Thomas Manuel (Rascal, 9/10/26), "One Hundred Tales of Solidarity": "Casting her memory back, she thinks about 45-60 people signed up ... At the end of the school term, after months of Burke feeling like a full-time GM, the legion reached Skydagger Keep ... Sociological storytelling, as [Zeynep Tufekci] defined it, was not led by the inner motivations of a character but rather how they shape or were shaped by the institutions and society around them." Paul Beakley has another POV on BoB, but other tabletop games zoom out / change point of view, e.g. Engle Matrix Games structured by arguments can model the First Carlist War (explainer; modern relevance) or a Sherlock Holmes story (parts 2, 3, 4). And Greg Stafford's 1975 wargame / DIY novel mixed mystical heroes with group units and major events a bit like Dave Arneson's 1971+ Blackmoor campaign played out at different scales.

Rubio-Martinez has added a photo to the pool:

Fuji X-Pro1, XF10-24mmF4 R OIS lens

1928 Rudge-Whitworth 500cc single Roadster.

Motorcycle picture my original, time and place as noted.
AI replacement background.

Om 9.41 uur en 15 seconden Amerikaanse oostkusttijd, op de ochtend van 11 september 2001, drukte fotograaf Richard Drew op de ontspanknop van zijn Nikon. Tussen de twee torens van het World Trade Center hing één man, kaarsrecht, één been licht gebogen, alsof hij een duik nam in stilstaand water. De foto zou de wereld overgaan, en direct daarna vrijwel overal uit het zicht verdwijnen.

De ochtend zelf

Drew, destijds 54, had die dinsdagochtend een opdracht in Bryant Park: een zwangerschapsmodeshow. Toen zijn redacteur belde over een vliegtuig in de noordelijke toren, nam hij de metro naar Chambers Street. Op de hoek van West en Vesey Street ging hij staan tussen een politieman en een ambulancemedewerker, met een 200mm-lens.

Hij hoorde harde tikken. Aanvankelijk dacht hij dat het brokstukken beton waren. Het waren mensen. Naar schatting 200 personen sprongen of vielen die ochtend uit de bovenste verdiepingen, waarvan bijna alle uit de noordelijke toren, waar boven de 91e verdieping meer dan 1.300 mensen ingesloten zaten. De temperatuur op sommige plekken werd geschat op meer dan 1.090 graden Celsius. Wie sprong, deed dat niet om te sterven maar om te ademen.

Drew maakte tien tot twaalf reeksen van vallende mensen, voordat de zuidelijke toren instortte en hij zich moest terugtrekken. Terug op het AP-kantoor in Rockefeller Center zag hij het frame meteen tussen de twaalf opnames van dezelfde man liggen. Het viel op door de verticaliteit en de symmetrie: de man precies tussen de twee torens, alsof hij daar altijd al gehangen had.

Één keer op pagina zeven

De foto verscheen op woensdag 12 september wereldwijd in kranten. In The New York Times stond hij op pagina zeven, met een sober onderschrift over een man die met het hoofd naar beneden viel na uit de noordelijke toren te zijn gesprongen. En daarna niet meer.

De reacties waren fel. Lezers noemden het beeld kil, sadistisch, grafschennerij, een schending van waardigheid. Bij Amerikaanse regionale kranten als de Fort Worth Star-Telegram, de Memphis Commercial Appeal en The Denver Post stroomden klachten binnen dat een sterfmoment tot pornografie was gemaakt. CNN, dat de vallende lichamen aanvankelijk live had uitgezonden, besloot na intern beraad de beelden alleen nog onherkenbaar te tonen, en stopte er kort daarna helemaal mee. Een documentaire over brandweerkapelaan Mychal Judge liet wel het gedreun horen van lichamen die op de grond sloegen, maar niet hoe vaak dat gebeurde.

Het waren beelden die niet ontkend konden worden en toch niet gezien mochten worden. Brandweercommandant Bill Feehan, die die dag zelf zou omkomen, jaagde een cameraman op straat weg met de woorden dat hij toch enig fatsoen moest hebben. Het lijkmerk van de New Yorkse gerechtelijk geneeskundige zei het botter: er waren geen springers op 9/11. Een springer is iemand die zich op de ochtend voorneemt om te sterven. Deze mensen wilden leven. Alle sterfgevallen van die dag werden geregistreerd als moord.

De verkeerde identificatie

Terwijl de foto uit de Amerikaanse media verdween, wilde één krant weten wie de man was. Het Canadese The Globe and Mail stuurde verslaggever Peter Cheney op pad. Cheney liet de foto digitaal opschonen, zag een goatee, een lichtgetinte huid en wat leek op de witte tuniek van een restaurantmedewerker. Windows on the World, het restaurant op de 106e en 107e verdieping van de noordelijke toren, had die ochtend 79 werknemers en 91 gasten verloren. Onder de vermistenposters in Times Square viel Cheneys oog op Norberto Hernandez, banketbakker, geboren in Puerto Rico. Diens broer en zus bevestigden: dat is hem.

Het artikel verscheen. En het brak een gezin. Voor de katholieke familie Hernandez was zelfmoord een zonde, en de dochters weigerden te accepteren dat hun vader gesprongen zou zijn. Toen Cheney op de begrafenis Norberto's oudste dochter Jacqueline zijn afdruk toonde, keek ze kort en beval hem te vertrekken. De uitspraak die Esquire-journalist Tom Junod later optekende: dat stuk stront is mijn vader niet.

Junod, Esquire en Jonathan Briley

Junod pakte het dossier op na een verzoek van Hernandez' weduwe om haar man's naam te zuiveren. Van Drew leerde hij dat de gepubliceerde foto één opname was uit een reeks van twaalf. In enkele frames daarvoor is het gezicht van de vallende man kort zichtbaar; in latere frames scheurt zijn witte overhemd open en komt eronder één onbetwistbaar feit tevoorschijn: een oranje T-shirt.

Junod bezocht Norberto's weduwe Eulogia en dochter Catherine. Zij bekeken de volledige reeks. Hun oordeel was even zeker als dat van Cheney was geweest, maar tegenovergesteld: de man op de foto had een donkerder huid, droeg andere kleren, was niet Norberto.

De sporen leidden naar een andere familie in de buurt van New York. Jonathan Briley, 43 jaar, geluidstechnicus bij Windows on the World. Meer dan één meter negentig, lichtgetint, snor en sik. Zijn vader was dominee, die in de dagen na 11 september drie uur lang bad om te weten waar zijn zoon was. Zijn zus Gwendolyn kende de foto vanaf de dag dat hij verscheen. Ze wist dat Jonathan astma had en dat hij, in de rook en de hitte, alles zou doen om te ademen. Zijn broer Timothy wist wat Jonathan meestal aan had onder zijn witte overhemd: een oranje T-shirt. Zo vaak dat Timothy hem er soms mee plaagde. Toen Timothy een dag later Jonathans lichaam moest identificeren, waren alleen de zwarte hoge schoenen nog herkenbaar. Dezelfde schoenen als op de foto.

Officieel is de identificatie nooit bevestigd. Junods artikel, verschenen in het septembernummer van Esquire in 2003 en later bewerkt tot de documentaire 9/11: The Falling Man van Henry Singer uit 2006, laat de vraag bewust openstaan. Misschien is het Jonathan Briley. Misschien sprong hij niet uit wanhoop, maar om thuis te komen.

Waarom het beeld blijft

Van alle beelden van 11 september is dit degene die het langst nazindert, juist doordat hij twee decennia lang half in de schaduw is gehouden. Een Time-terugblik in 2016 noemde de vallende man een geïmproviseerde Onbekende Soldaat in een onbekende oorlog, voor altijd opgehangen in de geschiedenis. Zangwer Elton John, die het beeld voor zijn privéverzameling kocht, sprak van de mooiste afbeelding van iets zo tragisch.

Wat de foto doet, doet geen andere 9/11-opname. Instortende torens gaan over gebouwen, en gebouwen zijn abstract. Rookpluimen gaan over Manhattan, en Manhattan is groot. Deze foto gaat over één mens en tien seconden. Hij dwingt de kijker om na te denken over een keuze die niemand ooit had mogen maken: springen of stikken. Amerika koos ervoor om die keuze niet te zien. De rest van de wereld deed dat wel, en herinnert zich daardoor 11 september niet als een oorlog tegen torens, maar als een oorlog tegen mensen.

Vijfentwintig jaar later staat hij nog steeds daar tussen die torens. Zijn been iets gebogen. Zijn armen langs zijn lichaam. Onder zijn witte overhemd, misschien, een oranje T-shirt.

Meer weten?

• Esquire — Tom Junod, The Falling Man (2003)
• Wikipedia — The Falling Man
• Time — The Story Behind the Iconic 9/11 Photo

(Sony)
Alongside supple and distinctive accounts of Rhapsody in Blue and the Piano Concerto and Preludes, the French pianist showcases his jazz chops in reinterpretations of Gershwin’s timeless songs

Ever since Lucas Debargue took fourth prize at the 2015 international Tchaikovsky competition, he’s refused to be pigeonholed. His distinctive journey brings him now to George Gershwin, complementing the piano concerto and preludes with beguiling original explorations of the composer’s songs in the form of a dozen études. His supple account of Rhapsody in Blue is based on Gershwin’s solo piano arrangement, to which he adds his own partly improvised cadenzas. Like everything here, it comes up fresh as a daisy.

The Piano Concerto in F brings Debargue’s jazz credentials to the fore (he cut his teeth on the club circuit). The Orchestre de Paris under Elim Chan provides an admirably clear and concise accompaniment. The edge-of-your-seat stakes are reminiscent of André Previn.

Continue reading...

Some new and some old entries this week, from people who find zero profoundly unrewarding.

"A scary blue button from The North Face" warns Dmitry K.. "Northface has just proudly rewarded me with nothing. I am not sure whether I want to try adding such a non-positive amount to my wallet. I am afraid I can trigger a chain reaction that will crash the financial system of the whole world..."

"0% Steam discount" advises Renan "As much as I love Final Fantasy, I guess I'll pass on this 0% discount."

"Give me my money around zero" demands Reinier B. "The Nederlandse Spoorwegen (Dutch Railways) owe me Ä2.25, but apparently I need to go back in time 2026 years to get my money ("we'll transfer the amount to your bank account around 0"). Or maybe it's not zero AD but something else?"

"My relationship with Office Depot is very unrewarding," complains Philip. "Office Depot doesn't exist in my country anymore (someone signed up with my email address), but it's good to know I have $0 waiting for me if they come back."

"Too late for that!" exclaims an Anonymous "Me hard earned zero award points on this ride app will expire at the Unix epoch which is apparently coming up soon."

"Rewards point conversion math is hard" figures Emily. "Will I have -0.01 next month? The suspense is killing me."

Gruwelijk beeld gisteren uit Zwitserland waar 49 Nederlanders (1 buschauffeur en 48 passagiers) aan het einde van de middag betrokken zijn geraakt bij een ernstig ongeluk met een bus van touringcarbedrijf Hartemink uit Eibergen. Tijdens een Oad-reisje naar Oostenrijk maakten onze landgenoten een dagtrip naar Zwitserland, daar sloeg tussen Zernez en Susch het noodlot toe. Volgens de Zwitserse politie zijn daarbij meerdere doden gevallen en raakten ook meerdere mensen (zwaar)gewond. In de loop van de ochtend zou een persconferentie zijn, maar dat wordt nu alleen meer info, mogelijk over het dodental. RTL Nieuws sprak met Frank Radstake, directeur van de Nederlandse Vereniging van Reisondernemingen (ANVR), die vertelde dat de buschauffeur, met wie ná het ongeluk nog contact is geweest en die niet tot de (zwaar)gewonden behoort, 'mogelijk moest uitwijken voor een rotsblok' op de weg, waardoor de bus op z'n kant raakte en van de weg schoof. Het onderzoek is volgens de bondspresident in volle gang "om alle omstandigheden rond dit ongeval vast te stellen", en terwijl we daarop wachten wordt de bus geborgen. Later meer...
Update 08:35 - De berging van de bus is inmiddels voltooid.
Update 09:15 - Volgens De Gelderlander is een van de Nederlanders die in de bus zat Montferlands raadslid Rob Mos: "Mos is in het dagelijks leven buschauffeur. Of hij ook achter het stuur van deze bus zat tijdens het ongeluk, is niet duidelijk."

Directeur ANVR over busongeluk

ON CALL Friday morning is The Register's home for tech support stories, which we showcase in On Call – the weekly column made possible by readers generously sharing their experience of what it takes to fix things for the furious, fatuous, or feebleminded users that infest every workplace. This week, meet a reader we'll Regomize as "Lucia," who was once ordered to report immediately to a company director's office. "All of my files have gone," the director fumed, before insisting this was all the fault of the IT team, who were all inept, incompetent, and unfit for duty. Lucia examined the director's PC and found an empty "Home" folder. "I saw that he had clicked on the 'Up' directory icon to get there," Lucia told On Call. "I casually clicked on the 'Documents' folder and his files magically reappeared." Guess how much gratitude the director showed Lucia. If you guessed zero, congratulations. When Lucia tried to impart a quick lesson in directory navigation, the director was having none of it. "He simply bundled me out of his office, yelling, 'And make sure it doesn't happen again!'" Have your users refused to learn a simple fix? If so, a single click here will speed your story to On Call, so we can share it on a future Friday. ®

When Microsoft's developers and engineers sit down to code, they can now choose to work in Rust, which Redmond has added to its list of canonical languages. “Rust now is a Tier One language at Microsoft, and that just means that it sits among C++, C# and TypeScript as the best supported languages for internal development in the company,” explained Victor Ciura, Microsoft principal engineer for the Rust tooling team, during a keynote talk today at this year’s annual RustConf, being held this week in Montréal. Ciura said Microsoft has “paved a path” of tools and processes that support local Rust development across the entire software development lifecycle. Rust is no stranger at Microsoft and is already present in over 100 Microsoft project repositories. The company has built Oxidizer, a set of crates to build scalable services in Rust, which have been used to build and refine the Microsoft 365 (M365) core services such as Outlook, Word, Excel, OneDrive, and SharePoint. The Copilot tech stack also owes quite a bit to Rust. But the really messy work still lies ahead. Given the recent Windows Patch Tuesday patch deluge, no doubt one of the largest uses for Rust will be shoring up leaky C/C++ Windows code. This is the work Rust was made for. Mozilla developer Graydon Hoare created Rust as a side project in 2006 chiefly as a high-performance language that, unlike C and C++, guarded against memory bugs. Rewriting programs in Rust to improve performance and minimize bugs has since become a common chore for project leaders, who have Rustified everything from databases to package managers, often with the help of AI. New digs Redmond has already done considerable work making Rust comfy on Microsoft Visual C++ (MSVC), its native platform for compiling Windows binaries. Notably, company engineers built rustc_codegen_utc, a custom Rust compiler code-generation backend that wires the rustc compiler directly into MSVC’s internal toolchain for Windows. “Connecting rustc to that backend lets Rust build on the same platform investment, with perfect compatibility out of the box, rather than requiring a parallel implementation of every Windows-specific capability,” wrote Ciura in a blog post that details Redmond's rusty efforts. “The result is a unified code generation platform for Rust and C++ on Windows.” Dangling pointers and foreign code Even with the tight Rust integration, Microsoft engineers will have their work cut out for them. One of the recurring themes of this year’s RustConf is grappling with the dangerous “unsafe” territory that comes when mixing Rust and C++ code. While the Rust compiler can flag memory errors, it typically doesn’t cover pointers into the C++ memory allocations. Still, Redmond running towards Rust is a welcome development. In his 2025 RustConf keynote, Microsoft Azure CTO Mark Russinovich noted that ~70 percent of Windows CVEs are memory issues. “One of the things that I realized a long time ago is that no matter how much we really want to make C and C++ better, we can't make it as good as what Rust starts with," he said. ®