De kwestie raakt aan een van de fundamentele vragen in de evolutiebiologie: wat is eigenlijk een ‘soort’?

Goedemorgen! Na het zilver van de schaatsvrouwen gisteren, zijn er vandaag opnieuw medaillekansen voor Nederland.

NEW YORK (ANP/DPA/AFP) - In een gezamenlijke verklaring veroordelen 85 VN-lidstaten, waaronder Nederland, de Israëlische plannen om de greep op de bezette Westelijke Jordaanoever verder te verstevigen.

"Wij veroordelen met klem unilaterale Israëlische besluiten en maatregelen die erop gericht zijn Israëls onwettige aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever uit te breiden," aldus de verklaring, die ook is ondertekend door een aantal internationale organisaties.

"Dergelijke besluiten zijn in strijd met Israëls verplichtingen onder het internationaal recht en moeten onmiddellijk worden teruggedraaid."

Meerdere omstreden besluiten

Israël nam de afgelopen tijd meerdere omstreden besluiten over de bezette Westelijke Jordaanoever, bijvoorbeeld om tientallen miljoenen euro's uit te trekken voor de registratie van land in een deel van de Westelijke Jordaanoever. Als inwoners niet kunnen bewijzen dat ze grond bezitten, kan dat volgens de krant Haaretz onder controle van de Israëlische staat komen te staan.

In een eerdere verklaring sprak een blok van acht moslimlanden dinsdag over een "gevaarlijke escalatie" en een "schending van het internationaal recht".

Kritiek voelt vaak als een aanval, maar wie ermee leert omgaan, krijgt er gratis een leerinstrument bij. Het begint met een simpele verschuiving: niet denken “wat vinden ze van mij?”, maar “wat kan ik hieruit halen?”.

Van pijn naar nieuwsgierigheid

Psychologen wijzen erop dat kritiek ons zelfbeeld raakt en daardoor schaamte, stress en een vlucht- of vechtreactie oproept. Dat geldt offline, maar zeker ook online, waar één scherpe opmerking onder een bericht je stemming kan verpesten. Onderzoek laat zien dat negatieve reacties – ook op sociale media – de stemming verslechteren en angstgevoelens versterken, vooral bij jongeren. Geen wonder dat we kritiek het liefst vermijden.​

Toch is feedback precies het mechanisme waarmee we ons ontwikkelen: van rapportcijfers tot de docent die je houding corrigeert. Wie kritiek alleen ziet als oordeel, mist de kans om blindevlekken te ontdekken.​

Praktisch omgaan met kritiek

Een werkbare vuistregel komt uit de politiek: neem kritiek serieus, maar niet persoonlijk. Dat betekent: eerst luisteren, dan pas reageren. Concreet:​

• Zoom in op gedrag, niet op je identiteit: “Tijdens vergaderingen kijk je vaak op je telefoon” is bruikbaarder dan “je bent ongeïnteresseerd”.​
• Stel vragen: wat bedoelt de ander precies, kun je voorbeelden geven, wat zou ik anders kunnen doen?​
• Neem tijd: zeg desnoods dat je er later op terugkomt, zodat je niet vanuit gekrenkte emotie reageert.​

Net zo belangrijk: niet elke “rant” is feedback. Goede kritiek is tijdig, specifiek en gericht op verbetering. Pure emotionele ontlading mag je parkeren. ​​

Waarom dit nu zoveel uitmaakt

Digitale omgevingen maken kritiek zichtbaarder en blijvender. Studies koppelen negatieve ervaringen op sociale media – van kwetsende comments tot uitsluiting – aan hogere niveaus van angst en d epressieve klachten. In een cultuur waarin iedereen publiek beoordeeld wordt, is het kunnen filteren van kritiek bijna een voorwaarde voor mentale gezondheid.

Kritiek zal niet verdwijnen, integendeel. De vraag is dus minder: hoe voorkom ik het?, en meer: hoe word ik nieuwsgierig genoeg om eruit te leren, zonder mezelf te laten slopen.

De Amerikaanse ambassadeur in België, Bill White, gedraagt zich als een mini-Trump: luidruchtig, grensoverschrijdend en overtuigd van zijn eigen gelijk. Met zijn aanval op het Belgische gerecht en de gezondheidsminister heeft hij in één klap zowel de Wetstraat als de diplomatieke wereld tegen zich in het harnas gejaagd.

White noemde het Belgische onderzoek naar drie Joodse besnijders “belachelijk” en “antisemitisch” en eiste via sociale media dat de regering de zaak zou laten vallen en de wet zou aanpassen. Daarmee zette hij niet alleen druk op het gerecht, maar ook openlijk een Belgische minister in de beklaagdenbank – iets wat ambassadeurs volgens de diplomatieke mores juist moeten vermijden. Het ministerie van Buitenlandse Zaken riep hem prompt op het matje en herinnerde hem aan de spelregels van de Weense Conventie: geen inmenging in de binnenlandse politiek, geen persoonlijke aanvallen.

Wie White van dichtbij zag, is niet verbaasd. Hij cultiveert zijn rol als flamboyante dealmaker: een zakenman die opschept o ver een huwelijksfeest met 700 gasten en Aretha Franklin op het podium, die schermt met zijn directe lijn naar Trump en diens entourage, en die zelf graag vertelt hoe hij van Hillary-fundraiser evolueerde tot trouwe MAGA-soldaat. Belgische politici omschrijven hem als een opportunist voor wie alles transactioneel is: Amerika wil iets regelen voor “zijn” Joodse gemeenschap, dus hoort België dat gewoon te fixen.

Dat verklaart ook zijn toon. White presenteert zijn interventie als morele kruistocht tegen antisemitisme en beroept zich op godsdienstvrijheid, terwijl België vooral wijst op medische veiligheid en de onafhankelijkheid van het gerecht. Juridisch ligt het bovendien helder: rituele besnijdenis mag, maar alleen binnen het kader van de gezondheidswetgeving en door bevoegd medisch personeel. De vraag is dus minder of White een punt heeft, en meer of een ambassadeur überhaupt zo openlijk een lopend strafonderzoek mag proberen te torpederen.

In dat spanningsveld wordt White interessant als symptoom. Zijn stijl – agressieve tweets, publiekelijke vernedering van een minister, framing van een rechtszaak als bewijs van “Europese decadentie” – past naadloos in de Trumpiaanse diplomatie, waarin ambassadeurs verlengstukken zijn van binnenlandse cultuurstrijd.

Voor België is dit een test: hoe ver laat je een bevriende grootmacht gaan als die via zijn vertegenwoordiger de eigen rechtsstaat in twijfel trekt?

Time lapse of a beaver building a dam. Kit helps mom build a dam. Otter is not a good neighbour so beaver has to rebuild. Beaver enjoying a late night meal. All YouTube links from the Wildlife of Beavers channel in Estonia.

However it's not all beavers down at the dam. Wild boar with eight piglets eating. Family of crows begging mom for food. Otter eating a big meal. And Mink carrying a feast

After publication of Kiplings, 'The White Mans Burden', Wilfred Blunt responded with a critical work to the concept of "civilization" and Imperialism.
"Their poets who write big of the "White Burden." Trash!
The White Man's Burden, Lord, is the burden of his cash."
— Wilfred Scawen Blunt, 'Satan Absolved.' Married to Anne Isabella Noel Blunt, 15th Baroness Wentworth, who's mother was Ada Lovelace and father, 'The Lord King'. etc. Then in 1914

"...seven poets gathered to eat a peacock. The meal was organised as a tribute to the handsome old man with the impressive white beard in the center of the photograph: Wilfrid Scawen Blunt, the West Sussex landowner, horse-breeder, philanderer and poet..." 'What happened when seven poets met to eat peacock in 1914?' Before this, "On 2 June 1912, Thomas Hardy was seventy-two years old and his birthday was marked by a visit to Max Gate by Henry Newbolt and William Butler Yeats (the only guests), for the purpose of presenting Hardy with a gold medal from the Royal Society of Literature"
'Peacocks, cats, poets''

Eye-catching martial arts performance at China gala had viewers and experts wondering what else humanoids can do

Dancing humanoid robots took centre stage on Monday during the annual China Media Group’s Spring Festival Gala, China’s most-watched official television broadcast. They lunged and backflipped (landing on their knees), they spun around and jumped. Not one fell over.

The display was impressive, but prompted some to wonder: if robots can now dance and perform martial arts, what else can they do?

Continue reading...

De 75-jarige vrouw die sinds dinsdagmiddag werd vermist in Rotterdam-Zuid is gevonden. Rond 16:30 uur was ze voor het laatste gezien bij bioscoop LantarenVenster op de Kop van Zuid. In de avond is er een zoekactie gestart die uiteindelijk positief ten einde kwam.

De 75-jarige vrouw die sinds dinsdagmiddag werd vermist in Rotterdam-Zuid is gevonden. Rond 16:30 uur was ze voor het laatste gezien bij bioscoop LantarenVenster op de Kop van Zuid. In de avond is er een zoekactie gestart die uiteindelijk positief ten einde kwam.