En Jetten vanaf 1:55

Jongens uw koningspaar was een ware White House-tweet waard wat willen we nog meer. Ze overnachtten trouwens ook in het Witte Huis, op persoonlijke uitnodiging van Trump nadat hij tijdens de NAVO-top vorig jaar in paleis Huis ten Bosch mocht logeren. Jetten sliep elders en had zijn verloofde (alweer) niet bij zich. Ook vliegt hij normaal Christopher Nolan in voor een videomontage van elk telefoongesprek met een burgemeester uit zuid-Transnistrië, maar beperkt zich ditmaal tot de twee onderstaande foto's.

Afijn, tijd voor OORLOG. De New York Times komt met nieuwe details over de (mislukte) onderhandelingen afgelopen weekend in Islamabad, en schrijft o.a. dat Iran aanbood het kernwapenprogramma met 5 jaar op te schorten, wat Amerika weigerde en in plaats daarvan een opschorting van 20 jaar eiste. Kortom, die onderhandelingen zitten muurvast en dat is misschien maar goed ook, want er zijn vraagstukken waar diplomatie niet het antwoord op is.

Ook vandaag: gesprekken tussen de Libanese 'overheid', Amerika en Israël over Hezbollah en Israëls oorlog daartegen. Het is een gesprek tussen ambassadeurs, maar ook Amerikaanse MinBuz Rubio is erbij en dat geeft het toch wel iets meer gewicht. Een woordvoerder van het Amerikaanse MinBuz zegt: "This conversation will scope the ongoing dialogue about how to ensure the long-term security of Israel’s northern border and to support the Government of Lebanon’s determination to reclaim full sovereignty over its territory and political life". Interssant wel, want dat 'terugnemen van volledige soevereiniteit' behelst het verdwijnen van Hezbollah. Afijn, we gaan weer eens live.

Update 08:19 - Nadat Chinees-gelieerde olietanker 'Rich Starry' gisteren nog 180 graden omdraaide na een poging de Straat van Hormuz door te varen, meldt Bloomberg nu dat het schip de overtocht hedenochtend toch aan het proberen is. Onduidelijk hoe de Amerikaanse blokkade met 15 marineschepen hierop gaat reageren.
Update 08:23 - Bovengenoemde olietanker 'Rich Starry' lijkt door de Straat heen te zijn.

Nu ineens geen Christopher Nolan ingevlogen voor videomontage

Geestige plaat

werkgroep voor trans???

OPINIE - door Laurien Crump

De presentatie van het jaarverslag van de NAVO donderdag 26 maart, stond in het teken van de steun van de secretaris-generaal aan de onrechtmatige Amerikaans-Israëlische oorlog in Iran. Het leek wel een déjà-vu van de NAVO-top in juni vorig jaar, toen de Amerikaanse bombardementen op Iran alle persconferenties domineerden. Wederom heeft een roekeloze actie van Trump de NAVO op 1-0 achterstand gezet. Wederom zoekt Rutte zijn heil in het alles op alles zetten om Trump gunstig te stemmen. Waar het aan de vooravond van de NAVO-top beperkt bleef tot Whatsappjes vol met lof, zei de NAVO-chef dit keer op Amerikaanse televisie dat de Amerikanen Trump moesten steunen, omdat hij onze veiligheid waarborgt. En dat een dik half jaar voor de Amerikaanse midterm-verkiezingen. Internationale media tuimelen over Rutte heen met kritiek. De NAVO-secretaris generaal hoort immers de stem van alle NAVO-landen te laten horen (inclusief de kritische premier Sánchez) en steunt hiermee verdere afbreuk van internationaal recht.

In de Nederlandse media is er een ander debat losgebarsten. Behalve alle kritische geluiden zijn er ook journalisten die de kritiek op Rutte als ‘gemakzuchtig’ bestempelen en beargumenteren dat Rutte geen andere keus heeft. Het is Ruttes taak om de Amerikanen – koste wat kost – binnenboord te houden; zonder de Amerikanen is er geen NAVO meer en zonder Amerikaanse steun zou Oekraïne verloren zijn. Het debat wordt geframed als een tegenstelling tussen ‘principes’ (de critici) en ‘pragmatisme’, tussen ‘gemakzucht’ en ‘politiek vernuft’, en tussen internationaal recht en internationale veiligheid. Natuurlijk wordt Rutte geconfronteerd met een duivels dilemma en is hij bepaald niet de enige die voor Trump buigt. Hetzelfde geldt voor de Tweede Kamer: een motie om de oorlog in Iran te veroordelen als ‘een schending van het internationaal recht’ werd alleen door de indieners gesteund (DENK, GroenLinks-PvdA, SP, PvdD en Volt).[1] De geschetste tegenstelling tussen principes en pragmatisme is echter een valse tegenstelling.

Het ‘principiële’ perspectief is niet zo ingewikkeld: de Amerikaanse sloopkogelpolitiek heeft internationaal recht naar de prullenbak verwezen en Iran is daar het zoveelste voorbeeld van. Trump heeft zich door Netanyahu een oorlog in laten rommelen zonder duidelijke doelstellingen, zonder plan, en zonder exit-strategie. Wederom waren zijn schoonzoon Kushner en zijn zakenvriendje, vastgoedmagnaat Witkoff, de onderhandelaars. Ze hadden geen nucleaire experts meegenomen, zoals gebruikelijk is, maar zeiden zich goed te hebben ‘ingelezen’. Op het moment dat een nucleair akkoord volgens experts die ‘toevallig’ in de buurt waren – zoals de Britse nationale veiligheidsadviseur Jonathan Powell – binnen handbereik was, bevalen Kushner en Witkoff Trump aan om een oorlog te starten. Ondertussen zijn de inwoners van Iran niet alleen onderdrukt, maar ook in groten getale ontheemd, staat het licht ontvlambare Midden-Oosten in vuur en vlam, wordt Libanon een tweede Gaza en staan de energievoorziening en economie wereldwijd op instorten. Er moeten wel heel goede redenen zijn om dat beleid te willen ondersteunen.

Ook met een pragmatische bril op zijn die redenen weinig overtuigend. Het meest gebruikte argument is steeds weer – ook inzake Venezuela, Groenland en andere onrechtmatige avonturen – dat we Trump gunstig moeten stemmen om de Amerikaanse steun aan Oekraïne niet op het spel te zetten. Maar hoe zit het eigenlijk met die steun? Alle huidige militaire steun is goedgekeurd onder Biden of betaald door Europa. Onder Trump is er geen enkel nieuw wapenpakket goedgekeurd. In drie dagen oorlog in Iran zijn er meer patriot-raketten afgevuurd (ca. 800) dan in vier jaar oorlog in Oekraïne (ca. 600). Door de oorlog in Iran zijn de ‘vredesbesprekingen’ van Rusland, Oekraïne en de VS uitgesteld. Politiek gezien ziet het er nog veel slechter uit. Niet alleen is steun voor Oekraïne duidelijk geen prioriteit, maar Trumps entourage maakt er wel tijd voor om de tegenstanders van Oekraïne openlijk te steunen. Dat geldt niet alleen voor Poetin, die na ieder gesprekje met Trump de bombardementen op Oekraïne opvoert, maar ook voor de populistische leiders Orbán en Fico. Het is geen toeval dat zowel Orbán als Fico na Rubio’s bezoekje in februari hun steun aan Oekraïne opzegden, door respectievelijk de 90 miljard euro voor Oekraïne in de EU en door de noodvoorraad energie te blokkeren. Vicepresident Vance staat op het punt Orbán te bezoeken om zijn verkiezingscampagne te steunen, een campagne die gebouwd is op een anti-Oekraïnesentiment met verkiezingsposters waarop gedreigd wordt met een mogelijke invasie van Oekraïne in Hongarije. Zelensky stuurt ondertussen radeloze berichtjes de wereld in omdat Trump hem verder onder druk zet om ook de door Rusland niet veroverde stukjes Donbas aan Poetin cadeau te doen.

Over welke Amerikaanse steun aan Oekraïne hebben we het dus precies? De voortdurende angst dat de Verenigde Staten Oekraïne laten vallen leidt er vooral toe dat Trump meer ruimte krijgt, niet alleen om zijn sloopkogelpolitiek ook buiten het westelijk halfrond welig te laten tieren, maar ook om Zelensky de duimschroeven verder aan te draaien. De Groenlandepisode heeft ons geleerd dat Trump alleen inbindt als je hem het mes op de keel zet – iets wat hij zelf overigens als de kern van transactionalisme bestempelt: net zolang doorduwen totdat je tegenstander breekt of totdat je op weerstand stuit. Over wat voor NAVO hebben we het precies als het ‘bondgenootschap’ alleen maar overeind kan worden gehouden door het alsmaar meebuigen met de grillen van een Amerikaanse autocraat? Zelfs als het doel de middelen zou heiligen, moet dat doel wel duidelijk gedefinieerd zijn. De Amerikaanse betrokkenheid bij de NAVO lijkt immers steeds meer op een Trojaans paard: van binnenuit wordt de NAVO in rap tempo uitgehold, niet alleen in moreel opzicht, maar ook vanuit veiligheidsperspectief. Onze wereld is er bepaald niet veiliger op geworden sinds Trump oorlog voert in Iran – om over Oekraïne nog maar te zwijgen. Een pragmatische kosten-batenanalyse leert ons dat het ‘Trumppaaien’ er met name toe leidt dat autocraten zoals Poetin, Netanyahu en Trump zelf meer ruimte krijgen. Is het dilemma dus wel zo duivels? Ook vanuit pragmatisch perspectief is het niet raadzaam om onze ziel aan de duivel te verkopen.

[1] Motie van het lid Van Baarle c.s. over de oorlog in Iran veroordelen als een schending van het internationaal recht

Dit artikel verscheen eerder bij het Montesquieu Instituut. Laurien Crump is onderzoeker en buitenlandexpert aan het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis van de Radboud Universiteit.

Rena Effendi attempts to find the species named after her wayward, womanising father – and a connection to the man she never knew – in this moving documentary

Photojournalist Rena Effendi’s father was famous in the world of butterflies; he was a lepidopterist who spent seven years hunting one species. Effendi remarks drily that seven years was longer than Rustam Effendi lasted in any of his four – possibly more – marriages. (When asked for a precise headcount of wives, his old friend answers: “God knows!”) Effendi was 14 when her father died; he had been a mostly absent presence during her childhood, and had another family while being married to her mother. At his funeral, she remembers only women around his coffin. Years later, she discovered from his Wikipedia page that he had a butterfly named after him, the rare and endangered Satyrus effendi.

This gentle, perceptive documentary follows Effendi as she searches for the elusive butterfly, which flies for just two weeks a year high in the Caucasus mountains – and chases her father’s ghost. Her mother is evasive, saying only that she would have forgiven Rustam almost anything. Effendi’s first hurdle on her mission to catch the butterfly is obtaining permission to travel to its habitat, on the border between Azerbaijan and Armenia. Effendi is Azerbaijani; her father died just as the Soviet Union teetered on the brink of collapse, after which tensions exploded between Armenia and Azerbaijan and war broke out. There is now a fragile peace.

Taking a leaf out of Kenneth Grahame’s book, our writer spends a few days getting lost among the woods and riverside villages of Oxfordshire and Berkshire

Strolling through a deep tangle of beech trees to get some fresh air after a long drive, I think of the scene in Kenneth Grahame’s wistful story The Wind in the Willows, where Mole gets lost in the Wild Wood. “There seemed to be no end to this wood, and no beginning, and no difference in it, and, worst of all, no way out.”

I’ve come to South Oxfordshire to explore what was once Grahame’s old stomping ground. Although I don’t share his character’s fear of the woods, I do share his own wonder for this part of the country, close to suburbia yet wrinkled with pockets of wildness. It’s one of those spring days when the light feels elastic and daffodils brighten the verges of muddy lanes. The moon is rising, however, and smoke drifts from the chimney of a cottage just beyond the woods. Nocturnal creatures may be rousing but I’m feeling the pull of a cosy burrow. I leave the trees and head back to my accommodation, Bonni B&B, in Hill Bottom.

De Chinese schoonspringster Quan Hongchan, meervoudig Olympisch kampioen, staat op het punt haar sport op te geven – niet door blessures, maar door online haat.

Al jaren wordt de 19‑jarige atlete op Chinese sociale media uitgemaakt voor ‘vette zeug’ en erger, in een speciaal aangemaakte pestgroep waarvan alle energie is gericht op het kapotmaken van één jonge vrouw.

De aanvallen blijven niet beperkt tot haar prestaties; haar lichaam, haar familie en zelfs de lichaamshouding van haar moeder worden publiekelijk gefileerd. Quan durft nog maar zelden naar haar geboortedorp, omdat mensen voor het ouderlijk huis posten op zoek naar nieuwe beelden voor clickbait.

De gevolgen zijn klassiek, maar niet minder schrijnend: angstaanvallen, eetrestricties en een sportcarrière die ineens wankelt.

Chinese sportautoriteiten hebben inmiddels aangifte gedaan en een man is opgepakt die onder de bijnaam ‘Vette Zeug Quan’ anderen ophitste om haar aan te vallen.

Het verhaal past in een bredere trend: een giftige fancultuur, gevoed door platforms waar elke klik telt en door een nationalisme waarin sporters eerst tot ‘dochter van de natie’ worden verheven en daarna genadeloos worden neergesabeld zodra ze niet meer voldoen. Quan weet niet of ze doorgaat met topsport.

BEIJING (ANP/AFP/BLOOMBERG) - De Chinese export is in maart in een trager tempo gegroeid, na een sterke start van het jaar. De groeivertraging weerspiegelt de toenemende impact van de oorlog in het Midden-Oosten op de op een na grootste economie ter wereld. Chinese fabrikanten kampen met sterk gestegen grondstof- en energiekosten door de ontwrichting van de wereldwijde energievoorziening door de oorlog, die eind februari begon.

Volgens cijfers van de Chinese douane steeg de export vorige maand met slechts 2,5 procent ten opzichte van een jaar geleden. Dat is de laagste groei in zes maanden. De groei viel ook lager uit dan verwacht. Economen hadden gerekend op een exportgroei van 8,6 procent, na een stijging van meer dan een vijfde in januari en februari samen.

De import steeg daarentegen in maart veel sterker dan verwacht, met bijna 28 procent. Dat is de sterkste groei sinds eind 2021. Economen gingen uit van een groei van 14 procent. Het handelsoverschot, de export minus de import, kwam daardoor uit op 51 miljard dollar. Dat is het kleinste overschot in meer dan een jaar.

BEIJING (ANP/BLOOMBERG) - De oprichter van het omgevallen Chinese vastgoedconcern Evergrande, Hui Ka Yan, heeft schuld bekend aan fraude en omkoping. Evergrande was ooit de grootste projectontwikkelaar, maar in 2021 kwam het bedrijf in de problemen toen het zijn schulden niet kon terugbetalen. Daarop volgde een crisis in de vastgoedsector van het Aziatische land.

Hui Ka Yan, ooit de rijkste man van Azië, zat sinds 2023 vast. De beschuldigingen tegen hem liepen uiteen van fraude bij het ophalen van geld bij investeerders tot illegaal gebruik van publiek geld.

FRANKFURT (ANP/AFP/DPA) - De staking bij het Duitse luchtvaartconcern Lufthansa breidt zich uit. Het cabinepersoneel gaat woensdag en donderdag het werk opnieuw neerleggen. Vrijdag werd ook al gestaakt door cabinewerkers bij Lufthansa. Ondertussen staken de piloten van Lufthansa voor de tweede dag op rij.

Door de pilotenstaking vervallen dinsdag opnieuw honderden vluchten. Ook de vliegers van vrachtvervoerder Lufthansa Cargo en de regionale dochter CityLine doen mee aan de actie die werd uitgeroepen door pilotenvakbond VC. Op maandag werd het werk ook al stilgelegd door piloten in een conflict over betere arbeidsvoorwaarden, met honderden geannuleerde vluchten tot gevolg.

De nieuwe actie van het cabinepersoneel deze week betekent de vijfde grote staking bij Lufthansa van dit jaar. Lufthansa heeft de stakingen onverantwoord genoemd, gezien de moeilijke situatie voor de luchtvaart door de oorlog in het Midden-Oosten en de sterk gestegen brandstofkosten.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo: