Ouders zien Whatsapp als een relatief veilige app voor hun kind. Maar de app heeft ook een functie, âkanalenâ, waarin jonge meisjes persoonlijke informatie delen die voor iedereen leesbaar is. Die âmeidenhuizenâ zijn sterk in opkomst, zien experts. Misbruik ligt op de loer.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/03/04145956/040326BIN_2032026079_meiden-dragend.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/03/02154913/040326DAT_2031966641_odido.jpg)
Player found guilty of ânon-serious assaultâ in 2020
England defender to appeal again against verdict
The England and Manchester United defender Harry Maguire has been handed a 15-month suspended prison sentence by a Greek court over a 2020 incident in Mykonos.
In 2020, Maguire was found guilty of repeated bodily harm, attempted bribery and violence against public employees after his arrest after a brawl outside a nightclub.
Continue reading...US defense secretary was evasive when asked about the airstrike that Iranian officials say killed at least 165 students
Pete Hegseth, the US defense secretary, offered few details and was evasive when asked about the deadly strike on a girlsâ school in Iran, saying only that the US was âinvestigatingâ the incident.
Iranian officials say the attack, which happened on Saturday, killed at least 165 students.
Continue reading...De oorlog in het Midden-Oosten verspreidt zich in hoog tempo. Wat begon als een regionaal conflict tussen Israël en door Iran gesteunde milities, heeft inmiddels een steeds bredere kring van landen meegesleurd in de ellende.
De Verenigde Staten ondersteunen Israël militair en politiek, terwijl spanningen en aanvallen zich uitstrekken over meerdere landen in de regio. Libanon, Jordanië, Bahrein, Koeweit, Qatar, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten zijn direct of indirect betrokken geraakt, bijvoorbeeld via militaire steun, luchtruimgebruik, bases of regionale veiligheidssamenwerkingen.
Door deze uitbreiding duikt een oude vraag opnieuw op: wanneer spreken we eigenlijk van een wereldoorlog?
Historisch gezien bestaat er geen strikt juridische definitie van een wereldoorlog. De term werd pas na de Eerste Wereldoorlog populair. Historici gebruiken het begrip vooral om conflicten te beschrijven die aan drie kenmerken voldoen: betrokkenheid van meerdere grootmachten, gevechten in verschillende wereldregioâs en een wereldwijde politieke of economische impact.
De Eerste Wereldoorlog (1914â1918) en de Tweede Wereldoorlog (1939â1945) voldeden aan die voorwaarden. Beide conflicten begonnen regionaal, in Europa en met de Duitse en Japanse expansie, maar trokken al snel bondgenootschappen en koloniale gebieden over de hele wereld met zich mee.
De huidige situatie in het Midden-Oosten vertoont enkele van die kenmerken. Een regionale oorlog raakt steeds meer staten en grootmachten. De aanwezigheid van de Verenigde Staten in de regio, de rol van Iran en de strategische belangen rond energie en scheepvaartroutes in de Perzische Golf maken dat de gevolgen wereldwijd voelbaar zijn. Verstoring van olie-export uit landen als Saoedi-Arabië, Qatar of Koeweit kan bijvoorbeeld direct invloed hebben op de wereldeconomie.
Toch betekent dat niet automatisch dat er sprake is van een wereldoorlog. Zolang het grootste deel van de gevechten geografisch geconcentreerd blijft en andere wereldmachten, zoals China, Rusland of Europese landen, niet rechtstreeks militair betrokken raken, spreken veel analisten nog steeds van een regionaal conflict met mondiale gevolgen.
De vraag is echter ook of het label uiteindelijk veel uitmaakt. Voor burgers in landen waar raketten vallen of waar militaire mobilisatie plaatsvindt, verandert de naam van het conflict weinig aan de realiteit. Bovendien kan de term wereldoorlog politiek geladen zijn: regeringen en media gebruiken hem soms om de ernst te benadrukken.
Wat de geschiedenis laat zien, is dat grote oorlogen zelden op Ă©Ă©n moment beginnen. Ze groeien, stap voor stap, door allianties, vergeldingen en escalatie. Of het huidige conflict ooit als een wereldoorlog de geschiedenis in zal gaan, is daarom een vraag die waarschijnlijk pas achteraf beantwoord kan worden.
Drie ex-modellen leggen een schokkend netwerk rond Epstein en modellenagent JeanâLuc Brunel bloot en dwingen Frankrijk opnieuw te kijken naar geweld tegen jonge vrouwen in de modewereld.
In het onderzoek van LibĂ©ration reconstrueren Allison Cross, Stacey Williams en een model dat onder de naam âEmmaâ getuigt, hoe jonge, vaak minderjarige meisjes uit Canada, de VS, OostâEuropa en BraziliĂ« naar Parijs werden gelokt met de belofte van een modellencarriĂšre. Ze kwamen aan met schulden bij hun agentschap, op elkaar gepropt in modellenappartementen, financieel afhankelijk en sociaal geĂŻsoleerd. Precies die kwetsbaarheid maakte hen ideaal jachtterrein.
Rond Brunel en zijn collegaâs ontstond wat de vrouwen beschrijven als een georganiseerd roofdierennetwerk: steeds dezelfde rijke, vaak veel oudere mannen, steeds wisselende meisjes. Er waren exclusieve diners, clubnachten en privĂ©feesten waar drugs, alcohol en âchemische onderwerpingâ centraal stonden. Meisjes die zich de avond erna niets meer herinnerden, wakker werden in bebloede lakens of met flarden van vastgebonden benen en onbekende mannenstemmen.
De Franse justitie zag jarenlang vooral losse incidenten en liet cruciale sporen liggen. Nu de miljoenen zogeheten âEpsteinâfilesâ uit de VS zijn vrijgegeven, richt de Parijse procureur een speciaal team op en wordt ook het dode spoor Brunel heropend. Slachtoffers worden actief opgeroepen zich alsnog te melden, ondanks verjaring en eerdere afwijzingen. Dat is geen kleinigheid in een Europa waar naar schatting Ă©Ă©n op de drie vrouwen tussen 18 en 74 ooit fysiek of seksueel geweld meemaakt.
Wat deze zaak bijzonder wrang maakt: iedereen leek het te weten. In de modellenwereld circuleerden al decennia waarschuwingen voor bepaalde âplayboysâ, voor diners waar je je glas moest bewaken en voor agenten die te dicht bij Epstein stonden. Toch bleven de carriĂšres, contracten en glamour zwaarder wegen dan de veiligheid van de meisjes. De vermoorde onschuld van de modehoofdstad blijkt achteraf vooral een collectieve wegkijkcultuur.
Wat deze zaak bijzonder wrang maakt: iedereen leek het te weten.Â
Met de nieuwe onderzoeken staat niet alleen een handvol mannen terecht, maar een systeem waarin jonge vrouwen als wegwerpvaluta fungeerden â inzet in een machospel tussen miljardairs, politici en beroemdheden. Of Parijs die erfenis nu werkelijk durft te confronteren, zal blijken uit de vraag of deze keer wĂ©l wordt geluisterd naar de vrouwen die al dertig jaar zeggen wat er is gebeurd.
JeanâLuc Brunel was een Franse topmodellenagent die uitgroeide tot een van de machtigste figuren in de internationale modellenwereld â en later een van de meest omstreden.
Hij begon in de jaren zeventig bij het Parijse bureau Karin Models, waar hij al snel de leiding kreeg en bekend werd als âtalentenzoekerâ die grote namen als Christy Turlington en Sharon Stone zou hebben ontdekt. In de jaren tachtig en negentig breidde hij zijn imperium uit via Next Management en later Karin Models of America, met vertakkingen in New York en Miami.
Brunel pleegde 'zelfmoord' net als Epstein
Tegelijk doken al vroeg beschuldigingen op van systematisch misbruik: in 1988 werd hij onderwerp van een onthullende reportage van het Amerikaanse programma 60 Minutes over drugs en verkrachtingen in zijn agentschap, en in 1999 volgde opnieuw een undercoveronderzoek van de BBC naar misstanden in de mode-industrie.
In de jaren 2000 raakte Brunel nauw verbonden met Jeffrey Epstein. Met financiële steun van Epstein richtte hij in de VS het bureau MC2 Model Management op, dat officiële klanten had in de reguliere modewereld, maar in juridische dossiers eveneens opduikt in verband met mensenhandel en het ronselen van zeer jonge meisjes voor Epstein.
Meerdere vrouwen, onder wie de Nederlandse exâmodellen Thysia Huisman en Virginia Giuffre, beschuldigden Brunel van verkrachting en van het leveren van minderjarige meisjes aan Epstein, aantijgingen die hij altijd heeft ontkend. Hij werd eind 2020 in Frankrijk aangehouden en formeel in beschuldiging gesteld voor onder meer verkrachting van minderjarigen, maar werd in februari 2022 dood aangetroffen in zijn cel in de Parijse gevangenis La SantĂ©, volgens de Franse autoriteiten door zelfmoord.
PARIJS (ANP/AFP) - Luchtvaartmaatschappij Air France schort vluchten van en naar Cuba enkele maanden op vanwege een brandstoftekort in dat land. Vanaf 29 maart vliegt de Franse maatschappij tijdelijk niet tussen Parijs en de Cubaanse hoofdstad Havana.
De vluchten gaan volgens Air France niet door "vanwege het brandstoftekort op het eiland Cuba en de impact daarvan op de economische en toeristische activiteiten". De vluchten moeten op 15 juni weer worden hervat.
Cuba heeft last van een energieblokkade die de Verenigde Staten in januari hebben ingesteld na de militaire operatie in Venezuela. Dat land is een belangrijke olieleverancier van Cuba. De Cubaanse luchtvaartautoriteiten lieten luchtvaartmaatschappijen deze week weten dat het tekort aan vliegtuigbrandstof tot 10 april aanhoudt. Verschillende luchtvaartmaatschappijen hebben hun vluchten naar Cuba stilgelegd of vliegroutes aangepast om ergens anders te kunnen bijtanken.
In 1898, Amsterdam’s Stedelijk Museum staged an exhibition of paintings by renowned Dutch Golden Age artist Rembrandt (1606-1669). Included in this show was a 23-by-19-inch oil painting titled “Vision of Zacharias in the Temple,” which was completed in 1633, relatively early in the artist’s career. Fast-forward to 1960, and the work was deemed to have not actually been made by Rembrandt. Despite that in the past it had been catalogued as part of his oeuvre, that was no longer the case. So, a private collector purchased it in 1961, from which point on, it remained out of sightâuntil now.
Experts and conservators at the Rijksmuseum, which was recently granted the opportunity to reassess the painting by its owner, spent two years investigating the pigments, structural materials, Rembrandt’s signature and date, the overall style, and the choice of subject matter. Techniques included X-raying the paint and conducting dendrochronology tests on the wooden panels to get a sense of age.
Macro scans also revealed insights into the artist’s creative and technical choices as he worked. “An important piece of evidence that the painting is by Rembrandt lies in the changes he made during the painting process,” the museum says. “For example, the censer [an incense burner] on the altar was originally larger. Such adjustments are characteristic of an artist who is experimenting and refining his work. A copyist, by contrast, would have reproduced the model exactly, without making alterations.”
The scene depicts the high priest Zacharias at the moment just before the archangel Gabriel arrives to tell him that he and his wife will have a son, John the Baptist. Though dim in photographs, a light in the upper right corner of the canvas indicates Gabriel’s imminent arrival. In this charged moment, Rembrandt uses a narrative device known in Dutch as “staetveranderinge,” which translates to “changes of state.” It’s an element Rembrandt often incorporated in his paintings around this time.
The Rijksmuseum also recently spent five years thoroughly researching and restoring “The Night Watch.” If you’re in Amsterdam, “Vision of Zacharias in the Temple” goes on view today at the Rijksmuseum, where it will remain on long-term loan. Find more on the museum’s website.
Do stories and artists like this matter to you? Become a Colossal Member today and support independent arts publishing for as little as $7 per month. The article A Recently Rediscovered Rembrandt Emerges After More than Six Decades appeared first on Colossal.
