The violence of male entitlement is embodied in the charismatic son of a Mississippi pastor, in a sharp portrait of cruelty and inheritance

‘To woman he gave a womb, and to man he gave dominion’, that’s what I teach my boys,” the Rev Sabre Winfrey Jr tells his wife, Priscilla, midway through Addie E Citchens’s formidable Women’s prize-shortlisted debut novel, Dominion. In Citchens’s hands, that dominion is exercised not only through violence, but through charisma, piety and the banality of male entitlement.

Set in the fictional town of Dominion, Mississippi, at the turn of the millennium, the novel follows the Winfreys, a prominent Black church family whose putative grandeur conceals a deep and hereditary decay. Sabre leads the largest congregation in the state from the pulpit of Seven Seals Baptist church, dispensing wisdom through sermons and local radio broadcasts, exuding the oily confidence of a man convinced that God speaks exclusively in his register. The longsuffering Priscilla writes those sermons, raises their five sons and silently maintains the machinery of his authority without ever receiving credit for it.

Continue reading...

Weinig groenten zijn zo diep verankerd in de Nederlandse eetcultuur als kool. In dumplings, gefermenteerd of als boeket: kool is terug.

Zangeres Ellen ten Damme (58) verblijft vier maanden per jaar op haar landgoed in de Dordogne

In deze rubriek vertellen twee stijlvolle familieleden over hun kleding. Deze maand: tweelingbroers Tijmen en Vigo Hombrink (21). „We zijn opgegroeid tussen de kunstenaars.”

De bistro is terug van nooit weggeweest in Nederland. Het eten is er simpel, niet te duur en bekend. „Als het niet goed gaat met de wereld is er behoefte aan vertrouwde gerechten.”

Joris Bijdendijk rijdt geregeld de Autoroute du Soleil. Waar stopt hij om te eten?

Als er een nieuwe drop van het Franse Sézane in de app komt, zitten vrouwen over de hele wereld klaar. „Je weet hoe snel dingen uitverkocht raken.”

Van mijn jeugd heb ik veel vage en een paar scherpe herinneringen, maar die gaan meestal niet over de mijlpalen.

Maar liefst drie Franse literatuurprijzen kreeg de Nederlandse, in de Elzas opgegroeide Emma Doudevan Troostwijk voor haar debuutroman Ceux qui appartiennent au jour. Dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling Mensen van de dag. „Ik ben een enorme stresskip”, zegt ze. „Maar waar die stress, die angst, vandaan komt, weet ik niet.”

Dat merken nu pas oog hebben voor de Gen X-vrouw is niet uit liefdadigheid: zij zal naar verwachting meer geld uitgeven aan skincare en make-up dan wie ook.