Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo:

handwritten on negative sleeve, "July 6-7, 1986, Painted Desert and Monument Valley"

Thomas Hawk posted a photo:

Mr Mikage (ミスター御影） posted a photo:

peaceful-jp-scenery posted a photo:

my cosmos field
コスモス園

In the cosmos field in 2026, there are a few early-blooming cosmos flowers. Why is that?

今年のコスモス園、早咲きのコスモスがちらほらと。何故でしょう？

Shimizu-ku, Shizuoka pref, Japan

Een samenleving die decennialang leeft met bezetting, permanente oorlog en het normaliseren van extreem geweld, houdt dat geweld zelden netjes binnen de grenzen van het slagveld. Dat geldt voor grootmachten, koloniale regimes en staten die zichzelf permanent in een existentiële oorlogstoestand plaatsen. Israël vormt daarop geen uitzondering.

Wie generaties lang leert dat geweld een legitiem antwoord is op politieke problemen, importeert uiteindelijk dat wereldbeeld in de eigen samenleving. De grens tussen “veiligheid” en militarisering vervaagt. De grens tussen burger en vijand eveneens. En zodra een staat burgers conditioneert om permanent in termen van dreiging, zuivering en vergelding te denken, blijft dat denken zelden beperkt tot Gaza, Libanon of de Westelijke Jordaanoever.

De Verenigde Staten zagen dat na Vietnam. Politiecorpsen werden in toenemende mate gevuld met veteranen die waren getraind voor oorlogssituaties, terwijl de bredere cultuur van “warfare policing” zich steeds verder ontwikkelde. De militarisering van de politie kreeg een enorme impuls. Protesten werden behandeld als opstanden. Wijken als vijandig gebied. Zelfs taal veranderde: agenten werden “warriors”, burgers “targets” of “threat environments”. Onderzoekers en historici beschrijven al jaren hoe militaire logica langzaam het civiele domein binnendrong.

Dat proces begon overigens al eerder, maar oorlogen als Vietnam versterkten het aanzienlijk. Amerikaanse politieadviseurs die actief waren geweest in Vietnam namen tactieken, denkwijzen en trainingsmodellen mee terug naar binnenlandse politiekorpsen. Sommige betrokkenen bij repressieve operaties in Vietnam doken later weer op binnen Amerikaanse veiligheidsstructuren.

Israël kent die scheiding tussen civiel en militair nog veel minder. Dienstplicht, reservistenstructuren en een politiek klimaat waarin veiligheid vrijwel alles overstemt, zorgen ervoor dat oorlogservaringen direct terugvloeien de samenleving in. Een samenleving die voortdurend leert dat totale controle noodzakelijk is, raakt gewend aan surveillance, ontmenselijking en uitzonderingsmaatregelen. Eerst tegen Palestijnen. Daarna steeds vaker intern.

Dat proces wordt ook zichtbaar in de omgang met protest. Israëlische demonstranten worden de afgelopen jaren steeds agressiever benaderd door politie en ordediensten. Protesten tegen Netanyahu, tegen de hervorming van de rechterlijke macht en tegen de oorlog in Gaza gingen gepaard met hardere arrestaties, geweld door politie-eenheden en een politieke retoriek waarin demonstranten steeds sneller als staatsgevaarlijk worden neergezet. Wie langdurig leeft in een veiligheidsstaat, merkt vroeg of laat dat de instrumenten die voor “de vijand” werden ontwikkeld, ook inzetbaar blijken tegen de eigen bevolking.

Dat zie je al gebeuren. Kritiek binnen Israël zelf wordt sneller weggezet als verraad. Journalisten, mensenrechtenorganisaties en demonstranten krijgen steeds meer vijandstatus. De logica van oorlog heeft een vervelend kenmerk: zodra die eenmaal dominant wordt, zoekt ze voortdurend nieuwe interne vijanden. Een voorproefje zagen we de afgelopen dagen met de mishandeling van de activisten van de Flotilla-activisten, die toch voor veel Israëliërs meer ‘ons soort menen’ zijn dan de Palestijn.

Historisch gezien eindigt dat zelden stabiel. Frankrijk hield diepe maatschappelijke littekens over aan Algerije. De Sovjet-Unie radicaliseerde verder door Afghanistan. De Verenigde Staten sleepten Irak en Afghanistan mee terug de binnenlandse politiek in, inclusief permanente veiligheidsretoriek, militarisering van politie en normalisering van uitzonderingsdenken. Oorlog exporteer je eerst. Daarna importeer je hem weer terug.

Israël lijkt ondertussen te geloven dat extreem geweld veiligheid produceert. Terwijl geschiedenis meestal het tegenovergestelde laat zien. Massaal geweld creëert nieuwe trauma’s, nieuwe haat en nieuwe generaties die opgroeien met wraak als horizon. Dat geldt voor Palestijnen. Uiteindelijk geldt het ook voor Israëli’s zelf.

Een samenleving kan zichzelf jarenlang wijsmaken dat permanent geweld een tijdelijke noodmaatregel is. Totdat blijkt dat de noodmaatregel de cultuur is geworden.

Drugs, sex, scorpions, breakdowns … a summer trip in Greece goes diabolically wrong in the BBC’s immaculate new show that will give you a well-earned break from bad TV

Hell is other people. But a fortnight’s summer holiday in a Greek island villa with three pals you have known since university, the young second wife of one of them, your depressive husband and the mulish French nanny the second wife has hired to look after her foul child, is surely the innermost circle of it.

Such is the diabolical situation in which Zoe (Jessica Raine) finds herself in Two Weeks in August, an utterly convincing and wholly compelling – in an “if somebody doesn’t push at least three-quarters of these credibly appalling individuals into the sea soon then I will clamber through the screen and do it myself” kind of way, which is the best kind of way – blackly comic drama exquisitely written by Catherine Shepherd, immaculately directed by Tom George and Matthew Moore and perfectly played by the whole cast.

Looking for a new reading recommendation? Here are some must-read paperbacks, from a campus novel to a history of language

***

peaceful-jp-scenery has added a photo to the pool:

my cosmos field
コスモス園

In the cosmos field in 2026, there are a few early-blooming cosmos flowers. Why is that?

今年のコスモス園、早咲きのコスモスがちらほらと。何故でしょう？

Shimizu-ku, Shizuoka pref, Japan

DEN HAAG (ANP) - Drinken, smeren, petje. Dat is het algemene advies bij veel evenementen dit pinksterweekend. In verband met de verwachte hoge temperaturen hebben organisatoren adviezen op hun websites gezet, zorgen ze veelal voor extra waterpunten en houden ze een extra oogje in het zeil.

Zaterdag zijn ongeveer 3800 scouts bijeen voor het meerdaagse Noordelijk Pinksterkamp in Lauwersoog. "We gaan genieten van het mooie weer. Maar we letten wel op de DSP, zoals wij altijd zeggen: drinken, smeren, petje", zegt een woordvoerster. De openingsbijeenkomst is iets ingekort om de scouts niet al te lang in de zon te laten zitten.

Ook zaterdag gaan de ruim 5000 deelnemers aan de estafetteloop Roparun vanuit Enschede en Clastres (Frankrijk) van start, om maandag te eindigen in Rotterdam. Er zijn ongeveer 30.000 waterflessen om uit te delen en er komen ook extra waterpunten langs de route. Verder krijgen de lopers een soort sportdrankje mee om uitdroging te voorkomen.