She’s gone from ‘queen of the soaps’ to Loose Woman known for her outspoken opinions and rockstar son Matty Healy. Now sober, she is enjoying another reinvention

Denise Welch doesn’t seem the kind of woman who would turn up with an entourage. But here she is having her hair primped in a makeshift changing room by two people. One tickling her fringe, the other tweaking her tufts. Blimey, I say, have you got two assistants? She grins. “No. There are three.” And now it turns out she’s got a fourth. I offer to make her a cup of coffee. She warns me she’s fussy. “Three teaspoons of Coffee-Mate, please.”

Welch is having a moment. She calls it, with a fabulously camp flourish, her renaissance. The actor and Loose Women regular has hardly been invisible in recent years. But this is on another level. For most of the 2000s, she has been best known for dishing out blithe opinions about anything and everything, and being the mother of the 1975’s frontman, Matty Healy. Now, though, it’s the acting that’s getting the attention. Earlier this month, she returned to the drama series Waterloo Road as the hopeless French teacher Steph Haydock after a 15‑year absence. This time around, she’s a supply teacher and is even more hopeless. Welch has also got parts in the new Russell T Davies drama series Tip Toe, the Josh Pugh sitcom Stepping Up, both on Channel 4, and the adaptation of Graham Norton’s novel Forever Home.

Whether in streets draped in anti-drone nets or deep in urban basements, Kherson residents go about their everyday activities with the constant threat of Russian bombing

Galyna Lutsenko, a crisis psychologist, is moving busily among a small group of children seated around a table in a basement in Kherson, unique in being Ukraine’s only leading city almost directly on the frontline with Russian forces – and one where people live with the daily threat of attack.

She dangles a plasticine butterfly on a thread over a playhouse on the table. Her own house in the city, she says, was hit by Russian shelling in 2024, injuring her in the leg and stomach.

The Doomsday Clock is ticking ever more loudly as arms-control mechanisms fail and leaders become more reckless. The time to be alarmed is now

Keir Starmer’s tentative pivot to the Dragon Throne has played well in Beijing, though not in Trumpland. That’s partly because, like other needy western leaders, Britain’s prime minister did not dwell on awkward subjects such as human rights abuses, the Jimmy Lai travesty, spying and Taiwan. But in talks with President Xi Jinping, one vital issue was avoided altogether and should not have been: China’s dangerous, unexplained, secretive and rapid buildup of nuclear weapons.

More than the climate crisis, global hunger, Kaiser Trump’s Prussian militarism and the ever prevalent threat of pandemic disease, the uncontrolled proliferation of weapons of mass destruction is the most immediate, existential threat to humanity. Last week, the Doomsday Clock advanced to 85 seconds to midnight – closer to Armageddon than ever before. “Nuclear and other global risks are escalating fast and in unprecedented ways,” warned the clock-watchers, via the Bulletin of the Atomic Scientists.

You’re already doing all the right things for your premenstrual dysphoric disorder, but perhaps it’s time to ask others for more help

I’m 32, and was recently diagnosed with premenstrual dysphoric disorder (PMDD), though I suspect I have had it for around five years. It severely affects every area of my life.

For 10 days every month I become irritable and impatient, and have debilitating brain fog. At my worst, I am depressed, with uncontrollable crying and suicidal ideation. I go to weekly therapy sessions, take a variety of supplements, and live a healthy lifestyle – exercise, minimal alcohol, eating well, etc, but all these habits become almost impossible during my luteal phase after ovulation and I feel as though I am completely stuck.

A multi-multi-million-pound paean to ‘the black stuff’ turns out to be rather underwhelming

The new Guinness Open Gate Brewery, with its tours, gift shop and dining options, has appeared in Covent Garden, slap-bang in the centre of London’s most nosebleedingly expensive real estate.

This multi-multi-million-pound paean to “the black stuff”, where Guinness disciples can make pilgrimage, has been on the capital’s horizon for what seems like an era. The project has been tantalisingly dangled as an opening for some years, then delayed umpteen times, because, quite understandably, erecting a purpose-built, gargantuan, multi-floor Willy Wonka’s Booze Factory in the West End of London for a corporate behemoth is no easy feat. Imagine the layers of global, bureaucratic, cross-platform multi-media team Zooms that had to happen to hone the ultimate Guinness experience. So many Is to dot and Ts to cross, particularly, because food is a central part of the venture, with two restaurants on site – The Porter’s Table and Gilroy’s Loft – where exec chef Pip Lacey is serving non-challenging yet hearty menus, as well as a courtyard pie stall by Calum Franklin.

Miljoenen Nederlanders slikken dagelijks een vitamine D-supplement. Zeker in de wintermaanden, wanneer het zonlicht schaars is, grijpen velen naar de 'zonnevitamine'. Maar kan vitamine D ook helpen bij somberheid of depressie? Onderzoekers brachten recent meer dan honderd wetenschappelijke studies samen om deze vraag te beantwoorden.

Voorzichtig positief

De uitkomst is genuanceerd maar hoopvol. Vitamine D lijkt inderdaad te helpen bij het verminderen van depressieve symptomen – maar dan moet je wel aan bepaalde voorwaarden voldoen. Uit drie grote overzichtsstudies blijkt dat suppletie vooral effectief is bij mensen die al een vitaminetekort hebben, een chronische ontstekingsziekte hebben, of kampen met een gediagnosticeerde depressie.

Een grootschalige meta-analyse met 31 onderzoeken en bijna 25.000 deelnemers toonde aan dat vitamine D3-suppletie de depressieve symptomen meetbaar vermindert. Elke extra 1000 IE per dag leverde een klein maar significant positief effect op. Bij een dosering van 8000 IE per dag – ruim tien keer de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid – werd zelfs een groot effect gemeten.

Hoe werkt het?

Wetenschappers vermoeden dat vitamine D via meerdere routes invloed heeft op de stemming. Het speelt een rol bij de aanmaak van neurotransmitters zoals serotonine, remt ontstekingsprocessen in de hersenen en ondersteunt de communicatie tussen zenuwcellen. Vooral bij mensen met een chronische ontsteking lijkt het aanvullen van vitamine D extra gunstig te werken.

Toch plaatsen onderzoekers ook kanttekeningen. Wie geen tekort heeft of slechts een lage dosis inneemt, zal waarschijnlijk weinig effect merken. Ook voor het voorkómen van depressie bij mensen die nog geen klachten hebben, is het bewijs minder overtuigend.

Bovendien vallen de effectieve doseringen uit de studies vaak boven de hoeveelheid die je zonder medisch toezicht veilig kunt nemen. Dr. Vlad Dionisie, hoofdauteur van een van de reviews, adviseert daarom: "Controleer het vitamine D-niveau bij volwassenen met een depressie en corrigeer een duidelijk tekort. Maar doe dit onder begeleiding van een arts."

Geen wondermiddel, soms wel nuttig

Vitamine D is geen wondermiddel tegen somberheid, maar kan wel een zinvolle aanvulling zijn op de behandeling van depressie – mits goed gedoseerd en bij een aantoonbaar tekort. Wie twijfelt, doet er verstandig aan eerst het bloedgehalte te laten meten.

Hoeveel Nederlanders hebben depressieve klachten

Een rechter heeft ingegrepen: de kleine Liam (5) uit Minnesota zat samen met zijn vader vast in een Amerikaans detentiecentrum voor immigranten nadat hij op 20 januari was gearresteerd door ICE-agenten. Een rechter heeft nu de vrijlating van zowel vader als zoon bevolen. Liam en zijn vader, beiden asielzoekers, zullen naar verwachting dinsdag worden vrijgelaten. De zaak van het vastgehouden kind haalde de krantenkoppen en leidde tot wereldwijde verontwaardiging.

Rechter Fred Biery van de Amerikaanse districtsrechtbank, benoemd door voormalig Democratisch president Bill Clinton, verklaarde in zijn uitspraak: "De zaak vloeit voort uit de slecht doordachte en incompetente poging van de overheid om dagelijkse deportatiequota te halen, blijkbaar zelfs ten koste van het traumatiseren van kinderen."

Op 20 januari haalde Adrian Conejo Arias, de vader van Liam, zijn zoon op van de kleuterschool in Minneapolis. Beiden werden op hun oprit onderschept door agenten van de Amerikaanse immigratiedienst ( ICE) en meegenomen. Beelden van het angstige kind, met een konijnenmuts op en een Spider-Man-rugzak, omringd door ICE-agenten, gingen de hele wereld over. Buren en schoolmedewerkers meldden dat ICE-agenten de kleuter als "lokmiddel" gebruikten door hem te vragen op de voordeur te kloppen, zodat zijn moeder open zou doen. Het ministerie van Binnenlandse Veiligheid noemde deze versie van de gebeurtenissen een "flagrante leugen".

We kennen ze allemaal: de charmante collega die achter je rug om intrigeert, de vriend die altijd complimentjes uitdeelt maar nooit oprecht lijkt. En later denk je: hoe dom was ik dat ik dat niet zag aankomen.

Nieuw wetenschappelijk onderzoek brengt in kaart welke kenmerken een toxische persoonlijkheid verraden – én waarom deze mensen ondanks alles vaak carrière maken.

De vijf waarschuwingssignalen

Volgens psycholoog Jeremy Dean van PsyBlog, die zich baseert op onderzoek gepubliceerd in het vakblad Personality and Individual Differences, vertonen mensen met een toxische persoonlijkheid een combinatie van arrogantie en bedrog. De vijf belangrijkste kenmerken zijn:

1. Vleierij als strategie – Ze zijn bereid anderen excessief te complimenteren om gunsten te verkrijgen.
2. Misbruik door misleiding – Ze bedriegen en manipuleren anderen voor eigen gewin.
3. Pronken met status – Ze genieten ervan hun hogere positie aan anderen te laten zien.
4. Bevoorrecht gedrag – Ze gedragen zich alsof regels niet voor hen gelden.
5. Afgunst en hebzucht – Ze willen hebben wat anderen niet hebben.

Waarom slagen ze toch?

Hier komt het verrassende inzicht: onderzoekers ontdekten dat toxische persoonlijkheden overleven en zelfs floreren wanneer ze één cruciaal ingrediënt bezitten – goede sociale vaardigheden. Deze vaardigheden helpen hen hun bedrieglijke aard te verbergen achter een façade van charme en onschuld.

Professor Gerhard Blickle, medeauteur van het onderzoek, verklaart: "Dergelijke persoonlijkheden hebben de neiging zich voortdurend op zichzelf te richten. Goede sociale vaardigheden stellen hen in staat anderen te bedriegen." Collega's beschouwen hen vaak zelfs als promotiewaardig, ondanks hun schadelijke eigenschappen.

De les? Vertrouw niet blind op charme. Kijk naar daden, niet naar woorden.

Een Russische militaire satelliet, jarenlang beschuldigd van het bespioneren van westerse communicatie­satellieten, is hoog boven de aarde uit elkaar gevallen. Luch/Olymp, in 2014 gelanceerd en vorig jaar officieel ‘geparkeerd’ in een speciale begraafplaatsbaan, is eind januari in tientallen tot mogelijk honderden fragmenten uiteengespat.

Die baan ligt ruim 36.000 kilometer boven de evenaar, iets hoger dan de druk bezette geostationaire baan waar tv-, weer- en communicatiesatellieten rond de aarde hangen. Juist daar was Luch/Olymp berucht: de satelliet manoeuvreerde herhaaldelijk dicht langs westerse satellieten, tot ergernis van onder meer de VS en Europese operators.

Nu is dezelfde satelliet zelf een bron van risico geworden. Optische waarnemingen van een Zwitsers ruimtebewakingsbedrijf laten zien hoe Luch/Olymp plotseling begint te tollen en omringd wordt door nieuwe objecten: een klassiek signaal van een fragmentatie‑event. Astrofysicus en satellietvolger Jonathan McDowell vermoedt dat een botsing met bestaand ruimtepuin de meest waarschijnlijke oorzaak is, omdat brandstof en batterijen na buitengebruikstelling normaal gesproken worden ‘ontlucht’.

Waar komt dat puin dan terecht? In tegenstelling tot satellieten in lage baan, die door luchtweerstand langzaam afdalen en uiteindelijk grotendeels in de atmosfeer verbranden, blijft ruimteafval in deze hoge banen extreem lang rondcirkelen. De fragmenten van Luch/Olymp blijven dus niet alleen buiten het zicht van het publiek, maar ook buiten het bereik van de atmosfeer: ze vallen voorlopig níet terug naar de aarde.

Dat betekent dat het gevaar vooral in de ruimte zelf zit. Elk stukje metaal, hoe klein ook, beweegt met enkele kilometers per seconde langs andere kwetsbare satellieten. Een enkele botsing kan op zijn beurt weer nieuw puin genereren – een kettingreactie waar ruimteagentschappen al jaren voor waarschuwen. Analyses van verzekeraars en ruimteorganisaties gingen er lang van uit dat de kans op botsingen in de geostationaire zone vele malen kleiner was dan in de lage banen rond de aarde, maar incidenten als dit suggereren dat ook die aanname onder druk komt te staan.

Voor wie beneden staat, is de korte samenvatting geruststellend: nee, er komt geen Russische satellietregen op ons neer. Maar voor de onzichtbare infrastructuur waar ons dagelijks leven op draait – van pinautomaat tot streamingsdienst – is het een nieuw waarschuwingsschot. Zolang er geen internationale afspraken komen over actief opruimen en strenge regels voor het ‘wegparkeren’ van oude satellieten, wordt de ruimte boven ons ieder jaar een beetje voller – en gevaarlijker.

Een Russische militaire satelliet, jarenlang beschuldigd van het bespioneren van westerse communicatie­satellieten, is hoog boven de aarde uit elkaar gevallen. Luch/Olymp, in 2014 gelanceerd en vorig jaar officieel ‘geparkeerd’ in een speciale begraafplaatsbaan, is eind januari in tientallen tot mogelijk honderden fragmenten uiteengespat.

Die baan ligt ruim 36.000 kilometer boven de evenaar, iets hoger dan de druk bezette geostationaire baan waar tv-, weer- en communicatiesatellieten rond de aarde hangen. Juist daar was Luch/Olymp berucht: de satelliet manoeuvreerde herhaaldelijk dicht langs westerse satellieten, tot ergernis van onder meer de VS en Europese operators.

Nu is dezelfde satelliet zelf een bron van risico geworden. Optische waarnemingen van een Zwitsers ruimtebewakingsbedrijf laten zien hoe Luch/Olymp plotseling begint te tollen en omringd wordt door nieuwe objecten: een klassiek signaal van een fragmentatie‑event. Astrofysicus en satellietvolger Jonathan McDowell vermoedt dat een botsing met bestaand ruimtepuin de meest waarschijnlijke oorzaak is, omdat brandstof en batterijen na buitengebruikstelling normaal gesproken worden ‘ontlucht’.

Waar komt dat puin dan terecht? In tegenstelling tot satellieten in lage baan, die door luchtweerstand langzaam afdalen en uiteindelijk grotendeels in de atmosfeer verbranden, blijft ruimteafval in deze hoge banen extreem lang rondcirkelen. De fragmenten van Luch/Olymp blijven dus niet alleen buiten het zicht van het publiek, maar ook buiten het bereik van de atmosfeer: ze vallen voorlopig níet terug naar de aarde.

Dat betekent dat het gevaar vooral in de ruimte zelf zit. Elk stukje metaal, hoe klein ook, beweegt met enkele kilometers per seconde langs andere kwetsbare satellieten. Een enkele botsing kan op zijn beurt weer nieuw puin genereren – een kettingreactie waar ruimteagentschappen al jaren voor waarschuwen. Analyses van verzekeraars en ruimteorganisaties gingen er lang van uit dat de kans op botsingen in de geostationaire zone vele malen kleiner was dan in de lage banen rond de aarde, maar incidenten als dit suggereren dat ook die aanname onder druk komt te staan.

Voor wie beneden staat, is de korte samenvatting geruststellend: nee, er komt geen Russische satellietregen op ons neer. Maar voor de onzichtbare infrastructuur waar ons dagelijks leven op draait – van pinautomaat tot streamingsdienst – is het een nieuw waarschuwingsschot. Zolang er geen internationale afspraken komen over actief opruimen en strenge regels voor het ‘wegparkeren’ van oude satellieten, wordt de ruimte boven ons ieder jaar een beetje voller – en gevaarlijker.