LPF-politicus Cees van Leeuwen kwam de afgelopen jaren regelmatig in opspraak als vastgoedverhuurder. Vrijdag gaf de rechter hem ongelijk in een conflict met een huurder. Van Leeuwen moet 12.000 euro terugbetalen.

Geen tourist traps of overvolle musea, maar verborgen parels en rafelranden: in deze zomerserie tonen NRC-correspondenten minder bekende cultuurlocaties in grote Europese cultuursteden. Aflevering 2: Rome.

Wat doet het met je mensbeeld als je zestien jaar lang verslag doet van de gruwelijkste rechtszaken? „Het vernisje van de beschaving is best wel dun”, zegt rechtbankverslaggever Saskia Belleman.

De uiterst-rechtse partijen JA21, FVD, BBB, Groep Markuszower en Mona Keijzer dienden een voorstel in om de spreidingswet in te trekken. In een advies dat op maandag gepubliceerd werd laat de Raad van State weten ‘ernstige bezwaren’ tegen de intrekking te hebben.

Microsoft and backup are two words often uttered together, usually in the form of "Microsoft Windows has crashed again, where's my backup?" The question is: what would a backup look like for a digital sign in Derby? Spotted by eagle-eyed Register reader "nategee" on a stroll in Derby, this sign appears to have spent much of the day pleading to be backed up. This poses an interesting question. What, exactly, would constitute a backup for a sign? Microsoft would obviously like somebody to log in with a Microsoft account so the data on the computer behind the scenes can be squirted into its cloud. However, we'd contend that a more appropriate backup for a digital sign would involve glue, paper, and a person on a ladder, wielding a brush. Although the words "if anything gets my back up" is often muttered by Windows users faced with yet another surprise update or unexpected screen of blue, the backup suggestion usually pops up when Windows restarts after an update. Microsoft has examined the user's device and tightly clutched its pearls upon realizing that the PC isn't backed up. And now would be the perfect time to back it up by signing in with a Microsoft account, at least as far as the tech giant is concerned. The owners of the billboard might disagree. Sadly, there is nowhere obvious for a technically minded passer-by to attach a keyboard and mouse to let the sign continue the startup process, and the hard-pressed techie responsible, doubtless sitting behind a desk at the mothership, has yet to give a remote command to unbork the signage. Digital signage might be flexible, but we doubt Microsoft is advertising backups here - or reminding everyone that Windows has a habit of nagging users into doing what Redmond thinks is best for them. Perhaps it's best to back up to something that doesn't involve Microsoft's OS, or maybe even save the power, dust off the poster poster and glue pot. No tech required. ®

It is just over a year since a pilot project to install photovoltaics on a railway line kicked off. According to the CEO of Sun-Ways, the company behind the scheme, the challenge was not so much technical as regulatory. The project, a 100-meter photovoltaic installation on a railway line open to traffic, was inaugurated on April 24, 2025 in Buttes, Switzerland. It's fair to say it went well; the 48 solar panels wedged between the tracks have generated more than 19 MWh to date. According to the company's CEO, Joseph Scuderi, more than 11,000 trains have passed over the solar power plant without incident. There has been no impact on railway operations or solar generation. It's a novel idea – use the space between rails for solar power generation. While the angle of the panels might not be ideal, the losses would be relatively minor compared to the potential gains. In Switzerland alone, Sun-Ways reckons there is a potential 1 TWh available, enough to meet 30 percent of the country's public transport needs. The panels themselves use anti-reflection material to avoid distracting train drivers with glare, and are resistant to micro-cracks, which could lead to a higher risk of fires. And then there is the installation itself, which required coming up with a rail-mounted machine to deploy the panels. According to Scuderi, the company now has a machine capable of installing up to 300 solar panels per hour, over hundreds of kilometers, rather than the 100 meters of the pilot. However, as Scuderi told The Register, "Technology wasn't the problem. "After all, we're capable of sending people to the Moon… "The real challenge is regulation. The strictest safety requirements apply in the rail sector. It took us years to obtain authorization to test our Sun-Ways solar power plant on a line open to passenger trains." According to a report published in April by the European Environment Agency, renewables (including solar) accounted for 25.2 percent of final energy consumption in the European Union. In the past year, renewables have accounted for 43.3 percent of generation in the UK, according to the National Grid (the UK's power transmission network), with 6.9 percent coming from solar. The EU's minimum target is 42.5 percent from renewables by 2030, so sticking solar panels on the space between the rails carries a certain appeal. Scuderi told us that agreements had been made with Italy and France's SNCF, and that talks were underway with South Korea, Spain, and Portugal. He said, "I envisage a market launch as early as 2028, with the deployment of small Sun-Ways power plants of 10 km (10,000 m2), then an increase in capacity to reach 1000 km installed by 2035 and 10,000 km in 2040." It's an ambitious plan, and might have seemed the stuff of fiction when Sun-Ways was founded in the early 2020s. Maintaining the panels, track (and track bed), and keeping the units clean enough to generate a worthwhile amount of power were obvious concerns, but the project has shown that these technical challenges can be overcome. Indeed, equipment capable of installing 300 panels per hour beats the rate at which canopies and station buildings could be plastered with photovoltaics. That said, panels away from the line don't share the same concerns about impacts from rail traffic or the inconvenience of track maintenance. Scuderi told The Register, "The financial projection we have made show a LCOE [Levelized Cost of Energy] from 0.05 €/kWh to 0.09 €/kWh, depending on the amount of sunlight (southern or northern Europe)." "And for a customer such as a railroad company," he added, "the LCOE corresponds to the final cost of electricity, since it is not subject to taxes or fees on the public grid, as solar energy is fed directly into the traction grid." It is hard not to remember the initial excitement that surrounded solar roadways a decade ago, which unraveled as realities such as the weight of traffic and maintenance requirements struck home. Solar railways, however, appear to be a success thus far, with the panels requiring little maintenance and producing the expected power. The next challenge is scaling it up. ®

mikeleonardvisualarts posted a photo:

An impoverished 11-yo Brazilian boy finds a discarded book at the city dump in MY FRIEND NIETZSCHE (2012. 15 min). Even though he can barely read it at first, the book eventually changes his life. A short film by Fáuston da Silva.

In België mag je vanaf je zestiende zuipen en dus trekken Mees en Lucas en Bikkel en Sterfons en Glalbert en Zonne (?) naar Knokke om zichzelf daar eens lekker te verzuipen in vaten Stella Artois (hier heel duur trouwens). De Telegraaf maakt daarvan: "Feestende Nederlandse jongeren bezorgen Knokke zoveel overlast dat onze politie moet ingrijpen." Wat lollig is want ónze kust wordt gesloopt door Marokkaanse jongeren die we heel krampachtig 'jongeren met een bepaald accent' noemen, of nog mooier 'heetgebakerde jongeren die zich vervelen'. In België zijn het natuurlijk wél gewoon Nederlandse jongeren, oer-Hollandse poldervogels, al hebben Belgische media het dan weer op 'Noord-Franse jongeren', maar kleinigheidjes hou je toch.

‘Ik dacht je dood was’

Het was een emotioneel afscheid toen de Soldaat van Oranje zestien jaar geleden afscheid nam van zijn vrouw en twee jonge kinderen. Hij wist niet hoe lang het allemaal zou gaan duren, dat weet je nooit bij een oorlogsmusical, maar ze beloofden elkaar eeuwige trouw. Ze zouden op elkaar wachten en als het allemaal achter de rug was zouden ze een prachtig gezinsleven samen opbouwen. Met een rugzak die aan zijn schouders bungelt vertrok hij naar de Hangaar in Katwijk aan Zee, waar hij op uitzending ging. Nog een laatste keer zwaaien, een traan die over een wang rolt.

Zestien jaar later houdt niemand meer voor mogelijk dat hij nog in leven is. Er wordt over hem gepraat in het dorp, in de verleden tijd wel te verstaan. “Het was zo’n goede jongen.” “Ja dat was-ie.” “Leuke vader ook.” “Ja dat was-ie.” En toch staat hij daar plots voor de deur van zijn voormalige huis. Hij belt aan bij een andere deurbel dan hij gewend is. Ook het melodietje is anders. In zijn herinnering was de voordeur donkerblauw. De pijn, de vermoeidheid, de mentale schade van zestien jaar Soldaat van Oranje flitsen aan hem voorbij. De deur gaat open en daar staat ze: inderdaad wat ouder geworden, ze heeft haar haar gekleurd. Het duurt een paar seconden voor ze door heeft dat hij het is.

“Ik dacht dat je dood was”, stamelt ze in plaats van “hoi”. Het is niet de ontvangst waar hij op gehoopt had. Hij spreidt zijn armen. “Wie is er aan de deur?” klinkt een mannenstem uit de woonkamer die ooit van hem was. De vrouw in de deuropening kijkt betrapt. “Ik, ik, ik… ik moest verder, sorry”, zegt ze nog steeds stamelend.

Hij laat zijn schouders zakken. Een gespierde man met een gouden oorbelletje komt door de hal aangelopen en gaat achter de vrouw staan. De vrouw die de Soldaat van Oranje nog als zijn vrouw beschouwt. Hij legt een hand op haar schouder en een hand op haar heup. “We kopen niet aan de deur”, zegt hij ferm tegen de soldaat. Voor hij iets kan zeggen slaat de deur weer dicht.

Een musical kan heel veel leed veroorzaken. De diepe wonden die Soldaat van Oranje heeft nagelaten worden vandaag bij gezinnen thuis gevoeld.

&