Een automobilist botste maandagochtend vroeg tegen een paal in Schiedam. Van de voorkant van de auto is weinig meer over.
Another installment of the creative project exploring new Carpathian myths. Illustrations inspired by Hutsul folklore and Carpathian cultural aesthetics.
Decent effects and a late-stage twist show promise, but this gore-fest needs to be more disgusting, funny or unnerving
The film opens with a lone figure striding into the foreground. He’s an amateur entertainer on his way to a gig, and he’s not been met at the station as planned. Still, not to worry – a car pulls up, and he gets in. But needless to say, his days (indeed, his minutes) are numbered. The murder that goes down in short order features plenty of blood but somehow fails to terrify the viewer. This is a problem unfortunately not limited to the opening scene: despite the various gruesome killings on show, there’s not much in the way of scares.
The plot involves an adventure park in danger of going out of business, with the band of workers trying to get the place back on track providing plenty of fodder for a killer who spends some of the time dressed as a creepy clown. It’s easy to be dismissive of demon-clown films like Terrifier but they are effective in what they seek to do. Charlie Shaw’s Revenge isn’t – partly because the performances generally land some distance short of plausible, and partly because the writing itself is painfully thin. (The effects work, on the other hand, is decent, and the use of real locations with real animals is very welcome in a film-making era of green screen and expensive but hastily cobbled together CGI.)
Continue reading...The classic pre-dinner drink and snack combo varies depending where you are in Italy. In this fair city, it’s an institution that can even be enjoyed first thing
I arrived in Verona, I admit, without a particularly clear idea of what aperitivo meant. In Italy, the ritual – broadly, a drink and something small to eat before a meal – speaks a different dialect in every city.
Milan has turned it into a polished after-work institution. In Venice, it is more itinerant: an ombra (a small glass of wine) along with a cicchetto (a bite-size snack) and then on to the next bacaro (one of the city’s traditional wine bars). Verona follows another logic.
Continue reading...The Guardian columnist and former Greek finance minister tackle big political questions in a hugely entertaining chat. Plus, why was actor Nkechi Simms placed in foster care?
This new series from the Guardian columnist and senior economics commentator is a lively interview show that tackles politics’ big questions. First up, it’s former Greek finance minister Yanis Varoufakis for a hugely entertaining tour of his career, dissection of democracy and attempt to apply some long-term thinking to the UK. Or in his words: “How long do you think it’ll be before Andy Burnham is pushed out for someone else?” Alexi Duggins
Widely available, episodes weekly
A story of storico ribelle, produced by a small group of mountain herders according to a traditional farming system based on seasonal and rotational grazing
My journey into the world of storico ribelle began with a shared passion for photography and the mountains. A close friend of mine lives in the Orobie Alps. He loves the mountains and the natural environment that surrounds him, and we share the same passion for photography. When I finally went to visit him, I discovered a way of experiencing the mountains that was very different from the one I knew growing up in the Apennines, where I come from.
What struck me was not only the landscape, but the relationship people still have with it. Here, I discovered a world where the mountain is not simply a place to visit or explore, but a place to live and work. A world where cheese is still a tradition rather than an industrial product, and where the rhythms of the seasons, the animals and the daily work of the alpeggiatori – the mountain herders – are still deeply connected.
Continue reading...The Talking Heads frontman considers the dormant ideas that made a comeback – from Indian irrigation to Kafka
There’s barely been a moment in the last half-century when David Byrne hasn’t been zinging about, dancing forward, opting odd. The art-school dropout frontman of Talking Heads, he moved sideways into ballet, dance and experimental theatre, collaborated on the proto-ambient LP My Life in the Bush of Ghosts with his fellow polymath Brian Eno, directed films, wrote musicals (on – of course – Imelda Marcos), co-founded a label (Luaka Bop) that introduced the likes of Os Mutantes and William Onyeabor to a new generation, brought out books of tree drawings, and designed bicycle racks.
Byrne’s career – by most measures a remarkably successful one – has been built from code-switching, fidgety intelligence, stylistic infidelity. At first glance then, it’s surprising that Sleeping Beauties is devoted to failure – to artists who were ignored, laughed at, forgotten; to ideas deemed batty or heretical; to ways of thinking about the world – sustaining it, replenishing it – that, often for political reasons, were found wanting, and wiped from our collective memory banks. Sleeping beauties is (of course) a term he first encountered in an academic paper by Leiden University scientometrics professor Ton van Raan. That was in 2004: this book, like a lot of the ideas and energies it animates, needed time to ferment.
Continue reading...The FBI arrested Wanying Zhang, also known as Heather, at Los Angeles International Airport before she left for China, the agency said
US authorities arrested a California woman on Sunday, accusing her of spying on the son of Taiwan’s president at the behest of Chinese officials, the FBI said.
The FBI arrested Wanying Zhang, also known as Heather, at Los Angeles International Airport on Sunday before her planned departure to China, the agency said in a statement. Authorities charged Zhang, 34, of Irvine, California, with acting as an unregistered foreign agent.
Continue reading...van Simon Otjes
Op 30 augustus kondigde Paul Rosenmöller (PRO) aan niet meer verkiesbaar te zijn bij de volgende Eerste Kamerverkiezingen. Acht jaar lang zat Rosenmöller in de Senaat. Wat heeft hij de afgelopen acht jaar gedaan? Natuurlijk heeft Rosenmöller niet stilgezeten. Als senator diende hij 40 moties in, dwong hij acht toezeggingen af en stelde hij twee vragen. Maar het handwerk van een parlementariër was niet het belangrijkste deel van Rosenmöllers functie: hij was de afgelopen acht jaar met name een belangrijke pokerchip voor Jesse Klaver.
De wet van Noten
De rol van Eerste Kamerleden in Nederland lijkt niet zozeer het maken van een eigen afweging, maar om bij onderhandelingen tussen Tweede Kamerfracties en kabinetten, die sinds Rosenmöllers lidmaatschap van de Eerste Kamer daarin geen meerderheid hebben gehad, als pokerchips te worden ingezet.
De reden hiervoor is dat Eerste Kamerleden vrijwel altijd hetzelfde stemmen als hun collega’s in de Tweede Kamer. In Den Haag staat dit bekend als de Wet van Noten. Dat komt deels omdat Eerste Kamerleden dezelfde opvattingen hebben als Tweede Kamercollega’s van dezelfde partij en vanuit die opvattingen naar wetten kijken. Tegelijkertijd zijn er ook praktischere factoren die een rol spelen: Eerste Kamerleden zijn deeltijdpolitici zonder ondersteuning, die geen tijd hebben om in detail over wetsvoorstellen en begrotingen te onderhandelen. Ze volgen hun collega’s omdat die een geïnformeerd en afgewogen oordeel hebben gevormd.
Als we kijken naar senatoren elders, zoals in de Verenigde Staten, dan is het iedere stemming weer spannend of senatoren als Lisa Murkowski, Susan Collins en John Fetterman hun partijleiding volgen of meestemmen met de andere partij. Zij zijn autonome politieke actoren met hun eigen agenda’s. Partijcollega’s klagen over hun onafhankelijkheid, terwijl leden van andere partijen klagen dat ze, zodra het spannend wordt, toch hun partij trouw blijven. In contrast met senatoren elders zijn Rosenmöller en zijn dertien collega’s zo trouw aan de partijlijn dat Klaver hen vol vertrouwen kan inzetten in zijn onderhandelingen met Jetten.
Tekenend was Rosenmöllers reactie toen zijn partij in 2023 één zetel minder haalde bij de Eerste Kamerverkiezingen: “Natuurlijk jammer, maar gelukkig zonder politieke gevolgen.” Immers, ook met veertien zetels kon de fractie van GroenLinks-PvdA het kabinet-Rutte IV aan een meerderheid helpen. Dat de fractie het zonder de ideeën en expertise van de jonge econoom Menno van der Ven zou moeten doen, maakte weinig uit. Wat telde, was hoeveel zetels de Senaatsfractie te bieden had in de cruciale onderhandelingen tussen de Tweede Kamerfractie van GroenLinks-PvdA en het kabinet.
Het kabinet koopt tijd
Ook bij de onderhandelingen eind augustus tussen de Tweede Kamerfracties en het kabinet waren de senatoren de grote afwezigen. Het waren financieel specialisten en fractievoorzitters van de Tweede Kamerfracties die bij het kabinet aanschoven. De senatoren waren in die onderhandelingen met name waardevol vanwege hun aantal, niet vanwege hun ideeën, expertise of ervaring.
Chris Stoffer (SGP) en Joost Eerdmans (JA21) trokken de afgelopen weken samen op. Met hun twaalf Tweede Kamerzetels konden ze het kabinet-Jetten aan een meerderheid helpen in de Tweede Kamer; hun vier Senaatszetels zijn echter bij lange na niet genoeg voor een meerderheid in de Eerste Kamer. Hier heeft het kabinet natuurlijk veel aan Rosenmöller en zijn dertien collega’s, die samen het kabinet bijna aan een meerderheid kunnen helpen.
De waarde van de Senaatsfracties is echter helemaal niet zeker op de middellange termijn. Volgend jaar mei wordt een nieuwe Eerste Kamer gekozen. Gezien de volatiliteit van het electoraat kan er van alles gebeuren: mogelijk groeit de Senaatsfractie van JA21 sterk en daarmee de onderhandelingspositie van Eerdmans in de Tweede Kamer. Misschien groeit PRO zo sterk dat zij alleen genoeg zetels hebben om het kabinet aan een meerderheid te helpen. Die onvoorspelbaarheid heeft grote gevolgen voor de onderhandelingen in het najaar.
De contouren van de begroting, en daarmee de inzet van het kabinet in de onderhandelingen, zijn inmiddels bekend. Het kabinet lijkt de grote bezuinigingen op de sociale zekerheid die in het coalitieakkoord waren beloofd uit te gaan stellen. De verhoging van het eigen risico en de verkorting van de WW-duur worden naar voren geschoven. De verhoging van de AOW-leeftijd en de verlaging van het maximumdagloon lijken helemaal van de baan. Een oplossing voor de complexe box 3-problematiek wordt ook uitgesteld. Hierover moeten werkgevers en werknemers maar tot een oplossing komen.
Je zou dit pakket kunnen lezen als een knieval naar Klaver, die met zijn veertien PRO-senatoren in de hand eist dat de bezuinigingen van tafel gaan. Een serieuze overture naar rechts kan het niet zijn: de steun van Eerdmans en Stoffer is niet genoeg voor een meerderheid in de Eerste Kamer. Daarvoor is de BBB nodig, maar Henk Vermeer koppelt de steun van zijn overgebleven BBB-senatoren voor de begroting aan het schrappen van de stikstofplannen, en in de uitgelekte plannen zitten geen openingen naar BBB.
Toch is dit volgens mij een onterechte lezing van de gang van zaken. Het is niet logisch om nu al water bij de wijn te doen richting PRO. Zij zullen immers gaan onderhandelen met de conceptbegroting als uitgangspunt. Een akkoord met PRO zal alleen maar linkser uitkomen, wat voor de VVD onacceptabel is.
Het kabinet lijkt met name tijd te kopen: een kostbaar akkoord over rechts kan niet duurzaam zijn omdat de Eerste Kamer volgend jaar van samenstelling verandert. Daarom ligt het veel meer voor de hand om nu een relatief beleidsarme begroting door de Kamer te krijgen en vervolgens in 2027 een akkoord te sluiten met de Tweede Kamerfracties, waarbij de senatoren weer als pokerchips op tafel liggen.
Dit artikel verscheen eerder bij het Montesquiue Instituut. Simon Otjes is universitair hoofddocent Nederlandse Politiek bij de Universiteit Leiden.
Lees meer berichten op Sargasso
BUNNIK (ANP) - De verkoop van nieuwe motorfietsen in Nederland is in de eerste negen maanden van dit jaar naar een record gestegen. Volgens brancheorganisaties BOVAG en RAI Vereniging en RDC werden sinds begin dit jaar 20.035 nieuwe motorfietsen geregistreerd. Dat is ruim 15 procent meer dan in dezelfde periode vorig jaar, toen het om 17.375 motorfietsen ging.
Daarmee zijn er nu al meer motoren verkocht dan in heel 2025 (19.567) en is het vorige verkooprecord van 19.819 motorfietsen uit 2024 verbroken. In het derde kwartaal werden 6003 nieuwe motorfietsen op kenteken gezet, een stijging van bijna 16 procent vergeleken met vorig jaar.
"Een prachtige mijlpaal die de populariteit van motorrijden onderstreept", zegt Martijn van Eikenhorst, sectiemanager motoren bij RAI Vereniging. Volgens hem wordt de motorfiets steeds meer gebruikt voor het dagelijkse woon-werkverkeer omdat die minder ruimte inneemt en bijdraagt aan een betere doorstroming van het verkeer.