kasa51 has added a photo to the pool:
Iedereen die ooit een dierbare heeft verloren, kent het verdriet dat als een golf door je heen slaat — onverwacht, bij een liedje, een geur, een lege stoel aan tafel. Voor de meeste mensen wordt die golf geleidelijk minder overweldigend. Het gemis blijft, maar het leven hervindt langzaam zijn ritme.
Maar bij ongeveer vijf procent van alle nabestaanden gebeurt dat niet. Zij blijven maanden, soms jaren, gevangen in een intens verlangen naar degene die er niet meer is. Het dagelijks leven verliest zijn kleur, relaties voelen leeg, en de toekomst lijkt zinloos. Sinds 2022 heeft deze toestand een officiële naam: prolonged grief disorder, oftewel langdurige rouwstoornis.
Meer dan 'gewoon veel verdriet'
Wat maakt langdurige rouw anders dan het diepe maar uiteindelijk draaglijke verdriet dat de meesten van ons ervaren? Nieuw neuro-onderzoek biedt een fascinerend antwoord. Hersenscans laten zien dat bij mensen met deze stoornis specifieke netwerken anders functioneren — met name de gebieden die verantwoordelijk zijn voor gehechtheid, beloning en emotieregulatie.
Concreet: wanneer mensen met langdurige rouw geconfronteerd worden met beelden die aan verlies doen denken — een begraafplaats, een rouwkaart — vertonen hun amygdala en hippocampus een opvallend sterke reactie. Tegelijkertijd reageert hun brein nauwelijks op positieve prikkels. Het vermogen om vreugde te ervaren lijkt als het ware gedempt.
Het brein dat blijft zoeken
Misschien wel het meest onthutsende inzicht: de hersenen van deze mensen blijven zich gedragen alsof de band met de overledene nog hersteld kan worden. Het beloningssysteem — hetzelfde systeem dat ons motiveert om te eten, lief te hebben en doelen na te jagen — raakt gefixeerd op de persoon die er niet meer is. Alsof het brein steeds opnieuw hoopvol aftast: misschien is hij er toch nog, misschien komt zij terug.
Dit onderscheidt langdurige rouw ook van verwante aandoeningen als PTSS of depressie. Waar PTSS het brein aanzet tot vermijding van pijnlijke herinneringen, doet langdurige rouw precies het omgekeerde: de aandacht wordt juist naar de overledene toegetrokken, keer op keer.
De dunne lijn tussen liefde en lijden
Dat roept een ongemakkelijke vraag op. Als de stoornis geworteld is in gehechtheid en liefde, wanneer wordt normale rouw dan 'te veel'? Die discussie woedt volop. Critici vrezen dat we een van de diepste menselijke ervaringen pathologiseren — dat we een tijdslimiet plakken op verdriet en mensen die 'te lang' rouwen een stoornis aanmeten.
Toch wijzen onderzoekers erop dat het onderscheid reëel is. Langdurige rouw gaat gepaard met meetbare veranderingen in hersenconnectiviteit die afwijken van zowel gezonde rouw als depressie. Het is geen kwestie van wilskracht of karakter, maar van neurobiologie
Wat dit betekent voor de toekomst
De wetenschap staat nog aan het begin. De onderzoeksgroepen zijn klein, de methodes lopen uiteen, en een eenvoudige biomarker voor langdurige rouw bestaat niet. Maar de richting is hoopgevend. Onderzoekers werken aan methoden om al vroeg te signaleren bij wie rouwklachten dreigen te escaleren — op basis van patronen in de verbindingen tussen hersengebieden voor emotie, planning en informatiefiltering.
Als die vroege signalen betrouwbaar genoeg worden, opent dat de deur naar tijdige hulp: gerichte psychotherapie, rouwbegeleiding of andere interventies, nog voordat iemand volledig vastloopt.
Misschien is de belangrijkste les nu al helder: als iemand in uw omgeving na een verlies maar niet vooruitkomt, is dat geen zwakte. Het is een brein dat vasthoudt aan wat het het meest liefhad — en soms heeft dat brein hulp nodig om los te laten.
Gas en olie stijgen door onrust rond Iran en de Straat van Hormuz. Nederland kan dat miljarden kosten—via gasvoorraden, benzine en een kwetsbare markt.
De schok kwam in één dag: gas werd in korte tijd veel duurder, olie ging mee omhoog. Dat klinkt als “ver-van-ons-bed”, maar voor Nederland is het juist dichtbij: wij importeren het merendeel van onze fossiele energie en dus importeren we óók prijsrisico.
De directe aanleiding is geopolitiek. Door aanvallen in het Midden-Oosten stokte het scheepvaartverkeer rond de Straat van Hormuz, een route waar een fors deel van de wereldwijde olie- en lng-stromen doorheen moet. Zodra die toevoer wankelt, reageren markten razendsnel: hogere inkoopprijzen werken door in contracten, aan de pomp en uiteindelijk in de inflatiecijfers.
Wat dit moment extra precair maakt: Nederland moet met historisch lage gasvoorraden de bergingen weer vullen richting volgende winter. Als dat bij hoge prijzen gebeurt, lopen de kosten op—en niet alleen voor huishoudens. Ook de staat voelt het, omdat het aanvullen van voorraden (deels) via staatsdeelnemingen en publieke keuzes loopt. Tegelijk is er een gedragseffect: bij onrust kiezen consumenten vaker voor vaste contracten uit angst voor verdere stijgingen.
De ongemakkelijke duiding is dat dit geen “nieuwe energiecrisis” hoeft te worden zoals in 2022, maar wél een harde herinnering dat de energietransitie niet alleen klimaatbeleid is. Minder afhankelijkheid van import—via besparing, elektrificatie en meer stabiele binnenlandse opwek—werkt ook als economische verzekering tegen geopolitieke schokken.
Trump verscheen opnieuw met een opvallende huidafwijking, dit keer een grote rode plek in zijn hals, en dat wakkert de discussie over zijn gezondheid verder aan. Hij heeft al heel vaak rare plekken op zijn handen. Volgens het Witte Huis van het handen schudden. Officieel heet de nieuwe huiziekte een onschuldige reactie op een crème, maar de manier waarop het Witte Huis communiceert, roept meer vragen op dan het beantwoordt.
Een plek die niet te negeren is
Tijdens een ceremonie in het Witte Huis was een grote, rood verkleurde, schilferige plek zichtbaar aan de rechterkant van Trumps nek, boven de kraag tot net onder het oor. Foto’s gingen razendsnel rond op sociale media en in de pers, waarbij artsen en leken online speculeerden over alles van eczeem tot huidkanker. Trumps lijfarts Sean Barbabella verklaarde dat het gaat om een veelgebruikte “preventieve” huidcrème, die hij een week moet smeren en waarvan de roodheid nog enkele weken zichtbaar blijft.
Officieel geruststellend, politiek onhandig
De uitleg van Barbabella is summier: geen naam van de crème, geen diagnose, geen reden waarom nu zo’n behandeling nodig is. Het past in een patroon: ook bij eerdere blauwe plekken en verkleuringen op Trumps handen verwees het Witte Huis naar onschuldige oorzaken zoals veel handenschudden en een dagelijkse aspirine, zonder medisch dossier op tafel te leggen. Dat voedt juist de argwaan, zeker omdat Trump met 79 jaar de oudste president ooit in het Witte Huis is.
Gezondheid als politiek dossier
De nekplek is op zichzelf waarschijnlijk geen drama, maar wordt een symbool in een groter debat over transparantie, leeftijd en geschiktheid voor het zwaarste ambt ter wereld. Zolang het Witte Huis blijft volstaan met vage geruststellingen, is één ding zeker: elke nieuwe foto van Trumps huid wordt meteen ook politieke munitie.s
NEW YORK (ANP/DPA) - Melania Trump heeft als eerste first lady een vergadering van de VN-Veiligheidsraad voorgezeten. De first lady betuigde in haar openingsrede medeleven met "families die hun helden hebben verloren, die hun leven hebben opgeofferd voor de vrijheid".
Het voorzitterschap van de Veiligheidsraad wisselt maandelijks. De Verenigde Staten namen deze verantwoordelijkheid in maart op zich, tijdens een vergadering die ging over onderwijs, technologie, vrede en veiligheid. Normaal gesproken worden vergaderingen geleid door VN-ambassadeurs of regeringsvertegenwoordigers.
Trump benadrukte dat onderwijs essentieel is om conflicten te voorkomen. "Blijvende vrede zal worden bereikt wanneer kennis en wederzijds begrip in alle samenlevingen worden gewaardeerd. De waarde die de leiders hechten aan onderwijs, vormt de kern van het geloofssysteem van hun land", zei ze. Ook drong ze er bij de leden op aan de toegang tot onderwijs te bevorderen.
Volgens Trump is de "collectieve missie" om veiligheid te handhaven van groot belang. "Vrede hoeft niet fragiel te zijn".
Melania Trump heeft als eerste first lady een vergadering van de VN-Veiligheidsraad voorgezeten. De first lady betuigde in haar openingsrede medeleven met "families die hun helden hebben verloren, die hun leven hebben opgeofferd voor de vrijheid".
Het voorzitterschap van de Veiligheidsraad wisselt maandelijks. De Verenigde Staten namen deze verantwoordelijkheid in maart op zich, tijdens een vergadering die ging over onderwijs, technologie, vrede en veiligheid. Normaal gesproken worden vergaderingen geleid door VN-ambassadeurs of regeringsvertegenwoordigers.
Trump benadrukte dat onderwijs essentieel is om conflicten te voorkomen. "Blijvende vrede zal worden bereikt wanneer kennis en wederzijds begrip in alle samenlevingen worden gewaardeerd. De waarde die de leiders hechten aan onderwijs, vormt de kern van het geloofssysteem van hun land", zei ze. Ook drong ze er bij de leden op aan de toegang tot onderwijs te bevorderen.
Volgens Trump is de "collectieve missie" om veiligheid te handhaven van groot belang. "Vrede hoeft niet fragiel te zijn".
niggyl :) has added a photo to the pool:
Twilight settling over Binalong Bay, Bay of Fires, larapuna country, Tasmania.
Still in the archives, working through the files for discards that might cope with a more relaxed approach to editing ;-)
Sony A7R, Samyang 24mm f/2.8. 15 secs at f/11, ISO 64.
