This game is end to end!
Today’s offering is for fans of the number 4. It’s a cute puzzle that offers up its solution in an elegant way.
Nose to tail
Continue reading...How Was Your Dream? is a documentary project by Thadde Comar, a Franco-Swiss photographer, created during the extradition bill protests in Hong Kong between June and October 2019. His work is displayed as part of the Belfast photo festival, which runs until 30 June at venues across the city
Continue reading...Senior medical staff call for solutions to tackle root causes of excess deaths amid tenfold increase in a decade
More than 1,300 patients a month in England are dying needlessly due to long A&E waits, a tenfold rise in a decade, figures suggest.
There were more than 300 deaths linked to long waits every week in 2025, up from 30 a week in 2015, according to analysis by the Royal College of Emergency Medicine.
Continue reading...The newly designated Joyce Country and Western Lakes Unesco Geopark in Galway and Mayo celebrates a 700-million-year geological history that has produced a unique terrain and rich cultural heritage
‘If you take all these springs together in terms of flow, it’s by far the largest in Ireland, and one of the biggest systems in the world,” said Dr Benjamin Thébaudeau, geologist for the newly designated Unesco Joyce Country and Western Lakes Geopark in western Ireland.
Over a few days, I discovered that this massive system of limestone springs and caves is the engine that drives this landscape, in the same way as an underground train network powers a city. It’s a place where rivers disappear into limestone fissures and subterranean lakes, and where roads twist through drowned valleys beneath mountains shaped by fire and ice.
Continue reading...Former US soccer player Merritt Mathias looks at times when the beautiful game has been a political football. Plus, a deep dive into who is funding Reform UK
Former US soccer player Merritt Mathias (pictured above) and journalists Musa Okwonga and Julio Ricardo Varela are a fascinating team of “football/soccer time-travellers”. They trace the history of how global power has tried to influence the game and make it political. After setting the scene with musings on this year’s World Cup, they first look at the 1934 tournament in Mussolini’s Italy, which Uruguay boycotted. Hollie Richardson
YouTube and Spotify, episodes weekly
Anas Zawahri’s documentary lays heart-wrenching testimony over languorous shots of bullet-ridden ruins and deserted streets
The western Syrian city of Homs is only a husk of its former self. Previously a major industrial centre, the region became a key battleground between 2011 and 2014, for Bashar al-Assad’s army and rebel forces. Amid the immense bloodshed, hundreds of thousands of civilians were either displaced or trapped inside their own homes. Filmed in the summer of 2023, this deeply moving documentary from Palestinian-born and Syria-based film-maker Anas Zawahri maps out the collective trauma and sorrow that continue to linger, even after the shooting has stopped.
Unfolding in languorous, largely static shots of bombed rubble, hollowed-out buildings, and deserted streets, the film lays bare the startling extent of wartime brutality. A sense of stillness and stagnancy hangs in the air, and almost every wall is riddled with bullet holes, urban scars that mirror the psychological wounds borne by the survivors. Their heart-wrenching testimony is laid over these images of destruction, lending a human dimension to the ruins. One resident ruminates over how Homs changed from a city of laughter to one of agony and grief. With bitter irony, another considers himself lucky to be blind, and thus does not have to suffer the mental shock of seeing his beloved home town razed.
Continue reading...
In Zwijndrecht wordt maandagavond een stille tocht gehouden voor de 21-jarige Kalilu die vorige week werd doodgestoken in een woning aan de Nijhoffstraat in Zwijndrecht. De herdenking start om 20:00 uur bij de woning waar het slachtoffer om het leven kwam.
MILAAN (ANP/BLOOMBERG) - De Italiaanse bank Intesa Sanpaolo heeft een bod uitgebracht op Banca Monte dei Paschi di Siena, de oudste bank ter wereld. Het bod van 30,6 miljard euro van Intesa op Monte dei Paschi komt een dag na het fusievoorstel van de Italiaanse bank BPM aan Monte dei Paschi.
Intesa biedt een combinatie van aandelen en contant geld om Monte dei Paschi over te nemen, aldus een verklaring van de in Milaan gevestigde bank. Monte dei Paschi had vrijdag bij het sluiten van de beurs een marktwaarde van 27,2 miljard euro. Dat is minder dan een derde van de waarde van het grotere Intesa.
Als onderdeel van het bod wil Intesa het merk Monte dei Paschi en ongeveer de helft van de filialen van de bank verkopen aan verzekeraar Unipol Assicurazioni. Het bod van Intesa op Monte dei Paschi luidt een nieuwe fase van fusies en overnames in de Italiaanse financiële sector in, waarbij banken zoeken naar schaalvergroting om de winstgevendheid te verhogen.
Sommige schrijvers zijn goed in ieder genre, ook dat van het automatisch antwoord. Een paar jaar geleden kregen correspondenten van Lieke Marsman in de zomer te lezen: ‘met vakantie tm 31 augustus, voor dringende zaken kunt u het best iemand anders mailen.’ Ik denk sindsdien even aan haar als ik in de zomer een mail krijg met een autoreply.
Ik bewonderde haar als schrijver, en niet alleen van autoreply-berichten, en leerde haar als persoon kennen in 2017, via een project over het sonnet voor Neerlandistiek. Ik vroeg 14 dichters een nieuw, 21e eeuws sonnet te schrijven; zij schreef dat ze dat wel wilde doen, al vond ze in opdracht schrijven heel lastig, ‘maar misschien dat zo’n vormopdracht makkelijker is dan een opdracht nav inhoud’. Een paar maanden later meldde ze dat er ‘roet in het eten was gekomen, namelijk kanker’, maar ze schreef uiteindelijk toch een, omgekeerd, sonnet, We verdampen tot we condenseren.
We verdampen
Het zijn rare tijden, jaargetijden
veranderen en vermijden een confrontatie
met vakantie.Je pruttelt wat mee met lichamen
die druipen, ijlen, kwijlen, schijten.
Een koor in mineur, dat zachtjes brult:Je lijf is ziek, maar je wordt beter, het zal slijten.
Je zult stiller in het gras liggen en slanker,
uitgemergeld chique bezoek ontvangen. Maar kanker
heeft geen kalender, dus heb geduld.We verdampen tot we condenseren
en ook rampen zijn gemaakt van feiten.
Je hoeft ze er alleen maar uit te destilleren.
Je wordt beter. Het zal slijten.
Vervolgens bleven we onregelmatig in contact, via e-mail en Twitter-DM’s, waar we onder andere allebei korte tijd deel uitmaakten van een groepje dat in het geheim een woke complot ontwikkelde om de wereld omver te werpen. Daar is het niet meer van gekomen.
Toen ze in 2021 Dichter des Vaderlands werd — de inauguratie vond in de verlaten LocHal in Tilburg plaats, zonder publiek, want het was corona en er was de roet in het eten en het stormde — nodigde ze mij uit als gesprekspartner, omdat ze tijdens haar DdV-schap aandacht wilde vragen voor het onderwijs.. Het staat misschien ergens op internet, maar ik kan het niet vinden. Ik schreef daarom meerdere stukken over ‘Lieke Marsman voor de klas‘, waarbij ik bedacht hoe je haar DdV-gedichten direct kon omzetten in lesmateriaal. Zo leerde ik ook haar vader Fred kennen, die leraar was en een literatuurmethode (Marsman Literatuur) had geschreven waarin hij, onder veel meer, materiaal van zijn dochter verwerkte. Gisteren, toen ik het nieuws hoorde van Liekes dood, dacht ik ook aan Fred.
Ze was voor alles open. In een wereld waarin mensen die zich onafhankelijk denker wanen die status vooral ontlenen aan het feit dat ze schrijven wat Elon Musk vindt, had zij een manier om echt onafhankelijk te zijn. Ieder boek schreef ze met hoofd en hart, lichaam en ziel. Ze kon net zo makkelijk over haar kanker schrijven als over Wittgenstein, over voetbal als over de goddelijke genade. En over ufo’s. Zonder dat het raar voelde, want voor haar was op de een of andere manier niets raar. Volgende week verschijnt haar laatste boek, De dichter en de duivel dat vast ook weer vol oorspronkelijke gedachten is en levenslustig en vol opmerkelijke observaties over alles.
Toen ik in 2017 Het tegenovergestelde van een mens las van deze toen 26-jarige vrouw, vond ik het een van de beste Nederlandse boeken van de 21e eeuw. Ik heb het een paar keer herlezen, ik vind het nog steeds. Het is een boek dat liet zien dat Marsman als geen ander lyriek een functie wist te geven in de onontkoombare werkelijkheid van klimaatverandering, lichamelijkheid, eenzaamheid, en wetenschap. Ze was op haar best als ze verschillende genres mengde: essay, verhaal, gedicht.
Nu moeten we dus voorgoed iemand anders mailen.
Lees meer berichten op Sargasso