Catherine Lampert is a historian, curator and model who spent much of her time sitting for her famous friends. She tells us what the likes of Auerbach, Lucian Freud and Euan Uglow meant to her

Last November, a work titled Potiphar’s Wife by British painter Euan Uglow appeared in a private sale by Christie’s in London. “We were all so excited,” says art historian and curator Catherine Lampert. “I had tried many times to find out where that picture was.” It depicts a woman lying on the ground against a blue wall, legs crossed and arms stretched out behind her to, it seems, stop a man in a T-shirt from leaving. Both cling to a beautifully draped length of orange cloth.

This is the last painting Uglow talked to Lampert about as he lay dying of cancer in August 2000. She had known him since her early 20s, had organised his first big show in 1974 and in those final months of his life, she was working on the catalogue raisonné of his paintings – an annotated list of Uglow’s complete works.

“Euan was quite cryptic,” she says. “But in the last months, he let me record him in anticipation of this book and then he would be quite” – she taps the table decisively with her hand – “‘This is what this picture is about.’ The last time I went to see him in hospital, he said, ‘Let’s get to work.’” Lampert only recorded a few minutes that day. But the details she gleaned – about the vertical yellow band that anchors the whole composition being “satiny and still” and the way the drapery “moves” – she treasured like gold dust.

Lampert is sitting at an aged square table that has been in her London home for 50 years, as has she. The many people who have sat around it (Uglow and Frank Auerbach among them), not to mention the art (Alison Turnbull) and photography (David Hockney in Lucian Freud’s studio; Auerbach and Leon Kossoff at a dinner) on the walls, speak to her status as a quiet giant of contemporary art.

A new book uncovers the yearning romance that fueled the Aids-era artists’ life and work

Andrew Durbin, author and editor-in-chief of Frieze Magazine, spent almost five years writing The Wonderful World That Almost Was. This dual biography of photographer Peter Hujar and sculptor Paul Thek, two gay artists who made extraordinary work in the years before and during Aids, focuses on their friendship, creativity and collaboration spanning more than 30 years. They died within a year of each other, in 1987 and 1988, both from complications from Aids.

The work and lives of Thek and Hujar have come storming back into the cultural conversation in recent years. Hujar was played by Ben Whishaw in Ira Sachs’s poetic 2025 film, Peter Hujar’s Day, and his images have been used as cover art for an Anohni and the Johnsons album and Hanya Yanagihara’s bestseller A Little Life. Thek’s equivalent moment has been slower; his most important works were large-scale installations in Europe, all lost, and which, as Durbin tells me, “everyone loved, but few could experience. And when they were finished, there wasn’t much left to sell. But I think his moment is about to come.”

The 1990s series set her career alight; then came 30 Rock, Unbreakable Kimmy Schmidt and countless theatre triumphs. She discusses Tina Fey, Stephen Sondheim and why it would take a broken leg to keep her off stage

‘I’ve been on three television shows that moved the needle a little bit,” says Jane Krakowski. “It sounds obnoxious for me to say it, so hopefully you’ll phrase that as if you said it.” In fact, I did also say it: the first was Ally McBeal, from 1997 until 2002, in which she played Elaine Vassal, an idiosyncratic character in a groundbreaking show. The kind of people who liked to sit around arguing about telly and post-modernism talked constantly about what kind of feminism McBeal was iterating, in the late 90s, with its scatty, neurotic heroine, such an unfamiliar screen trope of Career Woman, but somehow so much closer to life. Krakowski was almost the photo-negative of Calista Flockhart’s title character: brassy, eccentric, unconcerned by others’ opinions. Similarly, her character in 30 Rock, Jenna Maroney, acted as the bookend to Tina Fey’s Liz Lemon – Krakowski untouched by self-awareness, Fey beset by it. That ran from 2006 until 2013, and two years later, Fey’s follow-up, Unbreakable Kimmy Schmidt, featured Krakowski as Jacqueline White, a magnetically unlikable wealthy socialite, in a fictional world so surreally improbable that it feels like a high-wire act only this particular cast could have pulled off.

You could split hairs about whether Ally McBeal invented the “dramedy” or just honed it, and the question of Fey’s comic sensibility could suck you in like quicksand. But in each show, Krakowski creates a character that you cannot imagine having landed, fully formed, on the page. She is expressive in a way that’s so high-voltage but so controlled, funny in a way that feels so instinctive but so deliberated, that the dialogue and the performance seem to explode together like two chemical elements.

Het waren opzienbarende cijfers: in een paar jaar tijd was het aandeel Britse jongvolwassenen dat regelmatig naar de kerk gaat verviervoudigd. Maar de peiling deugde niet.

De kikker is genoemd naar een Ecuadoriaanse vrouw die Olympisch kampioen gewichtheffen werd. De soort moet symbool staan voor de toekomst van vrouwen in wetenschap en maatschappij

wx32st has added a video to the pool:

Première presse, de type manuelle, installée à Cambridge Massachusetts en 1639 par Stephen Daye. Elle marque le début de l’imprimerie en Amérique du Nord britannique et un tournant pour la diffusion des textes religieux, administratifs et éducatifs dans la colonie. Cambridge est ainsi devenu un centre imprimé précoce et durable, lié ensuite à l’essor de l’édition autour de Harvard.
Actionnée par force humaine, elle est typique des premières presses typographiques.

Elle nécessite encore quelques petits réglages, mis en évidence dans l'animation.

Forum voor Democratie-Kamerlid Pepijn van Houwelingen moet een boete van 450 euro betalen. Het gerechtshof Den Haag legde hem deze straf op voor het beledigen van twee ministers via X. Het Kamerlid had in september 2023 een bewerkte afbeelding op X gezet. Daarop stonden de toenmalige ministers Ernst Kuipers (Volksgezondheid) en Karien van Gennip (Sociale Zaken) met een nazivlag. De ministers deden aangifte van dit bericht.

In eerste aanleg was Van Houwelingen voor dit feit veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete. Het Kamerlid was hiertegen in hoger beroep gegaan.

Het hof oordeelt dat het bericht van Van Houwelingen beledigend is doordat het suggereert dat de betreffende ministers nazi's zijn of sympathiseren met het nazi-gedachtegoed. Hierdoor zijn ze in hun goede naam en eer aangetast. Bij de bepaling van de op te leggen straf heeft het hof onder meer meegewogen dat de belediging via X een groot bereik heeft gehad en dat de belediging gericht was tegen twee politieke ambtsdragers.

DEN HAAG (ANP) - De vooruitzichten voor de stabiliteit van het Nederlandse financiële stelsel staan op code oranje. Dat meldt het Financieel Stabiliteitscomité (FSC), dat bestaat uit vertegenwoordigers van de Autoriteit Financiële Markten (AFM), De Nederlandsche Bank (DNB) en het ministerie van Financiën.

De internationale economische onzekerheid is volgens het comité toegenomen, mede door de escalatie van de oorlog in het Midden-Oosten, oplopende energieprijzen en wereldwijde verstoringen in de activiteiten van bedrijven van grondstof tot eindproduct. Ondanks de verhoogde geopolitieke spanningen en macro-economische onzekerheid zijn de Nederlandse economie en financiële sector volgens het FSC vooralsnog wel "veerkrachtig" gebleven.

De risico's voor mogelijk langdurige gevolgen voor inflatie en economische groei zijn echter toegenomen. Het FSC benadrukt dan ook dat waakzaamheid nodig blijft, onder meer door het risico van forse correcties op de financiële markten en langdurige verstoringen in de energiemarkt.

etsu2 has added a photo to the pool:

Ja en dit tafereel werd natuurlijk gefilmd, want waarom ook mensen vernederen als je er geen aandenken aan overhoudt, iets tastbaars om later kirrend van pret met vrinden en bekenden te delen. Bizar verhaal uit Haren, waar een aantal Catalaanse uitwisselingspubers kortstondig naar het plaatselijke lyceum gaat (eerder gingen Harense tieners de andere kant op; daar gebeurde niets noemenswaardigs). Het gaat overigens om twee incidenten, die op dezelfde dag plaatsvonden. "Bij het eerste incident is een kleine groep Catalaanse leerlingen, onderweg naar de sportdag, in de buurt van het treinstation van Haren aangesproken door een voor ons onbekende jongen," staat in een brief van de school aan ouders, in het bezit van RTV Noord. Fraaie kernzin volgt daarna: "Deze jongen was in de veronderstelling dat hij door de leerlingen werd beledigd." Dat is natuurlijk geen fijne veronderstelling om in te verkeren, en dus toverde hij een vuurwapen tevoorschijn, waarvan onduidelijk is of het echt of nep is. "Onder deze dreiging heeft hij de leerlingen laten knielen en hen hun excuses laten aanbieden, terwijl hij dit filmde. Nadat zij hun excuses hadden gemaakt, konden zij hun weg vervolgen." Sympathiek! Later die dag is het weer raak; ditmaal zijn zowel Catalaanse als Harense scholieren de klos. "Er was ditmaal sprake van meerdere daders. Onder dreiging van een wapen moesten ook deze leerlingen knielen en hun excuses aanbieden. Dit incident werd ook gefilmd, waarna zij hun weg weer konden vervolgen." In fokking Haren, jongens, waar hebben we het over.