Terwijl jij ruim €2,40 per liter betaalt aan de pomp, heeft het Poolse lagerhuis vorige week een wet goedgekeurd die oliebedrijven verplicht 60 procent van hun overwinsten af te staan. De opbrengst, geschat op circa een miljard euro, moet worden ingezet om brandstof voor Poolse consumenten goedkoper te maken. In Nederland staat zo'n maatregel niet eens op de politieke agenda.

De Sejm stemde: 237 voor, 202 tegen

De Poolse Sejm nam het wetsvoorstel op 18 september aan met 237 stemmen voor, 202 tegen en één onthouding, schrijft The Vermilion. De heffing van 60 procent geldt voor bedrijven die vloeibare brandstoffen produceren, importeren of verhandelen in Polen. Als maatstaf geldt de winstmarge van elk bedrijf in 2025, verhoogd met 20 procent. Alleen winst boven die drempel wordt aangeslagen.

De Poolse overheid verwacht circa 4 miljard zloty (ruim 900 miljoen euro) op te halen. Dat moet de kosten dekken van eerdere noodmaatregelen om de brandstofprijs te drukken, waaronder een prijsplafond dat eerder dit jaar 4,7 miljard zloty kostte en een tijdelijke btw-verlaging op brandstof.

Niet de volledige winst wordt belast, alleen het deel boven de marge van 2025, verhoogd met 20 procent.

President Nawrocki torpedeerde de eerste poging

Het is de tweede poging. In juli weigerde president Karol Nawrocki de eerdere versie te ondertekenen. Nawrocki, een bondgenoot van de nationalistische oppositie, stuurde het voorstel door naar het Constitutioneel Tribunaal omdat het retroactieve karakter volgens hem grondwettelijke bezwaren opriep, meldde Notes from Poland. Het oorspronkelijke tarief van 75 procent was na overleg met de sector al teruggebracht naar 60 procent, maar ook dat hielp niet.

Minister van Financiën Andrzej Domański beschuldigde de president ervan de kant te kiezen van brandstofconcerns. Premier Donald Tusk drong er publiekelijk op aan dat Nawrocki de herziene wet ditmaal wel ondertekent. Of dat gebeurt, is nog niet zeker: het wetsvoorstel moet eerst nog langs de Senaat.

Warschau wacht niet op Brussel

Op de zijlijn van de informele Ecofin-bijeenkomst in Dublin op 18 en 19 september maakte Domański duidelijk dat Warschau niet van plan is te wachten tot de EU een oplossing vindt, schrijft The Vermilion. Zes EU-landen, waaronder Duitsland, Italië en Polen, drongen eind augustus al aan op een EU-brede windfall tax. De Europese Commissie houdt voorlopig de boot af en beschouwt belastingheffing als een zaak van de lidstaten zelf.

Over hoe Duitsland zijn accijnsverlaging wil financieren via een heffing op de overwinsten van Shell en BP schreven we eerder in Duitsland laat Shell en BP meebetalen aan goedkoper tanken. Zou dat in Nederland ook schelen? Daarin ook: de T&E-cijfers die laten zien dat acht oliemajors in de eerste helft van 2026 samen €7,5 miljard aan overwinsten boekten in de EU.

De Nederlandse benzineaccijns is de hoogste van Europa. Een heffing op oliebedrijven ontbreekt.

Wat het voor jou betekent

• De Poolse wet raakt alleen bedrijven op de Poolse markt. Je Nederlandse tankbeurt wordt er niet goedkoper van.
• In Nederland is de accijnskorting op benzine verlengd tot eind 2027. Zonder die korting zou de accijns circa €1,03 per liter bedragen in plaats van de huidige €0,84.
• Het Poolse voorbeeld kan het EU-debat over een windfall tax versnellen. Vervolgoverleg onder EU-ministers staat gepland voor oktober.
• Zolang Den Haag niet kiest voor een heffing op oliebedrijven, bepalen de olieprijs en de Nederlandse accijns wat jij aan de pomp betaalt.

Bronnen: The Vermilion · Notes from Poland · Regfollower · Transport & Environment

Bestel je volgend jaar een rondje van vijf pils in de kroeg, dan betaal je daar door de nieuwe accijnsindexatie anderhalve cent meer belasting op. Klinkt als niets, maar het verschil met alle eerdere accijnsverhogingen is dat deze stijging niet eenmalig is: het kabinet stelt voor om vanaf 1 januari 2027 een jaarlijkse indexatiesystematiek voor de alcoholaccijns in te voeren, gekoppeld aan de inflatie.

0,3 cent per glas, maar dan elk jaar opnieuw

In tegenstelling tot andere accijnzen kende de alcoholaccijns tot nu toe geen automatische indexatiesystematiek, waardoor de reële hoogte ervan bij inflatie relatief afnam. Dat verandert. Voor een standaardglas bier van 250 ml met 5 procent alcohol stijgt de accijns inclusief btw van €0,123 naar €0,126, becijferde Man-Man.nl. Dat is 0,3 cent per glas. Bij een glas wijn van 100 ml met 12 procent alcohol gaat het van €0,116 naar €0,119.

Per glas merk je het nauwelijks. Maar het mechanisme is structureel: in 2032 zal de accijns gemiddeld zo'n 1,5 cent per glas hoger zijn dan nu, becijferde STAP. Bedrijven die alcohol verkopen betalen de accijns en rekenen die waarschijnlijk door aan de consument, aldus de Rijksoverheid.

Per glas merk je het nauwelijks. Maar het mechanisme is nieuw: de stijging stopt niet meer.

Craft bier krijgt een dubbele klap

Naast de indexatie wil het kabinet de kleine brouwersregeling afschaffen. De regeling geldt nu voor brouwerijen die gemiddeld niet meer dan 200.000 hectoliter bier per jaar produceren en zij krijgen een accijnskorting van 7,5 procent. Het accijnsverschil bedraagt bij een glas bier met 5 procent alcohol €0,01, en bij een glas met 10 procent alcohol €0,02, aldus de Rijksoverheid. Branchevereniging CRAFT riep het kabinet in augustus 2026 op om de verhoging van tafel te halen. Eerder schreven we over hoe de stapeling van drie belastingmaatregelen een glas tripel op het terras tot 30 cent duurder kan maken.

In Duitsland betaal je tot negen keer minder accijns

Het prijsverschil met de buurlanden is al groot en wordt groter. De bieraccijnzen in Nederland zijn bijna twee keer hoger dan in België en zelfs vier tot negen keer hoger dan in Duitsland, afhankelijk van de soort bier. Concreet: voor bier met 8 procent alcohol betalen Nederlandse brouwers ruim zestig euro accijns per honderd liter, terwijl Duitse brouwers voor dezelfde hoeveelheid iets meer dan zeven euro betalen, meldde CRAFT in de Levensmiddelenkrant. Het verschil wordt groter doordat het Duitse kabinet juist heeft besloten om bier vrij te stellen van de alcoholaccijnsverhoging die daar volgend jaar wordt doorgevoerd.

In Nederland betaal je ruim zestig euro bieraccijns per honderd liter. In Duitsland is dat iets meer dan zeven euro.

De bierverkoop daalt al

De effecten van eerdere verhogingen zijn al meetbaar. In het eerste halfjaar van 2026 is 2,8 procent minder alcoholhoudend bier verkocht dan in dezelfde periode in 2025. Ten opzichte van 2024 bedraagt de daling zelfs 5,3 procent, blijkt uit cijfers van Nederlandse Brouwers. In de grensregio's daalde de bierverkoop sinds de accijnsverhoging van 2024 zo'n 4 tot 5 procentpunt sterker dan in de rest van Nederland, met de grootste impact vlak bij de Duitse grens.

De Raad van State plaatst kanttekeningen bij de verwachte opbrengst. Het kabinet verwacht dat de indexatie structureel €129 miljoen per jaar oplevert, maar de Raad wijst erop dat de opbrengst van vergelijkbare maatregelen, zoals de kansspelbelasting, ver achterbleef bij de verwachting. De verhoging van de tabaksaccijns leidde zelfs tot een belastingderving, doordat minder mensen rookten en meer mensen rookwaar in het buitenland gingen kopen.

Wat het jou per rondje kost

• Per glas pils (250 ml, 5%): 0,3 cent meer accijns in 2027, oplopend naar circa 1,5 cent in 2032.
• Per rondje van vijf pils: anderhalve cent meer in 2027, circa 7,5 cent in 2032.
• Per fles wijn (0,75 liter): accijns inclusief btw stijgt van €0,868 naar €0,890.
• Per liter whisky: accijns inclusief btw stijgt van €8,843 naar €9,064.
• Craft bier van een kleine brouwerij: daar komt vanaf 2028 nog €0,01 tot €0,02 per glas bij.

Nog niet definitief

De Tweede en Eerste Kamer moeten de wetsvoorstellen nog goedkeuren en stemmen in november en december over het Belastingplan 2027. Het minderheidskabinet heeft in de Tweede Kamer de steun van minimaal tien oppositie-Kamerleden nodig en in de Eerste Kamer zelfs van zeventien. CRAFT heeft een actiecampagne gestart en ontvangt Kamerleden bij brouwerijen om de gevolgen te laten zien. Wie zich wil uitspreken, kan de petitie op de website van de branchevereniging tekenen.

Bronnen: Man-Man.nl · Rijksoverheid.nl · Raad van State · Nederlandse Brouwers · CRAFT · Biernet.nl · Levensmiddelenkrant

The singer, songwriter, actor and advocate, who has died following a cardiac arrest while touring in Europe, kept his band’s flame burning until the end

Gary “Angry” Anderson – who has died aged 79 after he was hospitalised following a cardiac arrest while on tour in Germany with the band Rose Tattoo, the balls-out band he fronted for 50 years – was not a nice boy growing up. As one of the founding members of Melbourne motorcycle club the Vigilanties, Gary Anderson initially earned the sobriquet Mouse, on account of his diminutive stature.

Determined to prove himself a man, he developed a penchant for taking on blokes twice his size. It earned him a new nickname: the Angry Ant. “Angry” – shortened for impact – suited him better. An accomplished rabble-rouser and ferocious rock’n’roll singer, Angry Anderson ended up channelling his energy into a variety of causes.

Continue reading...

Our submitter Tim C. shares his tale of an especially brutal culture clash:

I had co-founded a software startup doing stock market surveillance. In the early 2000s, the WTF Exchange (WTFX) was a major customer of ours. We were one part of a major project of theirs, a complete overhaul of their trading engine and IT systems.

Compared to our other clients, WTFX was quite bureaucratic. There seemed to be a strong focus on the process, rather than the mission or the result. They were even explicit about this, telling us, "The process is the deliverable."

I believe they made that explicit in talking to us because our culture was quite agile and thereby contrasted, or clashed, with the culture of everyone else working on the project.

"Predictability" was another buzzword they used to admonish us. We were required and expected to abide by the grand "waterfall" design and project plan and project timeline. The grand project was controlled via an enormous Gantt chart and they hated having to make any change to the Gantt chart.

There was one report which was central to the Exchange's surveillance department. The occasional opportunities I got to talk directly to end-users, they always stressed the importance of this report, and the importance of it updating immediately to changes in the filtering criteria, and the importance of the fine details such as colour-coding cells based on certain rules.

It became clear to me that we could not handle this report using a report definition file fed into our general report-writing module. It called for a custom piece of software. So over the course of the next weekend, in my hotel room, I whipped up a solution for these users: a whole new module to be added to our suite. It was maybe not perfect, but it was largely complete by the time I proudly unveiled my creation the next Monday.

However, instead of a pat on the back, I was greeted by looks of horror. This module had a whole new name, was not mentioned anywhere in the giant Gantt chart, had never been mentioned before as a concept in any specification document.

I had failed at "predictability." I had unleashed on the poor customer an urgent requirement to do a whirlwind set of meetings and priority changes and updates to the specification documentation and the giant Gantt chart.

In short, I had thrown the whole project into chaos.

This wasn't Tim's last brush with bureaucracy gone mad! Stay tuned for Part 2.

Het wordt allemaal extra lollig als je terugdenkt aan al die keren dat onze politici (meestal D66'ers) dagdromen van een kernoorlog met de Russen terwijl je nu weer bevestigd krijgt dat onze krijgsmacht die hele Grebbeberg niet eens haalt. Van onze 22 zwaarste wapensystemen (denk aan straaljagers, gevechtshelikopters, tanks, schepen) zijn er 13 niet of slechts gedeeltelijk inzetbaar. Dat is MEER DAN DE HELFT. En allemaal een grote bek over die Russen, en allemaal nog één keer waarschuwen, en allemaal de wijsvinger omhoog, en allemaal ook nog denken dat ze Israël-Palestina wel effe kunnen oplossen. Als de Russen aan de poort staan vouwen we binnen een dag de handjes met een schaaltje borsjtsj op tafel. Alles is stukkapotbezuinigd door de VVD, waar ze nu maar weer tetteren dat we er meermeermeer geld in moeten pompen. Het is allemaal niet nieuw en u wist het ook al: militairen moeten tijdens oefeningen 'pang pang' roepen, trucks staan stil in de garage, er is geen munitie, kanonnen van schepen werken niet, vliegtuigen kunnen de lucht niet in en de rest hebben we aan Oekraïne gegeven, aan Finland en Peru verkocht of is domweg nep. "Om welke wapens het gaat en wat de gebreken precies zijn, is geheim om tegenstanders niet wijzer te maken." Nee ja, maakt ook niet uit, het loopt die Russen toch al dun door de broek.

A few weeks ago I took part in the SIGCOMM 2026 Education Workshop, provocatively titled “Networking Education in the Age of AI”. Perhaps that title isn’t provocative to most educators today, but it is to me: I’ve repeatedly voiced my skepticism about AI in education (and other fields). I was also a student in another “age of AI” in the mid-1980s, which was followed by one of several “AI Winters,” but of course that couldn’t happen again, right? Fortunately there was much more to the workshop than its title might suggest, and Larry and I came away with some fresh energy and new ideas on what we still need to do for our 7th edition. I should mention that the event was a successful hybrid event, thanks to some serious effort by the organizers and support from SIGCOMM to use professional camera operators and audio gear. There was no escaping the early wakeup call to attend an event eight time zones away, but at least I didn’t need to fly anywhere. The large number of remote participants and high-quality setup ensured that the interactions never devolved into local-only discussions (although I missed the coffee breaks). I’m going to have to leave out a lot of what was good about the workshop (especially since I only joined at lunchtime) but I recommend taking a look at the accepted papers and artifacts to get a sense of the level of creativity and enthusiasm that was brought to the occasion. Notably, the papers were not actually presented; in some cases they were summarized or provided a jumping off point for a discussion. But this was a real working session, not a set of paper presentations. Engaging students with design One highlight for me was co-chairing an open mic session with Jim Kurose. Jim’s networking book (co-authored with Ken Ross) is the leader in our field, with Computer Networks: A Systems Approach at best a distant second. In a discussion about different teaching approaches including the use of labs as a primary teaching tool, I asked a question about the role of programming assignments in driving adoption of a textbook, and Jim’s answer was something like “programming exercises, Wireshark labs, etc.—all important, but don’t underestimate the value of nice, animated PowerPoint slides.” It’s a reminder that we have more work to do than just writing a book if we want it to be chosen for classroom instruction. One reason this is challenging is that neither of us has taught using our book for a long time – in my case, all my classroom teaching was in graduate classes that used systems papers rather than a textbook as the assigned reading. There were a dozen speakers in the open mic session, all of whom had something worthwhile to say, but I’ll highlight a few things that stuck with me. Karen Sollins shared some experiences in modeling her systems classes on law school case studies. The idea is that the professor doesn’t deliver a lecture but rather assigns papers that get students to talk about what goes on in systems papers. They might discuss questions such as “what constraints led to this system design” or “what alternatives were considered by the designers.” This contrasts with the more traditional approach (which I recall using when I was teaching) of walking the students through the design as I understood it, hoping they would walk away with some insights. This importance of getting students to engage with the challenges of the design process came up over and over, and it gets to the heart of what we are trying to emphasize in our new book. To take an example, we don’t simply want students to read our book to learn how TCP works; we want them to understand the tradeoffs that have been made and broad challenges that any reliable transport has to deal with, such as the difficulty of accurate round-trip time estimation and of achieving stability in a control system with imperfect knowledge of current conditions. One approach to getting students engaged in design has them tackle problems in class without the use of computers, described as “Networking Unplugged”. For example, pairs of students are given a piece of rope and asked to design a mechanism to send bits along it, leading them to “discover” encoding techniques such as NRZ and various forms of modulation. Of course there was plenty of discussion about using AI in teaching. One positive view is that students could be given bigger and more realistic system-building and measurement assignments because of the availability of AI coding agents to take on the implementation tasks. One paper made this case and combined it with suggestions on how to assess how well students are learning by getting them to discuss the design. Test the learning, not the implementation. I remain skeptical of the value of using LLM-generated code in production, because of the risks of hard-to-detect bugs and difficulty of maintenance (among other concerns), and my experience suggests code generation is a small part of building and shipping production systems. But as a tool to help students tackle more interesting and complex networking problems, I am willing to suspend disbelief. There is also a good argument for using open source models and shared research infrastructure especially given the dubious financial position of the AI model giants. I was intrigued by a discussion on how one becomes a networking educator. My contribution – I learned by watching and emulating the experts who I was lucky to work with at MIT – was not entirely satisfactory to me, and I continue to ponder this question. For one thing, I never had to supervise grad students myself, so there are some definite holes in my experience (which are growing in the “AI era”). An interview with me conducted in 2020 by SIGCOMM chair Matt Caesar, who generously calls me a great educator, contains a few ideas, but this seems like a topic we need to invest more time in, especially as we think about what extra materials need to accompany our next book. What remains at the core? Larry and I joined a breakout to discuss the questions: “What should remain at the core of networking education? Which traditional topics should we keep, and which should we rethink?” Larry started the discussion with the motivating example of QUIC, which is new enough, and complex enough, that it’s missing from a lot of introductory networking courses. His position (which I share) is that a student encountering QUIC for the first time should be able to make sense of it, by relating it to other things they already understand (like reliable transmission, congestion control, and end-to-end security). And from that it follows that we need to teach students enough about the underlying principles of networking and system architecture so that they can make sense of a new thing and fit it into their mental model. This brings us back to the centrality of understanding system design as a discipline, not just learning the details of the existing artifacts. We use the artifacts to illustrate principles at work and to highlight challenges that have existed since the early days of networking. We also highlight the role of judgement: deciding how to make certain tradeoffs by judging the relative importance of different axes by which a system is measured (performance, scalability, reliability, evolvability, etc.). This gave me my opening to elaborate on my belief that teaching mental models is central to what we as educators need to do. I managed to quote Rodney Brooks one more time on the symbol-grounding problem. He makes the point that robots can’t use transformer-like LLMs to reliably perform tasks, because LLMs don’t have grounding in the real world of physical objects in which robots operate. They manage symbols (words) but can’t connect those words to real objects. I believe this is equally true when the objects in question are networks. A real understanding of, say, transport protocols and their relationship to end-to-end security is not the same as how the words written about transport protocols normally show up in a document. Certainly this matches my experience from asking an LLM about QUIC and the Internet hourglass for a previous discussion about LLMs in networking education. I was challenged on the question of how one builds a mental model of networking, and my initial answer – that it is built up over years of experience – was rightly challenged by Jim as well. What can we teach in a one semester course if that’s the expectation? To take an example of a famously complex protocol, I think it’s fair to expect that a student can learn the broad design challenges that are tackled by a protocol like BGP, while we would not expect them to be able to configure BGP policies for an ISP at the end of one semester. So our approach takes the problem/solution model, where understanding the problem space is more important than learning every last detail of the protocol that addresses that problem. And a semester worth of such problems should give them a solid mental model to build on going forward. There was also a lively discussion about which principles need to be taught. We particularly discussed abstraction, which I think of as the hiding of details behind an interface or inside a model. As an example, Jim had suggested using Zoom to teach students about modern applications, which are increasingly not simple end-to-end connections but rather a rich distributed system with significant components living in cloud datacenters. (This is exactly the way we are explaining application architecture early in our new edition.) One way to apply abstraction in this case is to abstract away the details of the connection between the client and the datacenter. Not because they are uninteresting or unimportant, but because you need not worry about them if your goal is to understand the workings of a multipoint control unit (MCU) serving a large video conference. At the same time we need to teach about how abstracting away the details can lead to later problems, of which the initial design of HTTP over TCP is a famous example. Perhaps it was the presence of three senior textbook authors in the room that did it, but we did seem to have something like a consensus around a few ideas: teaching principles and the design process more than artifacts; helping students build a solid mental model of networking; and using a problem/solution approach rather than just teaching the current set of protocols. It’s clear that networking education is changing and the issue is top of mind for many SIGCOMM attendees. The workshop was both a bit of validation that we’re on the right track with our book, and a reminder that a book on its own won’t be sufficient. It’s a perfect time to be developing a new textbook, but we also need to develop additional teaching materials that will assist the community of educators in this changing landscape. Speaking of Rodney Brooks … … his new piece on time scales for technology deployment draws on his own experience with AI that goes back to the 1980s. He has a good track record predicting the rate of new tech deployment (and offers a good antidote to the current hype for AI). Yet another sobering paper suggesting that AI may be impeding students’ ability to learn. Very relevant to the discussions at the workshop. You can find all the SIGCOMM talks on YouTube, and a good place to start would be SIGCOMM award winner Walter Willinger’s keynote. We share some of his concerns about AI models and are big fans of his work on traffic modeling. ® Larry Peterson and Bruce Davie are the authors behind Computer Networks: A Systems Approach and the related Systems Approach series of books. All their content is open source and available for free on GitHub. You can find them on Mastodon, their newsletter right here, and past The Register columns here.

ajpscs posted a photo:

EXPOSE MORE
東京で雨
© ajpscs

Rare and beautiful: Owl population booms following mouse plague. (Midwest and Wheatbelt regions, Western Australia)

De Nederlandse Autoriteit Persoonsgegevens (AP) adviseert ziekenhuizen, rechtbanken en andere organisaties om camerabrillen bij hen te verbieden. Dat meldde Tweakers gisteren. Directe aanleiding lijkt de Meta-bril (hiernaast hoe die er van ‘binnen’ uit ziet) te zijn, hoewel er natuurlijk meerdere leveranciers zijn.

Die brillen zijn vaak in strijd met de AVG, zo legt de toezichthouder uit:

Wilt u de opnames in bredere kring delen [dan thuis]? Bijvoorbeeld op sociale media? Dan geldt de uitzondering voor persoonlijk of huishoudelijk gebruik niet. U mag anderen niet zomaar filmen en de beelden op internet delen. De AVG bepaalt wanneer dit wel mag. Meestal betekent dit dat de mensen die op de foto’s en filmpjes staan, toestemming moeten geven.

‘Meestal’, want je kunt je ook beroepen op een eigen gerechtvaardigd belang te weten de vrijheid van informatie garen en verspreiden (“vrijheid van meningsuiting”). En dan krijg je die beruchte belangenafweging van privacy van de gefilmden versus jouw nieuwsbelang bij het maken en uitzenden van de beelden.

Nou ben ik de eerste om de AVG van anti-informatievrijheden te beschuldigen, maar specifiek bij camerabrillen heb ik er moeite mee een goed argument te verzinnen. Ik vind het wezenlijk anders dan met een ‘echte’ camera of zelfs een mobiel in de hand rond te lopen: daarvan ziet iedereen dat je het doet. Je moet enige moeite doen, en dat geeft een rem.

Een camerabril heb je altijd op, of die filmt kun je van buitenaf niet zien (een klein wit lampje zie je toch niet in de buitenlucht). En daar komt bij dat de beelden naar Big Yankee Tech gaan om daar voor innovatieve dienstverbetering en algehele maatschappelijke vooruitgang (lees: killer drones bijtrainen) gebruikt te worden.

Een slimmerik heeft een app gemaakt die camerabrillen detecteert, met de onmiddellijke kanttekening dat mensen lastigvallen die zo’n bril dragen natuurlijk tegen de wet is.

Arnoud

 

Het bericht Toezichthouder adviseert ziekenhuizen en organisaties camerabrillen te verbieden verscheen eerst op Ius Mentis.