DEN HAAG (ANP) - Ruim driekwart van de Nederlanders geeft aan orgaan- en weefseldonatie belangrijk te vinden, maar bijna een derde praat daar nooit over. Dit blijkt uit representatief onderzoek dat de Nederlandse Transplantatie Stichting (NTS) liet doen naar de houding tegenover orgaandonatie onder Nederlanders tussen de 18 en 60 jaar.

Bijna 80 procent van de ruim duizend ondervraagden vindt het belangrijk dat er over orgaandonatie wordt gesproken. Tegelijkertijd zeggen de ondervraagden dat ze wel een duidelijke aanleiding nodig hebben om een gesprek daarover te beginnen, zoals het invullen van het donorregister of een reclame op televisie. 31 procent van de Nederlanders heeft het nooit met anderen over orgaandonatie.

Deze week is de Week van het Donorgesprek. Landelijk wordt aandacht gevraagd voor orgaandonatie. Volgens NTS-directeur Naomi Nathan is het "zeker niet vanzelfsprekend" dat het gesprek daarover gevoerd wordt. "Maar het is heel belangrijk om van elkaar te weten hoe je over orgaan- en weefseldonatie denkt en welke keuze je in het Donorregister hebt gemaakt." Dat helpt naasten bij het maken van beslissingen na een overlijden, stelt de organisatie.

'Troost halen'

Behalve de donatie als gespreksonderwerp werd ook de waarde die Nederlanders aan orgaandonatie hechten getoetst. Veruit de meeste Nederlanders, zo'n vier op de vijf, heeft veel waardering voor de mensen die ervoor kiezen organen of weefsel af te staan. De rest van de respondenten had daarover geen duidelijke mening.

Ondervraagden zijn ervan overtuigd dat het leven van een ontvanger na een transplantatie beter wordt en de kans om te blijven leven vergroot. Een op de vijf Nederlanders vindt het vooral waardevol dat de ontvanger na donatie weer iets kan betekenen voor een ander, en een rol kan vervullen als grootouder, zoon, zus of partner. Uit gesprekken met naasten van donoren blijkt eveneens dat "zij troost halen uit de gedachte dat hun dierbare ook na overlijden zoveel voor iemand anders betekent", aldus Nathan van NTS.

De NTS werkt in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en coördineert de landelijke keten van orgaandonatie en (weefsel)transplantatie.

DEN HAAG (ANP) - Het aantal faillissementen is afgelopen maand opnieuw toegenomen. Er gingen 320 bedrijven failliet. Dat zijn er 44 meer dan een jaar eerder in september, een toename van 16 procent. Dat is de grootste stijging van dit jaar, meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Volgens het CBS geeft de faillissementsgraad een beter beeld. Die is met 8,5 per 100.000 bedrijven op het hoogste niveau sinds juni vorig jaar. Zeker in 2024 lag het aantal faillissementen nog beduidend hoger.

In de sector vervoer en opslag gingen in september relatief de meeste bedrijven failliet, met een faillissementsgraad van 37,8. In de horeca daalde die juist van 46,7 naar 25,2.

Sweet Pelor! MrEdders123 on Youtube has a review of the first reasonably-complete computer AD&D adventure, Pool of Radiance from 1989. the first of SSI's classic Gold Box D&D games. It's comprehensive in its discussion, enough so that it's almost ten hours long. But there is a long list of shortcut links in its description to get to whatever part of it you might find most interesting without having to go the long way around.

De Amerikaanse YouTuber Husk IRL maakt video’s waarin hij experimenteert met de grenzen van kunstmatige intelligentie. Hij probeert een chatbot te verleiden tot een strafbaar feit – bijvoorbeeld door hem een vals alibi te geven of een tekening te plagiëren – of er een sollicitatiegesprek mee te oefenen. In een van zijn laatste video’s doet hij iets betrekkelijk simpels wat een video oplevert die tegelijkertijd heel grappig is én heel instructief. Hij opent drie bots op drie telefoons en vraagt ze om samen om en om tot 100 te tellen. (Bekijk hier [1] de video)

Een groepje van vijfjarige kinderen zou dat kunnen doen: je spreekt onderling een volgorde af en dan tel je om en om. Maar de chatbots brengen er weinig van terecht en zouden de 100 zo te zien nooit gehaald hebben als Husk niet af en toe de regie had overgenomen. Ze lagen anders waarschijnlijk nu nog steeds heel enthousiast tegen elkaar te roepen: ‘Exactly! We can do this! Let’s keep the pace going and we will arrive there smoothly’ zonder dat iemand een getal gaf. Het humoristische video’s komt voor een deel uit het contrast tussen dit grote enthousiasme van de bots en de wat slomere manier van praten van de mens.

Er zijn zo te zien twee problemen, het ene wat oppervlakkiger dan het andere. Het oppervlakkige probleem is dat de bots nogal veel zeggen, en dus de hele tijd hun enthousiasme over de opgelegde taak en hun bereidheid om hem uit te voeren uitdrukken. Maar het interessante probleem is hun totale gebrek aan gevoel voor coördinatie.

Het is ook ingewikkeld, in een gesprek, zelfs bij zo’n eenvoudig taakje. Je moet eerst afspreken wie er het eerste komt, en daarbij moet er iemand het initiatief nemen, en dan moet er iemand tweede willen zijn. Dat initiatief nemen lijken de bots nog wel te begrijpen, herhaaldelijk claimen ze ‘I’ll go first’ (vaak zonder dan daadwerkelijk te beginnen), maar geen van hen zegt ooit ‘ok, dan ga ik tweede’. Noch lijkt een van hen er op de schaarse momenten dat ze tellen (ze komen wel bij 100, maar dat kost ze 40 minuten, waarvan je er in het filmpje 20 ziet) echt intern rekening mee te houden wanneer hij aan de beurt is. Als het even draait, roepen ze in willekeurige volgorde het volgende getal, ze wachten niet op elkaar. Een van de drie is bijvoorbeeld wat slomer, en die komt geregeld met een getal dat al geweest is.

Gesprekken voeren is een ingewikkelde taak. Je moet weten wanneer je wel of niet moet beginnen te spreken, en dat luistert al nauw: een fractie van een seconde te lang wachten nadat de ander is gestopt met praten, is ongemakkelijk, te snel invallen is onbeleefd. En hoe weet je dat die ander klaar is? Bovendien is zomaar één woord (bijvoorbeeld: fifty nine) zeggen in sommige omstandigheden onbeleefd, en moet je dat wat aankleden, maar in andere omstandigheden is dat voortdurend aankleden en in een hele zin zeggen en daarbij ook nog zeggen dat je echt op de goede weg bent alleen maar storend.

Ik denk dat je kunt zien dat de chatbots zijn getraind op dialogen met mensen, wat ze erg afwachtend maakt, vandaar dat ze grote moeite hebben om daadwerkelijk te beginnen met tellen. Met elkaar wordt het ingewikkelder, en dan zeker in groepjes. Zichzelf opsplitsen in groepjes ‘agents’ die samen een complexe taak uitvoeren, zoals een ingewikkeld wiskundig probleem oplossen of een computerprogramma schrijven, doet kunstmatige intelligentie overigens wel vaker, maar dan hoeft het niet door dat filter dat getraind is op begripvolle gesprekken met een menselijke gebruiker. En zich zo snel aanpassen aan deze wonderlijke taak, dat lukt niet.

[1] de video:

The latest attack by Houthi rebels on Saudi Arabia may prove to be more calamitous for the region than the world imagines

On Saturday, Houthi rebels launched a shocking and deadly attack on Saudi Arabia’s capital city, Riyadh. At the time of writing, the missile strike on King Khalid international airport has killed at least 13 people and left 300 injured, marking a significant turn in a regional conflagration that is only getting more intense. It was the single most deadly attack on any Gulf country since the US and Israel launched their war on Iran in February. In Saudi Arabia, a country that is unaccustomed to such fatalities, the death toll is bewilderingly high and likely to prompt a bloody response.

Over the past year, the Gulf has entered a new era of instability that is not temporary and cannot be reversed. This may feel like an overstatement – casualties have been relatively low, after all, compared with Gaza and Iran – but the gradual erosion of peace and security in places such as Saudi Arabia, Qatar and the UAE has changed the region more dramatically than its leaders would like to acknowledge.

Nesrine Malik is a Guardian columnist

Continue reading...

Set in a dystopian private academy rife with surveillance and cut-throat competition, Kiwi Chow’s gripping drama cements his status as an important film-maker

Filmed in Taiwan and set entirely inside a prestigious high school, Kiwi Chow’s gripping drama frames educational systems not merely as a preparation for the real world but as a microcosm of society at large. At this elite private institute, pupils studiously march in lines like obedient soldiers, their purple uniforms the only pop of colour in a grey building of glass and steel. The school’s operations have a touch of dystopian sci-fi: students check in with AI recognition panels, which also display their class standing and disciplinary scores. In this sterile environment where human worth is measured by standardised metrics, the breathing room for individuality is nil.

This panopticon atmosphere of surveillance and cut-throat competition is punctured by a shocking incident: an anonymous student drops a flurry of leaflets announcing their intent to take their own life on the day of the final exam, unless the school changes its authoritarian ways. The note sends tremors through both the administration and the students; intersecting narrative lines weave through a group of characters that include a model student, a dedicated but ambivalent teacher and a righteous slacker. Each carries a heavy secret that points to the moral rot beneath the facade of academic excellence.

Continue reading...

Smaller and less visited than Como and Garda, Lake Iseo harbours a gorgeous car-free island ideal for easy-going cycling and sightseeing

Rust red and burnt sienna speckle the green mountain rising from Lake Iseo. Golden autumn sunlight shimmers on the water. Monte Isola, Italy’s largest lake island, is a peak of sheer cliffs and dense forest, dotted with old fishing hamlets and hillside villages, each as pretty as the terraced villas of Lake Como and Garda, but with far fewer visitors. I arrive at the small port town of Peschiera Maraglio – where striped wooden boats jut from the water like the gondolas of Venice – on a ferry from Sulzano, a five-minute hop across the water.

“Only three people on the island are allowed to own a car: the priest, the doctor and the mayor,” says Chiara, my tour guide from Brescia. Residents can zip up and down the steep island roads on mopeds, and a small fleet of van-sized buses trundle around throughout the day, but nearly all cars are forbidden and visitors have to explore on foot or bike.

Continue reading...

Modernity means cities – or so we’re told. This bold new study of those who make their living from the land argues otherwise

The word “peasant” has a negative edge: it has come to mean someone ignorant, unsophisticated, lowborn. Such an attitude, writes Maraym Aslany in this impressive piece of anthropology-cum-history, is “a residue of the massive psychodrama which made us who we are … we became modern by expelling the peasant parts of ourselves”. Her book weaves together a global history of peasants and an account of the four years she spent travelling in India, Cambodia, Peru and Ghana, living with and talking to peasant families.

She aims to challenge the notion that the decline of the peasantry is the necessary condition for becoming “modern”. This notion arose in Britain, the first country to rid itself of its peasants when, with the enclosure acts, it turned its land from a common good into a financial asset. As this model of capitalist modernity began to take over the world, intellectuals of every stripe argued that peasants stood in the way of “progress”. Voltaire saw them as slow-witted people unable to understand their piteous state, stumbling blocks in the pursuit of enlightenment. Karl Marx believed that their “relentless property fanaticism” made them a reactionary element within capitalism.

Continue reading...

(XL)
This is a beguiling, endlessly inventive and frequently astonishing fifth LP from a group at increasing ease with being the best band of their generation

Fifteen centuries ago, the Byzantine archbishop Theophilus of Adana did first-hand business with the devil for his own superficial betterment. Today, we just blindly tick a little box marked “accept terms and conditions” or let high-street snake oil merchants inject poison into our faces. The Faustian pact has become as depressingly banal as it is endemic and destructive – and unlike Theophilus, we can’t rely on the Virgin Mary to save us now. In the midst of headlines about AI destroying humanity, the idea of listening to music submerged in precisely this shade of doom might sound like, well, hell. If anyone can thread that poisoned needle, it’s Fontaines DC.

When the Dublin band introduced their last album, 2024’s Romance, it came with a surprise new look. Their uncoordinated jeans and shirts had been replaced by neon hair, shiny trousers and bug-eyed sunglasses that split the difference between Korn and the Prodigy. As they faced up to having traded their anonymity to become arena fillers, it wasn’t hard to read this look as a sort of protective cosplay, a cybergoth Sasha Fierce for five fairly low-key Irish lads trying to make peace with leaving their roots behind. Newly melodic and lavishly produced, Romance made no bones about the band’s ambitions and became their first platinum-certified album.

Continue reading...

New post-Brexit rules mean that dual nationals cannot enter the UK unless they have a British passport

My teenage daughter is unable to see her grandparents because of the UK’s new requirement for dual nationals to hold a UK passport.

I’m a UK citizen, married to a French national, and we live in France. Our two older children have both French and UK passports. Our third child was born while we were living in Zimbabwe and only has a French passport.

Continue reading...