Fireworks and a light show have illuminated the Sagrada Família in Barcelona after the pontiff inaugurated the newest of the building's geometric spires. The addition makes the basilica, which was originally designed by Antoni Gaudí, the world's tallest church

• Crowds turn out in Barcelona for pope blessing Sagrada Família’s final tower

Continue reading...

Veel mensen denken dat een succesvolle relatie begint met het vinden van de juiste persoon: de perfecte match. Iemand die dezelfde interesses heeft, dezelfde dromen deelt en liefst ook nog dezelfde humor heeft.

Maar volgens psychotherapeuten Matt Wotton en Graham Johnston is dat idee zwaar overschat. Sterker nog: het kan relaties zelfs in de weg zitten.

Volgens de auteurs van een nieuw artikel in Psychology Today richten mensen zich op de verkeerde vraag. Niet: heb ik de juiste partner gekozen? Maar: wat doen wij dagelijks voor deze relatie?

De populaire gedachte dat alles vanzelf gaat zodra je de ware hebt gevonden, wordt volgens hen gevoed door films, series en romantische verhalen. Het verhaal stopt vaak bij de eerste kus of het moment waarop twee mensen elkaar vinden.

De werkelijkheid begint dan pas.

Gelukkige relaties vragen werk

Dat betekent niet dat compatibiliteit onbelangrijk is. Het helpt wanneer partners dezelfde visie hebben op grote levensvragen zoals kinderen, geld of de toekomst. Maar dat is volgens de experts slechts het vertrekpunt.

Wat uiteindelijk het verschil maakt, zijn dagelijkse gewoontes: luisteren, rekening houden met elkaar, conflicten oplossen en respect tonen wanneer het moeilijk wordt.

Een opvallende conclusie uit het artikel: wrijving en conflicten zijn normaal. Sterke relaties onderscheiden zich niet doordat partners nooit botsen, maar doordat ze constructief omgaan met meningsverschillen.

Ook andere relatie-experts wijzen erop dat het idee dat liefde altijd moeiteloos moet zijn, vaak schadelijk is. Zodra problemen ontstaan, denken mensen ten onrechte dat ze met de verkeerde persoon zijn.

Slecht nieuws voor datingapps?

De boodschap sluit aan bij recent onderzoek naar daten. Steeds meer deskundigen stellen dat compatibiliteit niet simpelweg kan worden afgelezen uit gedeelde hobby's, persoonlijkheidstests of algoritmes. Echte verbondenheid ontstaat vaak pas door gezamenlijke ervaringen en de manier waarop mensen met elkaar omgaan in het dagelijks leven.

Wie voortdurend zoekt naar de perfecte partner, kan voorbijgaan aan iets veel belangrijkers: het gaat erom hoe je je gedraagt binnen de relatie en dat je elkaar steeds weer weet te vinden.

Bron: Psychology Today

STOCKHOLM (ANP/RTR/AFP) - De Zweedse regering trekt een omstreden plan in om kinderen vanaf dertien jaar te kunnen veroordelen tot gevangenisstraffen. Minister van Justitie Gunnar Strömmer erkent dat daar niet genoeg steun voor is in het parlement.

Het besluit is een politieke nederlaag voor de minderheidsregering, die strijd tegen criminaliteit als een speerpunt beschouwt. Criminele bendes werven in het Noord-Europese land kinderen om gewelddadige misdaden te plegen, zoals aanslagen met explosieven en schietpartijen. Die riskeren minder zware straffen dan volwassenen. Strömmer zegt dat er vorig jaar tientallen jongeren onder de vijftien jaar voor de rechter moesten verschijnen op verdenking van moord of poging tot moord.

Het plan om 13-jarigen zwaarder te bestraffen, leidde evenwel tot veel kritiek. "We gaan nu voorstellen dat de leeftijd voor strafrechtelijke aansprakelijkheid wordt verlaagd naar veertien jaar in plaats van dertien jaar", zegt de minister tegen de pers.

Iedereen herkent hem: de man in het lange gewaad, met die opvallende, puntige “hoed” op zijn hoofd. De bisschop dus. Maar waarom dragen bisschoppen in de katholieke kerk eigenlijk een mijter? Is het vooral traditie, symboliek, of gewoon een soort kerkelijke dresscode die nooit is geüpdatet?

De mijter in één zin

Laten we het simpel houden: de mijter is het ceremoniële hoofddeksel van bisschoppen en staat symbool voor hun taak en autoriteit in de kerk. Het is geen mode-item, maar een visueel visitekaartje dat meteen zegt: “Dit is de baas van deze kudde.”

Dat klinkt misschien zwaar, maar eigenlijk is het niet zo anders dan de herkenbare kleding van andere gezagsdragers. Een politieagent zonder uniform is ook gewoon iemand in een spijkerbroek; met uniform is meteen duidelijk wie de verantwoordelijkheid draagt.

Van muts naar mijter

De term “mijter” komt uit het Latijn: mitra, letterlijk “muts met banden”. Ooit was het een redelijk eenvoudige hoofdtooi, maar zoals dat gaat met religieuze kleding is die door de eeuwen heen steeds statiger, hoger en rijker versierd geworden.

In de middeleeuwen werd de mijter een officieel teken van bisschoppelijke waardigheid. Niet iedere priester mocht zo’n hoofddeksel dragen; dat voorrecht was gereserveerd voor de hogere geestelijkheid. De mijter werd een soort visuele promotietoga: je ziet in één oogopslag wie er hoger op de kerkelijke ladder staat.

Symboliek: tweepuntige “antennes” naar de hemel

Die twee punten bovenop de mijter zijn niet per ongeluk zo gevormd. Door de tijd heen hebben theologen en liturgisten er allerlei betekenissen aan gegeven – sommige bedacht achteraf, maar daarom niet minder interessant.

Veelgehoorde uitleg: de twee punten verwijzen naar het Oude en het Nieuwe Testament. De mijter herinnert de bisschop eraan dat hij trouw moet blijven aan “het hele verhaal” van het geloof, niet alleen zijn favoriete helft. De twee linten aan de achterkant worden dan weer gezien als teken dat hij het woord van God moet uitleggen én toepassen.

Je kunt de mijter zo zien als een soort wandelende infographic: één blik, en je weet dat dit iemand is die geacht wordt de verhalen, regels en tradities van de kerk te kennen en uit te leggen.

Een uniform voor de liturgie

Belangrijk detail: bisschoppen dragen hun mijter niet de hele dag. Het is geen permanente “werkpet”. De mijter komt alleen tevoorschijn bij belangrijke liturgische momenten: grote missen, wijdingen, processies, feestdagen.

Je zou kunnen zeggen dat de liturgie een soort theater heeft – in positieve zin. De mijter is dan een kostuumstuk dat aangeeft welke rol iemand speelt. Priesters, diakens en misdienaars hebben hun eigen kleding, maar de mijter springt er altijd uit. Het maakt visueel duidelijk: deze persoon leidt de viering en draagt de eindverantwoordelijkheid.

Vergelijk het met een orkest: iedereen heeft een instrument, maar de dirigent staat op de bok met zijn stok. De mijter is de “stok” van de bisschop – je ziet meteen wie de leiding heeft.

Van bisschop tot Sinterklaas

Voor Nederland is de bekendste drager van een mijter misschien niet eens de bisschop, maar Sinterklaas. De goedheiligman is gebaseerd op Sint-Nicolaas, een bisschop uit de vierde eeuw. Zijn outfit – rode mantel, staf én mijter – is rechtstreeks afgeleid van bisschoppelijke kleding.

Dat levert een dubbel beeld op: voor kinderen is de mijter “die hoed van Sinterklaas”, voor gelovigen is het een serieus liturgisch symbool. In beide gevallen is het dezelfde vorm, maar het verhaal erachter verschilt.

Je zou bijna zeggen dat de katholieke kerk de eerste “brand guideline” had: consistente kleuren, vaste accessoires, altijd herkenbaar. Sinterklaas is dan de ultieme mascotte die wereldwijd de mijter bekend heeft gemaakt.

Hoe voelt het om een mijter te dragen?

Bisschoppen geven soms toe dat een mijter dragen best onhandig kan zijn. Het is een relatief hoog hoofddeksel, en met processies, knielen, opstaan en draaien moet je goed opletten dat je hem niet verliest.

Toch blijft de mijter, ondanks de praktische bezwaren, een vast onderdeel van grote vieringen. Juist omdat hij iets uitdrukt wat voor de kerk belangrijk is: continuïteit, traditie en herkenbaarheid. In een wereld waarin alles sneller en informeler wordt, is zo’n vast ritueel element voor veel gelovigen een houvast.

De mijter als visueel verhaal

Als je het helemaal ontmythologiseert, is de mijter drie dingen tegelijk: een historisch overblijfsel uit een tijd waarin kleding status heel letterlijk zichtbaar maakte, een religieus symbool dat verwijst naar taken en verantwoordelijkheden, én een praktisch herkenningsteken in rituelen en vieringen.

Precies die combinatie maakt hem interessant. Je kunt de mijter zien als een relikwie uit de middeleeuwen dat men vergeten is af te schaffen, of als een soort logo dat de kerk bewust blijft gebruiken. Hoe je er ook naar kijkt, hij vertelt een verhaal – en dat is misschien wel de belangrijkste reden dat hij nog steeds gedragen wordt.

De documentaire ‘De duistere kant van Forum voor Democratie’ was eerder te zien op YouTube dan op tv. PowNed bereikt met deze strategie een ander, waardevol, publiek.

Het Europese asiel- en migratiepact wordt vrijdag volledig van toepassing in de EU. Het pact, ruim twee jaar geleden overeengekomen, moet een einde maken aan de lappendeken van Europese regels, de solidariteit tussen lidstaten bevorderen en ervoor zorgen dat migranten zonder recht op asiel sneller worden teruggestuurd. Wat houden de vier ‘pijlers’ van het akkoord in?

Neither Paglen nor Herndon are AI "skeptics"—they both use the various machine-learning technologies discursively bundled up as "AI" throughout their practices—but neither are they full-blown enthusiasts. So how is it changing their sense of what art is, and how we produce it? In the conversation that follows, I posed that question to them.

wing of kaz has added a photo to the pool:

宮崎県串間市、串間神社 / Kushima Shrine, Kushima City, Miyazaki Prefecture