This is the most astonishing part: even if they were well aware of the carnage that drink was wreaking on their lives, many of them did not realize that, as their addiction progressed, their work actually became worse and worse, sometimes even to the point of rendering them completely silent. I understand what led them to alcohol .... But booze is a malicious, treacherous muse—an assassin who, before killing you, brutalizes you, humiliates you, and robs you of your words.
DEN HAAG (ANP) - De ANWB heeft met zo'n 10 procent meer pechgevallen per dag een "warm en druk weekend" achter de rug. Ook maandag en de rest van de week verwacht de wegenwacht extra drukte door de hoge temperaturen en daarom is in het hele land de bezetting opgeschaald, zegt een woordvoerder.
Voor maandag verwacht de ANWB 4200 pechgevallen, terwijl dat er normaal gesproken zo'n 3600 zijn.
Door het warme weer ziet de wegenwacht onder meer veel kapotte accu's, want die kunnen slecht tegen extreme temperaturen. Ook gaat het om oververhitte auto's en kapotte banden.
De ANWB adviseert mensen om genoeg eten en drinken mee te nemen als ze op pad gaan en ook een paraplu te gebruiken als zij in de zon moeten wachten met pech. Ook voor de wegenwachten zelf is het werken deze dagen "topsport", laat de organisatie weten. "Zij worden geadviseerd genoeg te drinken, goed in te smeren en als het kan hulp te verlenen buiten de volle zon."
BIERVLIET (ANP) - De Dorpsraad Biervliet in de gemeente Terneuzen maakt zich grote zorgen over de ontwikkelingen rond energieprojecten in Zeeuws-Vlaanderen. Het Rijk maakte vorige week bekend dat de Paulinapolder/Mosselbanken bij Terneuzen samen met de Groningse Eemshaven in beeld blijft voor de bouw van twee nieuwe kerncentrales. Daarnaast wil netbeheerder TenneT voor het aansluiten van windenergiegebieden op zee een nieuw hoogspanningsstation bij Terneuzen plaatsen.
De dorpsraad vraagt zich af waarom Borssele, Vlissingen-Oost en de Maasvlakte nu al zijn afgevallen, terwijl de zoektocht naar een plek voor de kerncentrales nog niet is afgerond. Verder benadrukt de dorpsraad dat de Zeeuwen, en zeker de inwoners die binnen 5 kilometer van een mogelijke bouwlocatie wonen, nooit is gevraagd of ze wel kerncentrales willen.
De dorpsraad heeft vorig jaar zelf een enquête onder de lokale bevolking gehouden. "Daaruit bleek dat 92 procent tegen de bouw van kerncentrales in de Paulinapolder is, onder meer door de grote impact op de leefomgeving, natuur en het nabijgelegen Natura 2000-gebied met de Paulinaschorren." Ook het opofferen van landbouwgrond in een voormalig nationaal landschap staat volgens de dorpsraad haaks op zorgvuldig ruimtelijk beleid.
Een recente advertentie van het ministerie van Economische Zaken en Klimaat heeft voor de Zeeuws-Vlamingen nog voor extra onduidelijkheid gezorgd. Daarin staat dat de bouw van twee kerncentrales en het aanleggen van de infrastructuur voor de aanlanding van windenergie op zee niet gelijktijdig kunnen plaatsvinden. Daarom is het gissen voor de inwoners welke kant het opgaat. "Met een energiewerkgroep van vier vrijwilligers is het volgen van alle plannen voor ons inmiddels een dagtaak geworden", stelt de dorpsraad.
Hieronder een persklaar blog op basis van idee 2, in toon geschikt voor een geïnformeerde, brede lezerskring. Je kunt tussenkoppen en intro nog inkorten of uitbreiden naar je eigen format.
De stille krimp van de Europese middenklasse: 5 signalen dat het jou ook raakt
Decennialang gold de middenklasse als ruggengraat van de Europese samenleving: een vaste baan, een degelijke huur- of koopwoning, jaarlijkse vakantie, een beetje spaargeld en perspectief voor de kinderen. Steeds meer Europeanen ervaren dat dit pakket geen vanzelfsprekendheid meer is. De middenklasse krimpt, en dat gebeurt niet met een klap, maar in een stille, sluipende beweging.
In dit artikel: wat verstaan we onder de middenklasse, waarom die positie in Europa onder druk staat, en vijf concrete signalen waaraan je kunt herkennen dat het jou – of je omgeving – inmiddels ook raakt.
Wat is de ‘middenklasse’ eigenlijk?
De term middenklasse klinkt herkenbaar, maar blijkt lastig precies te definiëren. Economen kijken vaak naar inkomen: huishoudens die rond het mediane inkomen zitten, of tussen bijvoorbeeld 75 en 200 procent daarvan. Sociologen voegen daar nog elementen aan toe als opleiding, beroep, consumptiepatroon en cultureel kapitaal.
Kort samengevat gaat het om mensen die niet arm zijn, maar ook niet rijk: ze kunnen rondkomen, kunnen wat sparen, hebben enige keuzevrijheid in werk en consumptie, en voelen zich doorgaans relatief veilig. Precies dat gevoel van veiligheid en perspectief brokkelt in veel Europese landen af.
Waarom de middenklasse in Europa onder druk staat
De oorzaken zijn meervoudig en overlappen elkaar:
- Woonlasten en energieprijzen stijgen sneller dan lonen.
- Flexibele contracten en platformwerk maken inkomens onzekerder.
- Globalisering en digitalisering drukken op bepaalde beroepen en sectoren.
- Overheidsdiensten (zorg, onderwijs, sociale zekerheid) komen onder druk te staan, waardoor meer kosten bij burgers terechtkomen.
- Demografische vergrijzing leidt tot discussies over hogere belastingen en latere pensioenen.
Voor de individuele burger voelt dat niet altijd als één grote omslag, maar als een serie kleine verschuivingen: een duurdere huur hier, een hoger eigen risico daar, minder vaste uren op het werk, een loon dat achterblijft. Samen maken die verschuivingen het midden minder stabiel.
Signaal 1: De maand is langer dan je salaris
Het meest directe signaal dat de middenklassepositie schuurt, is de maandelijkse rekensom. Waar vroeger na alle vaste lasten nog ruimte was voor sparen, hobby’s en vakantie, zien veel huishoudens nu het omgekeerde: de vaste kosten slokken bijna alles op.
Typische symptomen:
- De spaarrekening groeit niet meer, maar wordt juist aangetast.
- Onverwachte uitgaven (kapotte wasmachine, dierenarts, hogere energierekening) zorgen meteen voor stress.
- Aankopen worden vaker “op afbetaling” gedaan, via creditcard, BNPL-diensten of webwinkelkrediet.
Je hoeft niet in armoede te leven om tóch structureel te krap te zitten. Juist middeninkomens ervaren de pijn: te “rijk” voor veel toeslagen en steun, maar te kwetsbaar om schokken moeiteloos op te vangen.
Signaal 2: Wonen slokt een onevenredig deel van je inkomen op
De woonlast is voor veel Europese huishoudens de snelst stijgende post. Vooral in steden drukken huur- en koopprijzen de middenklasse naar de randen – letterlijk en figuurlijk.
Je ziet het aan:
- Huur of hypotheek die 30 tot 40 procent (of meer) van het netto-inkomen opslokt.
- Jongvolwassenen die ondanks een baan(‑en) geen zelfstandige woning kunnen vinden.
- Doorstroming die vastloopt: gezinnen blijven langer in een te klein of te duur huis zitten, omdat alternatieven nog duurder zijn.
Wonen is niet alleen een kwestie van stenen, maar ook van sociale mobiliteit. Wie geen passende, betaalbare woning kan vinden, stelt kinderen, carrièrestappen of scheiding uit – met grote sociale en psychologische gevolgen.
Signaal 3: Je reserves en pensioen voelen ineens te klein
Een kernkwaliteit van de middenklasse is het hebben van reserves: een buffer voor tegenvallers en een redelijk perspectief op een pensioen. Juist die buffer komt onder druk te staan.
Dat uit zich in:
- Spaargeld dat structureel onder het niveau ligt waar je je comfortabel mee voelt.
- Twijfel over de houdbaarheid van het pensioenstelsel en de eigen aanvullende pensioenopbouw.
- De noodzaak om langer door te werken dan gehoopt, óf helemaal geen helder beeld meer hebben van wanneer je kunt stoppen.
Voor veel mensen verandert pensioen van een zekere fase in iets abstracts en ongrijpbaars. Dat tast niet alleen financiële zekerheid aan, maar ook het gevoel van grip op de toekomst.
Signaal 4: Je investeert minder in jezelf en je kinderen
De klassieke middenklasse investeert in opleiding, culturele activiteiten en netwerk: bijscholing, muziekles, sportclubs, schooluitjes, zomerkampen. Als geld en tijd steeds krapper worden, sneuvelt precies dat soort “extra’s” als eerste.
Concreet merk je dat aan:
- Afzien van cursussen of omscholing, omdat het te duur of te tijdrovend is.
- Kinderen die moeten stoppen met sport of muziekles, of nooit beginnen, vanwege contributies en materiaal.
- Minder culturele activiteiten (theater, musea, boeken), en meer goedkope of gratis entertainment thuis.
Op korte termijn lijkt dat een logische bezuiniging. Op lange termijn beperkt het de kansen van de volgende generatie en versterkt het sociale ongelijkheid.
Signaal 5: Meer stress, minder vertrouwen in de toekomst
Economische onzekerheid vertaalt zich vroeg of laat in mentale druk. De rustige zekerheid van een voorspelbaar levenspad maakt plaats voor permanente onrust: “red ik het wel?”, “kan ik hier blijven wonen?”, “wat als ik mijn baan verlies?”, “wat gebeurt er met de zorg voor mijn ouders?”
Je ziet dat onder meer in:
- Toegenomen stress rond geldzaken, ondanks een ogenschijnlijk “prima” inkomen.
- Een groeiende kloof tussen hoe mensen hun persoonlijke toekomst zien en hun vertrouwen in de samenleving en politiek.
- De verleiding van populistische of anti-systeemstemmen die simpele antwoorden beloven op complexe problemen.
De krimp van de middenklasse is daarmee niet alleen een economisch, maar ook een democratisch vraagstuk. Als grote groepen mensen het gevoel krijgen dat “het systeem” niet meer voor hen werkt, raakt dat aan de legitimiteit van dat systeem.
Wat betekent dit voor Europa?
Een krimpende middenklasse ondermijnt precies die delen van het Europese project die lang als vanzelfsprekend golden: sociale stabiliteit, brede welvaart, vertrouwen in instituties, steun voor open grenzen en internationale samenwerking.
We zien al contouren:
- Meer steun voor partijen die een harde lijn trekken op migratie, EU‑samenwerking of klimaatbeleid, vanuit de angst dat de rekening oneerlijk wordt verdeeld.
- Steeds scherpere tegenstellingen tussen stad en platteland, hoog- en laagopgeleid, huiseigenaren en huurders.
- Druk op Europese regeringen om tegelijk te investeren in klimaattransitie, defensie, zorg én koopkracht – met beperkte budgetten en groeiende schulden.
De vraag is niet alleen hoe we economische groei creëren, maar vooral hoe de vruchten van die groei worden verdeeld. Zonder geloofwaardig perspectief voor de middenklasse verliest Europa zijn sociale anker.
Wat kun je als individu nog doen?
De structurele problemen vragen om politiek en beleid, maar dat ontslaat niemand van de vraag hoe hij of zij zich kan wapenen tegen onzekerheid. Een paar aanzetten:
- Breng je financiële situatie scherp in kaart: vaste lasten, schulden, buffers.
- Kijk kritisch naar woonlasten en mobiliteitskosten; daar valt soms meer te winnen dan op de dagelijkse boodschappen.
- Investeer in vaardigheden en netwerken die je arbeidsmarktkansen vergroten, ook als het niet direct moet.
- Spreek met anderen – familie, vrienden, collega’s – over geld, werk en toekomstverwachtingen. De grootste valkuil is denken dat je de enige bent die dit voelt.
Social
Voor de lezers van onze jongste reportage uit Londen geen verrassing, voor alle andere mensen ook niet (ook omdat Donald Trump het gisteren al heeft verklapt): de Britse premier Keir Starmer gaat zo vertellen dat hij op zoek is naar een functie elders. De burgemeester van Manchester Andy Burnham is via een tussenverkiezing het parlement ingekomen en dat maakt in het Britse systeem check in the box, stift, Leg Before Wicket waardoor hij Starmer zonder nieuwe verkiezingen kan opvolgen. We willen verder geen parallellen trekken maar na de chaos onder de Conservatieven van Boris Johnson en een krop sla werd Starmer twee jaar geleden gekozen met na een soort 'het kan wél'-campagne die centrisme en competentie moest uitstralen. Dat bleek echter vooral een campagne te zijn: Keir Stamer maakte weinig beleid maar wel veel ruzie, het enige waar hij echt in slaagde was het onderdrukken van de vrije meningsuiting en ook na Henry Nowak en 'Belfast' kwam hij niet veel verder dan een socialmediaverbod voor kinderen. Ondertussen staat Nigel Farage bovenaan in de peilingen, maar ook De Groenen (?) en de LibDems (!?) scoren bijna net zo hoog als Labour en de Conservatieven. Dat wordt een minderheidskabinetje!
Update: Extreem doodvallende speech waarin Starmer net doet alsof het zo lekker ging. Ja maat daarom stap je op na twee jaar.
Update: Nou hè hè. Hij heeft de Koning gemeld dat hij opstapt. Starmer blijft demissionair tot Labour een nieuwe leider heeft gekozen. Nu nog even The Sun bellen of ze al een alternatief hebben voor 'Two Tier Kier'.
Update: Ging uiteindelijk wel lekker vlot zo. Geen 'epifaan moment', beetje huilen, opgeruimd & netjes.
Met de hartelijke groeten van Cortes
Deze man neemt er een paar vanavond
LOL
Social
The legal battle between Broadcom and Tesco isn't so much a contract dispute as a serial TV drama. An aggressive organization takes over a renowned operation with blue chip clientele, and puts the squeeze on. Prices go up, customers are encouraged to move to new products if they know what's good for them, and the old ways are shredded. The new mob reckons it has customers locked in. Their tentacles reach deep into the heart of corporate IT infrastructure, and who wants the trauma of a heart transplant when you can still pay for the medicine, right? Lots of little people will move on, even some of the big fish, but who cares. Triple the cost and lose half the customers, and you're still up on the deal. Eat it up. Only, some of the marks refuse to play the game. One is the UK supermarket giant Tesco plc. Citing contractual violations and unfair practices, including the revocation of support options and perpetual licenses, it tells Broadcom it'll see it in court. This is a threat to the authority of the new regime, and backing down is not an option. Broadcom has seen off corporate leviathans like AT&T. A British grocer will do the sums and see sense. The British grocer is not seeing sense. It's seeing red. In the latest episode, new court filings up the ante, with Tesco revealing numerous offers from Broadcom and why they are displeasing, a massive internal push to ditch Broadcom altogether, and the dangers and costs of a forced march to relieve the siege on company-critical systems. Broadcom's bluff is being called. Tesco, it turns out, is not an enemy you take on lightly. It's been around for about 70 years longer than Broadcom, going from a market stall to the UK's biggest supermarket. It makes more money than Broadcom, with revenues of £73 billion ($96 billion) compared to $64 billion (£48 billion). There's selling chips, and then there's selling chips.* These are just numbers. When it comes to contractual shenanigans with suppliers, Tesco has form. Ten years ago, a regulatory investigation found that it had itself been treating suppliers unfairly, delaying payments, making unilateral deductions, and engaging in other improper billing practices. Tesco apologized, paid £1 million ($1.4 million) costs, and restructured its supplier billing. Whether it's the zeal of the reformed or institutional memory of how to play, Tesco is remarkably disinclined to brush Broadcom under the carpet. Sadly, the series finale will be as anti-climactic as Game of Thrones' terminal detumescence. Not for nothing has Tesco estimated the rushed migration will be finished at the end of 2027, which coincides in a non-coincidental way with the start of the actual court hearing. By then, of course, the full cost of the extraordinary measures will be known and Tesco's lawyers will present some truly cosmic estimates for damages. Broadcom will fold, either on the courtroom steps or – if it's sensible – long before. A secret deal will be done. There is always a power imbalance between supplier and client, and this drama shows what happens when one side misjudges the other. With corporate IT infrastructure, bad things happen if the supplier overestimates its importance or if a customer underestimates it. It's bad news indeed if you can't afford to break a supplier lock-in, or if your business can't afford to lose one particular client. IT has been a paragon of this equation, going through cycle after cycle in which power imbalances brought down the big and the small. IBM once owned corporate computing, NetWare owned the server space, Nokia reigned in mobility. The very best time to be aware of history is when a future technology beckons. Virtualization was once the future, decoupling software from the hardware it ran on, enabling efficiency, flexibility, and eventually the revolution of life in the cloud. VMware was a trusted partner in the virtualization revolution, respectful of its clients and respected by them. Technically and corporately trustworthy and responsible, right up to the point a venture capital outfit disguised as a chip company took over and busied itself with weaponizing assets. The joker in this particular game is that while virtualization is fundamental to modern corporate infrastructure, any particular virtualization solution is replaceable. The VMs do the work, and they don't care what's beneath them. It may be painful to realize that, but it can be done. Broadcom's bet is that this pain makes VMware a one-way street; Tesco's bet is that not only is that not true, but the pain can be reflected back to its source. What if a core technology really was a one-way street? What if it involved such a rewiring not just of an organization's underlying tech, but the very nature of the relationship between that org and the tech that powers it? What if it ripped out not just layers of the stack, but the stack itself and the expertise behind it? What if it absorbed so much of every resource that powered the corporate IT market that it choked out the competition? What if all this were true, and then that tech failed? Worse, what if it succeeded? These aren't hypotheticals. This is the game, right now. What Broadcom versus Tesco shows shows us are the real rules, where it can go badly for either side of the supplier/client equation when reasonable assumptions are changed. Like all good dramas, it makes explicit conflicts we recognize but can't make explicit. Big decisions are coming. Enjoy the show. ® *Chips, as in "fries."
Er zijn dagen dat Jari totaal geen overzicht meer heeft over de dingen die hij eigenlijk nog allemaal zou moeten doen. Sinds hij to-postponelijstjes is gaan maken heeft hij veel meer rust in zijn hoofd.
“Je moet er bewust even tijd voor nemen”, erkent Jari. “Maar als je iedere ochtend een lijstje maakt met zaken die je die dag nog moet uitstellen, dan geeft dat meteen al een opgeruimd gevoel”, onderbouwt hij zijn strategie vervolgens.
Jari laat zien wat hij voor vandaag allemaal heeft opgeschreven. “In de ochtend moet ik nog twee verjaardagen afzeggen, een afspraak met de tandarts uitstellen en niet vergeten om de planten van de buren nog twee dagen te negeren. Als ik dan in de middag ook nog enkele zaken voor mijn werk voor me uit schuif, ben ik misschien al om drie uur klaar met alles en heb ik alle tijd om even lekker te ontspannen. Heerlijk!”
&
