​Sletje van groep 1/2, fixbeer Flip, fapflip en afgelikte boterham. Zomaar wat namen van hoe Flip de Beer (leeftijd onbekend) jarenlang werd genoemd door kinderen in het hele land. Vandaag bijt hij eindelijk van zich af: “Het was gewoon mijn werk.”

Na jarenlang zwijgen over deze vorm van slutshamen, is hij naar ons toegekomen om voor eens en voor altijd de leugens de wereld uit te helpen. “Ik ben meer dan alleen een seksspeeltje voor één nacht”, begint Flip zijn verhaal. “Ik was nog een onbezonnen Flip toen ik hiermee startte en wilde graag iets terugdoen voor de wereld, maar toen begonnen ze telkens te zingen ‘bij wie mag hij logeren, wie is dat deze keer?’ Ja, toen liep het echt uit de hand."

"Jullie snappen natuurlijk ook wel dat 52 verschillende bedden per jaar op een gegeven moment ook hun tol eisen, maar dat je elke week bij een ander slaapt betekent natuurlijk niet dat je meteen een slet bent", vertelt een versleten Flip verder. Overigens hebben al die nachtelijke avontuurtjes wel hun sporen achtergelaten op Flip; hij mist een oor, heeft harde stukjes kwijl op zich en wat Prodent tandpasta van Dylano.

Flip hoopt met zijn verhaal een inspiratiebron voor andere jeugdiconen te zijn. “Ik weet dat ik niet de enige ben die hier onder heeft geleden, Moffel en Piertje hebben hier ook last van gehad.”

De redactie heeft geprobeerd contact te krijgen met SchoolTV, maar heeft helaas geen reactie ontvangen van hen.

&

​De 12-jarige Gijs is naar eigen zeggen 'gepokt en gemazeld' dankzij zijn ouders, die vaccins niet vertrouwen. Terwijl leeftijdsgenoten hun jeugd doorbrachten met prikjes en pleisters, maakte Bram mazelen, kinkhoest en 'iets met vlekjes waar de huisarts nog even over moest googelen' van dichtbij mee. “Zonder mijn ouders had ik al die karaktervormende kinderziektes waarschijnlijk gemist,” zegt hij dankbaar rillend vanaf de bank, waar hij door een bijzondere polio-revival niet zonder hulp vanaf komt.

Volgens zijn ouders heeft Gijs een natuurlijk doorleefd immuunsysteem opgebouwd. “Andere kinderen krijgen ultrabewerkte weerstand uit een spuit,” aldus zijn moeder. “Bram heeft er echt voor moeten werken. Dat bouwt discipline op.” Vader vult aan dat het gezin bewust kiest voor authentieke besmettingen. “Wij geloven dat je pas echt groeit van tegenslag, zoals school twee maanden moeten missen.”

Gijs zelf kijkt positief terug op zijn medische avonturen. “Door roodvonk heb ik leren relativeren, en van de bof is mijn gezicht vrolijker geworden,” zegt hij met een breekbare stem. Voor de toekomst hoopt hij vooral dat zijn ouders hem blijven uitdagen: “Ze hebben het nu over polio als een mooie kans om mijn grenzen te verleggen. Ik bof maar met hen, zonder mijn ouders zou ik niet zijn wie ik nu was. Wat een mazel.”

​

&

This Welsh fruit loaf is tricky to get right, and even trickier to perfect, but it’s squidgy heaven if you do

Bara brith, the traditional Welsh fruit loaf whose name means speckled bread, is, as Ben Mervis notes, not dissimilar to Yorkshire brack, Irish barmbrack and Scottish “kerrie loaf” – the last is a new one on me, though, of course, I’m more than familiar with how well they all pair with strong tea and cold salty butter. According to food writers Laura Mason and Catherine Brown, they were originally known as teisen dorth in south Wales, and they date the recipe to no earlier than the beginning of the 20th century. However, the digitising of records since their book Food of Britain was published in 1999 allowed me to find a reference to it being eaten before school examinations in Bala, Gwynedd, in Seren Cymru from 1857. (Pen Vogler notes that “anything made with flour, however, is likely to be relatively modern, as wheat was too unreliable to be a staple in wet, upland Wales.”) There’s no reason to doubt the pair’s claim that bara brith was originally made from excess bread dough, but I think it’s good enough to need no such excuse.

Continue reading...

After byelection defeat and with right-leaning advisers gone, will PM return to his instincts and embrace Labour ‘DNA’ on climate?

Less than a year ago, Keir Starmer stood in front of an audience of senior officials and business leaders from 60 countries in London to declare climate action was “in the DNA of my government”.

Vowing to go “all out” for net zero and to “accelerate” while others were slowing down, the Lancaster House speech was his strongest intervention yet on the issue. “We’re paying the price for our overexposure to the rollercoaster of international fossil fuel markets,” he said. “Homegrown clean energy is the only way to take back control of our energy system.”

Continue reading...

Jackson’s body lay in repose at his Rainbow/Push Coalition headquarters as thousands visited to pay their respects

Some were older, some were younger and some were strangers, but many more were friends – they had lined up down the blocks of Chicago in mercifully mild weather for a chance to say goodbye to the civil rights leader Jesse Jackson.

Friday was the last day of public visitation as Jackson lay in repose at the headquarters of his Rainbow/Push political activism coalition in the city he called home.

Continue reading...

Authorities seek to reassure visitors after tourists at five-star resorts had to shelter in underground car parks

• US-Israel war on Iran – latest updates

The weekend began as it often does in Dubai. By late morning on Saturday, the beach clubs on Palm Jumeirah were already at capacity. Along the waterfront promenade, running clubs gathered beneath the towers, filming their warm-ups before setting off in neat formation.

On Instagram, the city appeared untouched: blue skies, a flat sea and the steady churn of shoppers inside the Dubai Mall. Across the Gulf, however, the largest regional war since the 2003 invasion of Iraq was intensifying.

Continue reading...

Blijf je vaak net iets te lang liggen 's ochtends, dan kunnen deze tips je helpen.

1. Laat de gordijnen (een beetje) open
   We maken het allemaal pikdonker in onze slaapkamer, terwijl het eigenlijk prettiger is om met natuurlijk licht wakker te worden. Dan word je minder uit je slaap gerukt door de wekker. Er zijn ook lampen te koop die dit effect nabootsen.
2. Leg je wekker ver bij je vandaan
   Dit is een oude truc: leg je wekker aan de andere kant van de kamer, zodat je je bed uit moet om hem uit te zetten. De kans op snoozen wordt zo een stuk kleiner.
3. Zet je wekker steeds iets vroeger
   Wil je graag een uur eerder opstaan, probeer dat dan niet in één keer. Je ritme is er niet op ingesteld dus het zal geheid mislukken. Zet de wekker iedere dag vijf minuten vroeger en wen langzaam aan je nieuwe ritme.
4. Schrijf op waarom je eerder wil opstaan
   Wil je je niet meer haasten 's ochtends, tijd hebben voor een wandeling, vind je simpelweg dat je te veel slaapt en is dat zonde van je tijd? Schrijf precies op waarom je eerder wil opstaan en wat je met die extra tijd wil doen. Leg het briefje op je nachtkastje, zodat je jezelf er 's ochtends aan kunt herinneren.
5. Beloon jezelf
   Je krijgt extra tijd cadeau als je vroeger opstaat, vul die dan niet direct in met rotklusjes, maar bedenk voor je gaat slapen dat je 's ochtends eerst iets leuks gaat doen: uitgebreid ontbijten, een eind wandelen, desnoods even Netflixen. Als je eenmaal gewend bent aan het vroegere opstaan, kun je de tijd alsnog nuttig in gaan vullen.

Donald Trumps oorlog gaat over maar één ding: Donald Trump. Dat is in één zin de strekking van Michael Wolffs vlijmscherpe analyse in The Daily Beast, en het past naadloos in het beeld dat hij al jaren schetst van een “government of one”.

Oorlog als egoproject

Officieel gaat deze nieuwe oorlog tegen Iran over veiligheid, nucleaire dreiging en regime change. In de praktijk lijkt het vooral een spektakelstuk waarin Trump zelf de hoofdrol opeist. De nachtelijke videoboodschap, in een witte USA‑pet en zonder stropdas, oogt meer als een campagne‑event dan als een zorgvuldig afgewogen oorlogsverklaring. Het is televisie, geen strategie.

Wolff beschrijft hoe Trump steeds opnieuw laat zien dat hij vooral bezig is met het verhaal over zichzelf: de sterke leider die ingrijpt, de man die “grote beslissingen” neemt, de president die het nieuws domineert. Oorlog is in die logica een handig instrument: als er bommen vallen, praat niemand meer over zijn rechtszaken, mislukkingen of chaos in het Witte Huis.

De “government of one”

Wolff noemt het een overheid van één persoon: beleid is niet het resultaat van overleg, expertise of procedures, maar van wat er op een willekeurig moment in Trumps hoofd omgaat. Medewerkers in het Witte Huis zouden vooral bezig zijn met het managen van zijn impulsen, het voorspellen van zijn grillen en het repareren van de schade achteraf. Geen groot geopolitiek schaakspel, maar improvisatietheater.

Dat verklaart ook de inconsistentie in de officiële rechtvaardiging van de oorlog. Eerder verkondigde Trump dat het Iraanse nucleaire programma “geobliterated” was; nu moet er ineens opnieuw militair worden ingegrepen om precies datzelfde gevaar af te wenden. De lijn is niet strategisch, maar psychologisch: als het narratief daarom vraagt, wordt het verhaal gewoon herschreven.

Boomer‑wrok en historische wraak

Opvallend is Trumps verwijzing naar de gijzelingscrisis van 1979. Voor veel oudere Amerikanen is dat een trauma: vernederde diplomaten, een machteloze VS. Door juist dat beeld op te roepen, speelt Trump in op boomer‑wrok én op zijn eigen fixatie op vernedering en wraak. Het gaat niet alleen om Iran nu, maar om een symbolische correctie van een oud gevoel van machteloosheid.

Wolff wijst er fijntjes op dat Trump geen enkele interesse lijkt te hebben in de historische en politieke complexiteit van Iran. Terwijl je met één boek al ziet hoe gelaagd dat land is, blijft het Witte Huis gevangen in simplistische slogans over goed en kwaad. Dat maakt de oorlog des te gevaarlijker: er is geen duidelijk einddoel, alleen de behoefte om “te laten zien wie de baas is”.

Aanval op de boodschapper

Zoals altijd volgt na scherpe kritiek een frontale aanval op de boodschapper. Vanuit het Witte Huis wordt Wolff weggezet als fantast, leugenaar en patiënt in het kamp van “Trump Derangement Syndrome”. Het is een vertrouwd patroon: ga nooit in op de inhoud, maar vernietig de geloofwaardigheid van degene die het verhaal vertelt.

Juist dat bevestigt Wolffs punt. Een leider die geen kritiek tolereert, die de werkelijkheid voortdurend buigt rond zijn eigen ego en die oorlog inzet als decorstuk voor zijn persoonlijke drama, maakt de wereld niet veiliger. Hij maakt haar onvoorspelbaarder.

In dat licht is Trumps oorlog niet in de eerste plaats een conflict tussen staten, maar een conflict tussen één man en alles wat zijn zelfbeeld bedreigt. De vraag is niet of Iran verandert door deze oorlog. De vraag is hoeveel schade de rest van de wereld oploopt door een oorlog die in de kern maar één doel heeft: Donald Trump zelf centraal houden.

Key producers including Russia agreed to an 'adjustment' of 206,000 bpd starting in April.

An anonymous reader shared this report from the blogIt's FOSS:

Greg Kroah-Hartman has updated the projected end-of-life (EOL) dates for several active longterm support kernels via a commit. The provided reasoning? It was done "based on lots of discussions with different companies and groups and the other stable kernel maintainer." The other maintainer is Sasha Levin, who co-maintains these Linux kernel releases alongside Greg. Now, the updated support schedule for the currently active LTS kernels looks like this:
— Linux 6.6 now EOLs Dec 2027 (was Dec 2026), giving it a 4-year support window.

— Linux 6.12 now EOLs Dec 2028 (was Dec 2026), also a 4-year window.

— Linux 6.18 now EOLs Dec 2028 (was Dec 2027), at least 3 years of support.

Worth noting above is that Linux 5.10 and 5.15 are both hitting EOL this year in December, so if your distro is still running either of these, now is a good time to start thinking about a move.

Read more of this story at Slashdot.