NEW YORK (ANP/AFP/BLOOMBERG) - Live Nation Entertainment, het moederbedrijf van Ticketmaster, is door een federale jury in de Verenigde Staten schuldig bevonden aan illegaal monopoliegedrag. Dat is een flinke klap voor de grote Amerikaanse ticketverkoper, die zelfs zou kunnen leiden tot het opbreken van het concern en een gedwongen afsplitsing van Ticketmaster.

Volgens de jury is de positie van het bedrijf, dat Ticketmaster in 2010 overnam, op de markt voor ticketverkoop veel te dominant. Daardoor betaalden concertgangers eigenlijk te veel, oordeelde de jury. Bij het vonnis is becijferd dat zij om precies te zijn 1,72 dollar per ticket te veel hebben betaald.

Live Nation had onlangs juist een schikking getroffen met Amerikaanse autoriteiten om van een dreigende vervolging af te zijn. Maar 34 staten besloten het proces tegen het bedrijf voort te zetten. Na deze uitspraak moet de rechter, die de zaak behandelt, bepalen wat Live Nation nu moet doen. Sommige staten hebben gezegd dat ze willen dat Live Nation Ticketmaster verkoopt.

Following in the footsteps of Long Island Iced Tea

OPINION  Back in December 2017, an obscure American soft drinks company changed its name from Long Island Iced Tea to Long Blockchain.…

From a few weeks ago: Bush’s Tiny Desk Concert. Machinehead and Glycerine still hit.

Een van de allerergste dingen die wij kunnen bedenken, misschien nog wel erger dan een drie uur durende podcast van Doortje Smithuijsen en Rutger Bregman, is een onoplosbaar conflict tussen ouders en hun kinderen, hoewel bij nader inzien een drie uur durende podcast waarin Doortje Smithuijsen en Rutger Bregman gezamenlijk kinderen interviewen die gebroken hebben met hun ouders misschien nog erger is. Het ultieme leed zou mogelijk zijn: Doortje Smithuijsen en Rutger Bregman die samen kinderen krijgen, het contact met ze verbreken, en daar vervolgens samen een podcast maken. Afijn, mensen die drijven op conflicten zijn sowieso vaak psychiatrische patiënten, maar zelfs zij maken meestal geen onoplosbare ruzie met hun kinderen. Mensen die dit wel doen, zouden eigenlijk helemaal geen kinderen moeten mogen krijgen, maar voor zover bekend is met terugwerkende kracht castreren niet mogelijk, en bovendien zijn de kinderen er ook dan toch een beetje de dupe van. 

Jorthy Mokio was een puber toen hij vanuit België naar Ajax kwam en debuteerde op zijn zestiende in het eerste, hij is een van de grootste talenten van Europa, scoort zo nu en dan een aardige goal, bijvoorbeeld tegen Feyenoord. Inmiddels is Jorthy Mokio achttien en dus verlengde hij vorige week zijn contract in Amsterdam, wat slim is, want als zulke ventjes te vroeg naar een grote competitie gaan hoor je er doorgaans nooit meer wat van. Vroeg wijs, trotse ouders, zou je denken, maar dat blijkt niet helemaal het geval. De ouders van Mokio zijn woest op hun zoon, want elders kon hij mogelijk meer verdienen, en de ouders van Jorthy Mokio zijn verschrikkelijke mensen. "Hij wilde gewoon heel graag bij Ajax blijven," vertelt Voetbal International-journalist Tim van Duin in bovenstaande podcast. "Alleen zijn vader zag in hem een soort melkkoe. Die dacht, ik breng hem naar Chelsea." En: "Hiervoor, iedere euro die binnenkwam, ging naar zijn vader. Hij kon niet eens bij zijn eigen geld." Jorthy en zijn ouders hebben inmiddels: geen contact meer.

Meneer Mokio: wat bent u een ontzettende pedaalemmer.

When you’re down on the bottom there’s nothing else / But to shout to the top

Pop-soul-jazz band The Style Council (1982 – 1989), opgericht door Paul Weller (ex- rock band The Jam) en Michael Talbot (voorheen o.a. Dexys Midnight Runners), mag gerekend worden tot de bandjes met menig protestsong op hun naam. Het was er in de 80’er jaren ook voor muzikanten eigenlijk geen ontkomen aan om enig geluid tegen het Thatcher-regime te laten horen.

‘Shout to the top’ riep de werkende klasse op haar stem te laten horen. In hetzelfde jaar dat dit nummer uitkwam, bracht de band, onder de naam Council Collective, een single uit (‘Soul Deep’) waarmee geld werd ingezameld voor de families van stakende mijnwerkers.

Het waren donkere jaren, maar de protestmuziek swingde wel.

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo:

Peter Kernwein posted a photo: