Het cameratoezicht op auto’s in de binnenstad van Goes is juridisch gebaseerd op de verkeerde wet. Dat meldde Omroep Zeeland onlang. Goes is sinds een tijdje autoluw en dat wordt hiermee gehandhaafd. Maar die camera’s hangen daar onder de Wet politiegegevens, niet de AVG. Hoe problematisch is dat?

De Zeeuwse gemeente wil graag “de binnenstad van Goes meer ruimte geven voor voetgangers, meer groen, schonere lucht, minder lawaai en meer gezelligheid”. Zoals ik het lees, zijn daarom auto’s in het centrum verboden behalve ontheffinghouders en partijen die willen laden en lossen in bepaalde tijdvakken.

Dit wordt gehandhaafd met cameratoezicht: die lezen je kenteken en checken dat tegen de lijst van ontheffinghouders. Maar, lees ik dan:

Als grondslag voor deze maatregel gebruikt de gemeente Goes de Wet politiegegevens (Wpg). En dat is fout, zegt oud-deskundige privacywetgeving van de Politie Zeeland, Martin Slingenberg. “Met de Wet politiegegevens worden gegevens geregistreerd, zoals bedoeld in de Politiewet uit 2012. De politie, de Koninklijke Marechaussee en de Rijksrecherche gaan over die gegevens. De gemeente en de boa’s niet.”

De Wpg is iets minder bekend dan de AVG maar heeft grofweg dezelfde insteek: een zorgvuldige omgang met persoonsgevens van burgers, alleen nu binnen de context van het politiewerk.

Gebruik van persoonsgegevens in de Wpg is uitputtend geregeld: alleen dat wat er staat, dat mag. Nu mogen ook boa’s van de gemeente bij politiegegevens (dit is geregeld in Goes), maar het punt is dat ze dan wel met een strafrechtelijke kwestie bezig moeten zijn. En handhaving van het autoluw karakter valt juridisch onder de Wet Mulder, en is daarmee een bestuursrechtelijke kwestie. Aldus Slingenberg.

Deze kwestie was even nieuw voor mij; het leek mij vanzelfsprekend dat dit onder de Wpg gebeurt juist omdat de boa’s bezig zijn met opsporing van strafbare feiten. Dat de afhandeling van dat feit bestuursrechtelijk gaat, is dan volgens mij de vervolgstap. Maar ik zie dat als je het heel letterlijk leest, je de open vraag hebt hoe die gegevens dan “uit” de Wpg naar het AVG-domein (dat voor het bestuursrecht geldt) krijgt.

Andere gemeenten lijken dit al langer zonder problemen te doen. Omroep Zeeland noemt Middelburg en Vlissingen, een snelle zoektocht geeft ook Leiden, Almelo en Waalwijk. In mijn ervaring is men eerder te voorzichtig dan te snel bij gemeentes als het gaat om persoonsgegevens, dus ik zou érg verbaasd zijn als iedereen het zo fundamenteel fout heeft.

Arnoud

 

Het bericht ‘Cameratoezicht op auto’s in het centrum van Goes deugt juridisch niet’ verscheen eerst op Ius Mentis.

Wayne Birkett warns ‘nothing’s changed’ after watchdog found failings in killer Valdo Calocane’s mental health care

A survivor of the 2023 Nottingham attacks has said a similar incident could happen again without improvements to mental health services in the region.

Wayne Birkett criticised the lack of changes at the Nottinghamshire healthcare NHS foundation trust, which was responsible for Valdo Calocane’s mental health care between May 2020 and September 2022, and called on the health secretary, Wes Streeting, to directly intervene.

Continue reading...

From crying miners to birthday girls via a body therapist and a meat packer, portraits from Richard Avedon’s celebrated series In the American West are on show in a new exhibition curated by his granddaughter

Continue reading...

The historic port district – and setting for Irvine Welsh’s Trainspotting – has evolved into a cultural and culinary hub. In the first of a new series, a local resident visits the venues powering the resurgence

Leith is Edinburgh’s port district, where people, goods and new ideas have flowed into the city for centuries. Here, the Water of Leith river meets the sea, and on bright days, when pubs and restaurants spill out to the Shore area, there’s nowhere quite like it. I moved here 13 years ago, and it has been a joy to watch the area evolve and reinvent itself. Today it’s the city’s creative heart, full of artists, musicians, designers and startups, with a thriving food and drink scene. The arrival of the tramline from Edinburgh city centre in 2023 has given it a big boost too.

Continue reading...

Fifteen years after a tsunami caused the Fukushima nuclear accident, only bears, raccoons and boar are seen on the streets. But the authorities and some locals want people to move back

Norio Kimura pauses to gaze through the dirt-flecked window of Kumamachi primary school in Fukushima. Inside, there are still textbooks lying on the desks, pencil cases are strewn across the floor; empty bento boxes that were never taken home.

Along the corridor, shoes line the route the children took when they fled, some still in their indoor plimsolls, as their town was rocked by a magnitude-9 earthquake on the afternoon of 11 March 2011 which went on to cause the world’s worst nuclear disaster since Chornobyl.

Continue reading...

I was stranded in Brussels after a power failure, but the promised refund for hotels, food and transport failed to arrive

Eurostar is refusing to honour expenses claims after a power failure in the tunnel stranded thousands of passengers last month.

Our party of four was stuck at Brussels station when all trains to and from London were cancelled for 24 hours. Eurostar staff told us to find a hotel and handed out leaflets promising that accommodation, food and transport costs would be refunded.

Continue reading...

This second novel in a sharp duology offers a powerful interrogation of language in the age of mechanical mass destruction

Never knowingly unknowing, Ali Smith pre-empts the most likely criticism of her latest novel, Glyph, when a character says: “I’m just not sure that books that are novels and fiction and so on should be so close to real life … or so politically blatant.”

Glyph, which follows sisters Petra and Patch as they reflect on childhood attempts to grapple with the finality of death following the loss of their mother, goes further than any of Smith’s recent work in robustly answering this charge. While the Seasonal Quartet playfully anatomised the social fracture of post-Brexit Britain, and immediate predecessor Gliff dealt with the violence of the securitised state, Glyph, in its explicit engagement with the Israeli government’s apartheid and genocide in Palestine, raises the ethical stakes decisively. To engage in a Smithian pun – this is Art in the Age of Mechanical Mass Destruction.

Continue reading...

Adorable spirits guide the dead towards reincarnation in this beautifully strange Hong Kong anime – but watch out for the gut-wrenching violence

The wonder of Studio Ghibli meets the gruesomeness of Game of Thrones and the dark fury of a Greek tragedy in this striking and deeply strange animation from young Hong Kong film-maker Tommy Kai Chung Ng. His film is a gorgeous fairytale glutted with gut-wrenching moments of violence that make it strictly not suitable for kids. In one scene, a medieval feudal lord burns peasants alive in a grain store; in another, a teenage princess lashes the back of a general she blames for her father’s death to a bloody pulp.

It opens in a place called Another World, an afterlife stopover for humans who have died, on their way to reincarnation. In this netherworld we meet a troupe of adorable pint-sized spirits called soul keepers, whose job is to guide the dead to the next life. The dead leave their unresolved resentments behind in Another World; they become knots tied in beautiful threads of red silk. The place is run by Goddess Mira, who despairs that after millennia of untying knots she has failed to eradicate human hate and cruelty. It’s a world beautifully animated in a kaleidoscope of trippy pastels, with some breathtaking images.

Continue reading...

Onlangs betwijfelde hij nog openlijk of de andere NAVO-landen de Verenigde Staten te hulp zouden schieten, nu zet Donald Trump ze voor het blok. De Amerikaanse president eist dat zijn bondgenoten militairen leveren voor de oorlog tegen Minneapolis.

‘Engeland, Duitsland, Italië, Denemarken: maak nu jullie woorden maar waar’, schreef Trump op zijn Truth Social. ‘Mark Rutte heeft gegarandeerd dat jullie mij zullen helpen. Ik ben nu in gevecht met de inwoners van Minneapolis. Een heel naar gevecht.’

Naar verluidt heeft de Amerikaanse president inmiddels gebeld met Keir Starmer, de premier van Groot-Brittannië. Volgens ingewijden heeft hij weliswaar de Britse troepen bewierrookt in dat gesprek, maar tegelijkertijd ook zijn zorgen geuit over het vermogen van de Britten om deze ‘bijzonder complexe situatie’ het hoofd te bieden. ‘We hebben nog nooit zo’n chaos gezien. Mensen lopen met vlaggen en in sommige gevallen zelfs met megafoons over straat. Zijn jullie bereid te vechten tegen de meest geharde terroristen die jullie ooit gezien hebben?’, zou hij zijn overzeese ambtsgenoot gevraagd hebben.

Trump doet daarbij een dringend beroep op artikel 5. ‘Mijn gemaskerde privéleger wordt elke dag aangevallen door IC-verpleegkundigen met smartphones, door moeders in auto's, door kleuters met blauwe mutsjes. Ik heb nu mijn ware bondgenoten nodig.’ Volgens de president staat het voortbestaan van de NAVO op de tocht, wanneer zijn bondgenoten niet bereid zijn om zijn ICE-agenten te beschermen tegen ‘binnenlandse dreiging van ongekende proporties’.

Europese leiders hebben een top georganiseerd waarvan de uitkomst al wel vaststaat.

​

&

Donald Trump voert twee lijnen die elkaar inhoudelijk uitsluiten, al worden ze door zijn aanhang gepresenteerd als één samenhangende visie. Aan de ene kant klinkt de claim dat de Verenigde Staten Groenland zouden moeten “veiligstellen”, desnoods via militaire annexatie, omdat het eiland strategisch cruciaal zou zijn in een wereld waarin Rusland agressiever opereert en het Noordpoolgebied militariseert. Groenland als buffer, als vooruitgeschoven radarpost, als onmisbare schakel in de verdediging van de VS. Veiligheid, dreiging, realpolitik.

Aan de andere kant staat zijn houding tegenover Oekraïne. Daar verdwijnt diezelfde veiligheidslogica plotseling als sneeuw voor de zon. Oekraïne mag volgens Trump best territorium inleveren, moet vooral stoppen met “zeuren” en vormt eerder een last dan een frontlinie om datzelfde Rusland waar de VS zo bang voor zegt te zijn te stoppen. Russische expansie wordt daar behandeld als een regionaal ongemak, iets waar de Verenigde Staten hun vingers liever van aftrekken. De boodschap is helder: solidariteit eindigt waar het politiek onhandig wordt.

Die twee posities laten zich lastig combineren zonder flinke intellectuele gymnastiek. Wie werkelijk gelooft dat Russische machtsuitbreiding een existentiële dreiging vormt, kan Oekraïne onmogelijk reduceren tot een bijzaak die wél aan Rusland overgeleverd kan worden. Oekraïne ligt letterlijk aan de rand van Europa en functioneert als barrière tegen verdere Russische invloed. Groenland ligt strategisch interessant, zeker, al vormt het vooral een lange-termijnfactor in arctische machtsprojectie, die prima – misschien nog wel beter – kan worden verdedigd door alle landen die er omheen liggen, en ik noem maar wat, het bondgenootschap dat al zeggenschap heeft over het eiland. Wie veiligheid serieus neemt, begint daar waar de dreiging vandaag concreet is, niet bij hypothetische scenario’s over zeeroutes over twintig jaar.

Het ongemak wordt groter zodra Trump Groenland presenteert als iets dat de Verenigde Staten moreel en strategisch toekomt, terwijl Oekraïne volgens dezelfde redenering vooral zichzelf moet redden. Zelfbeschikking geldt kennelijk selectief. Het ene volk mag worden “beschermd” door het simpelweg in te lijven, het andere mag opdraaien voor de gevolgen van een invasie zolang de VS daar politiek voordeel ziet. Dat is geen veiligheidsbeleid, dat is transactiedenken.

Wat resteert is een wereldbeeld waarin veiligheid geen collectief begrip vormt, geen gedeelde verantwoordelijkheid, geen samenhangende strategie. Het is een marketingterm die wordt ingezet waar ze geld oplevert en losgelaten waar ze offers vraagt. Groenland fungeert als symbool van grootmachtfantasieën, Oekraïne als ongemakkelijke herinnering aan verdragen, bondgenootschappen en morele verplichtingen.

Wie beide posities naast elkaar legt, ziet vooral een leegte. Geen doctrine, geen consistentie, geen visie op internationale stabiliteit. Alleen een reeks impulsen, gericht op macht en prestige, losgezongen van de realiteit die hij zelf zegt te vrezen. Rusland vormt volgens Trump tegelijk een existentiële dreiging en een partner waarmee prima zaken zijn te doen, afhankelijk van het podium en het publiek.

Je kunt geen geloofwaardig veiligheidsverhaal ophangen over Groenland terwijl je Oekraïne voor de bus gooit. Wie dat toch probeert, onthult vooral dat het woord “veiligheid” hier weinig meer is dan een handig etiket voor opportunisme.