Veel mensen denken dat emotionele problemen altijd terug te voeren zijn op een duidelijk moeilijke jeugd: ruzies, verwaarlozing, onveiligheid. Maar in de praktijk ligt het vaak subtieler. In therapie zitten ook volwassenen die opgroeiden in ogenschijnlijk stabiele gezinnen. Ouders die werkten, zorgden en hun best deden.

En toch ervaren zij later iets dat moeilijk te benoemen is: afstand tot hun eigen gevoelens, moeite met behoeften uitspreken of het gevoel dat er iets miste.

Psychologen noemen dit emotionele verwaarlozing. Het gaat niet om wat er gebeurde, maar wat er ontbrak.

1. Je ouder zorgde wel, maar stemde niet af

Er is een verschil tussen zorgen en afstemmen. Zorgen betekent: eten, kleding, veiligheid. Afstemmen betekent: oog hebben voor wat er in een kind omgaat.

Ontwikkelingspsycholoog Edward Tronick liet in zijn bekende experiment zien hoe belangrijk dat is. Zodra een ouder emotioneel niet meer reageert, raken baby’s direct van slag. Ze zoeken contact en trekken zich terug als dat uitblijft.

Ouders hoeven niet perfect te zijn. Kleine ‘mismatches’ horen erbij. Maar wat belangrijk is, is herstel: opnieuw verbinding maken. Als dat te weinig gebeurt, kan een kind het gevoel krijgen dat zijn binnenwereld er niet toe doet.

2. Je kreeg weinig emotionele feedback

De term ‘goed-genoeg-ouder’, bedacht door Donald Winnicott, wordt vaak verkeerd begrepen. Het betekent niet alleen dat je schade voorkomt, maar ook dat je emotioneel aanwezig bent.

Veel ouders slagen daar maar deels in. Door stress, werkdruk of simpelweg omdat ze het zelf nooit geleerd hebben. Van buiten lijkt alles in orde. Maar van binnen kan een kind iets missen: bevestiging van gevoelens.

Zonder die feedback leren kinderen minder goed hun emoties herkennen en reguleren. Onderzoek laat zien dat emotionele verwaarlozing samenhangt met problemen als angst, depressie en moeite met emotieregulatie.

3. Je ouder was lief, maar niet consistent

Hechting speelt hier ook een rol. Onderzoekers zoals Mary Ainsworth toonden aan dat kinderen zich veilig ontwikkelen als ouders consistent reageren op hun signalen.

Als die reacties wisselend of afstandelijk zijn, passen kinderen zich aan. Ze worden zelfstandig, vragen weinig en lijken ‘makkelijk’.

Maar later kan dat doorslaan in moeite met afhankelijkheid, kwetsbaarheid of het aangaan van diepe relaties. Wat vroeger een slimme aanpassing was, kan later in de weg zitten.

De onzichtbare kloof erkennen

Het lastige aan emotionele verwaarlozing is dat het moeilijk te herkennen is. Er zijn geen duidelijke herinneringen aan iets wat fout ging.

Bovendien voelt het voor veel mensen als ondankbaar om dit te benoemen. Hun ouders deden immers hun best. En dat kan allebei waar zijn: je ouders zorgden goed voor je en toch miste je iets essentieels.

Het goede nieuws is dat dit niet vastligt. Emotionele vaardigheden kun je later alsnog ontwikkelen. In vriendschappen, relaties of therapie. Soms begint het met iets simpels: begrijpen waar dat vage gevoel vandaan komt.

Bron: Psychology Today

UTRECHT (ANP) - Valt er vandaag écht iets te vieren? Die vraag stond centraal in de 5 meilezing die schrijver en presentator Splinter Chabot dinsdag uitsprak in de Domkerk in Utrecht. Volgens Chabot nemen donkerte, verharding en verruwing in onze samenleving en in de wereld verder toe. Ook vraagt hij zich af hoe vrij mensen zijn als ze voorzichtig moeten zijn met het ophangen van een regenboogvlag of Palestijnse vlag en hoeveel vrijheid er is als uit onderzoek blijkt dat het antisemitisme toeneemt.

In de samenleving zweven onzichtbare wetten, zei hij in zijn toespraak. "Wetten die voorschrijven hoe te zijn, hoe je te gedragen, hoe je te uiten. Onzichtbare wetten die vorm krijgen en worden uitgevoerd door de blik, de houding, de opmerking en soms ook de vuist van de ander."

Toch is er volgens Chabot nog wel iets te vieren op Bevrijdingsdag. "En dat komt door één iets, want er is altijd iets dat blijft, en dat is: hoop", aldus de schrijver. Om dat te illustreren, vertelde hij het verhaal van drie vrouwen uit drie eeuwen.

'Vrijheid in bruikleen'

Zo prees hij de Oostenrijkse pacifist Bertha von Suttner (1843-1914), die als eerste vrouw de Nobelprijs voor de Vrede ontving en een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de totstandkoming van het Vredespaleis in Den Haag. Ook de Joodse verzetsstrijder Selma van de Perre (1922-2025) kwam voorbij in zijn lezing, evenals een Oekraïense vrouw uit Kramatorsk, een van de laatste steden in de Donbas die nog niet door Rusland is bezet.

"Deze drie vrouwen uit drie verschillende eeuwen laten zien dat er altijd hoop is", aldus Chabot. In zijn lezing vergeleek hij vrijheid met een tsunami, waarvoor alleen dammen en dijken hoeven te worden weggehaald. "De vrede wordt door alle eeuwen heen doorgegeven. Wij kunnen nu in vrede leven, door wat generaties in de geschiedenis voor ons hebben gedaan. En voor elke generatie opnieuw is het de taak de vrede te beschermen, en de vrijheid te vergroten, voor iedereen."

Een ding mogen we volgens Chabot niet vergeten. "We hebben de vrede en de vrijheid in bruikleen. Niet van de vorige generatie, maar van de volgende generatie."

peaceful-jp-scenery posted a photo:

Asao Submersible Bridge
浅尾沈下橋

It wasn't the beautiful "Niyodo Blue" after the rain, but this is a submersible bridge spanning the clear waters of the Niyodo River. Whenever I go to Shikoku, I can't help but want to find one.

雨上がりで仁淀ブルーとは行きませんでしたが、清流の仁淀川に掛かる沈下橋です。四国に行くと、ついつい見つけたくなります。

Ochi-cho, Kochi pref, Japan

peaceful-jp-scenery posted a photo:

Michinoeki Awaji
道の駅あわじ・明石海峡大橋

The Akashi Kaikyo Bridge viewed from directly below. Although there are some ups and downs, the bridge extends in a straight line to Honshu.

明石海峡大橋を真下から。アップダウンはありますが、橋は一直線に本州に延びています。

Awaji city, Hyogo pref, Japan

peaceful-jp-scenery has added a photo to the pool:

Michinoeki Awaji
道の駅あわじ・明石海峡大橋

The Akashi Kaikyo Bridge viewed from directly below. Although there are some ups and downs, the bridge extends in a straight line to Honshu.

明石海峡大橋を真下から。アップダウンはありますが、橋は一直線に本州に延びています。

Awaji city, Hyogo pref, Japan

The Digital Ministry confirmed restrictions were introduced in the Russian capital on Tuesday morning, stating that they were a temporary measure.

​Nu Iran de Straat van Hormuz heeft gesloten en ook de VS de zeestraat inmiddels blokkeert, ligt een groot aantal schepen al weken voor anker. Volgens vader Huibert (62) is het allemaal niet zo ingewikkeld. Op de kringverjaardag van zijn zoon Menno (31) legt hij ongevraagd aan ooms, tantes, neefjes, nichtjes en buren uit hoe je het beste door de Straat van Hormuz kan varen.

“Luister, het is heel simpel: je komt dus vanuit Koeweit, ja? Dan vaar je vlak langs Manama in Bahrein. Vervolgens maak je een scherpe bocht naar rechts, bij Ad-Daẖirah, weet je wel, waar tante Tiny nog een keer op vakantie is geweest. Dan een stuk rechtdoor, stuur omgooien, oppassen met invoegen daar en uitkijken dat je Dalma Island niet aantikt, alsmaar rechtdoor, dan ga je langs Abu Dhabi en Sjarjah, daar kan je lekker vaart maken en dan schakel je terug ter hoogte van Kumzar bij Oman, ja? Dan vaar je rustig verder, duik je onder wat raketten door en ga je dus réchtsaf bij Jazirat Musandam. Dat doen veel mensen fout, die gaan daar linksaf”, zegt Huibert terwijl hij een blokje kaas in zijn mond stopt.

“Daarna moet je echt effe flink vaart maken, want dan kan je onder vuur komen te liggen, maar als je snel rechtdoor gaat en rechts aanhoudt, zit je ter hoogte van Limah al goed hoor. En bij Khor Fakkan al helemaal. Dan zit je op een gegeven moment in de Golf van Oman, daar vaar je richting Masqat, vervolgens ga je bij Ras al Hadd rechtsaf – daar bij dat tankstation, weet je wel – en dan ben je al bijna in Nederland. Gewoon bij Zuid-Afrika draaien, stukkie rechtsaf, en nou ja, dan nog een kilometer of – wat zal het zijn? – 13.000 varen en je bent bij Rotterdam. Zo simpel is het dus, een kind kan de was doen. En ik ben helemaal nooit in die regio geweest, kun je nagaan.”

​

&

Orban Wallace’s documentary avoids big clashes between landowners and campaigners in favour of wide-ranging exploration

Orban Wallace’s film about the right-to-roam movement shows us a campaigning group with a simple, reasonable aim: to give walkers in England and Wales the same rights that people have in Scotland, courtesy of the Scottish Outdoor Access Code, brought into being by the Land Reform (Scotland) Act of 2003. There, walkers have the right to temporary, non-motorised access – which is to say walking, cycling and camping, carried out responsibly – to most land, public or private. These rights have now existed for some time without the apocalyptic end to the countryside as we know it.

Whether some in the right-to-roam movement in England want something more than that, or are prepared to protest more vehemently than simply organising peaceful mass trespass events, is another question. The film interviews landowners such as Francis Fulford, who has long been the media’s favourite outspoken reactionary toff, a sort of posh version of Viz Comic’s Farmer Palmer, snarling “Get off my land”. There are other, more thoughtful landowners, including Hugh Inge-Innes-Lillingston, who cheerfully admits how silly his name is, and is open to developing new ideas about managed access. As far as profiteering goes, I found myself thinking of a remark made by Tara Palmer-Tomkinson: “Land doesn’t really bring in a lot of money until they build a motorway through it.”

Continue reading...

I thought the ceremony, at my mother’s cottage, would pass without a hitch. I don’t think she’d have been impressed by what followed …

If you’re looking for sound, practical advice on what happens when an elderly parent dies – the so-called “sadmin” – then you shouldn’t come to me because all the bits that went OK, my sister did, and all the bits that went unaccountably awry were when I got involved. If, however, you are looking for advice on the ceremony of ash-scattering, then I have loads, all of it learned five to 10 minutes after it would have been good to know.

We’d actually planned this pretty carefully, insofar as we knew where we wanted to go – a cottage our mum rented for years, which is still empty. When my mum died, a friend gave me a lovely hanky, so I took that, in case I got upset. It was a beautiful day; I had my cherished loved ones, a bottle of water and my vape. What could possibly go wrong?

Continue reading...

BORK!BORK!BORK! Things must be tough for UK grocery retailer Sainsbury's, judging by the state of Windows Activation on one of its self-service kiosks. "Unexpected item in the bagging area" are words to strike fear into any shopper. After all, the flashing red light atop the kiosk is not always enough to attract the attention of a bored member of staff, slouching nearby, and the queue behind you is just getting longer. However, an "Activate Windows" watermark is an altogether more alarming message. Register reader Mark Powell found Windows whinging about activation at his local Sainsbury's store. He spotted the watermark of shame in the bottom right-hand corner, atop the retailer's application. Powell asked, "I wonder how many 40p bags you'd need to buy to get a Windows license?" The message appears when Windows decides it is unlicensed. This might be caused by skipping the product key during installation, or by a hardware change triggering the operating system into a deactivated state. It's something PC enthusiasts are all too familiar with after swapping out one component too many. It isn't clear what has happened here. We asked Sainsbury's, but the grocer has yet to respond. Aside from the watermark, any immediate consequences for not activating Windows are unlikely. In the days of Windows XP and Vista, Microsoft took a much sterner line, and if you didn't activate within 30 days, the operating system died. With Windows 10 and 11, the software maker took a more lenient stance. Some personalization options are removed, which isn't really an issue for a point-of-sale system (though it's an amusing thought exercise to imagine how a customer might customize a self-service checkout), and updates are slowed. However, given how things have gone over the last few months, a slowdown in updates is probably not a bad thing. The watermark of shame is likely an indicator that someone has fitted a new component to the PC running the show, and the back-office team has yet to catch up. The question is: what was the "unexpected item" that upset Windows so much? A new motherboard? Some speedier storage? Or perhaps the alarm bells were triggered by a shopper jumping the queue or attempting to make off with one carrier bag too many. Both offenses are punishable by a stern talking to or a weary tsk here in the UK. ®