Al een aantal jaar reist fotograaf Mona van den Berg de wereld rond met een missie. Ze fotografeert vrouwen die te maken hebben gehad met seksueel geweld in oorlogssituaties.

Het conflict tussen de non-binaire Tijn de Jong en zelfverklaard “gendercriticus” Caroline Franssen begint bij een LinkedIn bericht van De Jong. Daarin deelt Tijn de Jong screenshots van openbare X-uitingen van Caroline Franssen waarin zij trans vrouwen neerzet als  “gevaarlijke, perverse mannen”, en ouders van transkinderen hebben volgens haar “een vorm van Munchhausen by proxy”.

---

In diens LinkedIn-post vestigde De Jong aandacht op deze transfobe uitspraken en vraagt aan gedeelde connecties of zij zich bewust zijn van Caroline Franssens standpunten. Franssen is namelijk coach geweest van onder anderen psychologen, begeleidde ook relaties en individuen. Nu leidt zij coaches op, is therapeut, en een lunatic die iedere wetenschap negeert. Zij is ook onwetend over de positie van mensen van kleur.

Franssen negeert daarbij dat haar eigen strijd, gelijke rechten voor vrouwen ook nog niet gestreden is, en consequenties heeft in het hier en nu. Voor trans en cisvrouwen.

En deze X signaleert 1 cellige hersen activiteit. Ze had ook Ingrid kunnen heten, van Henk. Ze is af en toe te gast bij ON.

Franssen ziet het fotograferen en delen van haar X berichten als een aanval op haar persoon en werk als zelfstandig coach. Zij stelt dat het delen van haar uitingen kan leiden naar reputatieschade en mogelijk verlies van cliënten. Wat uiteraard vreemd is want zij deelt diezelfde berichten met duizenden mensen op X. Franssen eist dat De Jong haar berichten van diens LinkedIn-account verwijdert. De Jong weigert. Franssen spant dan een kort geding aan, die zij verliest. De rechter oordeelt dat De Jong kritiek mag hebben op haar publieke uitingen als onderdeel van vrijheid van meningsuiting. Franssen gaat dan in hoger beroep en verliest wederom, ook omdat zij niet aantoonbaar kan maken dat zij professionele schade heeft gehad.

 

 

hoger beroep. Deze uitkomst alleen vertelt echter niet het volledige verhaal. Juridische experts en mensenrechtenorganisaties wijzen erop dat sommige rechtszaken niet primair worden aangespannen om te winnen, maar om te intimideren. Zulke procedures staan bekend als Strategic Lawsuits Against Public Participation, oftewel SLAPP-zaken.