PM worried about ‘cumulative’ effect of marches, as Met chief says Jewish communities facing biggest threat

Some pro-Palestinian demonstrations could be stopped, the prime minister has warned, as the UK’s most senior police officer said the threat to the Jewish ­community was greater than it had ever been.

Keir Starmer indicated he wanted the language expressed on some protest marches to be subjected to “tougher action” as he sought to allay the fears of British Jews after a series of attacks on their communities in recent weeks.

Continue reading...

There has been much talk of the long-awaited sequel making the most of body diversity. The reality seems to be one plus-size actor and gags worthy of the 00s

During the two-month endurance test that was The Devil Wears Prada 2’s global press tour, Meryl Streep and Anne Hathaway hinted that the long-awaited sequel to the 2006 hit would champion body diversity. In interviews, both actors explained that while attending Milan fashion week they were surprised by how “alarmingly thin the models were”. As a result, Hathaway made “a beeline to the producers”, Streep said, to ensure that “skeletal” models wouldn’t feature in the film. At one premiere, Hathaway said she “thought the scene would be so much more enjoyable for the audience if we had just a wider range of bodies on display”.

Spoiler alert: only 15 minutes into the sequel the first weight gag lands, and it becomes clear that all the chatter around size inclusivity was, in fact, just simple size-washing. That means there’s just enough for the producers to tick the inclusivity box – mainly in the casting of the comedian Caleb Hearon as Miranda Priestly’s second assistant, and a quick glimpse of a couple of plus-size models including Ashley Graham in a catwalk montage – but not enough for any actual credibility. Then there are several wisecracks about weight, although remarkably only one reference to the weight-loss drug Ozempic. Now, that is groundbreaking!

Chloe Mac Donnell is the Guardian’s deputy fashion and lifestyle editor

Continue reading...

BOLOGNA (ANP/RTR) - ‌Voormalig Formule 1-coureur en paralympisch kampioen Alex Zanardi is op 59-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn familie zaterdag bekendgemaakt.

De in 1966 in Bologna geboren Alessandro Zanardi maakte in 1991 zijn debuut in de Formule 1. Hij reed voor de teams Jordan, Minardi, Lotus en Williams. De Italiaan behaalde zijn grootste successen in de CART-series in de Verenigde Staten, waarin hij het kampioenschap veroverde in 1997 en 1998.

Bij een crash in 2001 tijdens een wedstrijd in de CART-series in Duitsland raakte hij ernstig gewond en moesten beide benen worden geamputeerd. Zanardi maakte een rentree als handbiker en veroverde vier gouden medailles en twee zilveren medailles bij de Paralympische Spelen van 2012 in Londen en 2016 in Rio de Janeiro. Zanardi won ook twaalf wereldtitels in het handbiken.

Twee kunstbenen

Op 19 juni 2020 raakte de Italiaan met zijn handbike betrokken bij een ongeluk met een vrachtwagen. Hij verbleef dagenlang in kritieke toestand en werd in een kunstmatige coma gehouden met verwondingen aan zijn gezicht en zijn hersenen. Na meerdere hersenoperaties mocht Zanardi na achttien maanden het ziekenhuis verlaten.

"Het is met intens verdriet dat de familie het overlijden van Alessandro Zanardi bekendmaakt. Hij is plotseling gisteravond, op 1 mei, overleden", liet de familie in een verklaring weten. "Alex is vredig overleden, omringd door de liefde van zijn familie en vrienden."

Zanardi wordt binnen de sportwereld gezien als een bron van inspiratie, vooral door de wijze waarop hij zich terugknokte na zijn crash op de Duitse Lausitzring in 2001 en met twee kunstbenen terugkeerde in de autosport en daarna als paralympiër. Na zijn ongeluk in 2020 kreeg hij steunbetuigingen van onder anderen paus Franciscus, de toenmalige Italiaanse premier Giuseppe Conte en oud-collega's uit de racewereld.

Toen Sylvie Meis in 2009 op haar 31ste het telefoontje kreeg dat haar knobbeltje borstkanker was, schoof de glitterwereld opzij voor chemo, angst en harde keuzes over liefde, lichaam en identiteit. Haar verhaal legt pijnlijk bloot hoe een ziekte die één op de zeven vrouwen treft, nog altijd onderschat wordt in haar impact op relaties, werk en zelfbeeld.

BILD laat Sylvie Meis teruggaan naar het moment waarop haar arts belde: borstkanker, chemotherapie, nu. Ze stond in haar tuin in Madrid, haar man Rafael van der Vaart op trainingskamp, hun zoon drie jaar oud. “Ik heb gehuild en hard geschreeuwd. Ik liet alle emoties eruit die ik in me had”, zegt ze in de podcast. Daarna volgde een borstoperatie, zes maanden chemo en het leven in controlekamers en wachtkamers in plaats van op rode lopers.

In Nederland wordt (en werd) schamper gedaan over Meis. In Duitsland is ze een grote ster. 

Zestien jaar na haar diagnose vertelt Meis dat ze nog steeds elke dag aan kanker denkt, ook al wordt ze medisch gezien als genezen beschouwd. Regelmatige controles, de blijvende zenuwen voor elk onderzoek en de voortdurende herinnering aan haar kwetsbaarheid zijn onderdeel van haar nieuwe normaal. Intussen heeft de ziekte niet alleen haar lichaam, maar ook haar huwelijk veranderd: Meis zegt dat haar relatie met Van der Vaart mede door haar ziekte is stukgelopen, hoezeer hij haar ook steunde binnen de grenzen van zijn voetbalcarrière.

Het telefoontje dat Sylvie Meis brak – en opnieuw vormde

Die persoonlijke bekentenis raakt aan een bredere realiteit: borstkanker is veruit de meest voorkomende kankersoort bij vrouwen, met in 2024 zo’n 18.000 diagnoses in Nederland en bijna 200.000 mensen die met of na borstkanker leven. Jaarlijks gaat het om ruim 17.500 nieuwe patiënten, en ongeveer één op de zeven vrouwen krijgt in haar leven deze diagnose. Steeds vaker zijn dat jongvolwassenen: vrouwen tussen de 18 en 39 jaar krijgen 1,5 keer vaker kanker dan mannen, waarbij borstkanker een belangrijke boosdoener is.

Meis: “Ik hou van structuur, ik hou van controle – maar over je gezondheid heb je die niet”, zegt ze. Tegelijk wijst ze op het verschil tussen beeld en werkelijkheid: zelfs tijdens chemo bleef ze werken in een industrie die uiterlijk en perfectie eist, terwijl achter de schermen angst, vermoeidheid en huwelijksconflicten opliepen.

ACJC.S posted a photo:

Sunlight illuminating a section of the tulip fields, juxtaposition of light and shadows.

With Olympus 75mm f1.8.

RAW developed with just the native Olympus software.

Agency insists everything is working fine, even though users spend days failing to load it

The DVSA's driving test booking system has spent the week offline, according to frustrated users.…

Het klinkt fijn: misdaad voorkomen in plaats van achteraf opruimen. Minder slachtoffers, minder schade, efficiënter gebruik van capaciteit. Wie kan daartegen zijn. Toch wringt hier iets fundamenteels. Op het moment dat politie zich richt op wat mogelijk gaat gebeuren in plaats van wat feitelijk is gebeurd, verschuift het hele systeem van rechtshandhaving.

De recente plannen om de politie meer ruimte te geven om sociale media te doorzoeken passen naadloos in die logica. Niet wachten tot iemand een strafbaar feit pleegt, maar alvast meekijken, signaleren en ingrijpen. De belofte is veiligheid. De prijs is een steeds meer structurele verschuiving van handelen naar vermoeden.

Capaciteit verdampt in waarschijnlijkheden

Politiecapaciteit is eindig. Elke inzet op preventieve monitoring gaat ten koste van het oplossen van daadwerkelijk gebeurde misdrijven. Dat is geen ideologisch punt, dat is een rekensom. Het doorzoeken van sociale media, het analyseren van patronen, het volgen van risicoprofielen levert vooral veel ruis op en een kleine hoeveelheid bruikbare signalen.

De opbrengst per geïnvesteerd uur is laag. Ondertussen blijven zaken liggen die wél hebben plaatsgevonden en waar slachtoffers op antwoord wachten. Preventie verkoopt zich als efficiëntie, maar functioneert in de praktijk ook vaak als verdunning.

Selectie creëert zijn eigen werkelijkheid

Preventie vereist selectie. Wie ga je volgen, wie krijgt extra aandacht, welke signalen zijn verdacht. Die keuzes zijn nooit neutraal. Ze leunen op historische data en impliciete aannames. Het gevolg is dat groepen die al vaker in beeld zijn, nog intensiever in beeld komen. Dat is geen aanname, maar een vrij goed gedocumenteerd

Meer toezicht leidt per definitie tot meer geconstateerde overtredingen binnen diezelfde groep. Dat wordt vervolgens gelezen als bevestiging dat de selectie terecht was. Zo ontstaat een cirkel die zichzelf voedt. Niet omdat het gedrag in die groep daadwerkelijk anders is, maar omdat de observatie ongelijk verdeeld is, en de een dus een grotere kans heeft om voor hetzelfde vergrijp gepakt te worden dan de ander. Het resultaat is een statistische vertekening die zich voordoet als objectiviteit, maar in feite discriminatie en racisme in de hand werkt en institutionaliseert. En ondertussen groeit de afstand tussen groepen burgers en de staat.

Van daad naar intentie

Klassiek strafrecht draait om handelingen. Iemand doet iets dat verboden is en wordt daarop aangesproken. Preventieve logica verschuift dat naar intenties en waarschijnlijkheden. Het gaat niet langer om wat iemand heeft gedaan, maar om wat iemand mogelijk gaat doen.

Dat lijkt een kleine stap, het is een principiële breuk. De burger wordt niet langer beoordeeld op gedrag, maar op profiel. Op basis van context, netwerk, taalgebruik en eerdere registraties.

Iedereen wordt daarmee in zekere zin verdacht, al is het met verschillende intensiteit.

Wantrouwen als systeem

Politie opereert op basis van legitimiteit. Dat vraagt om een zekere mate van gelijkheid in behandeling. Zodra bepaalde groepen structureel vaker gecontroleerd worden, verandert de ervaring van wat politie is. Voor de ene groep blijft het een vangnet. Voor de andere groep wordt het een constante aanwezigheid die meekijkt, registreert en ingrijpt, ook wanneer dat niet nodig is. Dat verschil is een structureel gevolg van preventieve selectie.

En waar ongelijkheid structureel wordt, verdwijnt vertrouwen.

De logica die kantelt

Het probleem zit niet in individuele agent of diens intenties. Het zit in de logica van het systeem. Preventie op basis van brede surveillance en voorspelling maakt van burgers dataprofielen en van politie een instantie die permanent vooruitkijkt naar mogelijke afwijkingen. Daarmee verschuift de politie van beschermer naar filter. Van reactie naar anticipatie. En in dat proces verandert ook de morele positie van de organisatie.

Wat bedoeld is om misdaad te verminderen, creëert een infrastructuur van ongelijkheid, wantrouwen en permanente observatie, waar ook nog eens de al zwakkere groepen in de samenleving bovenmatig het slachtoffer van zijn.

De brandweer heeft zaterdag het ‘sein brand meester’ gegeven voor de natuurbrand op een defensieterrein in ’t Harde die woensdag uitbrak.

"There are four benefits to house concerts and the first is that it supports musicians..." A TedX talk in which Sam Wareing, a Berlin-based musician from Australia, details setting up concerts for independent musicians in your own home.