In Valkenswaard is ophef ontstaan over beveiligingscamera’s in het Marktpaviljoen die beschikken over ingebouwde microfoons, las ik bij Security.nl. Nergens voor nodig, aldus de AP: “Als er iets wordt gestolen, volstaat beeldmateriaal”. En de microfoons staan trouwens uit. Dus, eh, wat?

Bij Omroep Brabant weten ze meer. Het gaat om het zogeheten Marktpaviljoen, een “cadeautje van de provincie na de omleiding van de N69 dwars door het centrum”.

De glazen kiosk moest zorgen voor meer ontmoeting en verbinding in het dorp. Het wordt beheerd door de stichting Markt Paviljoen Valkenswaard. Die is ook verantwoordelijk voor de inrichting en heeft de camera’s met ingebouwde microfoons laten plaatsen.

Men citeert diverse Valkenswaarders die al geruime tijd daar komen en nu nogal negatief verrast worden door deze ontdekking.

Volgens de voorzitter [van de beheerstichting] hangen de camera’s er omdat de verzekering dat eist. “En omdat het een publiek gebouw is. We kunnen ons niet veroorloven om de hele dag toezicht te houden.”

Waarom er precies voor camera’s met geluid is gekozen, wordt uit het artikel niet duidelijk. Men heeft wel alvast de AP gevraagd:

De Autoriteit Persoonsgegevens laat in een reactie weten het moeilijk te vinden deze situatie op afstand te beoordelen. Toch zet de woordvoerder vraagtekens bij de uitleg van de voorzitter van het Marktpaviljoen: “Het opnemen van geluid lijkt niet noodzakelijk voor het beveiligen tegen diefstal. Als er iets wordt gestolen, volstaat beeldmateriaal.”

Daar valt wat voor te zeggen, maar cameratoezicht is natuurlijk niet alléén voor diefstal nuttig. Bij overlast kan meeluisteren zeker handig zijn, misschien zelfs met een terugpraatfunctie. Dat is ook wat de gemeente zegt:

Stichting Marktpaviljoen geeft aan dat opnames uitsluitend worden bekeken na alarm om te zien en te horen wat er aan de hand is.

Ondertussen staat de opnamefunctie uit. Maar het riep bij mij wel de vraag op: hoe zou je dat moeten aankondigen? Er zijn vele, vele varianten van het bordje “cameratoezicht” met elk hun subtiele eigen betekenis en uniek taalgebruik.

Maar bordjes die zeggen “wij luisteren mee bij overlast”, die ken ik niet. Jullie wel? (Je kunt <IMG> in de comment doen.)

Arnoud

Het bericht Ophef in Valkenswaard over beveiligingscamera’s met ingebouwde microfoons verscheen eerst op Ius Mentis.

BONGURI has added a photo to the pool:

正月二日は豊田の神社を撮り歩き。最初は東名高速豊田インター近く、本地の八幡宮。お供えが置いてありました。
Photo taken at Hachiman shrine, Toyota city, Aichi pref., Japan.

HAMBURG (ANP) - Landen moeten samen een windmolenpark kunnen bouwen in de Noordzee, met aansluitingen naar meerdere landen. Dat spreken de energieministers van België, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Luxemburg, Nederland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk maandag af op een internationale top over de Noordzee in Hamburg.

De Noordzee moet 'de grootste hub voor groene energie ter wereld' worden. Het einddoel is 300 gigawatt aan stroom uit deze regio in 2050, is al eerder afgesproken. 1 gigawatt is ongeveer het gebruik van 1 miljoen huishoudens. Het bouwen van grensoverschrijdende windmolenparken is de 'hoeksteen' van de aanpak, met een doel van 100 gigawatt, aldus de ministers. Het eerste project naar aanleiding van deze nieuwe aanpak moet al in 2027 vorm gaan krijgen, met een capaciteit van 20 gigawatt.

De afgelopen tijd is het voor veel landen lastig gebleken om ontwikkelaars te vinden voor windmolenparken op zee. Recent leverde de Nederlandse openstelling voor een locatie zonder subsidie geen reacties van gegadigden op. Nederland heeft vanwege de moeilijke marktomstandigheden het doel windenergie op zee al teruggeschroefd.

Lobbyen

Heel Europa heeft te maken met stijgende prijzen en tegenvallende vraag naar groene stroom vanuit de verduurzamende industrie. De EU-lidstaten onder de Noordzeelanden willen daarom gaan lobbyen bij de Europese Commissie voor financieringsmogelijkheden, via en bij de Europese Investeringsbank (EIB). Ook moet het vergunningproces makkelijker worden, spreken de energieministers af.

Een punt van zorg is de veiligheid van de stroomkabels die van windmolens naar het land lopen. De regeringsleiders van de deelnemende landen aan de top spreken maandag verder over de digitale en fysieke veiligheid van de infrastructuur in de Noordzee.

SINGAPORE - (ANP/RTR) - Goud heeft voor het eerst de prijs van 5000 dollar per troy ounce (31,1 gram) bereikt. Dat is omgerekend zo'n 4215 euro. De opgelopen spanningen tussen de Verenigde Staten en de NAVO over Groenland hebben de goudprijs in de afgelopen weken verder doen stijgen.

Vorig jaar stegen de prijzen van de edelmetalen al hard. Bij beleggers leefden veel zorgen over toenemende onzekerheden over handel, geopolitiek en monetair beleid. Daardoor nam de vraag naar veilige beleggingen als zilver en goud toe.

Naast spanningen over het Amerikaanse beleid rond Groenland en Venezuela dragen ook zorgen over de onafhankelijkheid van de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve, onder president Donald Trump bij aan de marktonrust.

Bescherming

Goud is de afgelopen twee jaar meer dan verdubbeld in waarde. Het edelmetaal onderstreept daarmee zijn historische rol als graadmeter voor angst op de financiële markten. "Goud is het omgekeerde van vertrouwen", zegt portefeuillemanager Max Belmont bij First Eagle Investment Management. "Het is een bescherming tegen onverwachte inflatiepieken, onvoorziene dalingen op de markt en oplevingen van geopolitieke risico's."

Door de acties van de regering-Trump, de aanvallen op de Fed, de dreigementen om Groenland te annexeren en de militaire interventie in Venezuela, is de aantrekkingskracht van goud als veilige haven flink toegenomen. Afgelopen weekend dreigde Trump ook Canada importheffingen van 100 procent op te leggen als het buurland een handelsakkoord met China sluit, wat de handelsspanningen verder deed oplopen.

De goudprijs noteert momenteel bijna 2 procent hoger op 5077 dollar. Zakenbank Goldman Sachs werd onlangs al positiever over goud en ziet de prijs dit jaar tot 5400 dollar stijgen.

The distractions of daily life can make writing a book a frustrating task, so I sought boltholes offering creative support and solitude in inspiring landscapes

The idea for my novel came in a rush: as I walked over the Thames on the Golden Jubilee Bridge in central London, the scene at the heart of it leapt out of the deep blue dusk and clung on to me until I committed to writing it into existence.

A few months later, it became depressingly clear that the half-hour snatches of writing at the end of my working day just weren’t going to get me over the finish line.

Continue reading...

Makoko’s waterfront stilt settlements were razed with little warning amid government claims that the move was essential for sanitation and security

It was 12.30pm when amphibious excavators escorted by armed police roared through Makoko, crushing wooden shacks built on stilts. “It was the second time this year,” says Augustine Agpoko, 42, a fisher and father of eight whose six-bedroom bungalow was demolished on 16 January.

Like many of his neighbours, Agpoko was already dismantling his home piece by piece in an attempt to save some of the materials before the machines arrived. “I was removing my roofing sheets, trying to salvage materials from my house when the bulldozers began demolition,” he says. “When they started firing tear gas into the air, I had to quickly evacuate my family to safety in a neighbouring community, because one of my two wives is in her second trimester.”

Makoko waterfront community before the demolitions

Continue reading...

A delightfully leftfield new interview show takes Jason Williamson to dig up rusty old nails. Plus, Ant and Dec launch their first ever podcast

In this offbeat interview show, producer and host James Deacon takes a ramble through green space with a celebrity, as they attempt a spot of metal detecting and intimate chat with themed questions (“What’s one piece of gold you’ve found in your life?”). Sleaford Mods frontman Jason Williamson is the first guest for an hour of introspection and digging up rusty nails. Works better as a visualised, rather than audio, podcast. Alexi Duggins
Widely available, episodes weekly

Continue reading...

Raúl Capdevila Murillo’s debut documentary follows the director’s journey back to his farming family, whose way of life is newly endangered

Raúl Capdevila Murillo’s debut documentary has all of the components of a thrilling retro western. Set to a rousing score, the opening titles feature giant letters in bold yellow, splattering over the horizon of a dusty landscape. Then we get the return of the prodigal son, fresh from the hubbub of the so-called civilised big city. The son is, in fact, Capdevila Murillo himself, and instead of gunfight, Los Saldos – or Remainders – is about a different kind of struggle, that of the film-maker’s own family, farmers unsettled by industrial changes.

Shot in widescreen, the film lends a majestic quality to ordinary life in Binéfar, north-eastern Spain. We observe José Ramón, the director’s father, on his daily rounds, driving around in his pickup truck, tending to his crops and animals. The rhythm is slow and languid; even the mere discussion of a new water tank results in protracted discussion between José Ramón and his neighbours who, like him, are the remnants of a vanishing line of work. Meanwhile, a major meat-product company is planning a macro abattoir in the area. The news lingers in the air like a bad smell, as news reports and political discussions unspool on radio and TV.

Continue reading...

A brilliant analysis of the trial of Gayle Newland and the literary and social antecedents of ‘sex by deception’

In September 2015, Gayle Newland stood trial accused of sex by deception. It was alleged that she created an online identity as a man and used this character, Kye Fortune, to lure another woman into a sexual relationship, which was consummated repeatedly with the assistance of a blindfold and a prosthetic penis. The woman believed she was having sex with Kye until one day her ring caught on his hat and she felt long hair. Tearing off her blindfold, she realised her male lover was actually her female friend. As these lurid, almost fairytale details seeped out, the case went viral. “Sex attacker who posed as man found guilty” was one of the milder headlines.

The trial caught Izabella Scott’s attention because it was a real-life example of a plot device she recognised from literature. The bed trick can be found in folk stories and operas, in Chaucer and Shakespeare. Often told for comic effect, it concerns sex by trickery and deception, under cover of darkness. “The plot suggests,” Scott writes, “that, in bed, anyone might be mistaken for anyone else.”

Continue reading...

Met alle ontwikkelingen op het politieke wereldprobleem vraag je je onwillekeurig af wie de ‘nieuwe geallieerden’ zullen zijn die de VS in bedwang gaan houden als het allemaal echt fout gaat. Maar wie daar vandaag naar zoekt, vertrekt eigenlijk al vanuit een historisch beeld dat misleidend is. De geallieerden van de Tweede Wereldoorlog bestonden voor die oorlog ook al niet als vanzelfsprekend ‘moreel’ blok. Ze ontstonden pas toen neutraliteit onhoudbaar werd en de kosten van afzijdigheid hoger lagen dan die van handelen. Daarvoor waren het losse staten met overlappende belangen, geen hecht front. Dat gegeven maakt de vergelijking met nu ongemakkelijk actueel.

Maar in de jaren dertig waren er in elk geval staten die Duitsland op papier de baas konden. Groot-Brittannië en Frankrijk beschikten samen over legers, industrie en imperiale middelen die Duitsland hadden kunnen afremmen of vroegtijdig hadden kunnen verslaan, mits ze bereid waren die macht in te zetten. De Verenigde Staten stonden erbuiten, maar vormden een potentiële overmacht die iedereen kende. Het probleem lag niet in een gebrek aan capaciteit, maar in terughoudendheid, verdeeldheid en uitstel.

Dat onderscheidt die periode fundamenteel van het heden. Vandaag ontbreekt een vergelijkbare constellatie. Er is geen groep staten die, zelfs theoretisch, de Verenigde Staten kan corrigeren of indammen. Europa wordt vaak genoemd, en tegelijk is duidelijk waarom dat niet werkt. Militair blijft het afhankelijk. Politiek opereert het gefragmenteerd. Economisch weegt voorzichtigheid zwaar. Op papier bestaat er geen Europese macht die de VS aankan, zelfs niet collectief.

China wordt vaak opgevoerd als tegenwicht, maar is van een totaal andere categorie, waar op zichzelf ook niets goeds is te verwachten. Het is een systeemrivaal. China balanceert macht met macht, en stelt geen grenzen uit normatieve overwegingen. Dat levert spanning op, geen gezamenlijke rem. Historisch gezien lijkt dat meer op rivaliserende blokvorming dan op een geallieerd front dat stabiliteit bewaakt.

Rusland past al helemaal niet in dat beeld. Het was toen een van de geallieerden, maar dat was meer uit noodzaak dan uit liefde, en pas nadat het eerst samenspande met de agressor. Ook nu functioneert het niet als potentiële geallieerde tegen ontsporing, maar – eigenlijk net als toen – als actor die instabiliteit benut en zelfs stimuleert. Waar de Verenigde Staten minder geremd opereren, vergroot Rusland zijn speelruimte. Dat maakt het geen tegenmacht die begrenst, maar een factor die versnelt.

Wat overblijft is een losse verzameling middelgrote staten die belang hebben bij regels, voorspelbaarheid en multilaterale structuren. In theorie zouden zij samen een vorm van moderne geallieerden kunnen vormen. In de praktijk ontbreekt ook hier het beslissende element. Zij beschikken niet over voldoende militaire macht, en nog minder over de bereidheid om collectief kosten te dragen zolang directe schade uitblijft.

Het contrast met de jaren dertig is hier scherp. Toen bestonden er landen die Duitsland hadden kunnen stoppen voordat het systeem kantelde. Dat gebeurde niet, en de gevolgen zijn bekend. Nu ontbreekt zelfs die theoretische mogelijkheid. Er is geen equivalent van Groot-Brittannië, Frankrijk en de VS samen, geen latente overmacht die slechts gewekt hoeft te worden.

De verwachting dat er vanzelf nieuwe geallieerden opstaan die Amerika in bedwang houden, is daarom weinig realistisch. De geallieerden van toen ontstonden uit nood, niet uit vooruitziende planning. Ze konden ontstaan omdat de machtsverhoudingen dat toelieten. Die voorwaarde ontbreekt nu.

De ongemakkelijke conclusie is dat de vraag naar ‘geallieerden’ vandaag eigenlijk te laat wordt gesteld. Niet omdat ze zich nog moeten vormen, maar omdat de structurele voorwaarden ervoor ontbreken. Wat rest is geen blok dat corrigeert, maar een wereld die – sinds een jaar – probeert te leven met een macht waarvoor geen gelijkwaardige rem bestaat.