Businessclass is niet langer alleen voorbehouden aan zakenreizigers die door hun werkgever worden betaald.

Luchtvaartmaatschappijen zetten steeds meer in op premium cabines, omdat daar uiteindelijk de winstmarges, klantloyaliteit en merkdifferentiatie te vinden zijn. Anders gezegd: het levert veel meer geld op. En er zijn, door de ongelijkheid, zeker in de VS steeds meer mensen die het geld hebben voor extra luxe

Cabinepersoneel is vaak de eerste die het verschil opmerkt tussen een ervaren businessclass-passagier en iemand die voor het eerst vliegt. De lichte aarzeling bij het instappen, de onzekerheid over de etiquette rondom de bagagevakken, het enthousiasme over drankjes voor vertrek, de verwarring over de stoelbediening, pyjama's, de maaltijdservice op aanvraag, of simpelweg hoeveel je van iets moet vragen.

Er zijn, door de ongelijkheid, zeker in de VS steeds meer mensen die het geld hebben voor extra luxe

Het cabinepersoneel herkent reizigers die voor het eerst in businessclass vliegen meestal aan kleine gedragingen, niet aan iets opvallends of gênants. Het meest opvallende teken is aarzeling. Ervaren premium passagiers stappen doorgaans met een zekere mate van vertrouwen aan boord en weten hoe ze zich moeten installeren. Ze weten ook waar ze hun bagage moeten plaatsen, hoeveel ruimte ze hebben en welke service ze kunnen verwachten. Reizigers die voor het eerst vliegen, zijn vaak meer in de war.

Ze zijn ook minder bekend met de etiquette rondom de bagagevakken boven de stoelen in de premium cabine . Ook de bemanning zal de mate van opwinding opmerken. Een passagier die voor het eerst in een premium cabine reist, kan foto's van de cabine maken, alle bedieningsknoppen van de stoel bestuderen, gedetailleerde vragen stellen over het menu, de amenity kit of de champagne, en zal vaak zichtbaar verrast zijn over zaken die vaste premium reizigers als vanzelfsprekend beschouwen.

Er kan ook onzekerheid bestaan ​​over de meer informele etiquette, zoals of ze meteen hun pyjama aan moeten trekken, wanneer ze hun stoel mogen verstellen en of er snacks bij de prijs zijn inbegrepen of hoe vaak het acceptabel is om iets te vragen.

GRONINGEN (ANP) - Bewoners van het aardbevingsgebied in Groningen zijn nog steeds erg kritisch op de langdurige operatie om hun huizen te herstellen of versterken. Door de complexiteit en onzekerheid van het jarenlange proces ervaren mensen stress en frustratie, waardoor ze onder meer fysieke en mentale gezondheidsklachten hebben. Ook het vertrouwen in de overheid neemt niet echt toe.

Deze rode lijn komt naar voren in vier onderzoeken die donderdag in Groningen worden gepresenteerd, drie jaar nadat een commissie van de Tweede Kamer in Zeerijp de conclusies van de parlementaire enquête had gepresenteerd. Sindsdien is het grote gasveld gesloten, werd nog eens ruim 1,5 miljard euro aan schadevergoedingen uitgekeerd en is een langjarig programma opgezet om Groningen te helpen.

Drie onderzoeken komen van het project Gronings Perspectief, waarin de Rijksuniversiteit Groningen en onderzoeksinstituut Nivel samenwerken. Zij volgen sinds 2016 de ervaringen en psychosociale gevolgen voor bewoners van de gaswinning, bevingen en herstel. Het vierde onderzoek is gedaan door de Groninger Bodem Beweging (GBB), die daarvoor bijna 700 bewoners ondervroeg. De helft van hen was niet tevreden over de schadeafhandeling.

Gebrekkige communicatie

Als knelpunt in de procedures noemt de GBB gebrekkige communicatie. Gedupeerden krijgen geen, weinig of tegenstrijdige informatie van instanties en voelen zich niet altijd erkend of serieus genomen. Ook zijn er steeds nieuwe contactpersonen waardoor bewoners alsnog veel zelf moeten uitzoeken. Daarnaast vinden bewoners dat er sprake is van ongelijkheid in de beoordeling en afhandeling van schade bij vergelijkbare huizen. Dat versterkt het wantrouwen in overheid en instanties.

Naast soortgelijke negatieve bevindingen noteert het Gronings Perspectief ook positieve elementen. Er is tevredenheid als de versterking is uitgevoerd en bewoners waarderen het als er dan meteen verbeteringen mogelijk waren, zoals energiebesparing. De onderzoekers doen aanbevelingen om de procedures te verbeteren, zodat gedupeerden minder belast en beter geholpen worden. Zo pleiten ze voor een vast aanspreekpunt, meer flexibiliteit en meer eigen inbreng van bewoners.

Bevingen afgenomen

De laatstgenoemde onderzoekers zagen ook dat een nieuwe zware aardbeving - zoals die bij Zeerijp in november 2025 met een kracht van 3.4 - eventuele gunstige ontwikkelingen weer tenietdoet. Het is confronterend en mensen worden echt emotioneel geraakt, zegt onderzoeker Michel Dückers.

Het aantal bevingen is de laatste jaren afgenomen, maar ze kunnen de komende tijd nog wel gebeuren.

Een specifieke vorm van lichaamsbeweging kan depressie en angstklachten net zo goed behandelen als medicijnen en gesprekken met een therapeut – en mogelijk zelfs beter, vooral bij jongvolwassenen. Dat schrijft de Britse psycholoog Jeremy Dean op PsyBlog, waar hij recent onderzoek naar de mentale effecten van bewegen bespreekt.

In het onderzoek , blijken vooral zogenoemde “emerging adults” – mensen grofweg tussen 18 en 29 jaar – sterk te reageren op een gestructureerd beweegprogramma. Hun depressieve symptomen namen opvallend af, tot op een niveau dat volgens Dean vergelijkbaar is met de effecten van antidepressiva en psychotherapie bij milde tot matige klachten. Ook angstklachten werden door de oefenvorm merkbaar verminderd.

Volgens Dean gaat het om doelgerichte, herhaalde oefening – geen vrijblijvende wandeling zo nu en dan. Eerder onderzoek laat zien dat vooral drie tot vijf sessies per week van matig intensieve cardio of intervaltraining, telkens zo’n half uur, een duidelijk effect op stemming kunnen hebben.

Volgens Dean onderstrepen de resultaten dat leefstijlinterventies een volwaardige plek verdienen naast traditionele behandelingen met pillen en praattherapie. Beweging is goedkoop, vrijwel zonder bijwerkingen en kan de toegankelijkheid van hulp vergroten, zeker voor jongeren die drempels ervaren om de ggz binnen te stappen.

Tegelijkertijd waarschuwen experts dat mensen met ernstige depressies of suïcidale gedachten niet op eigen houtje alleen met bewegen moeten experimenteren. Lichaamsbeweging kan een krachtige aanvulling zijn, maar vervangt professionele hulp niet in alle gevallen, benadrukken psychiaters in eerdere richtlijnen.

Read All

allanwilliams58 has added a photo to the pool:

K Road Werribee South

‘Trauma-bonding’ with his future wife on Big Brother, selling their wedding pics to OK!, walking off Buzzcocks, writing hits for stars like Kylie and Olly Murs … as the singer returns, he looks back at a tumultuous career

‘I hated being famous,” Samuel Preston says. “I hated, hated, hated it.” Twenty years ago, Preston, who presented himself by his surname to emulate Morrissey, was experiencing a very intense type of notoriety. He had been NME-famous with Worthing band the Ordinary Boys, whose socially conscious ska-influenced indie-punk had a strong cult following known as the Ordinary Army, thanks to hits such as Boys Will Be Boys. But his stint in the 2006 edition of Celebrity Big Brother, and the national interest in his will-they-won’t-they relationship with fellow contestant Chantelle Houghton – the fake “celebrity” sent in to dupe the B-listers – was what sent his profile through the roof.

After leaving the show, he says, “I was on loads of Prozac. I was in a weird space.” Now, after years living on-off in the US, becoming a successful songwriter for hire (to the likes of Kylie Minogue, Cher, Olly Murs, Liam Payne and Jessie Ware), and surviving a near-death experience and OxyContin addiction, Preston is making a comeback with the Ordinary Boys. The band’s new single Peer Pressure is their first music since 2015 (not counting a Christmas single with Olly Murs).

Madeleine Finlay sits down with co-host and science editor Ian Sample to discuss three eye-catching stories from the week, including a review into the effectiveness of a new class of Alzheimer’s drug that was once hailed as a game-changer in slowing the progress of the disease. Also on the agenda is the news that the world could be heading for a ‘super El Niño’ this summer and a study exploring whether conversations about dull topics really are as boring as we expect them to be

Hate small talk? You may enjoy that ‘dull’ chat more than you think, say researchers

Support the Guardian: theguardian.com/sciencepod

Keir Starmer has hit back at Labour peer George Robertson’s criticisms about defence funding. Why has the government been slow to prioritise defence and what trade-offs is Keir Starmer willing to make in order to increase spending?

Guardian Live: Can Labour come back from the brink?
With a difficult set of May elections approaching, Labour under threat from the Green party and Reform UK, and Keir Starmer’s popularity in freefall, can he survive as leader of the Labour party? The Guardian’s Gaby Hinsliff will chair our panel of Guardian columnists including Polly Toynbee, Rafael Behr and Zoe Williams.

Join us as they discuss Starmer, Labour and the upcoming May elections. They will also be answering your questions. Get your tickets here

Informal migration, plus climate change and rising numbers of cases globally, are complicating the tireless efforts of the landlocked African country to eradicate the killer disease

The freezer is filled with blue-lidded tubes of cows’ blood, ready to be defrosted and used to feed the colony of mosquitoes. “Also, you can use your arm,” says Nombuso Princess Bhembe, who tends the mosquitoes at Eswatini’s national insectary, an unremarkable building in the town of Siphofaneni, part of the southern African country’s push to eliminate malaria.

But the landlocked nation of 1.2 million people, formerly known as Swaziland, is facing headwinds from not only the climate crisis, aid cuts and insecticide resistance but also economic migration from countries with higher case numbers.

A long list of contenders want to be president in 2027. But with anti-establishment sentiment dominating the national mood, outsiders have the advantage

Wanted: politician capable of appealing to the moderate right, centre and moderate left to beat hard-right populist Jordan Bardella in the run-off of France’s 2027 presidential election. The search began in earnest after last month’s municipal elections, in which the left held on to most big cities while conservatives or the far-right National Rally (RN) hoovered up smaller towns. This year will be a marathon race to select a single candidate to face Bardella, 30, or his patron, Marine Le Pen, 57, in the final round. Le Pen remains ineligible unless an appeals court in July overturns her sentence for embezzlement of EU funds.

All opinion polls give the anti-immigration, Eurosceptic RN a sizeable lead in voting intentions for the first round. Bardella, the party’s smooth-talking but inexperienced leader, is polling as high as 38%. Barring a miracle, he seems sure of a place in the run-off. That leaves only one slot for a candidate who can reconcile mainstream conservative and liberal centrist supporters of outgoing President Emmanuel Macron, and then win over sufficient socialist, green and even radical-left voters.