You might have heard of a free Windows graphics program called Paint.NET. Envisioned as a kind of better version of the old Paintbrush/Microsoft Paint tool, it's perfectly fine for most casual graphics editing, and since it doesn't try to do to much it's interface is fairly easy to learn. Its name is due to it using Microsoft's .NET runtime. For 22 years, to get it you'd have to go to getpaint.net, not paint.net. A series of past owners had possession of the domain name. The most recent one, as recounted in a story posted to Bluesky here, pretended it was Paint.NET's official site. So with the help of a lawyer, Rick managed to gain ownership of the paint.net domain name, which will soon become the program's official home.
Stereo Solstice has added a photo to the pool:
It's been about 3 years since I've uploaded anything but I'll start putting some work up here again. This one is from a long time ago. The tide was a long way in which forced me further back from the pylons. It made for a different sort of composition from what I usually take at this location :)
DanÅke Carlsson has added a photo to the pool:
When my mum was diagnosed with Alzheimer’s, one remark in Jilly Cooper’s romp made me realise how much my happiness is tied to her wellbeing
As a longtime Jilly Cooper fan, I lapped up the TV adaptation of Rivals. There were so many fantastic moments: Maud O’Hara arriving at her own party dressed up to the nines, riding on a camel; David Tennant, as TV mogul Tony Baddingham, smashing up the Corinium Studios set when his arch enemy Rupert Campbell-Black scores a key point in their rivalry. My most memorable scene, however, had nothing to do with shoulder pads and parties. First, some backstory.
My mother was diagnosed with Alzheimer’s disease in January 2025, though for the previous few months it had become clear to me that she had some form of dementia. It came on fast, triggered by a bowel illness. Suddenly she sounded confused on the phone, though it was hard to tell even this because she stopped calling so often. She and I had been accustomed to speaking daily, phoning just to chat, check a recipe, gossip – but now she stopped initiating those calls. Her WhatsApp messaging became so erratic on a family group chat that my cousin offered to go round after work to check Mum’s phone for a virus.
Continue reading...Soho Society, funded by Westminster council, is ferociously opposing all new proposals, venue owners say
A society of residents funded by the council could “destroy Soho’s reputation on the international stage” as London’s entertainment district by ferociously objecting to all new bar and restaurant licences, operators in the area have said.
The Soho Society, a group of residents established in 1972 aimed at “preserving the character of Soho”, voted in its AGM on Thursday for a new licensing mandate, meaning it will challenge all new applications for bars and restaurants in the area, including renewals of existing licences. It will also object to any venue that wishes to open beyond “core hours”, which Westminster council decrees end at 11pm.
Continue reading...In this week’s newsletter: Yes, it’s technically still spring, but with garage already pumping out and the 00s legends making a comeback, it’s time to celebrate the often-overlooked women who defined the genre
• Don’t get The Guide delivered to your inbox? Sign up here
Hello everyone. I’m Coco Khan, covering for Gwilym this week, and I’m officially calling it. Summer is here.
No, I’m not a meteorologist or an astronomer – rather, I rely on a measure I’ve developed over many summers: the UKG Index. The more UK garage you hear – through passing car windows, pumping out of festivals, or floating on the breeze from a nearby barbecue – the more likely the mercury is climbing. And this year the sound of summer has arrived early, and with some exciting news: a Mis-Teeq reunion.
Continue reading...Russia’s recent assault killed two people, injured 90 more and significantly damaged many of the capital’s museums
For four years, Vitalina Martynovska and her team had been working on a complete transformation of Kyiv’s National Chornobyl Museum.
The new sleek displays were designed to tell a fresh story about the reactor explosion of 26 April 1986 – the most serious nuclear accident in history, a factor that contributed to the collapse of the Soviet Union, and an event that continues to shape Ukraine’s identity today.
Continue reading...Wanneer een staat zich schuldig maakt aan mensenrechtenschendingen, bezetting of annexatie, richten sancties en diplomatieke druk zich doorgaans op die staat. Op de regering. Op de instituties die het beleid uitvoeren. Op de organisaties die ervoor zorgen dat het beleid iedere dag opnieuw werkelijkheid wordt.
Daar krijgen we sancties tegen een paar kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. Af en toe tegen een individuele minister. Soms tegen een specifieke organisatie. Alsof de bezetting en genocide het resultaat zijn van een verzameling losse incidenten. Alsof er geen regering bestaat die al decennia hetzelfde beleid voert.
Neem de kolonisten. Die worden vaak gepresenteerd als extremisten die de situatie verder op scherp zetten. Dat beeld heeft één groot probleem: kolonisten kunnen alleen bestaan en doen wat ze doen dankzij actieve steun van de Israëlische staat. Nederzettingen verschijnen niet spontaan. Er zijn wegen nodig, militaire bescherming, vergunningen, subsidies, juridische constructies, landonteigeningen en politieke dekking. Het leger bewaakt de nederzettingen. De overheid financiert infrastructuur. Rechters en ambtenaren leveren de juridische legitimatie.
De kolonist is geen uitzondering op het systeem. De kolonist ís het systeem. Sancties tegen hen zijn zinloos zolang er een regime zit dat maar al te graag meewerkt om die zo min mogelijk impact te laten hebben.
Toch blijft de internationale gemeenschap zich gedragen alsof de nederzettingenpolitiek een soort hobbyproject van een paar duizend fanatiekelingen is. Ook de recente maatregelen tegen Itamar Ben-Gvir passen in dat patroon. Jarenlang waren zijn standpunten bekend. Jarenlang waren zijn uitspraken bekend. Jarenlang was bekend welke rol hij speelde binnen de Israëlische politiek. Pas toen hij belastende zaken openlijk etaleerde – tegen burgers van westerse landen – en daarmee de internationale aandacht trok, kwam er beweging.
Veelzeggend was daarbij dat de ergernis binnen de Israëlische regering vooral leek te gaan over het feit dat Ben-Gvir de buitenwereld een inkijkje had gegeven. De schok zat vaak minder in de inhoud dan in de publiciteit. Dat mechanisme zien we vaker. Het probleem is zelden wat er gebeurt. Het probleem is dat de rest van de wereld het ziet gebeuren.
Israël is een democratische staat. Regeringen worden gekozen. Coalities worden gevormd. Beleid wordt vastgesteld. Begrotingen worden goedgekeurd. Ambtenaren voeren uit. Militairen handhaven. Wanneer datzelfde beleid vervolgens internationale kritiek oproept, verdwijnt die staatsverantwoordelijkheid opvallend snel uit beeld.
Dan hebben we het ineens over kolonisten. Over een minister. Over een soldaat. Over een incident. Alles behalve over de staat zelf.
Dat zou bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk als een politieke truc worden herkend. Niemand zou serieus beweren dat de Russische annexatie van Oekraïens grondgebied vooral het werk is van een aantal enthousiaste burgers die een uniform aantrokken. Niemand zou volhouden dat de Chinese behandeling van minderheden losstaat van de Chinese staat. Niemand zou sancties tegen een paar willekeurige Iraniërs presenteren als een passend antwoord op beleid van Teheran.
Alleen bij Israël blijft men hardnekkig zoeken naar individuele schuldigen die de aandacht afleiden van institutionele verantwoordelijkheid.
Dat maakt veel van de huidige maatregelen zo merkwaardig. Ze creëren de indruk van actie, zonder de machtsstructuren te raken die het beleid mogelijk maken. Ze suggereren dat het probleem zich bevindt aan de randen van het systeem, terwijl het juist uit het centrum komt. Zelfs wanneer de internationale gemeenschap erkent dat er iets fundamenteel misgaat, blijft ze doen alsof de verantwoordelijken zich ergens buiten de regering bevinden.
Terwijl die regering iedere dag opnieuw laat zien waar het beleid vandaan komt. En wie erachter staan. En wie er keer op keer voor kiezen om ermee door te gaan.
Lees meer berichten op Sargasso
Slecht onderhouden woningen en tuinen, parkeerproblemen en geluidsoverlast: bewoners in Rozenburg zijn de gevolgen van overbewoning in hun dorp zat. Een online petitie tegen het opkopen en splitsen van huizen voor arbeidsmigranten wordt breed gesteund. “Het dorp raakt zijn samenhang kwijt.”
