On the Ecuador-Peru border the Siekopai people fight to protect the Amazon from the oil industry and other threats – and women are at the forefront of the resistance

In June 2025, I accompanied a group of Siekopai women along the Aguarico River in the Ecuadorian Amazon. Mothers, daughters, cousins and granddaughters had reunited to participate in the Binational Ceramics Gathering in Siekoya Remolino, a community that has remained free from oil extraction, mining and African palm monocultures.

They were welcomed by the Keñao Productive Women’s Association, which was founded in 2022 by 26 Siekopai female artisans to promote Indigenous women’s participation and economic autonomy.

As a historian, I’ve studied the major consumer boycotts of history. We can take down ChatGPT and send a powerful signal to Silicon Valley

OpenAI, the company behind ChatGPT, is on track to lose $14bn this year. Its market share is collapsing, and its own CEO, Sam Altman, has admitted it “screwed up” an element of the product. All it takes to accelerate that decline is 10 seconds of your time.

A grassroots boycott called QuitGPT has been spreading across the US and beyond, asking people to cancel their ChatGPT subscriptions. More than a million people have answered the call. Mark Ruffalo and Katy Perry have thrown their weight behind it. It is one of the most significant consumer boycotts in recent memory, and I believe it’s time for Europeans to join.

A basement-bound thriller begins with a grisly jolt of invention before succumbing to diminishing returns

As Carlos Goitia’s low-budget horror movie opens, we begin in medias res as a woman (Paula Brasca) wakes up in a standard murder basement: muted decor, very little natural light, a sturdy workbench with an impressive array of rusty tools, various masks made of skin. She immediately realises she is lying in a pile of corpses – all mutilated women. She herself is badly injured. Not a happy awakening for the character, but it’s not a bad jumping-off point for a horror movie.

In short order, the killer (Damian Castillo) heaves into view. Naturally, he’s an absolutely massive man in a Texas Chain Saw Massacre-type get-up – and our heroine very sensibly plays dead. This is a creepy and interesting conceit – how long is she going to be able to keep up the pretence? What happens once he rumbles the ruse? Unfortunately, Goitia can’t quite assemble enough material to keep the “what if you had to pretend to be dead?” idea in play for a whole feature film, and proceedings start to feel thin and stretched at a point where there is still plenty of movie left to play out.

She said kissing me was like licking an ashtray, and I knew I had to quit smoking. But with a 40-a-day habit, it was no easy task ...

In 1970, as an 18-year-old college freshman in Boston, living away from home for the first time, I started to smoke cigarettes. A pack a day grew in short order to two packs a day, or a cigarette about every 30 minutes.

I choreographed my life around my smokes, puffing away after every meal, taking a drag with a drink and blowing smoke rings as I wrote, usually late into the night. I needed no pretext for smoking, but found plenty; every occasion fit the bill.

Er mocht geen kaart op: Oekraïne, en zijn internationaal erkende grenzen. Inclusief de gebieden die Rusland inmiddels met geweld heeft ingenomen. Te politiek, oordeelde het Internationaal Paralympisch Comité. Dus verboden.

Dat is de lijn: geen politiek op de Spelen. Alleen geldt dat principe opvallend selectief. Want terwijl Oekraïense atleten worden teruggefloten omdat ze hun eigen land als geheel willen afbeelden, mogen Russische sporters gewoon onder eigen vlag deelnemen. Een staat die op dat moment actief een buurland binnenvalt en delen daarvan bezet houdt, vormt kennelijk geen probleem binnen het kader van ‘neutraliteit’.

Blijkbaar is een landkaart politiek. Een oorlog minder.

De redenering van het IOC en IPC is bekend. Sport moet verbinden, boven de politiek staan, neutraal blijven. Maar neutraliteit betekent hier geen gelijk speelveld. Neutraliteit betekent dat de bestaande machtsverhoudingen worden vastgezet. In dit geval: Russische bezetting als impliciet uitgangspunt. En dat helpt vooral Rusland.

Het IOC presenteert zich graag als apolitieke scheidsrechter. In de praktijk opereert het als politieke actor die zijn keuzes verhult als regels. Het verbieden van symbolen die de territoriale integriteit van een land benadrukken is geen neutrale handeling. Het is een inhoudelijke keuze. Net zoals het toestaan van Russische deelname onder eigen vlag dat is.

Wat hier gebeurt is geen neutraliteit, maar depolitisering van agressie en politisering van de reactie daarop. Oekraïne mag zijn eigen bestaan niet te nadrukkelijk tonen, omdat dat ongemakkelijk is voor het idee dat sport losstaat van de wereld. Rusland hoeft zich minder aan te passen, omdat dat het systeem zou verstoren.

Het resultaat is voorspelbaar. Oekraïne protesteert en overweegt boycots. Het IOC wijst naar regels.

Neutraliteit fungeert hier als schaamlap. Het voorkomt dat de realiteit de façade doorbreekt. En die realiteit is simpel: wie een landkaart verbiedt, kiest partij. Alleen zonder het hardop te zeggen.

De aanval van de Verenigde Staten en Israël op Iran, persoonlijk aangewakkerd en gelegitimeerd door president Donald Trump, heeft in één klap een einde gemaakt aan de fragiele beursrust van de voorbije maanden. Van Amsterdam tot New York kleuren de schermen rood, terwijl de olieprijs in een paar dagen met grofweg 7 à 10 procent de lucht in schiet. Beleggers prijzen plots een wereld in waarin oorlog, energieprijzen en inflatie weer de baas zijn.

In Europa kregen de indices een forse klap: de AEX leverde rond de 2 à 3 procent in, de DAX en andere Europese graadmeters doken vergelijkbaar hard omlaag. Op Wall Street zakten de S&P 500, Dow Jones en Nasdaq eveneens, terwijl smallcaps nóg harder onderuitgingen door de vrees voor hogere rente en duurdere financiering. Opvallend: zelfs traditionele ‘veilige havens’ als staatsobligaties en goud boden dit keer weinig bescherming.​

Energie als lont in het kruitvat

De directe trigger is de energieprijs. Door aanvallen op Iraanse doelen, de dood van ayatollah Khamenei en raketten over en weer in de Golfregio is de toch al gespannen oliesector in een schok terechtgekomen. De strategische Straat van Hormuz – goed voor circa 20 procent van de mondiale oliedoorvoer – is deels stilgevallen of geblokkeerd door dreiging, verzekeringsproblemen en kapotte schepen. Analisten waarschuwen dat bij een langdurige blokkade olieprijzen richting of boven de 100 dollar per vat kunnen schieten.​

Dat is geen abstract risico. Hogere energieprijzen werken als een extra belasting op huishoudens en bedrijven: benzine, vliegtickets, grondstoffen en transport worden duurder, marges krimpen, investeringen worden uitgesteld. In Europa vrezen economen al dat inflatie opnieuw richting 4 procent kan kruipen, terwijl de groei toch al mager is. Dat is de klassieke voedingsbodem voor een nare cocktail van lage groei en hardnekkig hoge prijzen. ​​

Trumps oorlogseconomie: inflatie terug van weggeweest

Trump zelf helpt de rust niet terugkeren. Met uitspraken dat de campagne tegen Iran “vier tot vijf weken” kan duren of “zolang als nodig is”, voedt hij precies de onzekerheid waar markten een hekel aan hebben. Zolang niemand weet waar dit eindigt, rekenen beleggers op blijvend hogere olieprijzen én op centrale banken die de rente langer hoog moeten houden. De hoop op snelle renteverlagingen in 2026 vervliegt in rap tempo.​

Op de achtergrond speelt nog een tweede front: Trumps tariefdreigementen tegen landen die zaken blijven doen met Iran, bovenop het al broze handelsbestand met China. Dat vergroot het risico op een nieuwe ronde handelsoorlogen, verstoringen in energiestromen en een verdere fragmentatie van de wereldeconomie. De boodschap aan beleggers en burgers is ongemakkelijk helder: met Trump in oorlogsmode is het tijdperk van goedkope energie, lage inflatie en kalme markten voorlopig voorbij.

Wil internetaanbieder Odido de hack met miljoenen klantgegevens overleven, dan moet het roer om. De communicatie is 'angstig kil' en Odido moet duidelijker excuses maken, vindt Jan Driessen, oud-communicatiedirecteur van Aegon, aldus het AD.

Odido kreeg de afgelopen weken veel kritiek van gedupeerden over de gebrekkige communicatie. Klanten klagen bijvoorbeeld dat ze maar één mailtje hebben ontvangen over het lek, alweer begin februari. Een 'horrorscenario', zo noemt communicatieadviseur Jan Driessen de communicatie bij Odido.

Wat het bedrijf overkwam was naar, maar hun communicatie laat sterk te wensen over. "Ze hadden inmiddels heldere excuses moeten maken aan klanten, in plaats van zeggen dat ze de situatie betreuren", zegt Driessen. Odido straalt nu geen betrouwbaarheid uit als merk, weet de ervaringsdeskundige.

"Ze schrijven je voor wat je moet doen om je gegevens tegen misbruik te beschermen, maar nemen daarin zelf geen enkele verantwoordelijkheid", zegt Driessen. "Hun beveiliging was gewoon niet op orde, dat moeten ze duidelijker toegeven. Het was een blunder van formaat."

SEOUL (ANP) - De aandelenbeurzen in Azië gingen woensdag opnieuw flink omlaag door zorgen over de oorlog in het Midden-Oosten en verstoringen van de olietoevoer uit de regio. De Kospi-index in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul dook tot wel 12 procent in de min na het scherpe verlies een dag eerder. Ook in Tokio waren de koersenborden weer dieprood.

De handel in Seoul werd zelfs even kortstondig stilgelegd vanwege de grote onrust. De Kospi wist later het verlies te beperken tot circa 10 procent. De Japanse Nikkei zakte bijna 4 procent. Zuid-Korea en Japan zijn erg afhankelijk van de import van olie uit het Midden-Oosten. Maar door het afsluiten van de Straat van Hormuz door Iran is de olietoevoer ernstig verstoord, wat grote gevolgen kan hebben voor de economie.

In Hongkong, Taiwan en Australië werden eveneens verliezen geleden. In Dubai werd de beurshandel woensdag hervat nadat die de afgelopen dagen stil lag. Daar was een min van 4,7 procent te zien voor de hoofdgraadmeter. In Abu Dhabi ging het om een verlies van 2 procent. Iran heeft aanvallen uitgevoerd op landen in de regio als vergelding voor de oorlog.

Memory tiering and pooled memory are having a moment because they offer the chance to use less RAM

The high price of memory and solid-state storage has almost everyone worried – but not VMware, because the most innovative new feature in the Cloud Foundation 9 (VCF 9) private cloud suite it launched last year is memory tiering tech that allows offload of data from RAM to NVMe drives.…

Today's snippet from Rich D is short and sweet, and admittedly, not the most TFs of WTFs out there. But it made me chuckle, and sometimes that's all we need. This Java snippet shows us how to delete a file:

if (Files.exists(filePath)) {
    Files.deleteIfExists(filePath);
}

If the file exists, then if it exists, delete it.

This commit was clearly submitted by the Department of Redundancy Department. One might be tempted to hypothesize that there's some race condition or something that they're trying to route around, but if they are, this isn't the way to do it, per the docs: "Consequently this method may not be atomic with respect to other file system operations." But also, I fail to see how this would do that anyway.

The only thing we can say for certain about using deleteIfExists instead of delete is that deleteIfExists will never throw a NoSuchFileException.