mikeleonardvisualarts has added a photo to the pool:
mikeleonardvisualarts posted a photo:
NEW YORK (ANP/AFP/DPA) - Voorzitter Thomas Pritzker van de grote internationale hotelketen Hyatt legt zijn functie neer vanwege zijn contacten met de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein. De 75-jarige miljardair behoort tot de erfgenamen van de familie die Hyatt heeft opgericht.
De contacten van Pritzker met Epstein kwamen aan het licht door de recente publicatie van nieuwe documenten over de zaak door het Amerikaanse ministerie van Justitie. Pritzker had jarenlang contact met de in 2019 overleden Epstein, ook nadat hij in 2008 werd veroordeeld voor seksueel misbruik van minderjarige meisjes.
Pritzker was sinds 2004 voorzitter van Hyatt. Hij zegt grote spijt te hebben van zijn contacten met Epstein en diens vertrouweling Ghislaine Maxwell en het ook te betreuren dat hij de banden niet veel eerder heeft verbroken. Volgens hem is zijn aftreden in het belang van Hyatt.
Het toeslagenschandaal wordt steeds schandaliger. Onlangs heeft Trouw onthuld dat ambtenaren van de Dienst Toeslagen weigerden toeslagenouders uit te leggen waarom zij van fraude verdacht werden, informatie waar zij volgens de wet recht op hebben. In het door Trouw op grond van de WOO achterhaalde memo staat dat de Dienst géén documenten verschaft die onderbouwen waarom ouders het stempel ‘Opzet / Grove Schuld’ kregen. De reden hiervoor is ‘een interne werkafspraak’. De Dienst neemt voor lief dat deze werkafspraak in strijd is met de wet. De afspraak is aan het begin van de toeslagenaffaire gemaakt en was vorig jaar september nog steeds van kracht met als gevolg dat de hersteloperatie nog steeds niet goed uitgevoerd kon worden. Want ‘zonder volledige informatie kan een advocaat gedupeerde ouders niet goed bijstaan. Bovendien kan een rechter dan niet goed beoordelen in hoeverre de overheid ouders onrechtmatig heeft behandeld,’ zegt advocaat Khadija Bozia.
Het is niet het eerste geval van geheimhouding in de Toeslagenaffaire. Het meest bekend is het memo van toenmalig ambtenaar, nu staatssecretaris Sandra Palmen uit 2017. Zij schreef toen al dat dat de Belastingdienst “laakbaar” had gehandeld bij de stopzetting van kinderopvangtoeslag en dat ouders gecompenseerd moesten worden voor het handelen van de dienst. Er werd niets mee gedaan. Pas kort voor de verhoren van de parlementaire ondervragingscommissie, in oktober 2020, werd het memo openbaar, na vragen van het Kamerlid Pieter Omtzigt. Nu moet Palmen zich in haar nieuwe functie verantwoorden over het recent opgedoken memo. Volgens haar gaat het om ‘een discussiestuk’ dat nooit ter besluitvorming aan haar is voorgelegd. Er zou een verbeterde versie zijn van de werkwijze, maar die werd kennelijk ook vorig najaar nog altijd niet goed toegepast.
De wanorde bij de Belastingdienst is compleet. Overigens niet alleen ten koste van de toeslagenouders. Het kan ook ten koste van de schatkist. Vorig jaar kwam uit de doofpot van het ministerie van Financiën (foto) het bericht dat mogelijk duizenden mensen ten onrechte als gedupeerde in het Toeslagenschandaal zijn aangemerkt en financieel gecompenseerd. Een intern rapport hierover is door het ministerie maandenlang geheim gehouden. Het zou om „heel veel ouders” gaan wier aanvraag met de juiste informatie waarschijnlijk anders was beoordeeld. Het ministerie had wel degelijk bewijs kunnen leveren over verstuurde rappelbrieven, die betrokkenen naar eigen zeggen niet zouden hebben ontvangen. Ze hoeven het ten onrechte verstrekte compensatiegeld niet terug te betalen.
Dat de administratie van de Belastingdienst niet op orde blijkt te zijn is één ding. Dat het ministerie daarover nog steeds niet transparant is lijkt me een zonde die zwaarder telt. Het suggereert dat de politiek beleden openheid en de noodzakelijke cultuuromslag in het ambtelijk apparaat nog steeds ver weg zijn.
Rutte III struikelde indertijd over het schandaal. Juist ook vanwege het achterhouden van informatie. Wat hebben Jetten, Bontebal en Yesilgöz hiervan geleerd?
Regeerakkoord
In het regeerakkoord van de minderheidscoalitie D66/VVD/CDA komt het woord openbaarheid niet voor. Wel staat er dat de regering in navolging van Estland alle overheidsdiensten online toegankelijk wil maken. Nog afgezien van dit bewijs van achterlijkheid (in Estland dateert de digitale overheid van vlak na de eeuwwisseling) zegt dit nog niets over transparantie van het bestuur. Onder het kopje ‘Een betrouwbare en menselijke overheid’ staat de invoering van een lobbyregister aangekondigd, maar ook dat is te zien als een hoogst urgente ‘inhaalslag’ voor een open overheid. Er staat als voorbehoud bij dat het register ‘praktisch en werkbaar moet zijn voor zowel overheid als belangenbehartigers’. Nog meer vage praat: de Wet Open Overheid moet beter toepasbaar gemaakt worden op basis van de evaluatie (verwacht in 2026). ‘In de tussentijd werken we aan de uitvoerbaarheid, onder andere door de informatiehuishouding beter op orde te krijgen en beter gebruik te maken van kunstmatige intelligentie.’ Over gebreken in de informatiehuishouding en kaasstolpgedrag dat ten koste gaat van de veiligheid schrijft Sargasso al zo’n twintig jaar.
Verwacht dus niet te veel van dit kabinet als het gaat om de informatiehuishouding en openbaarheid van bestuur.
Over het toeslagenschandaal staat in het regeerakkoord: ‘herstel van de financiële en emotionele schade is nodig en urgent. De lessen uit de parlementaire enquête en ondervraging verdienen daarom opvolging.’ Dat ligt dan op het bordje van de herbenoemde (tijdelijke?) staatssecretaris Palmen (partijloos). In het vorige kabinet is zij daar nog niet veel mee opgeschoten. Het eindrapport van de enquetecommissie is inmiddels twee jaar oud. De nieuwe regering kondigt nu een ingrijpende herziening aan van het belasting- en toeslagenstelsel. ‘Nodig en urgent’ is vooral een verantwoordelijke, rechtvaardige en controleerbare belastingdienst. Het valt te betwijfelen of het nieuwe kabinet dit voor elkaar kan krijgen.
[overgenomen van Free Flow of Information]Lees meer berichten op Sargasso
Three women, two real and one fictional, seek social justice in an ambitious novel that explores power in 1970s America
What kind of justice can we have in a world driven by power? The actor turned writer Sophie Ward likes to fuel her novels with philosophical conundrums and set herself complex writerly challenges. Her ingenious, Booker-longlisted Love and Other Thought Experiments was structured around philosophical thought experiments, from Pascal’s Wager to Descartes’ Demon, with a chapter narrated by an ant living inside a character’s brain. The Schoolhouse explored the ethics of self-directed schooling and of policing in a complicated cross-period procedural. Now she turns her attention to questions of justice, freedom and power in the 1970s United States, with a tripartite structure bringing together three women – two real and one imagined.
It’s 1971: the Manson Family have just been found guilty and hundreds of thousands are marching against the Vietnam war. In the Netherlands, 25-year-old Andrea Dworkin escapes her abusive husband and attends a debate between Chomsky and Foucault on justice and power. Back in the US, the poet Muriel Rukeyser throws herself into protesting once again, though her lover, the literary agent Monica McCall, tells her rightly that her health won’t stand it. The third character is loosely based on the family history of Ward’s own Korean-American wife. Phyllis Patterson welcomes her son home to rural Illinois from the army base in South Korea, and attempts to build a relationship with her new Korean daughter-in-law and grandchildren. All three women are testing their own capacity for justice in an unjust world.
Continue reading...Despite the best efforts of the fine cast this psychological thriller about a war correspondent returning to her home town falls short of exploring the full scope of family trauma
Fans of Nuala Ellwood’s bestselling psychological thriller about a war reporter revisiting the horrors of her childhood in Herne Bay may decide to stick with the book after this drab adaptation. Like a black sock that has infiltrated a wash-load of white bedsheets, the story has come out a dreary dull grey. The movie is stubbornly unintriguing despite a fine cast of actors doing their utmost. Even the almighty twist ending fails to pick up the pace.
Jenny Seagrove plays Kate Rafter, a hardened correspondent haunted by PTSD. She’s back from a stint in Aleppo for her mum’s funeral and staying in her childhood home. Seagrove plays it imperiously, eyes flashing; Kate has witnessed terrible atrocities, and seems irritated by the smallness of the lives in her home town. But she is raw and damaged; there are flashbacks to Iraq where she befriended a young boy, and some unconvincing scenes of sessions with a psychologist trying to unpick the trauma of her childhood in a home terrorised by a violent alcoholic father. When Kate starts hearing a child crying in the next door house, no one believes her.
Continue reading...A man pushed me in the street, he wanted to teach me a lesson. Is that OK now? | Lucy Pasha-Robinson
Many women reading this will have experienced something similar: a warning that sharing public space isn’t a man’s job, it’s a woman’s
What motivates a stranger to push a woman in public? That’s a question I’ve been stuck on this week after a man shoved me out of his way on an empty pedestrian street. I didn’t even see him coming – well, I wouldn’t have, as he came up from behind me.
I had walked in his path, he barked at me. “What path?” I thought, baffled, as I took in the huge expanse of empty pavement around us. I was so stupefied by the encounter that I found myself frozen to the spot, watching him walk away in his blue anorak and technical rucksack. He could have been any man from anywhere on his way to work.
Lucy Pasha-Robinson is a Guardian assistant Opinion editor
Continue reading...The iconic photographer believed his two years shooting horse fairs, pubs and dance halls in the 1980s had been overlooked. A new exhibition aims to put that right
Continue reading...A cabin on a farm near Hawick, known for its whisky and woollens, offers wild seclusion – and a great base for exploring an overlooked region
The tiny, off-grid cabin looked almost unreal: made of repurposed oak it stood by a private lochan, with separate cedar sauna, cold outdoor shower, sunken hot tub, and a jetty with two hammocks and a pair of paddleboards. It screamed Finland or Sweden, not a sheep and deer farm in the Scottish Borders. It was the sort of isolated location that would set Ben Fogle’s heart racing in New Lives in the Wild. Two swans bugled my arrival. I felt a little embarrassed that all of it was mine.
Sometimes, we need to escape to a place where the phone coverage is bad enough to make you believe you’re somewhere truly wild. Tiny Home Borders, hidden in rippling foothills 10 miles east of Hawick, is such a place. Last August, owners David and Claire Mactaggart opened a second two-person cabin on their farmland (the first opened in 2022) and I jumped at the chance to stay, swim, soak, and – crucially – switch-off.
Continue reading...
De handhaving op veel verkeersovertredingen is het afgelopen jaar toegenomen. Dit geldt bijvoorbeeld voor het aantal boetes voor handheld telefoongebruik, fietsen zonder of met verkeerde verlichting en het overtreden van milieuverboden. Het aantal boetes voor snelheidsovertredingen is gedaald, waardoor het totaal aantal boetes in 2025 lager uitkwam dan het jaar ervoor. Het aantal staandehoudingen door de politie nam in 2025 toe.