AMSTERDAM (ANP) - De Registratiecommissie Geneeskundig Specialisten (RGS) doet onderzoek naar de werkcultuur bij een aantal opleidingsplekken van het UWV. Dat bevestigt de toezichthouder na berichtgeving van EenVandaag en het AD. Jonge verzekeringsartsen in opleiding die bij de uitkeringsinstantie in de regio Amsterdam werken, spreken volgens de media over een onveilige werkcultuur en veel te hoge werkdruk.
De UWV-artsen in opleiding zouden te horen krijgen dat ze vooral moeten helpen bij het wegwerken van lange wachtlijsten en hun opleiding zou daaraan ondergeschikt zijn. Ook zou sprake zijn van een angstcultuur, machtsmisbruik en intimidatie.
"De RGS heeft signalen ontvangen die betrekking hebben op de kwaliteit en veiligheid van het opleidingsklimaat van een aantal locaties van UWV. Deze signalen nemen wij serieus en zijn reden voor ons om onderzoek te doen", laat de RGS weten. De registratiecommissie valt onder artsenfederatie KNMG en toetst of opleidingen en artsen aan de regels voldoen.
Donald Trump is de gevangene van zijn eigen domheid. Dat is de strekking van biograaf Michael Wolff, maar wie de afgelopen jaren heeft opgelet, hoeft niet eens zijn boeken te lezen om het te herkennen. Het patroon is steeds hetzelfde: een groter woord, een harder dreigement, meer drama – en daarna een president die muurvast komt te zitten in een situatie die hij zelf heeft gecreëerd.
“De man die denkt dat hij iedereen in de val kan lokken, graaft vooral een diep gat voor zichzelf.”
Politiek als realityserie
Wolff beschrijft een man die politiek bedrijft zoals hij televisieshows maakte: elke scène moet de vorige overtreffen. Escalatie is geen noodgreep, maar het standaardrepertoire. Het probleem is dat geopolitiek geen realityserie is. Bondgenoten, financiële markten, rechters en generaals spelen niet mee in het script dat in Trumps hoofd draait. Waar hij rekent op angst en onderwerping, krijgt hij weerstand, juridische grenzen en economische repercussies terug. Zo verandert zijn bravoure in een kooi.
De prijs van maximale dreiging
Neem zijn manier van dreigen: uitersten zijn de norm. Of het nu gaat om het inzetten van het leger tegen demonstranten of om het op scherp zetten van internationale spanningen, de toon is altijd maximaal. Voor de achterban oogt dat als kracht. Maar zodra de camera’s uitgaan, blijft een simpel feit over: iemand moet die woorden vertalen naar beleid. Daar loop je keihard tegen wetten, verdragen en de realiteit van machtspolitiek aan. De president die zich onkwetsbaar waant, ontdekt dan dat hij afhankelijk is van de mensen die wél lezen, rekenen en vooruitdenken.
Gevangene van ja-knikkers
Die afhankelijkheid maakt hem nóg kwetsbaarder. Hoe extremer de woorden, hoe loyaler de omgeving moet zijn. Kritische adviseurs verdwijnen, jaknikkers komen ervoor in de plaats. Er ontstaat een kring van mensen die hem bevestigen in zijn eigen gelijk, tot het moment dat de gevolgen van zijn beslissingen ook hén raken. Dan breekt de paniek uit, lekt er van alles naar de pers en nemen de memoires gestaag toe. De president, overtuigd van zijn eigen genialiteit, staat er uiteindelijk alleen voor, omringd door angst en opportunisme.
“In een kamer vol jaknikkers klinkt elke domme gedachte al snel als een briljant idee.”
Domheid als structureel probleem
Wolff noemt dat idiocy, domheid. Niet in de zin van een lage IQ-score, maar als structureel onvermogen om oorzaak en gevolg te overzien. Besturen is vooruitdenken, scenario’s doorrekenen, luisteren naar mensen die iets beter weten dan jij. Trump doet het omgekeerde: hij vertrouwt op intuïtie, rancune en het moment. Hij verwart improvisatie met talent, chaos met kracht en applaus met succes. De kortetermijnkick van de headline is belangrijker dan de langetermijnschade aan instituties, vertrouwen en internationale verhoudingen.
De rekening van de werkelijkheid
Ironisch genoeg is dat precies wat hem nu steeds meer inhaalt. Hoe groter de stapel onderzoeken, processen en politiek puin, hoe harder hij schreeuwt dat hij slachtoffer is. Maar veel van wat hem bedreigt, is rechtstreeks terug te voeren op zijn eigen woorden, handtekeningen en instructies. De man die zich presenteert als meesterstrateeg, blijkt vooral de architect van zijn eigen valkuil. Michael Wolff zet daar een ongemakkelijk beeld van neer: een president die gevangen zit in een rol die hij zelf heeft geschreven – en die hij niet meer kan herschrijven, omdat hij anders zou moeten toegeven dat hij al die tijd ongelijk had.
Voor de rest van de wereld is dat geen psychologisch curiosum, maar een risico. Als de machtigste man ter wereld zichzelf niet kan begrenzen, moet de werkelijkheid dat doen. Rechtbanken, bondgenoten, ambtenaren en uiteindelijk kiezers zijn dan de laatste remmen. Wolffs analyse is daarmee minder een persoonlijke sneer dan een politieke waarschuwing: een democratie kan een tijdje functioneren op instinct, impuls en illusie, maar vroeg of laat presenteert de werkelijkheid de rekening. En die wordt, zoals altijd, niet alleen bij de president gelegd, maar bij ons allemaal.
Laravel Boost is een MIT-gelicenseerde library die helpt om AI-coding agents (zoals Claude Code, Copilot, etc.) effectief met het Laravel-framework te laten werken. De beheerder heeft onlangs een instructieregel toegevoegd die alle agents die deze library gebruiken aanraadt om voor Laravel Cloud te kiezen als deploymentplatform. Dat is een commerciële dienst van hetzelfde bedrijf. De gebruiker weet dit niet, en de instructie is verpakt als neutrale technische aanbeveling. Is dat juridisch toegestaan?
Met software als deze Boost-library kun je AI-agents laten meeschrijven aan het ontwikkelen van je eigen webapplicatie, in dit geval gebaseerd op het populaire Laravel-framework. Boost is dan een soort doorgeefluik, zodat de juiste code bij de door jou gekozen AI-agent komt.
En wacht even, dan zou de maker van Boost ineens een instructie toevoegen waardoor de agent het commerciële hostingplatform Laravel Cloud afneemt? Dat voelt niet echt zuiver, inderdaad.
The short version is that Boost’s guidelines used to direct new developers toward configuring Nginx or FrankenPHP manually, and the data Laravel has on who is picking up the framework now includes a large and growing number of people who have never deployed a web application in their lives. For those people, “go configure Nginx” is not guidance, it is a cliff. Cloud is an on-ramp.
De oude situatie was dus: je moet het installeren, dat kan met A, B of onze Cloud. Dat is nu “dat kan met onze Cloud” geworden. Het is volgens mij niet controversieel om in je handleiding alleen naar je eigen diensten te verwijzen.
Het voelt raar omdat de instructie niet aan een mens wordt gegeven maar bij een agent terecht komt. Die zal daar anders op reageren, zoals blijkt uit screenshots bij Tech Stackups:
@pushpak1300 @taylorotwell Can this be put in another file (not CORE) so it can be overridden easily? My Claude is now poisoned and requires me to explain each time that I don’t use Laravel Cloud.
…
Yeah @pushpak1300 this needs to move to somewhere else – I now have to override the core guideline entirely to avoid justifying why there’s suddenly an ad in our team’s agents.
Ik zie wel hoe het vervelend is dat je AI agent je elke dag vertelt dat Laravel Cloud het beste hostingplatform is.
Wettelijke regels over dit soort ‘reclame’ bestaan niet. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat ik er zelf nog niet eens over uit ben of dit überhaupt reclame is. De dienst is commercieel, maar de melding is zakelijk en relevant. Als dit in de mensenhandleiding had gestaan, had niemand er wat van gevonden.
De gevolgen zijn irritant, zeker. Als Claude elke dag tegen mij zou zeggen “ik zie dat je de software nog niet bij Laravel Cloud hebt geplaatst”, zou ik daar ook een tikje boos over worden. Maar daarmee wordt het bericht nog geen reclame, althans niet in de zin van “online reclame die toestemming vereist”.
Europese regeringsleiders zijn deze week op Cyprus voor een informele top. De op één na kleinste lidstaat is de eerste helft van dit jaar de roulerend voorzitter van de EU. De helft van het land is nog steeds bezet door Turkije, elders bezetten de Britten ook nog altijd een gebied voor hun militaire bases en inlichtingendiensten. Maar daarover zal het op deze top niet gaan. Terwijl de EU-leiders praten over de oorlogen in het Midden-Oosten en Oekraïne hebben de Cyprioten de Britse oorlogsmachine op de agenda gezet in de campagne voor de parlementsverkiezingen komende maand.
Meer dan de helft van de kiezers in de Republiek Cyprus wil de Britse militaire bases op het eiland in de oostelijke Middellandse Zee sluiten, zo blijkt uit een nieuwe peiling van de Cypriotische omroep. De peiling weerspiegelt de grote zorgen van de Cyprioten na een droneaanval op een hangar voor Amerikaanse spionagevliegtuigen op een Britse basis op Cyprus, aan het begin van de oorlog met Iran. De onvrede bestond al langer vanwege de steun van de Britten aan Israël in de Gaza-oorlog. Groot-Brittannië gebruikte zijn luchtmachtbasis in Akrotiri, op het zuidelijke schiereiland van het eiland, om honderden spionagevluchten boven Gaza uit te voeren, en stuurde ook militaire vrachtvliegtuigen naar Israël en straaljagers om Jemen te bombarderen. In Akroteri en Nicosia vonden demonstraties plaats tegen de Britten. Demonstranten van de linkse oppositiepartij AKEL trokken de besneeuwde bergen van Troodos in om te protesteren tegen de aanwezigheid van een spionagebasis daar op de hoogste top van hun land [foto].
Melanie Steliou, parlementskandidaat voor AKEL in Limassol, het kiesdistrict naast Akrotiri, is niet verrast over de uitkomst van de peiling: “De Britse regering probeert het verhaal te verspreiden dat de bases de Cyprioten beschermen tegen Iraanse drones. Maar ze beschermen Cyprus of de Cyprioten niet. Ze beschermen hun koloniale bezittingen, die ze gebruiken om andere landen te vernietigen. En dat is wat we in gedachten moeten houden en waar we nooit de strijd voor echte onafhankelijkheid en dekolonisatie voor mogen opgeven.” De Cypriotische president Nikos Christodoulides heeft gezegd dat hij een “open en eerlijk gesprek met de Britse regering” wil voeren over de bases.
Ook al staat de buitenlandse bezetting van het land niet op de EU-agenda, Cyprus wil als voorzitter op de top wel van de gelegenheid gebruik maken om de zorgen over de veiligheid van het land onder de aandacht te brengen van de Europese collega’s. Cyprus is geen NAVO-lid en daarom des te meer geïnteresseerd in de uitleg van de EU van artikel 42.7 van het Unieverdrag dat voorziet in theorie in wederzijdse bijstand in geval van een gewapende agressie tegen een lidstaat. “We hebben artikel 42.7, en we weten niet wat er gaat gebeuren als een lidstaat dit artikel activeert”, vertelde Christodoulides voorafgaand aan de top.
In de campagne voor de verkiezingen op 24 mei gaan de huidige regeringspartij Democratische Rally DISY en oppositiepartij AKEL aan kop met beide iets meer dan 20%. Het parlement van Cyprus telt officieel 80 zetels, maar de 24 zetels voor Turkse inwoners zijn al meer dan zestig jaar niet bezet. Achtergrond zijn de gewelddadige conflicten in de jaren zestig en zeventig tussen Griekse en Turkse strijdgroepen. In 1974 greep het Turkse leger in, bezette het noordelijke deel van het eiland en riep de Republiek Noord Cyprus uit, een staat die alleen door Turkije wordt erkend. In 2016 sloten de Grieks-Cypriotische leider Anastasiades en de Turkse leider Akinci een principe akkoord over een federatief verband van een Griekse en een Turkse zone op het eiland. De onderhandelingen over de uitwerking van dat akkoord onder leiding van de VN mislukten echter. Het probleem is ook dat de kwestie veel verder gaat dan een etnisch conflict. Cyprus ligt op een plek waar van alles bij elkaar komt: oude vetes tussen Griekenland en Turkije, de invloed van de Russen in de regio, de bemoeienis van de Amerikanen met het Midden-Oosten, de strijd om de energiebronnen, de belangen van de EU en van het Verenigd Koninkrijk.
De EU heeft indertijd ingestemd met het lidmaatschap van het geografisch buiten Europa gelegen Cyprus omdat Griekenland dreigde de toelating van Oost- Europese landen te blokkeren. Inmiddels toont het geen enkele verantwoordelijkheid om een oplossing te vinden voor het verdeelde, bezette land. De moeizame relatie met Turkije staat hoger op de prioriteitenlijst. De regeringsleiders die deze week te gast waren in Cyprus betekenden niet veel meer voor het land dan de toeristen die er in- en uitvliegen.
The 1980s band are being inducted into the Rock and Roll Hall of Fame this year – but why does singer Sade Adu’s pared-back look still resonate in 2026?
Earlier this month it was announced that Sade, the British group fronted by Sade Adu that found fame in the 80s and 90s, would be inducted into the 2026 Rock and Roll Hall of Fame. And although the music is indisputably worthy of such a distinction, if there were a similar accolade for style, Adu would have been inducted a long time ago.
With her scraped-back hair, red lipstick, hoop earrings and penchant for simple black dresses or denim and polo necks, she has become the last word in understated – but somehow unattainable – style.
A young woman’s dissociation from reality and her road to recovery are vividly rendered in this striking novel
Meet Ada, the anguished young narrator of 26-year-old Albertine Clarke’s radically strange and engrossing debut novel. Adrift in London, Ada occupies herself by swimming in her apartment’s basement pool and generally hiding from the world until she finds herself on the verge of a tumultuous mental collapse. If you’re allergic to the kind of novel in which characters exchange lines such as “I’m not real”, “Neither am I”, then it’s a case of diminishing returns. Otherwise, the book bears rich rewards.
The title refers to Ada’s father, an IT technician who is kicked out by Ada’s mother when he becomes obsessed with the gym – and much of the book explores how we create ourselves and others. Ada grows up surrounded by the marshy countryside near Norwich and early on experiences episodes of dissociation and ontological insecurity, including auditory and visual hallucinations. She imagines a voice on the radio saying her parents are getting divorced. The voice is “like a door swung open inside her head. Through it she could see a black tunnel, like a mine shaft, stretching down inside her.”
In this week’s newsletter: Experts are predicting a stronger version of the weather pattern this year, which could supercharge extreme events and see temperature rises breach 1.5C
Scientists and officials are keeping a close eye on conditions brewing in the Pacific Ocean that could spike temperatures and smash global heat records in the year ahead.
It’s still too early to get a definitive picture, but there are signs that a so-called super El Niño could develop this year, supercharging extreme weather events around the world. Some forecasts are suggesting it could become one of the strongest ever recorded.
Bahari/Gothenburg Symphony Orchestra/Rouvali (Alpha) In this all-Sibelilus disc, violinist Ava Bahari’s account of the Violin Concerto has heft and exuberance, while Rouvali’s dramatic nous suits the drama of the Four Legends of Lemminkäinen
Santtu-Matias Rouvali continues his Gothenburg SO Sibelius survey with this latest instalment pairing a bracing account of the Violin Concerto by Swedish violinist Ava Bahari with the proto-symphonic Lemminkäinen Suite.
Bahari is an enthralling storyteller, investing every phrase with musical intention. The opening Allegro moderato is a silvery toned tour de force supported by Rouvali and the Gothenburgers’ gossamer textures, yet there is plenty of heft and a suitable darkness to the collective sound when required. The slow movement is a lyrical oasis before conductor and soloist kick up their heels in a chuckling account of the exuberant finale.
When we visited Venice, we stayed in Padua. It’s half an hour to Venezia Mestre (Venice’s mainland suburb), trains are frequent and cheap, as long as you avoid expresses, and easy to book if you have the Trenitalia app. You’ll find accommodation and restaurants significantly cheaper if you are based in Padua and day trip into Venice, and Padua is worth exploring in its own right. There are also trains to Vicenza, Verona, Bologna and Bassano del Grappa – we found it the perfect base for a public transport trip in north-east Italy. Fergal O’Shea
