therefore refrain from the consideration of those countries whose leaders were charged with crimes against humanity by the international criminal court (ICC).
Continue reading...Defenestration has become the modus operandi in politics, instead of MPs working through the real issues of the day
Does the United Kingdom really need a new prime minister? In particular, does it need Wes Streeting, Angela Rayner or Ed Miliband, reportedly lining up to replace Sir Keir Starmer?
The answer is surely no, not now and not after whatever the May elections may indicate. A change of government not even two years in office cannot be in the national interest. Yet Britain’s political community appears to be cohering round just such a defenestration. It seems the only way it knows how to hold power to account, giving it the seventh leader inside a decade. Parliamentary democracy is dysfunctional.
Simon Jenkins is a Guardian columnist
Continue reading...
Merijn Scholten (42) gaat met zijn tweede solovoorstelling het podium op. Zijn absurde typetjes zijn een manier om over zijn geremde karakter heen te stappen, zegt Scholten. „Ik zou het moeilijk vinden om mezelf elke avond als hoofdpersoon te gebruiken.”

Heel veel mannen denken dat wat zij leuk vinden ook leuk gevonden wordt door vrouwen. Dat misverstand heerst al de hele mensheid door en het leidt tot veel narigheid.
V eel mannen denken dat een spontane graai in bh of broek laat zien dat ze hun partner onweerstaanbaar vinden. Maar voor veel vrouwen werkt het precies andersom: ongevraagde, intieme aanrakingen zijn eerder een lustkiller dan een oppepper voor het seksleven.
Niet zo sexy als mannen denken – wat ongevraagde aanrakingen met vrouwen doen.
In Stern beschrijft journaliste Tina Molin hoe vaak dit in relaties misgaat. Partners die gedachteloos in borsten knijpen, aan billen grijpen of een hand in de broek steken, hopen op een snelle vonk van opwinding. In werkelijkheid voelen veel vrouwen zich dan overvallen, niet gezien en soms zelfs gebruikt. De stap van alledaags contact naar seksuele aanraking is voor hen simpelweg groter dan veel mannen denken.
Volgens Molin ontstaat er geen verlangen als aanrakingen aanvoelen als een overval. Ongevraagde intimiteit kan stress en spanning oproepen, waardoor veel vrouwen innerlijk op slot gaan in plaats van zich te ontspannen. Sommigen schakelen over op “meedoen omdat het nu eenmaal zo gaat”, terwijl hun eigen lust nauwelijks wordt geraakt. Op den duur kan dat het hele seksleven ondermijnen: wat bedoeld is als compliment, wordt ervaren als gebrek aan respect.
Lust bij vrouwen ontstaat meestal niet door snelle grepen, maar door aandacht, tijd en afstemming.
De oplossing is minder ingewikkeld dan veel stellen denken. Lust bij vrouwen ontstaat meestal niet door snelle grepen, maar door aandacht, tijd en afstemming. Dat begint bij simpele dingen: oogcontact, zoenen, tederheid, en vooral het serieus nemen van signalen als wegdraaien of een gespannen lichaam. Voor veel vrouwen is het bovendien aantrekkelijker als een partner vraagt wat fijn is, in plaats van uit te gaan van eigen aannames.
Molin pleit er daarom voor dat stellen explicieter praten over aanrakingen: wat is gewenst, wat is een no-go, en wanneer voelt iets veilig en opwindend. Ongevraagde intimiteit verandert zo van een afknapper in een gesprek over wederzijdse wensen – en dat is vaak precies wat een ingeslapen seksleven nodig heeft.