Man zijn is heel makkelijk: beetje werken en daarna vlees, écht vlees eten (wegspoelen met bier). Zo zijn alle mannen, althans de mannelijke. Maar dat is dus een joekel van een probleem, zo lezen we in een voor mannelijke mannen veel te ingewikkeld artikel in NRC. Mannelijkheid is natuurlijk al verschrikkelijk, maar mannelijke mannelijkheid is nog wel veel verschrikkelijker en doet ons meteen denken aan het verschrikkelijkste wat de mannelijke man voortbracht: de manosphere. Al die mannelijke mannen willen maar niet aan het plantaardige vlees omdat de manosphere heeft gezegd dat dat niet mannelijk is. Terwijl plantaardig vlees juist superlekker en smaakvol en sappig en béter is (geen idee, red). Wat een stomme mannen zeg! Misschien moeten mannelijke mannen eens wat vrouwelijker worden, zodat er meer vrouwelijke mannen zijn die dan lekker vegaburgers bij de vleet vreten. Man wat zouden mannelijke mannen daarvan opknappen. Maar daar zijn mannelijke mannen te dom voor, dus zitten we met een onuitroeibaar mannelijke mannenprobleem. Zin in veel, heel veel vlees nu.

Argghh die vervloekte MANNELIJKE MANNENNNNNN!!1!

Manosphere-icoon en gehaktmagnaat Dries

Oké NRC-wereldbeeld verneveld nu

​Leerlingen van de nieuwe Forum voor Democratie-basisschool in Almere krijgen vanaf groep 3 het vak Russisch. Volgens de Uil van Minerva-school is dat een logische keuze voor kinderen die goed voorbereid willen zijn op de toekomst.

In groep 3 maken leerlingen kennis met praktische zinnen als "Waar staat de dichtstbijzijnde tank?", "Deze verkiezingsuitslag is honderd procent geloofwaardig" en "Nee hoor, de NAVO begon." De lessen worden afgewisseld met speelse oefenvormen waarin kinderen leren om tribunalen op te zetten, Europa te destabiliseren en tegenstanders uit een raam te gooien.

Ook andere vakken krijgen een eigentijdse invulling. Tijdens aardrijkskunde leren kinderen dat landsgrenzen vooral een suggestie zijn, geschiedenis behandelt uitsluitend de jaren waarin Rusland "per ongeluk verkeerd begrepen werd" en bij gym oefenen leerlingen het synchroon zwaaien met vlaggen tijdens zorgvuldig geregisseerde volksfeesten. Op het schoolplein spelen kinderen geen tikkertje of verstoppertje, maar "speciale militaire operatie". Wie wordt getikt is volgens de spelregels niet af, maar vrijwillig gedenazificeerd.

De schoolleiding benadrukt dat er, ondanks indirecte financiering vanuit het Kremlin, geen sprake is van ongewenste politieke beïnvloeding. Tijdens de eerste ouderavond werden ouders gerustgesteld dat de school volledig onafhankelijk opereert, en enkel is opgezet om 'Nederland terug te winnen op landverraders'. De bijeenkomst begon weliswaar met het Russische volkslied en eindigde met een gezamenlijke selfie voor een levensgrote foto van Vladimir Poetin, maar dat was volgens de directie "puur uit respect voor verschillende culturen".

"Kinderen mogen later helemaal zelf kiezen of ze oligarch, Facebook-troll of Russische militair willen worden", aldus een enthousiaste docent. "Wij bieden alleen de basis. Net zoals andere scholen Engels geven omdat de oude reptielenwereld nu eenmaal deels Engelstalig is, bereiden wij onze leerlingen voor op eventuele toekomstige machtsverhoudingen."

​

&

​​De Speld Sport Quote van het weekend.

​​​

&

Anna Cazenave Cambet’s adaptation of Constance Debré’s novel is a superbly acted and affecting – if restrained – portrait of child access and interpersonal strife

Vicky Krieps gives an intelligent, finely calibrated and sensitive performance in this marital-breakdown drama from writer-director Anna Cazenave Cambet. Cambet has adapted the autobiographical novel of the same title by Constance Debré, about her bitter experience of being denied contact with her young son after her marriage breakup – at the same time quitting her job in law and then coming out as gay, and also becoming a writer (these things apparently held against her in France’s patriarchal family courts).

Krieps mimics the author’s elegant, close-cropped hairstyle in the film’s final act, and is never anything other than excellent. But I wondered sometimes if, in the course of this slightly prolix movie, the reserve and control required from her by the material were quite doing full justice to the extraordinary 18-month ordeal of not being able to see your own child.

From an ashram in India to an ayahuasca ceremony in Peru, a travel writer searches for meaning after the death of his wife

In this moving, sometimes grandiloquent grief-memoir-cum-travelogue, Rory MacLean pairs an affinity for new-age thinking with a habit of loftily holding forth (“none of us are created for naught”, “love can but lead to truth”) and a proclivity for arresting one-liners (“I watched gods walk on fire”). In his search for meaning in the five years after his wife’s untimely death from cancer, he shows himself to be both refreshingly broad-minded and unnecessarily crotchety, like a more cantankerous Michael Palin.

MacLean’s work as a travel writer has taken him across the world, whether flying a handbuilt plane over Crete or riding shotgun with a drug warlord in Burma. This is his first book since losing Katrin, for 32 years the “fixed point” in his life, whose final weeks and moments he describes tenderly. Unable to process her death, he turns to travel to seek out “thin places”: áiteanna tanaí in Celtic mythology, where the veil between worlds is porous. Starting in Jerusalem, his quest takes him to more than a dozen sacred locations, including an ashram in India, a Native American community in South Dakota, an “excruciating” Vipassanā retreat in Suffolk and, inevitably, an ayahuasca ceremony in Peru.

It was framed as a perfect storm because nativists dearly wanted it to be. Looking on, progressives failed to meet the moment too

The live streams are still running, training their cameras on the beach at Ceuta, where nothing is happening. The self-styled citizen journalists are still pounding the streets, capturing their shaky smartphone footage. Zia Yusuf of Reform UK was out there at the weekend, wearing a crisp white shirt and smart tailored trousers, lest anyone confuse him with the other brown people there. The bad brown people.

Why was the migrant incursion at Ceuta, on the Spanish-Moroccan border, such a big story across the world? How did it manage to pique the interest of Donald Trump and Elon Musk, to feature on NBC’s Nightly News, not – shall we say – a programme massively predisposed to spotlighting news stories from continental Africa? What about it so exercised Europe’s heads of government? What made it an irresistible front-page story in the Daily Mail, the Daily Express and the Daily Telegraph?

OOSTROM (ANP) - De impact van de brand in de Boschhuizerbergen ten oosten van Venray is "groot", zegt Michiel Uitdehaag, burgemeester van Venray. Hij is zelf nog niet in het getroffen gebied geweest. "Maar een vierkante kilometer, ongeveer 100 hectare, dat is een enorm gebied. En ik ga ervan uit dat van die natuur weinig meer over is. Dat is dramatisch."

De burgemeester bezocht dinsdagochtend de parkeerplaats bij hotel Asteria in Venray, waar hulpdiensten zich hebben verzameld. Hij sprak onder meer met een aantal brandweermensen. "Dan hoor je hoe groot de impact ook voor hen is, fysiek en mentaal. Ze hebben afgelopen nacht in het donker heel hard door moeten werken. Ze zijn blij dat de blushelikopter er weer is."

In de omgeving zijn een camping en vier woningen ontruimd. "We proberen die mensen allemaal zo goed mogelijk te informeren en gerust te stellen. Gelukkig is het de brandweer tot nu toe gelukt om die locaties veilig te houden. De mensen zijn vooral geëvacueerd vanwege de rookoverlast."

Zeker vier mensen zijn om het leven gekomen toen een militair het vuur opende op de Krim. Dat meldt de gouverneur van het door Rusland geannexeerde schiereiland, die zegt dat de schutter is aangehouden.

"Volgens de eerste berichten heeft een militair het vuur geopend op zijn medemilitairen, waarbij een persoon om het leven kwam", aldus gouverneur Michaïl Razvozjajev op Telegram. "Daarna doodde hij drie burgers."

De omgekomen burgers zijn volgens de gouverneur twee mannen van 71 en 59 en een vrouw van 64. Hij spreekt over een tragedie in Sebastopol, maar treedt niet in detail over waarom er is geschoten en wat de nationaliteit is van de schutter.

De Krim is voor de Russische krijgsmacht een belangrijke militaire uitvalsbasis tijdens de oorlog in Oekraïne. Rusland annexeerde het schiereiland in 2014.

Thomas Hawk posted a photo:

Thomas Hawk posted a photo: